Η Διάκριση της Νοσοκόμας

Ο μικρός Φοίβος είναι άρρωστος με ψηλό πυρετό, όμως εκεί στο κρεβάτι του νοσοκομείου κοιτάζει συνεχώς στην πόρτα σαν να περιμένει κάποιον. Η αδελφή Κλαίρη,στοργική νοσοκόμα πληροφορήθηκε από την μητέρα του παιδιού ότι ο πατέρας αρχιτέκτονας είναι σε ένα συνέδριο στη Ρώμη με την γραμματέα του. Η μητέρα του Φοίβου είπε στην καλή νοσοκόμα το μυστικό ότι η γυναίκα αυτή θέλει να χωρίσει το ανδρόγυνο.

Την επόμενη μέρα το παιδί έχει όχι μόνο πυρετό, αλλά και πολύ πόνο στο κεφάλι και στο σώμα. Η μητέρα αρνείται να ειδοποιήσει τον πατέρα του παιδιού για την αρρώστια του, δεν την αφήνει ο εγωισμός.

Έχει βραδιάσει, όταν ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και ένας κομψός άνδρας με ένα αρκούδι και με έκδηλη αγωνία πλησιάζει τον μικρό Φοίβο. Ήρθες μπαμπά ψιθυρίζει το άρρωστο παιδί και με μεγάλη χαρά αρπάζει το αρκουδάκι. Λίγο μετά χτυπά το κινητό του πατέρα: «Λυπούμαι αλλά η συνάντησή μας δεν θα γίνει, είμαι με την γυναίκα και τον γιο μου, η συνεργασία μας τελείωσε».

Μετά μερικές μέρες ο μικρός εντελώς υγιής έφυγε για το σπίτι κρατώντας τους γονείς του από το χέρι. Η Κλαίρη τον χαιρέτησε με ένα φιλί, κανείς όμως δεν θα μάθει ότι αυτή η στοργική νοσοκόπα τηλεφώνησε στον πατέρα και τον έφερε κοντά στο παιδί και την ευτυχία στην οικογένεια.

Διασκευή του Σπύρου Γκ. από τον κόσμο της Ελληνίδος Δεκέμβριος 2011

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Η Διάκριση της Νοσοκόμας

  • Απρίλιος 2, 2012, 12:10 πμ
    Permalink

    ε παλι καλα῎………………………..
    ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ.

    Σχολιάστε

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Τὸ σπουδαῖο εἶναι νὰ μποῦμε στὴν Ἐκκλησία. Νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τοὺς συνανθρώπους μας, μὲ τὶς χαρὲς καὶ τὶς λῦπες ὅλων. Νὰ τοὺς νιώθουμε δικούς μας, νὰ προσευχόμαστε γιὰ ὅλους, νὰ πονᾶμε γιὰ τὴν σωτηρία τους, νὰ ξεχνᾶμε τοὺς ἑαυτούς μας. Νὰ κάνομε τὸ πᾶν γι᾿ αὐτούς, ὅπως ὁ Χριστὸς γιὰ μᾶς. Μέσα στὴν Ἐκκλησία γινόμαστε ἕνα μὲ κάθε δυστυχισμένο καὶ πονεμένο κι ἁμαρτωλό. Κανεὶς δὲν πρέπει νὰ θέλει νὰ σωθεῖ μόνος του, χωρὶς νὰ σωθοῦν καὶ οἱ ἄλλοι. Εἶναι λάθος νὰ προσεύχεται κανεὶς γιὰ τὸν ἑαυτό του, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ ἴδιος. Τοὺς ἄλλους πρέπει νὰ ἀγαπᾶμε καὶ νὰ προσευχόμαστε νὰ μὴ χαθεῖ κανείς· νὰ μποῦν ὅλοι στὴν Ἐκκλησία. Αὐτὸ ἔχει ἀξία. Καὶ μ᾿ αὐτὴ τὴν ἐπιθυμία πρέπει νὰ φύγει κανεὶς ἀπ᾿ τὸν κόσμο, γιὰ νὰ πάει στὸ μοναστήρι ἢ στὴν ἔρημο.
    - Γέροντας Πορφύριος
  • Αρέσει σε %d bloggers: