Στρατός, πόλεμος και νοερά προσευχή

Άγιος Δημήτριος, στρατιωτικός στο επάγγελμα που όμως αγίασε μη χρησιμοποιώντας τα όπλα του...

Τολμηρή θεώρηση του πολέμου, των στρατών από τη σκοπιά της Ορθόδοξης θεολογίας, της Αγίας Γραφής και της νοεράς προσευχής. Σύντομο σχόλιο του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου εξ’ αφορμής του βίου του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος ήταν στρατιωτικός.

Στρατός, πόλεμος και προσευχή

Πηγή: floga.gr

3 σκέψεις σχετικά με το “Στρατός, πόλεμος και νοερά προσευχή

  • Δεκέμβριος 18, 2007, 12:43 μμ
    Permalink

    Συγκεκριμένα για τον Άγιο Δημήτριο δε γνώριζα ότι δεν είχε πολεμήσει. Όμως υπάρχουν άλλοι άγιοι, επίσης στρατιωτικοί, που είχαν πετσοκόψει κόσμο και κοσμάκη (ας συγχωρεθεί η έκφραση, αλλά έτσι ήταν), όπως πχ οι Άγιοι Σαράντα — οι ειδικές δυνάμεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Πώς συμβιβάζονται αυτά; Καταλαβαίνω βέβαια ότι δεν έγιναν άγιοι *επειδή* έσφαζαν βαρβάρους εισβολείς, έγιναν όμως *παρόλο* που τους έσφαζαν. Επίσης, ξέρουμε ότι πολλές φορές ο ίδιος ο Άγιος Δημήτριος έσωσε τη Θεσσαλονίκη ενισχύοντας τους υπερασπιστές της να αποκρούσουν επίδοξους εισβολείς. Θα ήταν παράλογο να υποθέσουμε ότι σε αυτές τις μάχες δεν χύθηκε αίμα… Για να μην παρεξηγηθώ, να σημειώσω ότι δεν έχω κατασταλαγμένη άποψη για το συγκεκριμένο θέμα, μόνο έντονο προβληματισμό…

    Σχολιάστε
  • Δεκέμβριος 18, 2007, 9:33 μμ
    Permalink

    Αγαπητή Ζωή,

    αυτός ο προβληματισμός είναι ακριβώς και ο λόγος της παράθεσης των συγκεκριμένων αποσπασμάτων ομιλιών γύρω από το θέμα πόλεμος – βία – Ορθοδοξία. Τα ερωτήματα – διλήμματα μπορούν να πολλαπλασιαστούν προς πολλές άλλες ιστορικές στιγμές, άγια πρόσωπα, θαυμαστά περιστατικά αλλά και στιγμιότυπα της καθημερινότητας.

    Ο λογισμός μου κινείται στη ίδια κατεύθυνση με σένα, δηλαδή ότι έχουμε να κάνουμε με βαθμίδες τελειότητας.

    Ο δρόμος των τελείων, των αγίων είναι αυτός που περιγράφει ο π. Κωνσταντίνος και τα συναξάρια. Η αποταγή του κόσμου και η εσωτερική νέκρωση του εαυτού με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος κάνει το παράδοξο: η αγάπη προς το εχθρό υπερισχύει της τάσης για αυτοάμυνα – αυτοσυντήρηση. Αυτό προϋποθέτει τη νοερά προσευχή και το βίωμα της Θείας Χάριτος, την πλάτυνση της καρδιάς. Αυτή είναι όμως μια υπερ-φύση κατάσταση που δε μπορούμε να την κατανοήσουμε ‘απέξω απ’ τον χορό’ που ασφαλώς δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το μοιρολατρικό «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω» ή με μια συμφεροντολογική συναλλαγή-υποταγή στον (ισχυρό) εισβολέα. Η αγιότητα δε μπαίνει σε καλούπια κι εκφράζεται με διαφορετικούς τρόπους σε κάθε περίσταση. Σχετικά με αυτό είναι ενδιαφέρουσα και η περίοδος που ο γέροντας Παΐσιος θήτευσε στον στρατό. Εμείς οι απέχοντας από αυτή την εσωτερική κατάσταση, καταφεύγουμε σε ημίμετρα.
    Τώρα σε ό,τι αφορά τους 40 Μάρτυρες, νομίζω ότι είναι όπως τα λες. Άλλωστε και ο μαρτυρικός, μη-ειρηνικός θάνατος αποτελεί τρόπον τινά εξιλέωση, εξόφληση αμαρτιών ή τρόπος επαύξησης χάριτος (πνευματική κατάθεση το ονομάζει ο Γέροντας Παΐσιος).
    Ευτυχώς, ο δρόμος της μετανοίας είναι όμως πάντα ανοικτός σε όποιο ατόπημα κι αν υποπίπτουμε κάθε μέρα. Δόξα τω Θεώ! 🙂

    Σχολιάστε
  • Δεκέμβριος 26, 2009, 7:16 μμ
    Permalink

    Ο γερων Παισιος οχι μονο υπηρετησε στο στρατο αλλα ελαβε μερος και στον Εμφυλιο..φαινεται παραδοξο αλλα πολλακις αναφερεται σε πολλα πολεμικα περιστατικα στη διαρκεια διδαχων του..ναι μεν δεν σκοτωσε με οπλο αλλα ως ασυρματιστης καλουσε αλλους να σκοτωσουν..και μεχρι στιγμης δεν εχει δοθει ικανοποιητικη απαντηση γιατι η μερια του Εθνικου Στρατου λεγεται πως ηταν «καλη» και των ανταρτων «κακη» …με ποια κριτηρια αραγε;

    Σχολιάστε

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Μέσα στο στρίμωγμα ο άνθρωπος αποκτά τις αρετές. Αν όχι την υπομονή, την αγάπη, τη μακροθυμία, τη συγχωρητικότητα, τουλάχιστον τη μεγίστη και μητέρα αυτών: την ταπείνωση• την αρετή που ανοίγει τον παράδεισο. Και βέβαια αυτό συμβαίνει διότι μέσα στις δυσκολίες και στις αναποδιές, βλέπει ο άνθρωπος πόσο αδύνατος είναι. Όταν μας γίνονται όλα τα θελήματα και ικανοποιούνται όλα τα σχέδιά μας, ο Θεός ετοιμάζει ένα σχέδιο που θα μας συντρίψει και θα μας στριμώξει. Αυτό συμβαίνει κυρίως σε πεισματάρηδες και εγωιστές και σε όσους τα βάζουν με τον Θεό. Να περίπου πως σκέφτεται ο Θεός: «Αφού επιμένει ο άνθρωπος να ικανοποιεί τα θελήματά του, ασ’ τον. Καλύτερα να φτύνει αργότερα τον εαυτό του παρά τον Δημιουργό του. Εγώ αποσύρομαι προσωρινά».
    Έτσι ο Θεός τραβιέται πίσω, αφήνει τον άνθρωπο να «ξεδιψάσει» τα σχέδιά του και μετά του συντρίβει τον εγωισμό με απρόβλεπτα γεγονότα και δυσάρεστα. Όσο περισσότερο ικανοποιείς το εγωιστικό, φιλήδονο και φιλόδοξο θέλημα και σχέδιο σου, τόσο αυξάνεις το «συντριπτικό» θέλημα του Θεού, που αργά η γρήγορα θα έρθει στη ζωή σου. Έτσι λειτουργεί ο πνευματικός νόμος. «Πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται» (Λουκ. ιδ 11). Η συντριβή που προσφέρει ο Θεός δεν σχετίζεται με τη διάλυση του ανθρώπου, αλλά με το σπάσιμο του εγωισμού του, αφού ο παράδεισος χωρεί μόνο συντετριμμένες και ταπεινές καρδιές. Όταν ο Θεός θέλει να προστατέψει έναν ευαίσθητο, αγαθό και μαλακό άνθρωπο από το «συντριπτικό» για τον εγωισμό μας θέλημά Του, βάζει εμπόδια στο δικό μας εγωιστικό θέλημα.
    - Γέροντας Πορφύριος
  • Αρέσει σε %d bloggers: