jump to navigation

Η Μαυροφόρη Μάνα που Ανάβει Κεριά στους Τάφους Γερμανών Στρατιωτών Νοέμβριος 4, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Ιστορία , add a comment

MALEME_OCT.13.2008_16-700x525

Το 1952 ένας Γερμανός, ο Έρχαρτ Κέστνερ, θέλησε να επισκεφθεί το νησί της Κρήτης. Η γερμανική πρεσβεία πίστευε ότι ήταν πολύ νωρίς με τις νωπές μνήμες από τα ολοκαυτώματα στα χωριά της Κρήτης και τις πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες. Όμως, ο Γερμανός πήγε και επισκέφθηκε και το γερμανικό νεκροταφείο, εκεί που είχαν ταφεί οι Γερμανοί στρατιώτες που είχαν χάσει τη ζωή τους στη περίοδο της κατοχής. Και εκεί με έκπληξη είδε μια ζωντανή ψυχή, μια μαυροφορεμένη γυναίκα να ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. «Την πλησίασα», λέει ο Κέστνερ «και τη ρώτησα:- Είστε από εδώ; – Μάλιστα. – Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς». Απαντά η γυναίκα: «Παιδί μου, από την προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα ’41 με ’44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με τον μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να ‘ρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου».

Το παραπάνω μήνυμα του Μανώλη Γλέζου διαβάστηκε στις αντιφασιστικές εκδηλώσεις για τη Μάχη της Κρήτης, που έγιναν στο Bad Reichenhall της Βαυαρίας. Εκεί όπου χτυπούσε κάποτε η καρδιά του χιτλερικού καθεστώτος και εκπαιδεύονταν οι Ορεινοί Καταδρομείς της Βέρμαχτ.

«Μαζί Έλληνες και Γερμανοί αντιφασίστες θα κρατήσουμε αναμμένα τα καντήλια της μνήμης, τους έγραψε…

MALEME_OCT.13.2008_mtx-700x515

Από το βιβλίο εντυπώσεων στο στρατιωτικό γερμανικό νεκροταφείο στο Μάλεμε Χανίων. Οι πολίτες εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους για τον πόλεμο….

Πηγή: Μηχανή του Χρόνου

Ευχαριστίες στο Γιώργο

Χριστιανικά Χριστούγεννα & Πρωτοχρονιά, Ευκαρία Συμφιλίωσης Δεκέμβριος 24, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far
Είχαν περάσει δύο χρόνια από τότε που ο Στέλιος , ανώτερος ταχυδρομικός υπάλληλος είχε κατηγορήσει την μικρή ανιψιά του ,την Ελένη για ηθικό σφάλμα,κατηγορία που αποδείχθηκε ψεύτικη. Από τότε δεν είχαν συναντηθεί ούτε είχαν δοθεί εξηγήσεις.
Όμως τον Στέλιο τον έτρωγε το παλιό του λάθος ,και έτσι το πρωί της πρωτοχρονιάς ξεκίνησε για το σπίτι της Ελένης.Με δισταγμό χτύπησε την πόρτα και αφού περίμενε πολύ ,λίγο που όμως του φάνηκε αιώνας παρουσιάστηκε η Ελένη.’’Ελένη παιδί μου συγχώρησέ με σε αδίκησα’’.Και δύο δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του.Η κοπέλα τον κοίταξε με καλοσύνη και απλότητα.Θείε για ποιο πράγμα μιλάτε;; Αν είναι για κείνο το παλιό,το ξέχασα προ πολλού.Πιστεύω ότι όλα τα βλέπει ο Θεός , γιατί λοιπόν να κρατώ κακία;Η αγάπη αξίζει περισσότερο από το μίσος.Και αμέσως του έδωσε με χαμόγελο το χέρι.Είσαι ένας άγγελος είπε ο θείος συγκινημένος.Ο Θεός να σε ευλογεί!Και έφυγε ευτυχισμένος.Εκείνη η πρωτοχρονιά ήταν ολόφωτη από το φως της συγγνώμης,της αγάπης και της μετάνοιας που σκόρπιζε τις ακτίνες του στη γη.
(Γ.Παυλίδου:’’Χαμόγελο και δάκρυ’’)

αγκαλιά κλάμα συμφιλίωση

Απόδειξη της συνειδητής χριστιανική πίστης & ζωής μας είναι οι πράξεις μας, ιδίως όταν είναι δύσκολες και μας κοστίζουν. Και μια δύσκολη πράξη είναι η ταπείνωση στην πράξη του να αντιμετωπίσουμε κατάφατσα τον εγωισμό μας,

Το παρακάτω κείμενο ας είναι μια αφορμή να πάρουμε φέτος την πρωτοβουλία και να δώσουμε εμείς πρώτοι το καλό παράδειγμα: να κάνουμε μια γενναία αυτοεξέταση, χωρίς ελαφρυντικά για τον ..υπέροχο εαυτό μας -π.χ. υπερτονίζοντας τις πολλές καλές μας πράξεις!- και ν’αποδείξουμε την πίστη μας στα δύσκολα, βάζοντας τέλος σε παλιές έχθρες και κόντρες.

Είχαν περάσει δύο χρόνια από τότε που ο Στέλιος, ανώτερος ταχυδρομικός υπάλληλος είχε κατηγορήσει την μικρή ανιψιά του, την Ελένη για ηθικό σφάλμα, κατηγορία που αποδείχθηκε ψεύτικη. Από τότε δεν είχαν συναντηθεί ούτε είχαν δοθεί εξηγήσεις.

Όμως τον Στέλιο τον έτρωγε το παλιό του λάθος ,και έτσι το πρωί της πρωτοχρονιάς ξεκίνησε για το σπίτι της Ελένης. Με δισταγμό χτύπησε την πόρτα και αφού περίμενε πολύ, λίγο που όμως του φάνηκε αιώνας παρουσιάστηκε η Ελένη.’’Ελένη παιδί μου συγχώρησέ με σε αδίκησα’’. Και δύο δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του. Η κοπέλα τον κοίταξε με καλοσύνη και απλότητα. Θείε για ποιο πράγμα μιλάτε;; Αν είναι για κείνο το παλιό,το ξέχασα προ πολλού. Πιστεύω ότι όλα τα βλέπει ο Θεός, γιατί λοιπόν να κρατώ κακία; Η αγάπη αξίζει περισσότερο από το μίσος. Και αμέσως του έδωσε με χαμόγελο το χέρι. Είσαι ένας άγγελος είπε ο θείος συγκινημένος. Ο Θεός να σε ευλογεί! Και έφυγε ευτυχισμένος. Εκείνη η πρωτοχρονιά ήταν ολόφωτη από το φως της συγγνώμης, της αγάπης και της μετάνοιας που σκόρπιζε τις ακτίνες του στη γη.

Πηγή: Γ.Παυλίδου: «Χαμόγελο και δάκρυ»

Ευχαριστίες στον Σπύρο Γκ. για την αποστολή του κειμένου.

Οι αρετές των κοσμικών Ιανουάριος 14, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί, Σχέσεις , 2Σχόλια

Ο Φίλιππας και η Γιώτα είναι ένα σύγχρονο κοσμικό ζευγάρι του οποίου την ευτυχία έχει συμπληρώσει μια μονάκριβη κορούλα. Όμως μια μέρα εντελώς ξαφνικά πέθανε η κορούλα τους και το ζευγάρι απελπισμένο κάνει προσπάθεια προσέγγισης της εκκλησίας όμως εντελώς μονόπλευρα. Η σύζυγος θέλει παιδί, όμως θεωρώντας τον σύζυγο προβληματικό, διαλύει τον γάμο και τον στέλνει «πακέτο» στην γερασμένη μάνα του.

Ένας γέροντας που τυχαία είχαν γνωρίσει σε ένα νησί παρακαλεί την γυναίκα , η οποία μένει μόνη, με την υλική όμως υποστήριξη του πρώην συζύγου να τα ξαναβρούν, όμως η τελευταία αρνείται λέγοντας: «Δε γίνεται, γιατί συνδέθηκα με ένα θρησκευόμενο άτομο που με γεμίζει και από αυτόν είμαι έγκυος«. Θα τον παντρευτείς ρώτησε ο γέροντας; Όχι, εγώ παιδί ήθελα, έγινε, δεν συνεχίζω.

Όταν το άκουσε ο Φίλιππας, ο πρώην σύζυγος, δεν θύμωσε, μόνο είπε στο γέροντα: τη λυπάμαι γέροντα και πρέπει να την βοηθήσω. Πέρασε πεντάμηνο από τότε και ο γέροντας που δεν είχε επικοινωνία με την γυναίκα είχε αρνηθεί να προσεύχεται για αυτήν, μια και η ίδια δεν ήθελε να ξανασμίξει με τον άνδρα της.

Ένα βράδυ αυτή η πεντάμηνη σιωπή λύθηκε. Ο φαρμακωμένος σύζυγος ανήγγειλε στο γέροντα την διάλυση της εταιρείας του, η οποία δεν τον λύπησε τόσο, όσο η συμφορά της πρώην γυναίκας του που βρίσκεται στο νοσοκομείο με σοβαρό κίνδυνο της ζωής αυτής και του παιδιού της. Ο Φίλιππας κλαίει για την ζωή της μάνας και του ξένου παιδιού, δεν νιώθει προσβεβλημένος και ζητά από τον γέροντα θερμή προσευχή. Ο γέροντας ‘’χάζεψε’’, αφού το κλάμα και το δάκρυ του κόσμου της ανεξικακίας και της ανωτερότητας κυριολεκτικά τον φίμωσε. Εδώ θυμόμαστε και πάλι την αδελφή Ευγενία που έλεγε: ’’Αδελφοί ας αποκτήσουμε πρώτα τις αρετές των κοσμικών και μετά των μοναχών’’.

Πηγή: Αρχιμανδρίτου Γρηγορίου, ηγουμένου Ι.Μ. Δοχειαρίου, Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας

Φωτογραφία: Pensiero

Ευχαριστίες στον Σπύρο Γκ.

Ας αποκτήσουμε τις αρετές των κοσμικών Ιανουάριος 13, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί, Σχέσεις , add a comment

Ο Φίλιππας και η Γιώτα είναι ένα σύγχρονο κοσμικό ζευγάρι του οποίου την ευτυχία έχει συμπληρώσει μια μονάκριβη κορούλα. Όμως μια μέρα εντελώς ξαφνικά πέθανε η κορούλα τους και το ζευγάρι απελπισμένο κάνει προσπάθεια προσέγγισης της εκκλησίας όμως εντελώς μονόπλευρα. Η σύζυγος θέλει παιδί, όμως θεωρώντας τον σύζυγο προβληματικό, διαλύει τον γάμο και τον στέλνει «πακέτο» στην γερασμένη μάνα του.

Ένας γέροντας που τυχαία είχαν γνωρίσει σε ένα νησί παρακαλεί την γυναίκα , η οποία μένει μόνη, με την υλική όμως υποστήριξη του πρώην συζύγου να τα ξαναβρούν, όμως η τελευταία αρνείται λέγοντας: «Δε γίνεται, γιατί συνδέθηκα με ένα θρησκευόμενο άτομο που με γεμίζει και από αυτόν είμαι έγκυος«. Θα τον παντρευτείς ρώτησε ο γέροντας; Όχι, εγώ παιδί ήθελα, έγινε, δεν συνεχίζω.

Όταν το άκουσε ο Φίλιππας, ο πρώην σύζυγος, δεν θύμωσε, μόνο είπε στο γέροντα: τη λυπάμαι γέροντα και πρέπει να την βοηθήσω. Πέρασε πεντάμηνο από τότε και ο γέροντας που δεν είχε επικοινωνία με την γυναίκα είχε αρνηθεί να προσεύχεται για αυτήν, μια και η ίδια δεν ήθελε να ξανασμίξει με τον άνδρα της.

Ένα βράδυ αυτή η πεντάμηνη σιωπή λύθηκε. Ο φαρμακωμένος σύζυγος ανήγγειλε στο γέροντα την διάλυση της εταιρείας του, η οποία δεν τον λύπησε τόσο, όσο η συμφορά της πρώην γυναίκας του που βρίσκεται στο νοσοκομείο με σοβαρό κίνδυνο της ζωής αυτής και του παιδιού της. Ο Φίλιππας κλαίει για την ζωή της μάνας και του ξένου παιδιού, δεν νιώθει προσβεβλημένος και ζητά από τον γέροντα θερμή προσευχή. Ο γέροντας ‘’χάζεψε’’, αφού το κλάμα και το δάκρυ του κόσμου της ανεξικακίας και της ανωτερότητας κυριολεκτικά τον φίμωσε. Εδώ θυμόμαστε και πάλι την αδελφή Ευγενία που έλεγε: ’’Αδελφοί ας αποκτήσουμε πρώτα τις αρετές των κοσμικών και μετά των μοναχών’’.

Πηγή: Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, ηγουμένου Ι.Μ. Δοχειαρίου, Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας

Φωτογραφία: Pensiero

Ευχαριστίες στον Σπύρο Γκ.

Συγχωρώντας το φονιά του παιδιού μου Σεπτέμβριος 5, 2011

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , 4Σχόλια

Η πράξη του Ιερέα από την Εύβοια κόντρα στην ανθρώπινη λογική

«Με τι λόγια να περιγράψω την ψυχή αυτού του μάρτυρα ιερέα που έχασε το παιδάκι του ετών 7 μόνο.
Με τι λόγια να περιγράψω την τραγικότητα της στιγμής που το παιδί του, ετών 7 μόνο, έπεφτε βαριά τραυματισμένο την ώρα της Ανάστασης του Kυρίου.

Με τι λόγια να περιγράψω ότι την ίδια στιγμή που ο ίδιος ο ιερέας ανέγγελε την πανηγυρική ανάσταση του Κυρίου μας το ίδιο του το σπλάγχνο έπεφτε ανεπανόρθωτα τραυματισμένο και λίγες μέρες μετά νεκρό.

Με τι λόγια να περιγράψω το μεγαλείο της ψυχής του, που μόνο ένας Άνθρωπος του Θεού με Α κεφαλαίο μπορούσε να κάνει, να συγχωρέσει τον φονιά, έστω και ακούσιο, του μικρού του παιδιού. Να αρνηθεί την δίωξή του.

Με τι λόγια να περιγράψω τι Πάσχα έκαναν όλοι αυτοί που ασχολούνται με τα ανούσια και λιγότερο σημαντικά, πόσα πήγε το αρνάκι φέτος, τον οβελία, τις κροτίδες, τα άσχετα με το Πάσχα «Χρόνια Πολλά», αλλά και τι Πάσχα έκανε ο μακρόθυμος αυτός ιερέας που την στιγμή που του παρουσιάστηκε απέδειξε αν είναι του Χριστού ή του αντιθέτου.
Όλα αυτά που λέει το ευαγγέλιο ο Χριστός μας, συμπυκνωμένα σε μια πράξη, σε έναν άνθρωπο. Να η ευκαιρία, η ομολογία. «Είσαι μαζί μου τέκνον; Απόδειξε το. Είσαι με τον αντίθετον, δεν είσαι μαζί μου. Δεν μπορείς να δουλεύεις σε δύο αφέντες» [βλ. κατά Ματθαίον 6, 24].

Άραγε ένας άνθρωπος καλός, όπως η κοινωνία μας τον χαρακτηρίζει, θα μπορούσε να συγχωρέσει αλλά και να ζητήσει να μην διωχθεί ο φονιάς του παιδιού του;
Κατηγορηματικά σας λέω όχι, εκτός πολύ λίγων εξαιρέσεων. Η πράξη αυτή είναι γνώρισμα ανθρώπου που έχει βιώσει και βιώνει τον Χριστό μέσα του. Έχει αγαπήσει πρώτα τον Θεό του, όπως άλλωστε είναι και η πρώτη εντολή που λέει να αγαπήσουμε Κύριο το Θεό μας εξ΄ όλης της υποστάσεως μας. Μετά έπεται το να αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν. Γιατί αν αγαπήσεις πρώτα το Θεό σου, σημαίνει να τηρήσεις όλες τις εντολές του, όχι φοβικά, δουλικά, αλλά από την αγάπη που έχεις προς Αυτόν. Η αγάπη προς τον Θεό σε ωθεί στην τήρηση των εντολών Του, αλλά και η τήρηση των εντολών του σε ωθεί και πάλι σε αγάπη προς τον Θεό. Έτσι αναπόδραστα τηρώντας όχι με βία αλλά εν ειρήνη τις εντολές του, συγχωρείς τον φίλο αλλά και τον εχθρό σου, υπομένεις το κακό που ο άλλος σου προξένησε, προσεύχεσαι γι΄αυτόν, δεν τον φθονείς δεν τον μισείς, δεν λογίζεσαι το κακό, πάντα υπομένεις και αγαπάς όλους και όλα άνευ όρων και ορίων. Να πώς ο τραγικός αλλά και συνάμα άγιος αυτός ιερέας κατάφερε να μην επιτρέψει στην ψυχή του να στραφεί ούτε δευτερόλεπτο εναντίον του ακούσιου φονιά του παιδιού του. Έδρασε ως άλλος άγιος Διονύσιος, ο οποίος όχι μόνο συγχώρεσε τον φονιά του αδελφού του αλλά τον έκρυψε και ψευδομαρτύρησε για να μην συλληφθεί και εκτελεστεί. Τι μπορεί να χωρίζει τον άγιο Διονύσιο από τον ιερέα. Τίποτα, έδρασαν με τον ίδιον τρόπο. Μια η διαφορά ο ένας είναι κεκοιμημένος και ο άλλος εν ζωή. Άγιος ο ένας άγιος ο άλλος.

Μήπως ο ιερέας δεν είναι μάρτυρας, μήπως δεν είναι ομολογητής, δεν ομολόγησε Χριστόν με την πράξη της συγχώρεσης προ το δύστυχο φονιά του παιδιού του;
Πόσοι από εμάς τους Χριστιανούς, αλλά και μη, θα προβαίναμε σε τέτοια πράξη συγχώρεσης. Είμαστε Χριστιανοί του καναπέ , της πολυτέλειας και του «δόξα τω Θεώ» αλλά μόνο όταν όλα μας πάνε καλά. Ασφαλώς θα ωρυόμασταν για παραδειγματική του τιμωρία , θα βρίζαμε , θα καταριόμασταν και για συγχώρεση ούτε λόγος. Είμαστε τις περισσότερες φορές μόνο για το θεαθήναι, για τα φιλανθρωπικά παζαράκια, να δούμε κόσμο , να μας δει κόσμος, χαμόγελα, συνθήματα ανούσια. Κρίνουμε τι έκανε ο τάδε ιερέας τι είπε, τι αυτοκίνητο οδηγεί. Τι φόρεσε η πρεσβυτέρα, μα γιατί η εκκλησία να έχει λεφτά. Κόβουμε εκπομπές Χριστιανικές από την τηλεόραση (βλέπε ΕΤ Αρχονταρίκι) για να βάλουμε πράσινες εκπομπές …και το ποιο βασικό το πετάμε στα σκουπίδια. Πού είναι η αγάπη στο Θεό, που είναι η τήρηση των εντολών του. Πού είναι η συγχώρεση, η ακατακρισία. Ο ήλιος, έλεγε ο γέροντας Παΐσιος την λάσπη την κάνει πέτρα, την σκληραίνει, το κερί το λιώνει, το μαλακώνει. Ο ιερέας απέδειξε , όχι σε εμάς τους δύστυχους αλλά στον Θεό ότι η ψυχή του είναι σαν κερί. Δεν σκληρύνθηκε. Συγχώρησε.

Έχουμε γράψει με τη ζωή μας το αντι-ευαγγέλιο. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, εμείς εξυμνούμε τους υπερήφανους, συγχωράτε τους εχθρούς σας, εμείς μίσος στους εχθρούς σας, μακάριοι οι ελεήμονες, εμείς λέμε ας δώσει η εκκλησία που έχει.

Φυσικά για τους πλείστους που το έχουν συνήθειο να κατηγορούν αδίκως τους ιερείς η πράξη του ιερέα είναι βλακώδης, γι΄ αυτούς είναι κορόιδο. Εάν η ζωή τελείωνε εδώ ίσως ανθρωπίνως να έχουν δίκιο. Όμως αν πραγματικά πιστεύουμε το Χριστό και τον εμπιστευόμαστε τότε είμαστε σίγουροι ότι εδώ είναι ο προθάλαμος της αιωνιότητας.
Με μια τέτοια προοπτική πρέπει να σκεπτόμαστε και να δρούμε στην πρόσκαιρη μας ζωή.

Ας ελπίσουμε ότι ο Θεός θα αναπαύσει την αγία ψυχούλα του παιδιού και ας απαλύνει τον πόνο του προσωρινού αποχωρισμού των γονέων του από το σπλάγχνο τους».

Νέαρχος Παναγή, Ορθοδοντικός, Λεμεσός

Πηγή: Ο Νεκρός | LOCKHEART WORLD
φωτο: spudart