Μια τζούρα από τον Παράδεισο

του Σταμάτη Γονίδη

Μια τζούρα από παράδεισο πήρα μια Κυριακή
μη ψάχνεις μες την άβυσσο, Θεός δεν είναι εκεί
Βγήκα έξω απ’τα γήινα και τα φανερωμένα
δεν ρίχνει Ο Θεός φωτιά, δεν τιμωρεί κανέναν

Ότι βλέπεις και ότι αγγίζεις, είναι έργο αλλουνού
και ότι εσύ Θεό νομίζεις, είναι πλάνη του μυαλού

Μια τζούρα από παράδεισο πήρα μια Κυριακή
Θεέ μου πόσο θα ήθελα να ‘ταν όλοι εκεί
Είδα το φως το αληθινό, σαν Θεϊκό σημάδι
χάθηκε από την σκέψη μου, της ύλης το σκοτάδι

Ότι βλέπεις και ότι αγγίζεις, είναι έργο αλλουνού
και ότι εσύ Θεό νομίζεις, είναι πλάνη του μυαλού

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Μια τζούρα από τον Παράδεισο

  • Νοέμβριος 10, 2017, 10:47 μμ
    Permalink

    Μπράβο Σταμάτη! Ο Θεός να σε ευλογεί!

    Σχολιάστε

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ συγκεντρωθεῖτε ἰδιαίτερα γιὰ νὰ πεῖτε τὴν εὐχή. Δὲν χρειάζεται καμιὰ προσπάθεια ὅταν ἔχεις θεῖο ἔρωτα. Ὅπου βρίσκεσθε, σὲ σκαμνί, σὲ καρέκλα, σὲ αὐτοκίνητο, παντοῦ, στὸν δρόμο, στὸ σχολεῖο, στὸ γραφεῖο, στὴ δουλειὰ μπορεῖτε νὰ λέτε τὴν εὐχή, τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με», ἁπαλά, χωρὶς πίεση, χωρὶς σφίξιμο.
    - Γέροντας Πορφύριος
  • Αρέσει σε %d bloggers: