Δρόμους γυρεύει ἡ ἀγάπη, κί εἶναι οἱ δρόμοι ἀνοιχτοί

Ἀφιερωμένο στούς μαθητές που διαγωνίζονται σέ κάθε πρόκληση πού ἐπέλεξαν

Δρόμοι του ανέμου δρόμοι της μεγάλης φυγής Μαζί της τα πάντα ρισκάρεις Έξοδος κινδύνου πέρα στ’ ανοιχτά της ζωής Δεν θα σε φτάσει κανείς

Δρόμοι του ονείρου του φεγγαριού Γεμάτο υποσχέσεις Απ’ τα κρόσσια των ονείρων σου αν κρεμαστείς Σαν άστρο θα πέσεις στίγματα βροχής στο πανωφόρι της γης τέσσερεις τοίχους γκρεμίζεις και πάς πώς να πετάξεις ν’ απογειωθείς ποιους ουρανούς πολεμάς

Δρόμους γυρεύει η αγάπη Κι είναι οι δρόμοι ανοιχτοί Στίγματα είναι γεμάτη Κι όλο ανοίγει η πληγή

Δρόμοι του ανέμου δρόμοι της μεγάλης φυγής Μαζί της σαν ίσκιος ρολάρεις Έξοδος κινδύνου πέρα στ’ ανοιχτά της ζωής Εδώ δεν αντέχει κανείς

Δρόμοι της συγγνώμης μέσ’ στον πυρετό της οργής Η μόνη ελεύθερη ζώνη

Δρόμοι που ξοδεύουν όλο το ρεύμα της γης Μα εκεί δεν παίζει κανείς

Δρόμους γυρεύει η αγάπη Κι είναι οι δρόμοι ανοιχτοί Στίγματα είναι γεμάτη Κι όλο ανοίγει η πληγή

στίχοι –μουσική: Γιώργος Φραντζολάς ερμηνεία: Αντώνης Μουσαδές

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Δεν θεωρώ αντίσταση απλώς και μόνο να πάρεις τα όπλα να ανέβεις στα βουνά. Αυτό είναι εύκολο πράγμα, σχετικά εύκολο. Το πρόβλημα είναι να μείνεις αυτό που είσαι, και αυτό βέβαια συνδυάζεται με την πολιτισμική συνέχεια του ελληνισμού. Με το γεγονός ότι όταν κατακτήθηκε ο ελληνικός λαός, είτε από τους Ρωμαίους αρχικά είτε αργότερα από τους Τούρκους, είχε εθνική ενότητα και συνείδηση της ενότητας αυτής. Υπήρχε μια λαική ενότητα με τη γλώσσα, με τα ήθη και τα έθιμα, και είχε συνείδηση της ταυτότητάς του αυτής, η οποία του επέτρεψε να αντισταθεί, να αντισταθεί στην απορρόφηση από άλλους λαούς, οι οποίοι ήταν κατακτητές του.
    - Νίκος Σβορώνος
  • Αρέσει σε %d bloggers: