jump to navigation

Ανάβαση στο ήθος Φεβρουάριος 6, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Παιδεία / Εκπαίδευση , 3Σχόλια

Μια εκπληκτική ιδέα των δασκάλων στο 7ο Δημοτικό Σχολείο Νίκαιας,

που φανερώνει την αγάπη των δασκάλων για την δουλειά τους.

Και είναι τόσο απλή!…

7o Σχολείο Νίκαιας

πηγή: Χανιώτικα νέα

 

Ἀπό Παιδί-Στρατιώτης Δικηγόρος Προσφύγων – ἡ συγκινητική ἱστορία τοῦ Deng Thiak Adut Ιανουάριος 30, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία, Παιδεία / Εκπαίδευση, Πολιτική , add a comment

6 χρονῶν τόν ἄρπαξαν ἀντάρτες ἀπό τήν οἰκογένειά του.

Τόν ἀνάγκασαν νά γίνει παιδί-στρατιώτης.

Τραυματίστηκε τουλάχιστον δύο φορές σέ μάχες.

Στά 12 του τόν φυγάδεψαν παράνομα στό ἐξωτερικό.

Σήμερα συνεχίζει νά μάχεται μέ ἄλλο τρόπο…

Γνωρίστε τήν συγκινητική ἱστορία τοῦ Deng Thiak Adut (youtube).

Περισσότερες πληροφορίες: ABC

Εμβρυογωγική Ιανουάριος 29, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Οικογένεια / Παιδί, Παιδεία / Εκπαίδευση , add a comment

man-woman-fetus-pregnant

«Η αγωγή των παιδιών ξεκινά από την σύλληψη τους» (Εμβρυογωγική – παιδαγωγική του εμβρύου)

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Πηγή: Γεώργιος Κρουσταλλάκης – «O όσιος Πορφύριος: Ένας άγιος – μία πρόταση ζωής» Ομιλία για τον όσιο Πορφύριο στον ιερό ναό αγίου Δημητρίου, 22/3/2014). Ολόκληρη η ομιλία είναι διαθέσιμη εδώ.

Μάθε Ἔμβρυό μοῦ Γράμματα! Οκτώβριος 5, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Παιδεία / Εκπαίδευση, Τεκνογονία / Εκτρώσεις , 1 comment so far

Νέο φως και δεδομένα στή συζήτηση συνεισφέρει ἕνας νέος κλάδος τῆς ἰατρικῆς πού ὁνομάζεται Ἐμβρυακή Προέλευση (Fetal Origins).

Δεῖτε τή συγκλονιστική ὁμιλία TED τῆς Άνι Μέρφι Πώλ «Τί μαθαίνουμε πρίν γεννηθοῦμε» (με ἑλληνικοὺς διαδραστικοὺς ὑπότιτλους) ἡ ὁποία παρουσιάζει ἐπιστημονικά ἐρευνητικά δεδομένα ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ μάθηση ξεκινᾶ πρὶν ἀπό τή γέννησή μας, κατά τήν ἐνδομήτρια ζωή!

Ο Καλός Δάσκαλος Σεπτέμβριος 10, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Παιδεία / Εκπαίδευση , 2Σχόλια

clouds-zipper

Ο καλός δάσκαλος κατά το Χρυσόστομο εμπνέει, προσελκύει και πείθει, (MG. 57327 ) Δεν είναι εγωιστής ούτε αλαζόνας, δε διακρίνεται για το εξουσιαστικό του ύφος, έχει πνεύμα μαθητείας, δεν περιαυτολογεί. Είναι ταπεινός έχοντας συναίσθηση των ατελειών και αδυναμιών του. Γνωρίζει καλά «ότι η επιείκεια είναι πιο δυνατή από τη βία», (MG. 57,61 ).

Ο παιδαγωγός πρέπει να επιδεικνύει δημοκρατικό πνεύμα και να σέβεται τη γνώμη των μαθητών του, ( MG. 60,35-36 ). Απέναντι τους να είναι απλός, ειλικρινής, απονήρευτος, άδολος. Να αποφεύγει την ειρωνεία και την υποκρισία. (MG. 61,404-406 ). Οι δάσκαλοι κατά τον Άγιο Πατέρα δεν πρέπει να είναι φορτικοί και πιεστικοί αλλά φιλόστοργοι. (MG. 62,402-403 ). Οφείλουν να υπερβάλλουν σε φιλοστοργία τους φυσικούς πατέρες. «Ο λόγος (του δασκάλου)», λέει ο Χρυσόστομος πρέπει να είναι «λόγος ανθρώπου που διδάσκει μάλλον παρά ελέγχει, που παιδαγωγεί παρά τιμωρεί, που βάζει τάξη παρά που διαπομπεύει, που διορθώνει παρά που επεμβαίνει στη ζωή του άλλου (του μαθητού)», (MG. 61 593-594).
Τα βασικά στοιχεία της αληθινής παιδείας για τους Τρεις Ιεράρχες είναι: η αγάπη, η ελευθερία και ο σεβασμός του ανθρώπινου προσώπου. Και οι τρεις τονίζουν πως η σχέση παιδαγωγού μαθητή είναι μια σχέση ελευθερίας και δημιουργίας. Ο διάλογος είναι το καλύτερο μέσο για να επιτευχθεί ο σκοπός της αγωγής. Η εξουσιαστικότητα και ο δογματισμός όχι μόνο δείχνουν έλλειψη αγάπης, (M.G. 62,404), αλλά και δε φέρνουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ο εκπαιδευτικός οφείλει πρώτιστα να σέβεται το δώρο της ελευθερίας που χάρισε ο δημιουργός στα παιδιά και να μη φυλακίζει τις ανησυχίες τους, αλλά να ανοίγει δρόμους.
 

Πηγή: Ανδρέα Χ. Αργυρόπουλου, Το επαναστατικό μήνυμα των Τριών Ιεραρχών, Αθήνα 2009

Αναδημοσίευση από: Η Θεολογία Μεσοπέλαγα

Η μουσική στην υπηρεσία της εκπαίδευσης και της ψυχικής επαφής δασκάλου – μαθητή Ιούλιος 15, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Παιδεία / Εκπαίδευση , add a comment

Το φανταστικό τραγούδι που ο Στέργιος έγραψε για τον μαθητή του τον Μιχάλη, δεν ήρθε απ’ το πουθενά. Συχνά οι σχέσεις των δασκάλων με τους (φαινομενικά) λιγότερο τυχερούς μαθητές είναι στοργικές και συγκινητικές. Αυτό που αρέσει στην περίπτωση αυτού του δασκάλου και αυτού του μαθητή στην Ρόδο, είναι πως η απόλαυση και η χαρά βιώνεται και απ’ τις δύο πλευρές. Δείτε το βίντεο:

Λέει ο ίδιος: «Ο μαθητής μου ο Μιχάλης κι εγώ, αποχαιρετούμε τη φετινή σχολική χρονιά τραγουδώντας μαζί ένα τραγούδι που έγραψα για εκείνον. Για όλα όσα μου έμαθε. Το αφιερώνουμε σε όλους εμάς τους μεγάλους και «σοφούς» που πολλές φορές ξεχνάμε τις πιο απλές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες της ζωής. Ευχαριστούμε όσους στάθηκαν δίπλα μας τη φετινή χρονιά, και ειδικότερα την οικογένεια του Μιχάλη. Καλό καλοκαίρι σε όλους!»
Μερικές φορές θεωρούμε ότι είμαστε ήρωες επειδή βοηθάμε τους άλλους, και ίσως το προβάλλουμε και με κάποια περηφάνια τονίζοντας το πόσο χάρηκαν οι «ευεργετημένοι». Δεν συμβαίνει αυτό εδώ. Το αντίθετο: ο δάσκαλος τονίζει συνεχώς πως αυτός είναι ο τυχερός, πως αυτός έμαθε πράγματα, με σεμνότητα ουσιαστική και αναζωογονητική. Ας πούμε, στο Facebook του, τον Μάρτιο ανέβασε την παρακάτω φωτογραφία, γράφοντας: Και είναι και οι στιγμές που λες: «Δε μπορεί να είμαι εγώ ο πιο τυχερός δάσκαλος του κόσμου… » Κι όταν κάτω απ’ τη φωτογραφία, οι φίλοι του έγραψαν όμορφα λόγια, ο ίδιος δεν τα θεώρησε καθόλου δεδομένα:

«Δεν έχω λόγια… Όλα αυτά τα σχόλια μας συγκίνησαν τόσο πολύ. Ήθελα μέσα απ αυτή την φωτογραφία να δείξω σε όλους μου τους φίλους το καμάρι μου. Τον Μιχάλη, ο οποίος σχεδόν πάντα φοράει αυτό το αξεπέραστο χαμόγελο. Χωρίς να το ξέρει καν ο ίδιος, κάθε μέρα με διδάσκει πιο πολλά από όσα του διδάσκω εγώ. Για αυτό είμαι λοιπόν τυχερός.»
Στο τέλος της προηγούμενης σχολικής χρονιάς ο Στέργιος είχε χρησιμοποιήσει πάλι τη μουσική, για να ενώσει αυτή τη φορά μαθητές 7 διαφορετικών εθνικοτήτων. Εξηγεί ο ίδιος: «Για καιρό ετοιμάζαμε κάτι με την τάξη που ανέλαβα. Μια «άλλη» τάξη με παιδιά απο 7 διαφορετικές χώρες προέλευσης. Μία τάξη «πλούτου» που μόνο χαρές μπορεί να προσφέρει στον δάσκαλό της. Ήθελα λοιπόν φεύγοντας να μείνει κάτι σε αυτά τα παιδιά (και σε όλα τα παιδιά). Έγραψα στίχους, τα παιδιά έπαιξαν μουσική, τραγούδησαν, μίλησαν στις δικές τους γλώσσες πάνω σε ένα πανέμορφο Βαλς του Shostakovich που συνέθεσε το 1938. Όλα αυτά τα αξιοποίησε ο συνάδελφος και ΦΙΛΟΣ Πάνος Δρακόπουλος και με την βοήθεια της τάξης του γεννήθηκε αυτό το τραγούδι, που ήταν το κερασάκι στην γλυκιά εμπειρία της χρονιάς. Ο στόχος μας είναι το τραγούδι αυτό να εμπνεύσει, να δώσει δύναμη, να κάνει την αγάπη να ξεπερνάει την διαφορετικότητα. Ας ταξιδέψει λοιπόν και όπου το βγάλει ο άνεμος. Όπου και να φτάσει σίγουρα θα κάνει καλό

Σε μια περίοδο που οι δάσκαλοι, στραβωμένοι απ’ τις περικοπές των μισθών τους, θα μπορούσαν να αδιαφορούν για τα πάντα ή έστω να προσφέρουν μόνο τα απολύτως απαραίτητα (και μερικοί το κάνουν), είναι ελπιδοφόρο να βλέπεις νέους δασκάλους και δασκάλες να χρησιμοποιούν όλη τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους – και τον ελεύθερο χρόνο τους φυσικά.

Έχω γνωρίσει πολλούς τέτοιους τα τελευταία χρόνια, στην Θεσσαλονίκη, την Κομοτηνή, την Αθήνα, την Ρόδο… Το κοινό που είχαν, πέρα απ’ το αίσθημα ευθύνης και την αγάπη για τα παιδιά, ήταν μια ευγενής ιδιοτέλεια: Ήταν καλοί και δημιουργικοί δάσκαλοι γιατί αυτό έκανε τους ίδιους πρώτα πρώτα να νιώθουν όμορφα. Το να απολαμβάνεις τη δουλειά σου και να νιώθεις ότι -ασχέτως της βοήθειας που μπορεί να προσφέρεις- γίνεσαι εσύ ο ίδιος καλύτερος και πιο ευτυχισμένος είναι τελικά το μυστικό μιας Καλής Ζωής.

Πηγή: www.lifo.gr

Εργασία και Ανεργία Νοέμβριος 19, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Επιχειρηματικότητα, Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία, Παιδεία / Εκπαίδευση , add a comment

man-no-face-keyboard

Παλαιότερο, αιχμηρό άρθρο του Σαράντου Καργάκου που αξίζει να μας βάλει σε σκέψεις και αυτοκριτική, ιδίως όσους υπηρετούν στην εκπαίδευση. Κατά την άποψή μας ο λόγος είναι υπερβολικά αυστηρός, ενίοτε και ισοπεδωτικός σήμερα που η ανεργία ειδικά των νέων με ουσιαστικά και όχι τυπικά προσόντα βρίσκεται στα ύψη και πολλοί/ες για να ζήσουν αναγκάζονται να αναζητήσουν εργασία στο εξωτερικό. Εν τούτοις, το αίτημα για (καλύτερη) αξιοποίηση των ανθρωπιστικών σπουδών και της πνευματικής κληρονομιάς μας για καλλιέργεια κριτικής σκέψης, αγωνιστικού φρονήματος, ήθους εργατικότητας, τόλμης, πρωτοβουλίας και δημιουργικότητας είναι επίκαιρο και διαχρονικό.

Ζ.Ι.

———

Ἐργασία – ἀνεργία

Σαράντος Καργάκος, Εκπαιδευτικός – Ιστορικός – συγγραφέας

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.
Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η … εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νέο-σουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων» … παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι’ αυτό τουμπάραμε…

Κάποτε, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ’ όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers».
Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι . . . πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι, τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.
Παρ’ όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους.

Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.

Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ’ ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά.

Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο. Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής – βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό.

Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο. Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Πού πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή ;

Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πώς να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων ; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τι είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε τη θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως;
Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου – και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα – απαιτούν τετραετία ! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας – πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές – που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά ;

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.

Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής.
Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών. Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία – θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού.
Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με . . .«Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου ! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε … αγροτικό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση!
Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της.
Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά !

Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία : να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά. Θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί – ακόμη στο Δημοτικό – μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβο­νται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο… κείσθαι πρόσθε νέων, άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν … Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν !
Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς.

Έπρεπε να ζούσε τώρα… Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της – δικαιώματα στην τεμπελιά – και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

Φωτογραφία: Bob Prosser

Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία (40 χρόνια μετά) Νοέμβριος 17, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Παιδεία / Εκπαίδευση, Πολιτική , add a comment YouTube Preview Image

Επίκαιρο, μελωδικό τραγούδι με ενδιαφέροντες στίχους που προβληματίζουν. Ακούστε το.

«Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»

Στίχοι-Μουσική: Σταμάτης Μορφονιός

Σαράντα χρόνια μετά για ελευθερία ξανά να μιλάμε
Ποιος το περίμενε τότε μετά από τέτοια αυγή;

Τι νόημα έχουν οι προσευχές για τις πανελλήνιες; Μάιος 16, 2013

Posted by Παναγιώτα in : Γενικά, Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί, Προσωπικά / Σκέψεις, Παιδεία / Εκπαίδευση , add a comment

Έφτασε ο καιρός των εξετάσεων, περίοδος εξαιρετικά δύσκολη για τους μαθητές αλλά και για τους οικείους τους. Το σύστημα των εξετάσεων, σκληρό, εξουθενωτικό, φέρνει στα όρια τους όλους τους εμπλεκόμενους. Πολύ φυσικό λοιπόν, για πολλούς πιστούς, να καταφεύγουν στην προσευχή και στο Θεό.
Τις τελευταίες ημέρες, γίναμε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς και αισχρής επίθεσης στην πρακτική της προσευχής αλλά και την πίστη γενικότερα, με αφορμή μια αφίσα ενός ναού της Ιεράς Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης, η οποία προέτρεπε τους πιστούς που εμπλέκονται στη διαδικασία των Πανελλαδικών Εξετάσεων, να κάνουν Παράκληση προς την Παναγία την παραμονή των εξετάσεων.

Αμέσως, κυκλοφόρησαν σε διάφορα μπλογκς και ιστοσελίδες, αναφορές στην συγκεκριμένη αφίσα, με άκρως παραπλανητικούς και ειρωνικούς τίτλους, όπως «Πίστεψε στην Παναγία για να περάσεις στο Πανεπιστήμιο», «Να η λύση για σίγουρη επιτυχία στις εξετάσεις», «Προσευχή και ΟΧΙ διάβασμα» και διάφορα άλλα φαιδρά.
Θεωρούμε λοιπόν απαραίτητο να διευκρινίσουμε ορισμένα πράγματα σχετικά με την προσευχή και εν προκειμένω την Ορθόδοξη.
Καταρχήν, για το πώς πρέπει να προσεύχεται ο Χριστιανός, μας το δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός. Όταν του ζήτησε ένας μαθητής να τους διδάξει σχετικά, ο Χριστός μας παρέδωσε την Κυριακή Προσευχή, το γνωστό «Πάτερ ημών». Λκ 11, 1-4, Μτθ 6, 10-13. Σίγουρα, οι περισσότεροι θεωρούν ότι γνωρίζουν την προσευχή απ’ έξω και ανακατωτά, μάλλον όμως οι περισσότεροι δεν έχουν καταλάβει το πραγματικό της νόημα. Ας την δούμε λοιπόν εν συντομία:

«Πατέρα μας, Εσύ που βρίσκεσαι στους ουρανούς, ας αγιαστεί το όνομα σου, ας έλθει η βασιλεία σου, ας γίνει το θέλημα Σου, επάνω στη γη, όπως γίνεται και στους ουρανούς.
Δώσε μας το ψωμί μας για σήμερα και συγχώρεσε μας για ό,τι φταίξαμε, όπως ακριβώς και εμείς συγχωρούμε αυτούς μας έφταιξαν και μην επιτρέψεις να πέσουμε σε πειρασμό, αλλά σώσε μας από το κακό.»

Αυτό που πρώτα από όλα πρέπει να τονιστεί, είναι πως σε αυτή την προσευχή ΔΕΝ υπάρχει το εγώ, αλλά το εμείς. Δεν επιτρέπεται στον σωστό Χριστιανό να ζητά μόνο για τον εαυτό του, ούτε να σκέφτεται εγωιστικά. Άρα, το να προσευχηθούμε σε μια δύσκολη περίπτωση όπως είναι οι εξετάσεις, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση, πως αντικείμενο της προσευχής μας, πρέπει να είναι η ικανοποίηση των δικών μας αιτημάτων, εις βάρος μάλιστα των αιτημάτων των άλλων συνυποψήφιων μας. Για να το πούμε λιγάκι πιο λαϊκά, δεν μου ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ να τολμήσω να προσευχηθώ για να τα έχω καλά με τον «Μεγάλο» και ας πάνε στα τσακίδια όλοι οι άλλοι. Πόσω μάλλον στις Πανελλαδικές εξετάσεις, όπου η επιτυχία η δική μου, προϋποθέτει την αποτυχία κάποιων άλλων.
Κατόπιν, πρέπει να γίνει κατανοητό, πως το πρώτο και σημαντικότερο πράγμα όλων για το Χριστιανισμό, είναι η σωτηρία της ψυχής του ανθρώπου. Δεν είναι η καλοζωία, η καλοπέραση, η βολεψιά. Ο ίδιος ο Χριστός “υποσχέθηκε” στους πιστούς του: «Μέσα στον κόσμο θα έχετε θλίψη· αλλά, να έχετε θάρρος· εγώ νίκησα τον κόσμο.» Ιω 16,32. Προέχει λοιπόν η σωτηρία της ψυχής. Για αυτό και τα πρώτα αιτήματα της Κυριακής προσευχής, είναι η έλευση της βασιλείας του Θεού επάνω στη γη και σε εμάς. Ζητάμε λοιπόν να γίνει το θέλημα του Θεού – το οποίο φυσικά συμπίπτει με τη σωτηρία μας – και όχι να γίνει το δικό μας θέλημα.
Για να γίνουν λιγάκι πιο κατανοητά τα παραπάνω, ένας μη πιστός, βλέποντας έναν πιστό να προσεύχεται εν προκειμένω πριν τις Πανελλαδικές εξετάσεις, θα πρέπει να έχει υπόψη του, πως ο πιστός κανονικά ΠΡΕΠΕΙ να ζητά, να γίνει το θέλημα του Θεού και σε αυτή την περίπτωση.
ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Δεν πρέπει να ζητά να περάσει στο Πανεπιστήμιο, όπως αφελώς και κακόβουλα θεωρούν ορισμένοι, αλλά πρέπει να ζητά την επέμβαση του Θεού και την εφαρμογή του θείου θελήματος σε αυτή την δύσκολη περίοδο των εξετάσεων και όχι το δικό του θέλημα.
Αυτό πρακτικά σημαίνει, πως ενδεχομένως να ζητά από το Θεό και ΝΑ ΜΗΝ τον βοηθήσει στις εξετάσεις, όπως θα νόμιζε ένας μη πιστός. Π.χ εγώ έχω μεγαλώσει σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, που από τα πολύ νεαρά μου χρόνια, μου επέβαλλε την επιθυμία να σπουδάσω γιατρός. Μπορεί να με πότισαν οι γονείς μου τόσο πολύ με αυτό το όνειρο, ώστε να θέλω σαν τρελός να γίνω γιατρός. Πόσες και πόσες φορές, όσοι είμαστε εκπαιδευτικοί, δεν βλέπουμε τέτοιες περιπτώσεις;
Αυτό όμως δεν σημαίνει πως κάνουν όλοι για γιατροί, ασχέτως και αν μπορούν να μαζέψουν τα απαιτούμενα μόρια. Δεν σημαίνει, ότι εφόσον μπορώ να περάσω στην Ιατρική, αυτό είναι και καλό και για την ψυχή μου.
Τι γίνεται λοιπόν; Πρέπει ή δεν πρέπει να προσευχηθώ; Πρέπει ή δεν πρέπει να διαβάσω και να προσπαθήσω όσο περισσότερο μπορώ;
Η απάντηση είναι πολύ απλή. Είμαστε απλοί, ατελείς άνθρωποι. Με το φτωχό μας ή με το πλούσιο μυαλό μας, διαμορφώσαμε μια άποψη για το τι θέλουμε να κάνουμε και να επιτύχουμε στη ζωή μας. Επικεντρωνόμαστε λοιπόν στο στόχο μας και προσπαθούμε, όσο περισσότερο και καλύτερα μπορούμε. Ας μην αυταπατάται ΚΑΝΕΙΣ. Ρίχνοντας το στην προσευχή μόνο, χωρίς καμία προσπάθεια, με την τεμπελιά, το ρεμπελιό, δεν μπορεί κανείς να επιτύχει τίποτα. Οι πατέρες της Εκκλησίας έλεγαν χαρακτηριστικά: « Δος αίμα και λάβε Πνεύμα». Δίνοντας λοιπόν αίμα, δηλαδή προσπαθώντας όσο μπορούμε, πρέπει να ζητούμε ταυτόχρονα την αποκάλυψη του θείου θελήματος στην καθημερινότητα μας.
Με την προσευχή μας, όμως, δεν ζητάμε να πάρουμε μεγαλύτερο βαθμό. Με την προσευχή μας, «δίνουμε την άδεια» στο Θεό – να μην ξεχνάμε ποτέ πως το αυτεξούσιο του ανθρώπου είναι πάντοτε σεβαστό – να επέμβει στη ζωή μας. Όχι φυσικά εις βάρος των άλλων, αλλά για το καλό της ψυχής μας και ας είναι εις βάρος ορισμένες φορές, των μέχρι εκείνης της στιγμής ονείρων μας.
Βέβαια, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, το θέμα της επαγγελματικής αποκατάστασης δεν είναι καθόλου μικρό, ούτε παραβλέπεται ως αμελητέο. Στην ίδια την Κυριακή Προσευχή, λίγο παρακάτω μιλά και για το ψωμί μας. Σεβαστό και αυτό απόλυτα. Μόνο, που για έναν πιστό ισχύει ο λόγος του Χριστού: «Ζητάτε πρώτα τη βασιλεία τού Θεού, και τη δικαιοσύνη του· και όλα αυτά (τα υλικά χρειαζούμενα) θα σας προστεθούν» Μτθ 6,33, Λκ 12,31.
Ο ίδιος ο Χριστός, στην προσευχή του λίγο πριν το μαρτύριο Του, ζήτησε αν είναι δυνατόν να μην πιει από αυτό το πικρό ποτήρι. Αμέσως όμως, ζήτησε να γίνει το θέλημα του Πατρός και όχι του ιδίου.
Το έκανε ο ίδιος ο Χριστός, δεν πρέπει ανάλογα να φερθεί και ένας που θέλει να ονομάζεται Χριστιανός;
Καλή επιτυχία στους διαγωνιζόμενους, πρωτίστως πνευματική.

Σχόλιο απ’ το blog του «Νεκρού για τον κόσμο»:
Ειδική λειτουργία για τους υποψήφιους στις εξετάσεις κάνει εδώ και αρκετά χρόνια και η Μητρόπολη του τόπου όπου μένουμε.
Δεν το βρίσκω κακό, αντίθετα πολύ καλό. Μέσα στις προετοιμασίες του ανθρώπου σίγουρα είναι και η προσευχή. Άλλωστε και το να κάνει το σταυρό του κάποιος πριν αρχίσει να γράφει (ποιος από μας δεν το έκανε;), προσευχή για θεία βοήθεια είναι.
Αυτοί που μιλούν για… σκοταδισμό (!!!) ενώ η Εκκλησία ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΗΘΙΚΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ τα παιδιά μας, που τους έχει φορτώσει ένα παράλογο βάρος το ψυχοκτόνο και εθνοκτόνο σύστημα Παιδείας, είναι (επιεικώς) για φάπες. Ο Θεός να τους συχωρέσει.
Η συμμετοχή σε αυτές τις λατρευτικές εκδηλώσεις νομίζω πως προσφέρει στο νέο και στην οικογένειά του πνευματική ανάταση και γαλήνη, τον αποφορτίζει – πιθανώς ή ώς ένα βαθμό – από το άγχος, που συχνότατα ξεπερνά κάθε λογικό όριο, και επιπλέον ίσως είναι ευκαιρία να πάνε στην εκκλησία κάποιοι που συνήθως δεν πάνε.
ΒΕΒΑΙΩΣ, πρέπει η Εκκλησία και οι πνευματικοί, αλλά και οι θεολόγοι κτλ, να ξεκαθαρίζουν αυτά που πολύ ορθά, κατά τη γνώμη μου, τονίζει ο αρθρογράφος μας.
Η συμμετοχή στην παράκληση ή τη λειτουργία ή ό,τι άλλο, πρέπει να περιέχει και την επίγνωση ότι παρακαλούμε μεν, αλλά γενηθήτω το θέλημά Σου, Κύριε, που είναι πιο σοφό και ορθό από το δικό μας (απείρως). Επίσης ότι μπορεί κάποιος άλλος να πρέπει να μπει εκεί που θέλουμε εμείς αντί για μας – ενώ ο Κύριος ίσως θέλει να μπούμε κάπου αλλού για λόγους που Εκείνος ξέρει ή να μη μπούμε πουθενά, πάλι για λόγους που Εκείνος ξέρει. Εμείς ξέρουμε τι θέλουμε, ή τι θέλουν οι δικοί μας για μας, Εκείνος όμως ξέρει τι στ’ αλήθεια ΘΑ ΜΑΣ ΩΦΕΛΗΣΕΙ.
Έτσι, δεν είναι μαγεία (πήγα στην παράκληση => θα περάσω / αλλά, αν δεν περάσω… αλίμονο στο Θεό που με απογοήτευσε!!!).
Υπενθυμίζω ότι ο άγ. Λουκάς ο Ιατρός είχε κλίση στη φιλολογία, αλλά πήγε Ιατρική μόνο και μόνο επειδή έβλεπε τη δυστυχία του ρωσικού λαού και είχε θείο – και ταπεινό – πόθο να τον βοηθήσει. Αυτό έχει σημασία, κατά τη γνώμη μου, για το πώς βλέπουμε την εισαγωγή μας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, και με τι κίνητρο παρακαλούμε το Θεό να μας βοηθήσει ή να βοηθήσει τα παιδιά μας, αν είμαστε γονείς!!

Εξάλλου, αν δε διαβάζουμε όπως πρέπει, δεν είναι τίμιο να μας βοηθήσει ο Θεός, εκτός αν είχαμε λόγους ανωτέρας βίας, π.χ. ασθένεια δική μας ή κάποιου δικού μας, ή θάνατο…
Τέλος, καλή και άριστη είναι η συμμετοχή μας σε μια παράκληση ή λειτουργία (καλή πρώτιστα για τη σωτηρία μας και δευτερευόντως για το συγκεκριμένο «κάτι» που ζητάμε απ’ το Θεό), αλλά ας είναι μια αρχή για μια πιο συνεπή χριστιανική ζωή κι όχι «πίστη» της ανάγκης και μετά αδιάφορη ζωή, χωρίς Χριστό… Αυτή η ρηχή πίστη της ανάγκης, αν και είναι μια ανθρώπινη αδυναμία (μέσα σε τόσο πολλές που έχουμε), και άρα ώς ένα βαθμό συγγνωστή, όμως είναι δεισιδαιμονία, ευρέως μάλιστα διαδεδομένη… Και ως δεισιδαιμονία ελάχιστα ή καθόλου μπορεί να μας βοηθήσει σε κάτι.
Αυτές τις σκέψεις κάνω.
Εύχομαι ολόψυχα, ο Θεός να βοηθήσει λοιπόν όλα τα σταυρωμένα παιδάκια του κόσμου, διά της Θεοτόκου και πάντων των αγίων, κατά το θέλημά Του το άγιο…

ΠΗΓΕΣ: Νεκρός για τον κόσμο, Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Έρευνας

Η Φιλαλληλία ως πηγή της Ευδαιμονίας – το παράδειγμα του Βαρβάκη Μάιος 11, 2013

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία, Παιδεία / Εκπαίδευση, Πολιτική , 1 comment so far

Το σύνολο των ατομικών (ηθικών ή μη) συμπεριφορών καθορίζει τη συμπεριφορά του κοινωνικού συνόλου.

Δεν μπορείς να γίνεις (πραγματικός) άνθρωπος εάν δεν αποκτήσεις ιστορική μνήμη – Ευάγγελος Παπανούτσος

Η ηθοπαιδεία και το φωτεινό παράδειγμα του Ιωάννη Βαρβάκη ως δασκάλου ήθους.

Ομιλία του ομότιμου καθηγητή του Ε.Μ. Πολυτεχνείου, Θεοδοσίου Τάσιου στην εκδήλωση Tedx Youth @ Pamvotis.

YouTube Preview Image