jump to navigation

Συμβουλές γιά Γονείς: Πώς νά (μήν) ὁδηγήσετε τά παιδιά σας στόν Χριστό Μάρτιος 5, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment

aggelos-paidia-paixnidi

Ἁγίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλύβιτου

Να βλέπουμε τον Θεό στο πρόσωπο των παιδιών και να δώσουμε την αγάπη του Θεού στα παιδιά.

Να μάθουν και τα παιδιά να προσεύχονται. Για να προσεύχονται τα παιδιά , πρέπει να έχουν αίμα προσευχομένων γονέων. Εδώ πέφτουν έξω μερικοί και λένε : « Εφόσον οι γονείς προσεύχονται, είναι ευσεβείς, μελετούν την Αγία Γραφή ανέθρεψαν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου, επόμενο είναι να γίνουν καλά παιδιά ». Ορίστε, όμως, που βλέπουμε αντίθετα αποτελέσματα λόγω της καταπιέσεως.

Δεν είναι αρκετό να είναι οι γονείς ευσεβείς. Πρέπει να μην καταπιέζουν τα παιδιά, για να τα κάνουν καλά με τη βία. Είναι δυνατόν να διώξουμε τα παιδιά από τον Χριστό, όταν ακολουθούμε τα της θρησκείας, με εγωισμό. Τα παιδιά δεν θέλουν καταπίεση. Μην τα εξαναγκάζετε να σας ακολουθήσουν στην εκκλησία. Μπορείτε να πείτε: « Όποιος θέλει, μπορεί να έλθει τώρα μαζί μου ή αργότερα ». Αφήστε να μιλήσει στις ψυχές τους ο Θεός.

Η αιτία που μερικών ευσεβών γονέων τα παιδιά, όταν μεγαλώσουν, γίνονται ατίθασα κι αφήνουν και την Εκκλησία κι όλα και τρέχουν αλλού να ικανοποιηθούν είναι αυτή η καταπίεση που τους ακούν οι «καλοί» γονείς. Οι τάχα «ευσεβείς» γονείς, που είχαν τη φροντίδα να κάνουν τα παιδιά τους «καλούς χριστιανούς», μ΄αυτή την αγάπη τους, την ανθρώπινη, τα καταπίεσαν κι έγινε το αντίθετο. Πιέζονται, δηλαδή, όταν είναι μικρά τα παιδιά κι όταν γίνουν δεκαέξι χρονών, δεκαεφτά, δεκαοχτώ, φθάνουν στο αντίθετο αποτέλεσμα. Αρχίζουν από αντίδραση να πηγαίνουν με παλιοπαρέες και να λένε παλιόλογα.

Ενώ, όταν αναπτύσσονται μέσα στην ελευθερία, βλέποντας συγχρόνως το καλό παράδειγμα των μεγάλων, χαιρόμαστε να τα βλέπουμε. Αυτό είναι το μυστικό, να είσαι καλός, να είσαι άγιος, για να εμπνέεις, να ακτινοβολείς. Η ζωή των παιδιών φαίνεται να επηρεάζεται από την ακτινοβολία των γονέων.

Επιμένουν οι γονείς: «Άντε να εξομολογηθείς, άντε να μεταλάβεις, άντε να κάνεις εκείνο…». Τίποτα δεν γίνεται…Ενώ βλέπει εσένανε; Αυτό που ζείς, αυτό και ακτινοβολείς. Ακτινοβολεί ο Χριστός μέσα σου; Αυτό πηγαίνει στο παιδί σου. Εκεί βρίσκεται το μυστικό. Κι αν γίνει αυτό, όταν το παιδί είναι μικρό, δεν θα χρειαστεί να κοπιάσει πολύ, όταν μεγαλώσει.

Όταν οι γονείς είναι άγιοι και το μεταδώσουν αυτό στο παιδί και του δώσουν αγωγή εν Κυρίω, τότε το παιδί ό, τι επιδράσεις κακές κι αν έχει από το περιβάλλον του, δεν επηρεάζεται, διότι έξω από την πόρτα του είναι η Σοφία, ο Χριστός. Δεν θα κοπιάσει, για να την αποκτήσει. Φαίνεται πολύ δύσκολο να γίνεις καλός αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ εύκολο, όταν από μικρός ξεκινήσεις με καλά βιώματα.

Μεγαλώνοντας δεν χρειάζεται κόπος, το έχεις μέσα σου το καλό, το ζεις. Δεν κοπιάζεις, το έχεις ζήσει, είναι περιουσία σου, που τη διατηρείς, αν προσέξεις σε όλη σου τη ζωή.

Πηγή: Βιβλίο Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλύβιτου – Βίος Και Λόγοι, εκδ. Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής Χανίων

Ἀναδημοσίευση ἀπό: Θεολογικά Πονήματα (Τὰ λάθη τῶν εὐσεβῶν γονέων)

Εμβρυογωγική Ιανουάριος 29, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Οικογένεια / Παιδί, Παιδεία / Εκπαίδευση , add a comment

man-woman-fetus-pregnant

«Η αγωγή των παιδιών ξεκινά από την σύλληψη τους» (Εμβρυογωγική – παιδαγωγική του εμβρύου)

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Πηγή: Γεώργιος Κρουσταλλάκης – «O όσιος Πορφύριος: Ένας άγιος – μία πρόταση ζωής» Ομιλία για τον όσιο Πορφύριο στον ιερό ναό αγίου Δημητρίου, 22/3/2014). Ολόκληρη η ομιλία είναι διαθέσιμη εδώ.

Πῶς νὰ ἀρνηθοῦµε χωρὶς νὰ ποῦµε «ὄχι» (Ἡ σημασία τῆς αἰσιόδοξης διατύπωσης) Ιούλιος 9, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Οικογένεια / Παιδί , add a comment

Μαρίνα Διαμαντῆ

Ὁ ἄνθρωπος σήμερα ἔχει ἀνάγκη νὰ ἐλπίζει. Δὲν ἔχει τὸ σθένος καὶ τὴ δύναμη νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς, ἀλλὰ ἔχει ἀνάγκη νὰ ἐλπίζει! Δὲν ἀντέχει οὔτε νὰ ἀκούσει κάτι ἀπαισιόδοξο. Ἀκόμη καὶ οἱ διατυπώσεις, ὁ τρόπος ποὺ ἐκφέρονται τὰ λόγια, παίζουν πολὺ μεγάλο ρόλο στὴ διαμόρφωση τῆς ψυχολογικῆς του κατάστασης, κάθε στιγμή. Ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ αἰσιόδοξα μηνύματα καὶ ἀρνεῖται νὰ ἀκούσει τὴ λέξη «δέν».

Τὸ παράδοξο εἶναι πάντως πώς, ἐνῷ ἔχει τόση ἀνάγκη γιὰ ἐλπίδα, ἔχει ἀπορρίψει ἀπὸ τὴ ζωὴ του τὸ Θεὸ καὶ ἔχει ἐναποθέσει ὅλες του τὶς ἐλπίδες στὸν ἄνθρωπο! Ἀναζητᾶ τὴν πρόοδο σὲ νέες ἀθεϊστικὲς θεωρίες καὶ δὲν παραιτεῖται ἀπὸ τὴ μάχη του μὲ τὴν Ἀλήθεια, παρότι βλέπει ὅτι ἡ ζωὴ ποὺ ἐπέλεξε εἶναι μιὰ πορεία ἀπελπισίας.

Ἂς σταθοῦμε ὅμως λίγο στὶς διατυπώσεις τῶν καθημερινῶν μας λόγων καὶ στὴν ἐπίπτωση ποὺ ἔχουν αὐτὲς στὴν ψυχικὴ διάθεση τοῦ ἀνθρώπου, στὸν ὁποῖο ἀπευθυνόμαστε.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι μιὰ διαφορετικὴ διατύπωση τοῦ ἴδιου πράγματος μπορεῖ νὰ δημιουργήσει διαφορετικὴ ψυχικὴ κατάσταση στὸν ἄνθρωπο ποὺ τὴν ἀκούει. Γιὰ παράδειγμα, στὴν ἐρώτηση ἑνὸς μικροῦ παιδιοῦ κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία, στὴ μέση τοῦ Χερουβικοῦ ὕμνου, ἐὰν μπορεῖ νὰ καθίσει στὸ κάθισμά του, ἡ ἀπάντηση εἶναι «ὄχι». Ἡ ἀπάντηση αὐτὴ μπορεῖ νὰ εἰπωθεῖ ἁπλᾶ καὶ σκέτα «ὄχι», ἀλλὰ μπορεῖ καὶ νὰ εἰπωθεῖ: «Τώρα δὲν καθόμαστε. Θὰ καθίσεις σὲ λίγο». Ὁ ἀντίκτυπος στὸ μικρὸ παιδὶ τῶν δύο αὐτῶν ἀπαντήσεων, ποὺ ἐπὶ τῆς οὐσίας λένε τὸ ἴδιο πρᾶγμα, εἶναι ἐντελῶς διαφορετικός: μὲ τὸ σκέτο «ὄχι» τὸ παιδάκι ἐξακολουθεῖ νὰ βρίσκεται μέσα στὴ δυσκολία του, χωρὶς νὰ ξέρει πότε θὰ βγεῖ ἀπὸ αὐτήν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ αἰσθάνεται δυσφορία καὶ συχνὰ νὰ ἀντιδρᾶ μὲ γκρίνια. Μὲ τὴ δεύτερη ἀπάντηση ὅμως, λαμβάνει μὲν τὸ σωστὸ μήνυμα, ἀλλὰ ἔχει μπροστά του τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἔρθει σὲ λίγο ἡ ὥρα νὰ καθίσει καὶ ἔτσι ἡσυχάζει. Μιὰ μικρὴ διαφορὰ στὴ διατύπωση, λοιπόν, μπορεῖ νὰ ἔχει ἐντελῶς ἀντίθετα ἀποτελέσματα. Δὲν ἀρκεῖ, δηλαδή, πολλὲς φορὲς νὰ δώσουμε μιὰ ἀπάντηση. Πρέπει νὰ δώσουμε τὴ σωστὴ ἀπάντηση, ὥστε νὰ ἔχει καὶ τὰ ἀνάλογα ἀποτελέσματα στὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀπευθυνόμαστε.

Τὸ πιὸ σημαντικὸ ὅμως ἀποτέλεσμα μιᾶς αἰσιόδοξης καὶ ἐλπιδοφόρας ἀπάντησης εἶναι τὸ ὅτι ἐκφράζεται μὲ αὐτὴν τὸ ἐνδιαφέρον μας γιὰ τὸν ἄλλο ἄνθρωπο. Δὲν ἀπαντᾶμε ἁπλῶς στὴν ἐρώτησή του, ἀλλὰ περνᾶμε ἐμμέσως τὸ μήνυμα ὅτι εἴμαστε κοντά του, ἐνδιαφερόμαστε καὶ κατανοοῦμε τὸ πρόβλημά του καὶ προσπαθοῦμε μαζί του νὰ δώσουμε μιὰ λύση.

Δὲν ἀρκεῖ στὸ παιδί, στὸ παράδειγμά μας, ἁπλᾶ νὰ ἀπαντήσουμε στὴν ἐρώἁπλᾶησή του γιὰ νὰ μάθει ὅτι στὸ Χερουβικὸ ὕμνο δὲν ἐπιτρέπεται νὰ καθίσει. Τοῦ ἀρκεῖ, ὅμως, νὰ νιώσει ὅτι καταλάβαμε πὼς κουράστηκε νὰ στέκεται ὄρθιο καὶ ὅτι σὲ λίγο θὰ μπορέσει νὰ καθίσει. Ἔχει σημασία γιὰ τὸ παιδὶ νὰ νιώσει ὅτι ἀσχοληθήκαμε μὲ τὸ πρόβλημά του, ὅσο ἀσήμαντο κι ἂν τὸ θεωροῦμε ἐμεῖς. Γιατί γιὰ μᾶς μπορεῖ νὰ φαίνεται ἀσήμαντο τὸ νὰ σταθεῖ τὸ παιδὶ ἀκόμη λίγο ὄρθιο, ἀλλὰ γιὰ τὸ ἴδιο τὸ παιδὶ ἐκείνη τὴ στιγμὴ εἶναι πολὺ σημαντικό.

Μιὰ αἰσιόδοξη διατύπωση, ἂν παρατηρήσουμε στὶς καθημερινὲς συναναστροφές μας μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ἐπηρεάζει πολὺ τὴν ψυχικὴ διάθεση τῶν γύρω μας. Ὅλοι θέλουμε νὰ ἀκούσουμε κάτι θετικό. Κι ἐμεῖς περιμένουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ μᾶς δώσουν μιὰ ἐλπίδα στὰ θέματα ποὺ ἀντιμετωπίζουμε, ἀλλὰ καὶ οἱ γύρω μας ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ μᾶς νὰ λάβουν ἕνα αἰσιόδοξο μήνυμα, τὸ ὁποῖο τελικὰ δὲν εἶναι ἁπλᾶ θέμα διατύπωσης, ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὴ διατύπωση αὐτὴ ἐκφράζεται τὸ ἐνδιαφέρον μας καὶ ἡ ψυχική μας διάθεση νὰ ἀσχοληθοῦμε πραγματικὰ μὲ τὸν διπλανό μας καὶ νὰ τοῦ προσφέρουμε μιὰ ἀνακούφιση σὲ αὐτὸ ποὺ τὸν ἀπασχολεῖ. Ἔχει μεγάλη σημασία στὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους νὰ δείχνουμε τὸ ἐνδιαφέρον μας γι’ αὐτούς, ἐκφράζοντάς το μὲ κάθε τρόπο.

Ἡ αἰσιόδοξη διατύπωση ὅμως γιὰ νὰ εἰπωθεῖ, προϋποθέτει ἀπὸ μᾶς ποὺ τὴν ἐκφέρουμε, θετικὴ διάθεση πρὸς τὸν ἄλλο ἄνθρωπο. Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ τοῦ δώσουμε μιὰ ἐλπίδα, θὰ πρέπει νὰ ἐνδιαφερθοῦμε γιὰ τὸ πῶς θὰ ἐκλάβει τὴν ἀπάντησή μας. Θὰ πρέπει ὁ ἀπώτερος σκοπός μας νὰ εἶναι ἡ ἀνακούφιση τοῦ ἄλλου ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν ἀγωνία τῆς στιγμῆς καὶ ὄχι αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴ ἡ ἀπάντηση ποὺ θὰ τοῦ δώσουμε ὥστε νὰ λάβει τὸ μάθημα ποὺ τοῦ χρειάζεται.

Οἱ γονεῖς δοκιμαζόμαστε σὲ αὐτὸ πολλὲς φορὲς κάθε μέρα. Τὰ παιδιὰ ζητοῦν διαρκῶς διάφορα, ἀλλὰ σὲ πολλὰ αἰτήματά τους ἡ ἀπάντηση ποὺ πρέπει νὰ δώσουμε εἶναι ἀρνητική. Πῶς θὰ τὸ κάνουμε αὐτὸ ὥστε καὶ νὰ μὴν ἀπογοητευθοῦν τὰ παιδιὰ καὶ νὰ λάβουν τὸ σωστὸ μήνυμα; Ἄλλοτε χρειάζεται νὰ δώσουμε μιὰ παράταση στὸ αἴτημά τους, νὰ τὸ μεταθέσουμε γιὰ ἄλλη χρονικὴ στιγμή, ἄλλοτε ὅμως χρειάζεται νὰ τὸ ἀπορρίψουμε ὁριστικά. Ἐκεῖ θέλει τρόπο γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ ἀπόρριψη χωρὶς νὰ ἀπογοητευθοῦν καὶ νὰ ἀντιδράσουν ἄσχημα τὰ παιδιά. Θὰ μπορούσαμε γιὰ παράδειγμα, νὰ τοὺς προσφέρουμε μιὰ ἐναλλακτικὴ πρόταση ἢ νὰ δώσουμε μιὰ ἐξήγηση παραπάνω, ἐὰν ἡ στιγμὴ τὸ ἐπιτρέπει. Σὲ κάθε περίπτωση ὅμως, γιὰ νὰ ἔχει καλὸ ἀποτέλεσμα ὁ λόγος μας, θὰ πρέπει νὰ ἐπιδιώκουμε μὲ τὴν ἀπάντηση ποὺ θὰ δώσουμε νὰ εἰρηνεύσει ἡ ψυχὴ τοῦ ἄλλου ἀνθρώπου καὶ ὄχι ἁπλᾶ νὰ τοῦ δώσουμε ἕνα μάθημα.

Δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ δώσουμε ἕνα αἰσιόδοξο μήνυμα, ἐὰν ἐμεῖς δὲν ἐνδιαφερθοῦμε πραγματικὰ γι’ αὐτὸ ποὺ ἀπασχολεῖ τὸν συνάνθρωπό μας.

Καί, γιὰ νὰ ἐνδιαφερθοῦμε γιὰ τὸ πρόβλημα τοῦ ἄλλου, θὰ πρέπει νὰ σταματήσουμε γιὰ λίγο νὰ ἀσχολούμαστε μόνο μὲ τὸν ἑαυτό μας καὶ μὲ τὰ δικά μας προβλήματα. Αὐτὸς ὁ «αὐτισμὸς» τῆς ἐποχῆς μας, ἡ τάση ὅλων μας νὰ ἀσχολούμαστε ὁ καθένας μὲ τὰ δικά του θέματα, νομίζω ὅτι ἔχει ὁδηγήσει τὴν κοινωνία μας στὸ ἀδιέξοδο ποὺ ἀντιμετωπίζουμε καθημερινά, τῆς παντελοῦς ἔλλειψης ἐπικοινωνίας καὶ τῆς γενικῆς ἀδιαφορίας. Ὅσο ὅμως ἀσχολούμαστε εἰλικρινὰ μὲ τοὺς γύρω μας, τόσο πιὸ πολλὰ πράγματα συνειδητοποιοῦμε πρῶτα γιὰ τὸν ἑαυτόν μας καὶ ὕστερα γιὰ τοὺς ἄλλους. Σὰν νὰ γινόμαστε πιὸ ψύχραιμοι, πιὸ νηφάλιοι, πιὸ ταπεινοί, πιὸ ἱκανοὶ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὶς διάφορες καταστάσεις.

Ἂς βγοῦμε λοιπόν, γιὰ λίγο ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας καὶ ἀπὸ τὰ δικά μας «θέλω» καὶ ἂς δώσουμε λίγη προσοχὴ στὰ θέματα ποὺ ἀπασχολοῦν τοὺς γύρω μας. Ἂς θελήσουμε νὰ δώσουμε λύση στὰ αἰτήματά τους, ἀκόμη κι ἂν πρέπει νὰ ἀρνηθοῦμε. Ἂς μετατρέψουμε τὴν ἄρνηση ποὺ πρέπει νὰ δώσουμε σὲ μιὰ ἐναλλακτικὴ λύση. Ἂς δείξουμε, ἁπλᾶ, ἐνδιαφέρον!

Θὰ διαπιστώσουμε ὅτι ἡ δική μας συμβολὴ στὴν ἐπίλυση αὐτῶν τῶν θεμάτων μπορεῖ νὰ εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ αὐτὴ ποὺ νομίζουμε ὅτι μποροῦμε νὰ προσφέρουμε, ἐνῷ παράλληλα, θὰ δεχθοῦμε κι ἐμεῖς τὴν εὐεργετικὴ συνδρομὴ τῶν ἄλλων στὶς δικές μας ἀναζητήσεις.

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 154-155, Ἰούνιος – Ἰούλιος 2015

Πηγή: Συνοδοιπορία

Βάζε Όρια για να έχεις Περιθώρια! Πρόταση Αυτοκριτικής για Έλληνες Γονείς Ιούλιος 3, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment

Νεολαία σε ελεύθερη πτώση και πώς συμβάλλαμε στη διαφθορά της ελληνικής νέας γενιάς

Της Αργυρώς Π. Σταθερού

όνειρα πλούτος λεφτά γυναίκες γκόμενες αυτοκίνητα διασημότητα

Ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός μαζί με την άνοδο του βιοτικού επιπέδου και την τεχνολογική ανάπτυξη μας έβαλε αργά και σταθερά το «δηλητήριο» του σε όλους τους τομείς της ζωής μας μεγαλώνοντας ολόκληρες γενιές με σκοπό ζωής το χρήμα, το σεξ, την «εύκολη» ζωή. Στη μεθόδευση της διαχείρισης των μαζών του δυτικού κόσμου επιστρατεύτηκαν ισχυρότατα και πλέον αποτελεσματικά «όπλα» με τρομακτική επίδραση στην ψυχολογία. Τα μέσα ενημέρωσης, επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης με τις απελευθερωμένες σε ήθη διαφημιστικές καμπάνιες και ψυχαγωγικές εκπομπές, η σύγχρονη μουσική και τέχνη, η χαλαρότητα στους κρατικούς, κοινωνικούς και παιδαγωγικούς θεσμούς, αλλά και η αποδυνάμωση της χριστιανικής πίστης κατέλυσαν τη δυναμική και το θεσμό της οικογένειας και έδωσαν στους νέους την ελευθερία να ζουν από την παιδική ηλικία με επιβλαβείς επιρροές επιλογές και παροχές ενηλίκων.

Η πρόθεσή μου δεν είναι επ’ ουδενί να «τα βάλω» με τη νεολαία ή, όπως συνήθιζε ο αδερφός μου να παραφράζει στα παιδικά μας χρόνια αστειευόμενος, «νεο-λέρα»! Με τον κίνδυνο να γίνει προσβλητικός, ο χαρακτηρισμός, τελικά, καταφέρνει να αποδώσει με αστείο τρόπο την ουσία της παράφρασης, του «λερώματος» των νέων ανθρώπων.

 

Η ρίζα του κακού

λεφτά γκόμενα νεοπλουτισμός

Το πρόβλημα άρχισε πολλά χρόνια πριν όταν στερημένοι και αυστηροί οικογενειάρχες των προηγούμενων γενεών άρχισαν να χαλαρώνουν ανακαλύπτοντας τις σαθρές απολαβές του δυτικού, ξενόφερτου τρόπου ζωής. Η κατοχύρωση της γυναίκας στην αγορά εργασίας απορρόφησε το ενδιαφέρον της από το σπίτι και το μεγάλωμα – έλεγχο των παιδιών και επιτάχυνε την σταδιακά αυξανόμενη οικονομική της ανεξαρτησία με την εκτίναξη των διαζυγίων στα ύψη, καθώς οι γυναίκες βγαίνοντας στην αγορά της εργασίας ανακάλυψαν την αυτοδυναμία τους, αλλά και την αδυναμία τους να αντέξουν τους αν-ώριμους άντρες. Καθώς οι άντρες έχασαν πλέον την κατοχυρωμένη τους κυριαρχία στον εργασιακό χώρο, υποβιβάστηκαν στα γυναικεία μάτια και ταυτόχρονα μπήκαν σε ακόμη περισσότερους πειρασμούς! Και η τηλεόραση ενίσχυσε την πεποίθηση στις γυναίκες πως το παν είναι να είναι όμορφες, στους άντρες πως υπάρχουν κι άλλες πολλές γυναίκες, στα παιδιά πως δεν χρειάζεται να υπακούνε για να περνάνε καλά, στους νέους πως η ζωή θέλει διασκέδαση για να την αντέξεις και στη μάζα πως, τελικά, μπορείς να ζεις εξίσου καλά με τεμπελιά, δανεικά και …αγύριστα! Και μεγάλωσαν ολόκληρες γενιές με ανθρώπους που αρνιούνται να κοπιάσουν και να μην ακριβοπληρωθούν. Που η προσπάθειά τους να πετύχουν ένα καλύτερο αύριο δεν περιλαμβάνει σχεδόν ποτέ τη χρησιμοποίηση του μυαλού ή των προσωπικών ικανοτήτων, αλλά την στείρα, κονσερβοποιημένη υποβοήθηση ενός «βιομηχανοποιημένου» και πολυετούς φροντιστηρίου για την προετοιμασία τους απλώς για να έχουν ένα προσοδοφόρο επάγγελμα, χωρίς κανείς να τους διδάσκει ποιο είναι το νόημα της επιβίωσης, της οικογένειας, της ευθύνης.

atakes-goneon-paideuousi-tekna

Αρκετά χρόνια πριν, όταν η δική μας γενιά περνούσε τα χρόνια της εφηβείας άρχισε να διαφαίνεται και στην Ελλάδα το αργό, αλλά σαρωτικό «τσουνάμι» των δυτικών προτύπων με ό,τι αυτό συνεπαγόταν. Γρήγορα και σταθερά συνηθίσαμε τα φαστ φουντ, τις ντίσκο, τις καφετέριες και τις μίνι φούστες και αρχίσαμε να αμφισβητούμε εντονότερα τη γονεϊκή εξουσία. Από τότε και έως σήμερα πολλά πράγματα άλλαξαν για τη νέα γενιά και φτάσαμε αυτά που εμείς θεωρήσαμε κάποτε προχωρημένα, τα παιδιά μας τώρα να τα θεωρούν παρωχημένα. Αυτό γινόταν και θα γίνεται, καθώς αυτή είναι η εξέλιξη των γενεών που δικαιολογεί και τη φιλοσοφία του λεγόμενου «χάσματος». Το πρόβλημα, όμως, εστιάζει βαθύτερα. Κι εμείς κάποτε ως νέοι κάναμε τρέλες και ξεφεύγαμε κάποτε και σε άκρα. Αλλά γνωρίζαμε και αποδεχόμασταν τα όρια και όταν τα παραβιάζαμε παρέμβαιναν γονείς, καθηγητές, κοινωνικές δομές και πνευματικοί λειτουργοί και προέβαλαν ένα προστατευτικό «stop»! Με την πάροδο των ετών τα πράγματα άλλαξαν προς το χειρότερο. Και ποιος την πλήρωσε; Όλοι μαζί και κυρίως τα παιδιά που ξαφνικά έγιναν το ένα πίσω από το άλλο «παιδιά χωρισμένων γονιών», «μονογονεϊκών οικογενειών», «παιδιά ανύπαντρων μητέρων» ή και ακόμα πιο «προχωρημένων» τα δύστυχα, «παιδιά ομοφυλόφιλων γονέων». Ο θεσμός του γάμου και της οικογένειας υποβιβάστηκε, η έννοια της συζυγικής αγάπης και πίστης εκχυδαΐστηκε και τα παιδιά μας έγιναν από εμάς τους ίδιους «παιδιά ενός κατώτερου Θεού». Πολλά από όσα επιβιώνουν ακόμα μέσα σε «οικογένειες» αισθάνονται ότι καλύτερα θα ήταν τρόφιμοι ορφανοτροφείων ή κέντρων απεξάρτησης παρά κάτοικοι στην οικτρή πραγματικότητα και τον καθημερινό εφιάλτη της οικογενειακής τους εστίας.

 

Πρώιμη ενηλικίωση

Αυτό που συμβαίνει στις μέρες μας δεν έχει προηγούμενο. Κατά την πλειονότητά τους τα παιδιά μας έχουν ξεφύγει και είναι πρόωρα «λερωμένα» ηθικά, σωματικά, πνευματικά κι ενώ χρειάζονται περισσότερο από ποτέ όρια, τελικά, είναι καταδικασμένα στην ανεξέλεγκτη …ελευθερία της πρόωρης αυτοδιάθεσης! Κανείς δεν τολμά να τα περιορίσει, να τα τιμωρήσει, να τα στερήσει από κάτι. Έχουν σηκώσει κεφάλι απέναντι σε γονείς, καθηγητές, κοινωνία, θεσμούς γενικότερα κι εμείς τους δώσαμε αυτό το δικαίωμα γιατί εμείς χαλαρώσαμε το κυριότερο όριο, το κύρος του ρόλου μας απέναντί τους και τους ανοίξαμε καταστροφικά παράθυρα προς πρόωρη και πολλές φορές ανεξέλεγκτη ελευθερία.  Πρωτίστως, λοιπόν, θα έπρεπε να ντρεπόμαστε όχι για την κατρακύλα της νεολαίας, αλλά για τη δική μας ευθύνη, το δικό μας μερίδιο σε αυτή τη συνειδητή καταστροφή των παιδιών μας που ένας ευσυνείδητος εισαγγελέας θα μπορούσε να ονομάσει και να καταδικάσει ως αδίκημα με την κατηγορία της «εκ προθέσεως έκθεσης ανηλίκων σε κίνδυνο»!

ethismos-internet

Όσο βαρύγδουποι ή ακραίοι κι αν φαίνονται αυτοί οι χαρακτηρισμοί εντούτοις οφείλουμε να παραδεχτούμε πως ζούμε στην εποχή που μαζί με τους θεσμούς καταλύονται και τα ήθη και πως η κατάσταση των παιδιών μας που ξημεροβραδιάζονται δίχως νόημα στα μπαρ δεν έγινε απότομα και ως δια μαγείας. Η εικόνα των μικρών παιδιών που αντί να παίζουν στην παιδική χαρά κάθονται αποχαυνωμένα με το κινητό ή το tablet στο χέρι και παίζουν μετά μανίας ηλεκτρονικά παιχνίδια ή «σερφάρουν» ανεμπόδιστα στον καθόλου αθώο κόσμο του διαδικτύου μέσω και των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και των εφήβων που από τα 13 έχουν καρφωμένο στο στόμα τους ένα τσιγάρο και πηγαίνουν στους «χορούς» του Γυμνασίου –Λυκείου ντυμένα –ειδικά τα κορίτσια- τόσο αποκαλυπτικά που σχεδόν αγγίζουν το χυδαίο, τελικά, μόνο ντροπή θα έπρεπε να μας δημιουργεί. Αν κοιτάξει κανείς γύρω του βλέπει έφηβους να περιπλανιούνται με άδεια πρόσωπα και θλιμμένα μάτια, με απόγνωση για το παρόν και το μέλλον τους, δέσμιοι της πρόωρης ελευθερίας που τους δώσαμε να γίνουν ενήλικοι πριν την ώρα τους και με ασαφή όρια που εμείς οι ίδιοι πρώτοι τους δείξαμε πώς να παραβιάζουν. Στην πρόωρη, όμως, ενηλικίωση και καταστροφή της αθωότητάς τους βγαίνουν και από την ανεξέλεγκτη και χωρίς όρια έκθεσή τους στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου καταλαβαίνουν τον κόσμο με λάθος τρόπο, πρότυπα και χωρίς φραγμούς, καθώς εκεί μέσα δεν υπάρχει τόπος, χρόνος και ευθύνη. Η ανεξέλεγκτη ελευθερία φέρνει αυξανόμενη δυστυχία στην ψυχή των παιδιών μας. Δεν είναι τυχαίο που η επικρατέστερη και πλέον συνήθης φράση των παιδιών είναι το «βαριέμαι».  Άραγε γιατί βαριούνται ενώ έχουν άπειρες περισσότερες επιλογές και παροχές από παιδιά τριτοκοσμικών ή υπανάπτυκτων χωρών που στερούνται ακόμα και των βασικών ειδών διατροφής; Μήπως επειδή το να έχεις τα πάντα δεδομένα, τελικά, δεν σε κάνει ευτυχισμένο; Μήπως επειδή το να μπορείς να διασκεδάζεις εύκολα και απεριόριστα τελικά σε φτάνει ένα βήμα αρχύτερα στη δυστυχία και την …κατάθλιψη;

Στις μέρες μας, πλέον, διαφαίνεται καθαρά πως ο «πολιτισμός» αυτός που ζούμε, δυστυχώς, απέτυχε παταγωδώς στο να κάνει ευτυχισμένο τον άνθρωπο και ειδικότερα τους νέους όλων των ηλικιών.

 

Δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα

Και ενώ η σύγχρονη, ξεπεσμένη σε αξίες, δυτική κοινωνία ωθεί τα παιδιά στην πρόωρη αυτονομία με όλα τα «σκουπίδια» που τους ταΐζει ως πρότυπα, η σύγχρονη οικογένεια τα «εξοπλίζει» με αδυναμία να έχουν οποιαδήποτε δεξιότητα πέραν του control και του χειριστηρίου των ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Επειδή, όμως, πολλοί θα πάρουν το μέρος της νεολαίας και θα πουν «παιδιά είναι, πρέπει να είναι ανέμελα, να παίζουν, να διασκεδάζουν, να μην φορτώνονται από τα τρυφερά τους χρόνια με ευθύνες και υποχρεώσεις» αξίζει να αντιτάξουμε ένα βασικό κανόνα της διαπαιδαγώγησης που λέει πως το παιδί διαμορφώνεται από τη στιγμή που γεννιέται και μέχρι τα πρώτα παιδικά του χρόνια (την ηλικία των πέντε) έχει διαμορφώσει την προσωπικότητά του. Μέχρι εδώ είναι αποκλειστική η ευθύνη της οικογένειας. Μετέπειτα, καθώς τα χρόνια περνούν και τα παιδιά πάνε σχολείο και γίνονται έφηβοι ακολουθώντας κάποια σπουδή στην διαπαιδαγώγησή τους συμβάλλουν και οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων, αλλά κυρίως οι φίλοι.

Αλλά ας μη νομίσει κανείς πως φταίνε τα παιδιά. Τα παιδιά είναι απλώς οι καθρέφτες των γονιών, των οικογενειών, των καθηγητών τους. Δεν πήραν καλή αγωγή από τη μικρή τους ηλικία, δεν έμαθαν ότι η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας, πως η αγάπη δεν αγοράζεται κι ας έχει τη μεγαλύτερη αξία και πως όλα τα αγαθά αποκτιούνται με πολύ κόπο και κόστος. Κάποια παιδιά είδαν τους γονείς τους χαλαρούς, να μην έχουν όρια και συνέπεια στη ζωή τους, σοβαρότητα ήθος και ιδανικά, αξίες που θα τους ενέπνεαν. Και έχασαν το μπούσουλα τα καημένα τα παιδιά, πέρασαν στη μόνιμη αντίδραση για την αντίδραση γιατί είδαν εμάς πρώτους να αντιδράμε σε όλους και όλα και μας αντέταξαν: Μας δείξατε το σωστό και δεν το κάναμε; Σας είδαμε εσάς σταθερούς στις αποφάσεις και τη ζωή σας; Μας μεγαλώσατε σε ένα ήρεμο, ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον όπου η αγάπη, η κατανόηση και η συνεργασία ήταν η προϋπόθεση για να αναπτυχθούμε ή μας δείξατε πως με την πρώτη δυσκολία καταφεύγετε στα ηρεμιστικά, στους τσακωμούς και τους χωρισμούς; Μας διδάξατε πως υπάρχει Θεός και ελπίδα για κάθε τι που μας τρόμαζε; Μας δώσατε ευκαιρίες να πιστέψουμε ότι υπάρχει μέλλον και πως μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι; Μας δείξατε πως μέσα από τη στέρηση μπορεί κανείς να αισθανθεί την ευλογία της αφθονίας; Μας αφιερώσατε πραγματικό χρόνο επικοινωνίας ή μας βάζατε μπροστά σε μια οθόνη για να σας αφήσουμε στην ησυχία σας να δουλέψετε για να αποκτήσετε καλύτερο αυτοκίνητο; Μας δείξατε σεβασμό και μας μιλήσατε με ευγένεια σαν να ήμαστε άνθρωποι που αξίζουμε ή μας συμπεριφερθήκατε ως ζώα δίνοντάς μας, ενίοτε υποβιβαστικούς, προσβλητικούς ή και χυδαίους χαρακτηρισμούς;

πούρο αυτοκίνητο νεοπλουτισμός

Οι προεκτάσεις αυτής της διολίσθησης των προτύπων και των αξιών της νεολαίας δεν σταματούν όμως στην κακή ψυχολογία ή στις αυτοκαταστροφικές της τάσεις. Οι νέοι μπαίνουν στον εύκολο τρόπο ζωής που σύμφωνα με τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς που κινείται η εικόνα και η πληροφορία στην τεχνολογία θέλουν να κινούνται και οι παροχές που διεκδικούν προς αυτούς χωρίς, όμως, να έχουν διδαχθεί από το οικογενειακό περιβάλλον –πόσο μάλλον από το υποβαθμισμένο, ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα- πως κάθε τι έχει το κόστος του και απαιτεί εργασία και χρόνο για την απόκτησή του. Και έχουμε, λοιπόν, το θλιβερό θέαμα μιας ξεπεσμένης νεολαίας σε ιδανικά και αξίες, σε μια τραγικά δύσκολη σύγχρονη εποχή κρίσης και λιτότητας να κάθεται και να παίζει ασταμάτητα PlayStation, να ξενυχτάει στο Facebook διαχειριζόμενη τους ανεξέλεγκτους λογαριασμούς των 3.000 (!!!) ηλεκτρονικών φίλων και να μη έχει όρεξη να κουνηθεί από την καρέκλα ούτε για να πάει να ταΐσει το σκύλο ή να πετάξει τα σκουπίδια στον κάδο απορριμάτων! Τα παιδιά μας είναι κουρασμένα ή πιο σωστά θα μπορούσαμε να πούμε «ευνουχισμένα» κι ας μη μας τρομάζει ο χαρακτηρισμός, ας μας τρομάζει η συμβολή μας σε αυτή την τραγική κατάσταση και ας μας κάνει να ντρεπόμαστε που εμείς το επιτρέψαμε και το δημιουργήσαμε αυτό αργά, σταθερά και δυστυχώς, αποτελεσματικά.

Πολλοί από εμάς θα σπεύσουν να δικαιωθούν ισχυριζόμενοι πως «εμείς δώσαμε ό,τι νομίζαμε καλύτερο στα παιδιά μας, τα πήγαμε σε καλά σχολεία, ξοδέψαμε πολλά χρήματα για να αποκτήσουν γνώσεις, δεξιότητες, ήμασταν κοντά τους και τώρα συνεχίζουμε να τα στηρίζουμε, αφού σπουδάζουν ακόμα, κι ας είναι μιας κάποιας, για τα παλαιότερα δεδομένα, μεγάλης ηλικίας. Και δε καταλαβαίνουν πως συντηρούν ενήλικους, πλέον, ανθρώπους με το σύνδρομο του ανώριμου παιδιού ή του αιώνιου φοιτητού. Και κρυμμένοι όλοι μαζί από τις ευθύνες που απορρέουν από την ενηλικίωση κάνουν ένα ατέρμονο συμβιβασμό για να αισθάνονται όλοι καλά και άξιοι γονείς που ενδιαφέρονται “εσαεί” για τα παιδιά τους. Η πικρή αλήθεια είναι πως τα εμποδίζουν να «απογαλακτιστούν» και συνεχίζουν να τους βοηθούν με κάθε τρόπο ακόμα κι όταν φύγουν από το πατρικό σπίτι. Και τρέχουν από πίσω τους όταν εκείνα αποκτούν τη δική τους «εξαρτημένη» οικογένεια για να τους μεγαλώσουν τα παιδιά γιατί εκείνα δεν αναλαμβάνουν πλήρως τις ευθύνες τους και παραμένουν αιώνια προστατευμένα από την “ομπρέλα” της οικογένειας τα «αιώνια παιδιά» περιμένοντας να κληρονομήσουν δικαίως ακόμα και την τελευταία σταγόνα της όποιας πατρικής περιουσίας!

Ως εκ τούτου η κατάντια της σύγχρονης, δυτικοποιημένης, ελληνικής κοινωνίας είναι μεγάλη, τα ερωτήματα πολλά, οι ευθύνες όλων, η ουσία είναι, όμως, μία. Η νέα γενιά είναι σε αδιέξοδο και υποφέρει από τη δική μας κακώς εννοούμενη υπερπροστασία. Προτείνοντας το χέρι ως «ζητιάνοι» για χαρτζιλίκι προς τους γονείς, τους παππούδες ή διάφορους άλλους «χορηγούς» αρνούνται να παραδεχτούν πως πρέπει να αναλάβουν τη ζωή τους στα χέρια τους, να αναζητήσουν τίμιες πλην, όμως, κοπιαστικές εργασίες, να αυτονομηθούν και να θέσουν τα σωστά θεμέλια ώστε αύριο – μεθαύριο να μην κατηγορούν παρά μόνο τους εαυτούς τους για τις επιλογές, τις οικογένειες που δημιούργησαν, τα λάθη τους. Οι ενήλικοι από τη μεριά τους κατηγορούν τη νεολαία ότι είναι τεμπέληδες και τα περιμένουν όλα έτοιμα, ενώ αυτοί τους εκπαίδευσαν επί σειρά ετών σε αυτό το ρόλο και τους έδιναν πάντα από το υστέρημα (γιατί κρίμα είναι τα καημένα τα παιδιά να στερούνται) ή το πλεόνασμά τους (γιατί κρίμα είναι να έχουμε και να μη δίνουμε στα παιδιά μας). Οι νέοι που θα έπρεπε να είναι εκ φύσεως αισιόδοξοι δεν πιστεύουν σε ένα καλύτερο αύριο και ως επί το πλείστο δεν έχουν αυτοεκτίμηση, καθώς δεν έχουν αυτοπεποίθηση από τις δεξιότητες και τα επιτεύγματά τους, γιατί, απλά οι περισσότεροι δεν έχουν. Ένα πράγμα μόνο ξέρουν πολύ καλά, περισσότερο από κάθε μάθημα, κάθε υποχρέωση, κάθε γνώση …να διασκεδάζουν και να καταναλώνουν και να κρίνουν τους πάντες και τα πάντα εκτός από τον εαυτό τους. Ένα από τα άλλοθι για την απραγία τους, εκτός από την συνήθη επιχειρηματολογία του «σιγά μη πάμε να δουλέψουμε στα χωράφια ή να μοιράζουμε φυλλάδια» είναι και η έλλειψη θέσεων εργασίας και γενικότερα, η αυξανόμενη ανεργία στους νέους χωρίς προϋπηρεσία. Εν τω μεταξύ, όμως, καθώς στη χώρα μας αυξάνεται ραγδαία η προσέλευση μεταναστών (και παιδιών και νέων) σε λίγο δεν θα υπάρχουν δουλειές για κανέναν και πουθενά, γεγονός που δεν χρειάζεται αιτιολόγηση. Οι νέοι μας πρέπει να βιαστούν και να κοπιάσουν.

 

Υπάρχει φως στο τούνελ;

φάρος ελπίδα φως κρίση

Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη κάτι να αλλάξει ριζικά, από την αρχή και για όλους μας. Να δούμε πως όλα τα καλά του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού ήταν μια σαπουνόφουσκα που κάποτε έσκασε και δεν έχει πλέον καμία λάμψη, αλλά ούτε και ελπίδα αναβίωσης. Αναλογιζόμενοι τα λάθη και τις αδυναμίες μας θα πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε καλύτερο να αναστρέψουμε την κατάσταση που έφτασε στον πάτο του πηγαδιού. Τα παιδιά θέλουν να πάρουν ανάσα, να διδαχθούν όρια για να νιώσουν ασφαλή στις επιλογές τους και στο μέλλον τους. Να τους βάλουμε φρένο με αγάπη όταν αφήνουν κάτω το χειρόφρενο και τρέχουν ανεξέλεγκτα. Να τους στερήσουμε τη δυνατότητα να κάνουν ό,τι κάνουν οι περισσότεροι φίλοι τους, οι άλλοι και η μάζα, να μη τους δώσουμε τα χρήματα να βάψουν τα μαλλιά, να κάνουν τατουάζ και να αλλοιώσουν την αγνότητά τους μέχρι να ενηλικιωθούν και τότε να ξέρουν πως κάθε τι που θα κάνουν θα έχουν εκείνα το κόστος και την ευθύνη των επιλογών τους. Αν εμείς δεν αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και δεν τους δείξουμε το σωστό δεν πρόκειται να διορθωθούν από μόνοι τους οι νέοι ούτε και να πετύχουν το καλύτερο στη ζωή τους. Και θα ήμαστε αναπολόγητοι για αυτά που δεν τους εμπνεύσαμε και για όσα έπρεπε να τους δώσουμε και δεν έφταναν στις υλικές παροχές και τα gadgets προηγμένης τεχνολογίας. Μακάρι να τους είχαμε διδάξει πως με τα πέντε ευρώ που έχεις στην τσέπη σου δεν πας να πιείς καφέ και έχει ο Θεός. Γιατί ο Θεός έχει για όλους, αλλά όχι για τους τεμπέληδες. Και μακάρι δηλαδή να έκλεινε την «κάνουλα» στους καταστροφικούς, σύγχρονους γονείς μήπως κι ερχόταν η σωτηρία στους νέους, μήπως και περνούσαν στην πραγματικότητα της ζωής, μήπως γινόντουσαν κάποτε ώριμοι και υπεύθυνοι ενήλικες!

Ας ελπίσουμε ότι ποτέ δεν είναι αργά για κανέναν και πως μπορούμε να βάλουμε ξανά το νερό στο αυλάκι πριν χάσουμε κι άλλα παιδιά στο βωμό του δυτικό – φερτού, σύγχρονου «πολιτισμού». Αυτό είναι η αληθινή αγάπη στα παιδιά, η προστασία με όρια και η στρατηγική «το μαστίγιο και το καρότο». Μια φίλη κάποτε μου είπε μια σοφή φράση αναφερόμενη στις σχέσεις: «Βάζε όρια για να έχεις περιθώρια». Πόσο δίκιο είχε. Χωρίς όρια δεν έχει κανείς περιθώρια στην ελευθερία του, αλλά ούτε και στη ζωή του, τελικά. Ας τρέξουμε να προλάβουμε να διορθώσουμε τα λάθη μας. Όσο είναι ακόμα καιρός. Γιατί, δυστυχώς, για πολλούς νέους έχει φτάσει η στιγμή που οι στίχοι του επιτυχούς, παλιού τραγουδιού της Σοφίας Βόσσου βουίζουν ως Ερινύες στα αυτιά τους…

«Πού να γείρω το κορμί μου
όταν γυρνάω απ’ τα μπαρ
κι απ’ τα ξενύχτια

Πού να βρω ένα φιλαράκι
να μου πει πως μ’ αγαπάει στ’ αλήθεια
αφού κι εσύ έχεις εξαφανιστεί»…

Όχι απλά γονείς, αλλά χριστιανοί γονείς Ιούνιος 20, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , 1 comment so far

Ἀναστάσιος Μυρίλλας

Τὰ τελευταῖα χρόνια, ὅλοι μας ἀκοῦμε καὶ βλέπουμε καθημερινῶς νὰ γίνονται σέ ὅλον τὸν κόσμο φοβερὰ καὶ τρομερὰ ἐγκλήματα. Κάθε χρόνο ποὺ περνάει, τὸ αἷμα καὶ ἡ βία αὐξάνονται μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο ἐνῶ τὸ πλέον ἀνησυχητικὸ εἶναι πὼς πάρα πολλὲς φορὲς οἱ δράστες εἶναι ἀπὸ ἔφηβοι ἕως καὶ πολὺ νέοι ἐνήλικες. Ὅταν δείχνουν τὶς φωτογραφίες τους στὴν τηλεόραση, ἀκοῦς τοὺς γύρω σου νὰ διερωτῶνται «μὰ αὐτὸ τὸ παλικαράκι ἔκανε ἕνα τέτοιο ἔγκλημα;». Καὶ πράγματι, σὲ καμμία περίπτωση δὲν σοῦ πάει τὸ μυαλὸ ὅτι τὸ πρόσωπο ποὺ βλέπεις σκότωσε, βασάνισε, βίασε κ.ἄ. Καὶ συνεχῶς ἀναρωτιέται κανεὶς γιατί γίνονται ὅλα αὐτά; Γιατί ὁ ἄνθρωπος ἔγινε χειρότερος ἀπὸ τὰ ζῶα; Γιατί τόση διαστροφὴ κι ἀνωμαλία στὴν ἐποχή μας;

Πρὶν ὀκτὼ περίπου χρόνια, στὸ νησί μου, ποὺ πηγαίνουμε κάθε καλοκαῖρι, εἶχε ἀνοίξει ἕνα βίντεο κλάμπ. Ἕνα πρωὶ ποὺ πῆγα γιὰ νὰ ἀγοράσω ἕνα φίλμ, ἦταν μέσα μία μητέρα μὲ τὸ γιό της, ὁ ὁποῖος ἦταν δὲν ἦταν ἐννέα ἐτῶν. Τὴν ὥρα ποὺ πῆγα στὸν ὑπάλληλο καὶ περίμενα, ἔρχεται δίπλα μου τὸ ἀγοράκι καὶ ἀφήνει ἐπάνω στὸν πάγκο τὸ ἔργο ποὺ εἶχε διαλέξει γιὰ νὰ δεῖ. Ἀσυναίσθητα γύρισα καὶ ἔρριξα τὸ βλέμμα μου στὴν ταινία τοῦ μικροῦ καὶ τότε πραγματικὰ πάγωσα. Βλέπω στὸ ἐξώφυλλο τῆς θήκης νὰ εἰκονίζεται ἕνα ἀνθρώπινο κεφάλι, πάνω στὸ ὁποῖο εἶχαν καρφώσει καρφιὰ καὶ τὸ αἷμα ἔρεε ἄφθονο, ἐνῶ ταυτόχρονα ἔβλεπες τὸν πόνο στὰ μάτια τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου ποὺ τὸν βασάνιζαν. Χωρὶς νὰ τὸ σκεφτῶ, γυρίζω, κοιτάω τὴν μητέρα του καὶ τῆς λέω «Συγνώμη, τὸ παιδί σας θὰ δεῖ αὐτὸ τὸ ἔργο;» καὶ τότε παίρνω τὴν ἑξῆς ἀπάντηση ποὺ μὲ ἄφησε στὴν κυριολεξία ἄφωνο. «Ναί, τὸ χαζό, ὀκτὼ φορὲς τὸ ἔχει δεῖ καὶ θέλει νὰ τὸ ξαναδεῖ»!!!

Ἐὰν αὐτὸ τὸ ἐννιάχρονο ἀγοράκι μεγαλώνει βλέποντας συνέχεια βασανιστήρια, μπορεῖ κανεὶς νὰ πεῖ ὅτι θὰ γίνει ἕνας φυσιολογικὸς ἔφηβος; Μπορεῖ κανεὶς νὰ πεῖ ὅτι θὰ εἶναι γενικῶς ἕνας φυσιολογικὸς ἄνθρωπος; Μήπως στὰ δεκαπέντε του θὰ ἀρχίσει νὰ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ κάνει πράξη αὐτὰ ποὺ εἶδε καὶ τοῦ ἄρεσαν; Μήπως γι’ αὐτὸν ὁ πόνος τοῦ ἄλλου θὰ τοῦ προκαλεῖ εὐχαρίστηση;

Καί, βεβαίως, ἂς μὴν βιαστοῦμε νὰ κρίνουμε τὴν μάνα, γιὰ τὴν ὁποία σαφῶς καὶ ὅ,τι καὶ νὰ πεῖ κανεὶς εἶναι λίγο. Ἢ τουλάχιστον πρὶν τὸ κάνουμε ἂς σκεφτοῦμε πρῶτα, πόσες ὧρες περνοῦν τὰ παιδιὰ μας μπροστά σὲ ἕναν ὑπολογιστὴ παίζοντας παιχνίδια βίας (πολεμικὰ κ.ἄ.), τῶν ὁποίων τὰ γραφικὰ εἶναι τόσο τέλεια, ποὺ εἶναι σὰν νὰ σκοτώνεις πραγματικὰ ἀνθρώπους; Τί διεργασίες γίνονται στὸν ἐγκέφαλό τους τὴν ὥρα ποὺ σκοτώνουν ἢ μαχαιρώνουν κάποιον καὶ αὐτὸς σφαδάζει; Πῶς θὰ διαχειριστοῦν καὶ πῶς θὰ ἐκτονώσουν τὴν ψυχικὴ ταραχὴ καὶ τὴν ὑπερβολικὴ ἔνταση ποὺ δημιουργεῖται μέσα τους ἀπὸ τὴν ἔντονη κι αἱματηρὴ δράση, ἡ ὁποία γίνεται ἐντονότερη ἀπὸ τὴν βαριὰ ἐπικὴ μουσική, ποὺ ἀκούγεται σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ παιχνιδιοῦ; Στὴν μεγάλη ὀθόνη τῶν σινεμά, ποὺ εὔκολα καθηλώνει, τί καταγράφεται μέσα τους ὅταν παρακολουθοῦν τὰ θρίλερ τῶν τελευταίων ἐτῶν, ποὺ τὴν διαστροφὴ καὶ τὰ εἴδη βασανιστηρίων θὰ τὰ ζήλευαν οἱ κορυφαῖοι των δημίων ὅλων τῶν λαῶν; (Παρεμπιπτόντως, ἀναρωτιέμαι τί εἴδους ἄνθρωποι εἶναι οἱ σκηνοθέτες ποὺ ἐπινοοῦν καὶ παρουσιάζουν τέτοια φρίκη!) Νὰ ἀναφερθῶ καὶ σὲ κάτι ἄλλο; Ὅταν τὰ πηγαίνουν οἱ ἴδιοι οἱ γονεῖς, μὲ τοὺς φίλους τους στὰ σινεμὰ γιὰ νὰ δοῦν τὰ «αἰσθηματικὰ» νεανικὰ ἔργα, τῶν ὁποίων πρωταγωνιστὲς εἶναι τὰ βαμπίρ, μὲ τί εἰκόνες ἄραγε γεμίζει τὸ μυαλό τους; Πῶς θὰ τὶς ἐπεξεργαστοῦν καὶ τί ἐπιθυμίες θὰ τοὺς γεννηθοῦν ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἔργα ποὺ δείχνουν «ἀθῶα» ἐρωτικὰ σκιρτήματα τῶν καλοφτιαγμένων βρυκολάκων (καὶ τοὺς ὁποίους, ὅπως καλὰ γνωρίζουμε εὔκολα ἐρωτεύονται οἱ μικροὶ ἔφηβοι θεατὲς) οἱ ὁποῖοι τρέφονται ἀχόρταγα μὲ αἷμα; Δὲν ὠθοῦνται νὰ συμπαθήσουν καὶ νὰ «ἐρωτευθοῦν» τὸ κακό;

Πατῶντας λίγα πλῆκτρα στὸν ὑπολογιστή, μπορεῖτε νὰ δεῖτε στὸ διαδίκτυο νεαρὰ κορίτσια κι ἀγόρια (φανατικοὺς θαυμαστές των βρυκολάκων), ποὺ ἔβαλαν ἐμφυτεύματα μακριῶν κυνοδόντων καὶ φοροῦν μαύρους ἢ κίτρινους φακοὺς ἐπαφῆς γιὰ νὰ μοιάσουν στὰ τέρατα ποὺ θαυμάζουν. Πολλοὶ μάλιστα, βάζουν ὑποδόρια ἐμφυτεύματα στὸ μέτωπο γιὰ νὰ δημιουργήσουν κέρατα ἢ βάζουν ἄλλα μεταλλικὰ ἐξογκώματα κάτω ἀπὸ τὸ δέρμα σὲ κεφάλι, χέρια, πλάτη καὶ θώρακα, ποὺ θὰ τοὺς κάνουν νὰ μοιάσουν σὲ ἀπόκοσμα πλάσματα τῆς νύχτας. Κάποιοι ἔχουν φτάσει στὸ σημεῖο νὰ κόβουν τὴν γλώσσα τους στὰ δύο, γιὰ νὰ μοιάσουν σὲ διαβολικὲς μορφές. Καὶ ὅταν τοὺς ρωτοῦσαν γιὰ τὸν πόνο τῶν ἐμφυτευμάτων ἢ τὸ κόψιμο τῆς γλώσσας, ἡ ἀπάντηση ἦταν ὅτι ὁ πόνος τοὺς προκαλεῖ ἡδονή!

Ὅλα αὐτὰ δὲν ἔγιναν σὲ μία νύχτα. Δὲν ξύπνησαν ξαφνικὰ κάποιοι καὶ εἶπαν ὅτι ὁ πόνος μοῦ ἀρέσει, τὸ αἷμα μοῦ ἀρέσει, θέλω νὰ μοιάσω σὲ τέρας, νοιώθω ἡδονὴ νὰ πονάει ὁ ἄλλος ἢ γιὰ μένα ἡ ζωὴ τοῦ ἄλλου εἶναι ἕνα τίποτα! Ὅλα αὐτὰ προσβάλλουν, διαβάλλουν καὶ διαστρέφουν τὴν ἀνθρώπινη φύση, εἶναι “παρὰ φύσιν”. Καὶ τὸ “παρὰ φύσιν” δὲν ἐμφανίζεται ξαφνικά, ἔρχεται σιγὰ σιγά. Μὲ μεγάλη τέχνη καὶ μεθοδικότητα ὡραιοποιεῖται, καλλιεργεῖται, διαδίδεται, μεταδίδεται καὶ τέλος ἑδραιώνεται σὰν καθημερινή, φυσιολογικὴ συνήθεια. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὅλοι οἱ φονιάδες μαθητὲς τῶν σχολείων τῆς Ἀμερικῆς, ἦταν ἐθισμένοι σὲ ἠλεκτρονικὰ παιχνίδια βίας.

Ὅπως καταλαβαίνετε τὸ θέμα εἶναι τεράστιο καὶ χρειάζονται ἄπειρες ὧρες συζητήσεων. Ἕως ὅτου ὅμως, νὰ λυθεῖ ὁριστικῶς (μὲ ποιὸ μαγικὸ τρόπο δὲν ξέρω) καλὸ θὰ ἦταν οἱ γονεῖς νὰ πάρουμε τὰ μέτρα μας. Θὰ πρέπει νὰ ἀναλάβουμε τὶς εὐθῦνες μας, οὕτως ὥστε μεθαύριο νὰ μὴν βλέπουμε τὰ παιδιά μας καὶ δὲν τὰ ἀναγνωρίζουμε (ἀπὸ πολλὲς ἀπόψεις)! Πέραν τοῦ αὐτονόητου πὼς ΟΛΟΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ θὰ πρέπει νὰ ἔχουν διακριτικὰ τὸν ἔλεγχο σὲ κινητὰ καὶ ὑπολογιστές, χωρὶς νὰ φοβοῦνται μὴν πληγώσουν ἢ κακοκαρδίσουν τὰ παιδιά τους. Πέραν τοῦ ὅτι πρὶν πᾶνε νὰ δοῦν κάποιο ἔργο στὸ σινεμά, θὰ πρέπει νὰ κάνουν πρῶτα τὸν κόπο οἱ γονεῖς νὰ δοῦν τί δείχνει αὐτὸ τὸ ἔργο, τί προβάλλει καὶ γιὰ ποιὸ θέμα μιλάει. Πέραν λοιπὸν τῶν ἐλέγχων ποὺ (πάντα μέσα σὲ λογικὰ πλαίσια καὶ μὲ ὄμορφο τρόπο) εἶναι ἀπαραίτητοι νὰ γίνονται ἀπὸ ἕναν ὑπεύθυνο γονιὸ καθὼς καὶ τῶν συζητήσεων ποὺ πρέπει νὰ γίνονται σὲ μιὰ οἰκογένεια, τὸ μοναδικὸ στήριγμα γιὰ ἕνα παιδὶ ποὺ θὰ τὸ κρατάει σὲ ἀσφαλῆ μονοπάτια, εἶναι  ὁ Χριστός.

Ἕνας γονιὸς πρέπει ἀπὸ μικρὴ ἡλικία νὰ μιλάει στὰ παιδιά του γιὰ τὸν Χριστό, νὰ καταλάβουν ποιὸς εἶναι, τί εἶναι, ποιὰ ἡ θυσία Του καὶ ἡ ἀνάστασή Του. Ἐὰν ἀγαπήσουν τὸν Χριστό, δὲν θὰ ρωτοῦν «γιατί». Δὲν θὰ ὑπάρχει κάποια ἀπορία τους ποὺ νὰ μὴν ἔχει ἀπάντηση. Χωρὶς Χριστὸ τίποτε δὲν ἀπαντιέται. Χωρὶς Χριστὸ ὅλα μένουν σὲ μία ψευτοηθικὴ καὶ στὸ ἐκνευριστικὸ «ἔτσι πρέπει». Καὶ τὸν ἔφηβο ἡ ἀπάντηση αὐτὴ δὲν τὸν πείθει. Ἴσα ἴσα ποὺ τὸν ὠθεῖ ἀκόμα πιὸ πολὺ νὰ κάνει αὐτὸ ποὺ σκέφτεται, ἀφοῦ τὸ τελευταῖο ἐμπόδιο, ποὺ ἦταν ὁ γονιός, γκρεμίζεται, μὴν ἔχοντας ἐπιχειρήματα γιὰ νὰ τὸν πείσει.

Ἕνα παιδὶ ὅμως, ποὺ φιλτράρει τὶς σκέψεις του στὸ φίλτρο τοῦ Χριστοῦ, δὲν ὑπάρχει περίπτωση νὰ διαπράξει ἐγκλήματα σὰν αὐτὰ ποὺ διαβάζουμε, διότι δὲν θὰ ἔχει ἀφήσει νὰ καλλιεργηθοῦν μέσα του ὅλες αὐτὲς οἱ διαστροφικὲς σκέψεις. Δὲν ὑπάρχει περίπτωση νὰ φερθεῖ βίαια σὲ κάποιον καὶ νὰ νιώσει εὐχαρίστηση, ἀφοῦ δὲν θὰ ἔχει ἐντρυφήσει στὰ διαστροφικὰ θεάματα ποὺ προβάλλονται κατὰ κόρον παντοῦ. Δὲν θὰ κάνει τίποτε οὔτε στὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτὸ (λόγῳ π.χ. τοῦ προσηλυτισμοῦ του ἀπὸ κάποια αἵρεση), ἀφοῦ θὰ γνωρίζει καλὰ ποιὸς εἶναι ὁ σκοπὸς ποὺ ζεῖ καὶ ὑπάρχει στὸν κόσμο. Θὰ ἔχει τὴν τόλμη νὰ πεῖ ὅτι δὲν τοῦ ἀρέσει ἢ δὲν θέλει νὰ δεῖ κάτι, χωρὶς νὰ νιώθει ὅτι θὰ ἀποκοπεῖ ἀπὸ τὴν παρέα του. Ἕναν ἄνθρωπο μὲ ἀρχὲς τὸν σέβονται ὅλοι. Ἐπίσης, θὰ εἶναι σὲ θέση καὶ κάτι νὰ δεῖ, νὰ ξέρει καὶ νὰ ἀναγνωρίσει τὸ σωστὸ ἀπὸ τὸ λάθος, καὶ νὰ βοηθήσει ἔτσι καὶ τοὺς φίλους του ὥστε νὰ μὴν εἶναι πρόβατα ποὺ ὁδηγοῦνται στὴ σφαγὴ χωρὶς σκέψη καὶ κρίση. Ἀκόμα ὅμως, καὶ σὲ κάποιο σφάλμα νὰ πέσει, ἡ πίστη ποὺ θὰ ἔχει μέσα του καὶ ἡ διαρκὴς προσευχὴ τοῦ γονιοῦ θὰ τὸ ξαναφέρουν στὸν σωστὸ δρόμο.

Τὸ θέμα λοιπὸν τῆς σωστῆς πνευματικῆς ἀνάπτυξης καὶ καθοδήγησης ἑνὸς παιδιοῦ στὸν δρόμο τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ Α καὶ τὸ Ω γιὰ ὅλη τὴν μετέπειτα ζωὴ τὴν δική του ἀλλὰ καὶ τῶν γύρω του. Διότι ἕνα τέτοιο παιδὶ ὅταν μεγαλώσει δὲν θὰ προκαλέσει πόνο μήτε στοὺς συνανθρώπους του μήτε καὶ στὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό. Καὶ αὐτὸ ἐξαρτᾶται σὲ πολὺ μεγάλο βαθμό, ἀπὸ ἐμᾶς, τοὺς γονεῖς. Ἕνας γέροντας ἔλεγε πὼς ὅταν ὁ γονιὸς πεθάνει θὰ πρέπει ἢ νὰ παρουσιάσει τὰ παιδιά του στὸν Χριστὸ σωσμένα ἢ τὰ γόνατά του ματωμένα. Ἑπομένως, δὲν πρέπει νὰ εἴμαστε ἁπλᾶ γονεῖς, ἀλλὰ χριστιανοὶ γονεῖς. Καλὸν ἀγῶνα!

 «ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 154-155,  Ἰούνιος-Ἰούλιος 2015

Πηγή: Συνοδοιπορία

Όσιος γέροντας Παΐσιος – μιλά μια συμμαθήτριά του! Φεβρουάριος 17, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment YouTube Preview Image

Μια συνομιλία για τον άγιο γέροντα Παΐσιο Αγιορείτη (πριν από την επίσημη αγιοποίηση) με την συμμαθήτριά του, γιαγιά Βεατρίκη Καλαϊτζή.

Πηγή: Κοινωνική Ανατολή

Λίγο ἀκόμα; Δεκέμβριος 4, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment YouTube Preview Image

Η σχέση γιού – μητέρας καθώς εξελίσσεται μέσα στο χρόνο…

Πηγή: Αγία Ζώνη

Από πότε επηρεάζονται τα παιδιά από το περιβάλλον; Οκτώβριος 3, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Οικογένεια / Παιδί , add a comment

— Από ποιά ηλικία, Γέροντα, τα παιδιά επηρεάζονται από το περιβάλλον;

— Τα παιδιά από την κούνια ακόμη αντιγράφουν τους γονείς.

Ξεσηκώνουν ό,τι βλέπουν να κάνουν οι μεγάλοι και τα γράφουν όλα στην άδεια κασέτα τους.

Γι’ αυτό οι γονείς πρέπει να αγωνισθούν να κόψουν τα πάθη τους.

Γέροντος Παϊσίου «Χαριτωμένες Διδαχές, με παραβολές και παραδείγματα», εκδόσεις «Βρυέννιος», Θεσσαλονίκη 2003

Πηγή: Διακόνημα

Γονιός για πάντα Σεπτέμβριος 21, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment

    Έχω ακούσει πολλά όνειρα:
 “Να γεννήσω, να λευτερωθώ, να ησυχάσω”,
 ή αργότερα: “Να ξεπεταχτούν τα παιδιά, να ησυχάσω”
, πιο έπειτα:
 “Να στρωθούν στο σχολείο, να μπουν σε μία ρέγουλα,
να ησυχάσω” κα απελπισμένες φωνές:
“Αμάν! Να περάσει η εφηβεία που με παλάβωσε,
να ησυχάσω…”.
            Έχω ακούσει πολλά τέτοια όνειρα
 και τα καταλαβαίνω γιατί πρώτα τα έκανα εγώ.
 Τα παιδιά γεννήθηκαν, λευτερώθηκαν, 
αλλά… Και ξεπετάχτηκαν αλλά…
             Και στο σχολείο πήγαν, τα προβλήματα 
τα έλυναν μόνα τους, αλλά…
 Και η εφηβεία πέρασε -αμάν πιά- αλλά…
 Ναι, ναι, μη μεταθέτετε την ησυχία σας 
όταν όπως λένε θα αποκατασταθούν επαγγελματικά 
ή με γάμο.
 Εγώ έκανα αυτό που από ένστικτο
έκανε ο γονιός της Μεσογείου
και έτσι πραγματικά ησύχασα.
Τοποθέτησα τη φράση δηλαδή:
 γονιός για πάντα και από τότε…
… ησύχασα.
            Γονιός για πάντα,
κάτω από την ίδια στέγη για πάντα
και δόξα τω Θεώ, γι’ αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο
 αν τα “παιδιά” είναι αποκαταστημένα, όπως λέμε,
 έφυγαν απ’ τη φωλιά τους κι έκτισαν δικιά τους.
 Ξέρουν πως το αποκούμπι του πατρικού σπιτιού
υπάρχει κι αναπαύονται σ’ αυτό.
Οι επαγγελματικές στεναχώριες υπάρχουν πάντα
και βεβαίως θα τις πούμε στο γονιό.
 Θα τις μεγαλοποιήσουν κιόλας αν θέλετε
από μία ασυνείδητη ανάγκη να ακούσουν ένα γλυκό λόγο
όπως τότε που έπεφταν σαν παιδιά,
χτυπούσαν και ο γονιός τους έλεγε:
“Έλα, δεν είναι τίποτα, μέχρι να παντρευτείς θα γιάνει”.
Ρώτησα μία φίλη για τον νιόπαντρο γιο της τι κάνει
. “Καλά” μου απάντησε.
 Μόνο που κάθε φορά που ρωτώ, το πληρώνω σε λεφτά,
γιατί δεν τα βγάζουν πέρα τα παιδιά.
Σκέφτομαι να μην ξαναρωτήσω τι κάνουν,
γιατί φαλίρισα.
            Οι οικογενειακοί καβγάδες
είναι κάτι συνηθισμένο και χρειαζούμενο, αν θέλετε…
            Το ζευγάρι, αν οι σχέσεις με το πατρικό σπίτι
 είναι καλές, θα φέρει αυτά τα προβλήματα 
προς λύσιν η σαν διέξοδο, στο γονικό σπίτι.
 Όταν ξεθυμάνουν, όταν με χιούμορ και εξυπνάδα
τους απομυθοποιήσεις το… τραγικό τους αδιέξοδο
και με την πείρα σου τους πείσεις
πως η συνύπαρξη δυο χαρακτήρων έχει δυσκολίες
για όλους, αλλά είναι γοητευτική η πορεία γνωριμίας
και ένωσης μ’ αυτόν τον άλλον
 ξαναλάμπει ο ήλιος στα μάτια τους.
 Φεύγουν αγκαλιασμένοι κι εσύ βέβαια 
ψήνεις καφέ για να συνέλθεις από το σοκ 
που έπαθες. 
 
Αργότερα τα εγγόνια
 θα βρίσκουν καταφύγιο σε σένα..
 Η επαφή μαζί τους, μπορεί να μην είναι ποσοτική,
 δηλαδή να μη μένουμε κοντά κι έτσι να μη βλεπόμαστε
και τακτικά ούτε για πολλές ώρες,
αλλά ξέρουν πως σε κάθε δυσκολία
 θα τρέξουν σε σένα
και είναι δύσκολος ο δρόμος σήμερα και για τα παιδιά.
            Τα σκέφτηκα αυτά, ετούτο τον καιρό που
κάποια εγγόνια μου μπήκαν στην εφηβεία.
 Στην εφηβεία από την οποία πίστευαν
πως είχαν πια ξεμπλέξει και γλυτώσει.
            Και αρχίσαμε ξανά, από την αρχή
να κουβεντιάζουμε τα βάσανα του έρωτα,
ή να προσπαθώ να ανασκευάσω την εφηβική βεβαιότητα
πως “κανείς δεν με καταλαβαίνει”.
Έπρεπε να στηρίξω τον άλλον που έχει την αγωνία
των εισαγωγικών στο Πανεπιστήμιο,
αυτή τη χρονιά. “Θα τα καταφέρω γιαγιά;”,
όλο αγωνία ρώτησε, ερώτημα που το ‘χα ξανακούσει
 και από τα παιδιά μου.
            “Το μωρό, μάνα, αρρώστησε·
 θα τα καταφέρει ο οργανισμός του να τα βγάλει πέρα;”.
            Πηγαίνεις, έρχεσαι, πηγαινοέρχονται στο σπιτικό σου
τα παιδιά σου.
Δεν είναι εκείνα τα παιδικά πρόσωπα που ήξερες.
 Τώρα σχηματίστηκαν οι πρώτες -αδιόρατες βέβαια,
 αλλά σχηματισμένες -ρυτίδες, έγνοιας.
.Και όλοι αυτοί περιμένουν να τους ενισχύσεις 
την κλονισμένη αυτοπεποίθηση, περιμένουν 
όχι σοφίες, όχι ρετσέτες και αποφθέγματα. 
Περιμένουν να τους δώσεις 
την πίστη για την αξία 
του αγωνιζόμενου ανθρώπου.
            Κάτω από την ίδια στέγη έρχονται 
να κουρνιάσουν τα όνειρα,
 οι φόβοι, οι αγωνίες
  και της καινούργιας γενιάς.
         Τι είπατε;
Πώς μόλις μεγαλώσουν τα παιδιά σας
 ή όταν αποκατασταθούν θα ησυχάσετε;
            Μα ετοιμαστείτε για
 μία ευλογημένη αλήθεια:
 “Γονιός για πάντα”!
“Κάτω από την ίδια στέγη για πάντα”.
Ευτυχώς!!!
της Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη
πηγή: Ορθόδοξη Γυναίκα
Αναδημοσίευση από: Όταν ο Θεός στέλνει ένα παιδί

Ο καλύτερος τρόπος να δίνουμε συμβουλές Αύγουστος 15, 2014

Posted by Παναγιώτα in : Κοινωνία, Οικογένεια / Παιδί, Σχέσεις , add a comment

Ο καλύτερος τρόπος να πεις κάτι, είναι να το κάνεις.

Χοσέ Μαρτί (1853-1895). Ποιητής και κορυφαίος μαχητής της Κουβανικής Ανεξαρτησίας.

Πηγή: Προσκυνητής