jump to navigation

Θεολογικός Διάλογος για τη Γιόγκα, τον Χριστιανισμό και το Θεό Μάιος 15, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 3Σχόλια

eleutheria-aiwrhsh

Όταν είδα τον αριθμό στην οθόνη του κινητού μου, κατάλαβα αμέσως: ήταν η Νεφέλη, αυτή με τη γιόγκα. Για μια στιγμή σκέφτηκα να μην το απαντήσω. Αλλά μ’έπιασε και το πείσμα μου.
– Παρακαλώ…
– Καλησπέρα Δημήτρη, η Νεφέλη είμαι. Μπορείς να μου πεις γιατί με κατηγορείς σε τρίτους εν τη απουσία μου;
– Ποτέ δεν σε κατηγόρησα, Νεφέλη
– Δεν έλεγες στο Θωμά ότι αυτά που πιστεύω είναι αποκυήματα της φαντασίας μου;
– Το είπα, αλλά αυτό δεν είναι κατηγορία για εσένα αλλά για «αυτά που πιστεύεις»
– Θα μου κάνεις τη χάρη σε παρακαλώ να μην ξανα…
[Την έκοψα επιτόπου]

– Δεν κάνω χάρες, οπότε μη χάνεις τα λόγια σου, της είπα. Έχεις κάτι άλλο να μου πεις;
Η Νεφέλη έμεινε λίγο αποσβολωμένη με το «άδειασμα». Δεν ήθελε να κλείσει το τηλέφωνο χωρίς «μάχη».

– Η γιόγκα δεν είναι «αποκύημα φαντασίας», Δημήτρη. Είναι μέθοδος εσωτερικής αναζήτησης, και δεν μπορείς να απαγορεύσεις σε κανέναν να την μάθει, ούτε στο Θωμά. Πέρασαν οι εποχές της Ιεράς Εξέτασης, που καίγατε τους «άπιστους»…
– Κατ’αρχάς η Ορθοδοξία δεν είχε ούτε Ιερά Εξέταση, ούτε «καψίματα»: γι’αυτά, απευθύνσου στον Πάπα. ΑΛΛΑ δεν απαγόρευσα σε κανέναν να κάνει τίποτα. Αυτό έλλειπε… Δεν μπορώ να σου απαγορεύσω να χάνεις το χρόνο σου…
– Θεωρείς ότι «χάνω το χρόνο μου»; Δεν θέλεις, εσύ, να ανακαλύψεις τη «θεία ουσία» που κρύβεται μέσα σου, να απελευθερώσεις τις τεράστιες δυνάμεις σου, να ενωθείς με το «θείο»; Εξάλλου, ακόμα και ο Χριστός το είπε»: «Εγώ και ο Πατέρας μου είμαστε ένα… Εγώ είμαι σε Αυτούς, κι Εσύ σ’Εμένα…». Άρα, όλοι μας έχουμε τη θεία ουσία μέσα μας. Η γιόγκα, μάς επιτρέπει να τη βρούμε ώστε να ενωθούμε με το θεό: είναι απλά μια τεχνική, κάτι σαν το δικό σας κομποσκοίνι.

Κοίτα να δεις που η Νεφέλη παίζει στα δάχτυλα το «κατά Ιωάννην». ΜΑΚΑΡΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΝΑ ΗΜΑΣΤΑΝ ΤΟΣΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΟΙ, σκέφτηκα…

Ήξερα, όμως, ότι ΕΚΕΙΝΗ τη στιγμή, ήρθε η ώρα να δώσω τη μάχη μου με τον «πειρασμό». (περισσότερα…)

Ὄπως σὲ ἀναπαύει, παιδί μου Δεκέμβριος 5, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

monk-baby-child

Προσκυνητές: Ευλογείτε, Γέροντα.

Γέροντας: Ο Κύριος, παιδιά μου. Καλωσορίσατε στην καλύβη μας. φαίνεστε πολύ κουρασμένοι από την οδοιπορία. δροσίστε το πρόσωπό σας με το νεράκι αυτής της βρύσης, πάρτε από τον Αρχοντάρη το κέρασμα και ελάτε στην απλωταρία να συζητήσουμε. Έπειτα από λίγη ώρα.

Προσκυνητές: Γέροντα, ήρθαμε, όπως μας είπες. Είναι ωραία εδώ. Από εδώ ψηλά η θέα είναι ανεμπόδιστη. Ο ήλιος δύει μέσα στο πέλαγος. Θεϊκό βράδυ.
Γέροντας: Χαίρομαι, που έχετε μάτια και ψυχή για να βλέπετε τα μεγαλεία του Θεού. Αυτό το μεγαλείο θα υμνήσουμε σε λίγο στον Εσπερινό και στη συνέχεια κατά την Αγρυπνία.

Προσκυνητές: Πότε θα αρχίσει και πότε θα τελειώσει η Αγρυπνία, Γέροντα;
Γέροντας: Θα αρχίσει σε λίγο και θα τελειώσει το πρωί με την ανατολή του ήλιου, οπότε και θα παρατεθεί Τράπεζα.

Ένας νεαρός προσκυνητής: Εγώ δε θα ‘ρθω στην Αγρυπνία, προτιμώ να κοιμηθώ.
Γέροντας: Όπως σε αναπαύει, παιδί μου.

Προσκυνητές: Αυτός ο νεαρός, Γέροντα, δεν ανήκει στη συντροφιά μας. ερχόταν μόνος και μας ακολούθησε, φαίνεται σαλεμένος.

Γέροντας: Μην κατηγορείς το παιδί. Όλοι μια συντροφιά είμαστε, και ο Ιησούς μαζί μας. Γιατί στο όνομα Του είμαστε συνηγμένοι εδώ πάνω σ’ αυτή τη βίγλα του Θεού. Τώρα εγώ πηγαίνω στην εκκλησία. Χτύπησε το τάλαντο για τρίτη φορά.

Πρωί στην τράπεζα

Γέροντας: Καλή σας όρεξη. Φάτε και δοξολογήστε το Θεό «πάντων ένεκεν». Να ‘χετε την ευχή μου, γιατί ήρθατε όλοι στην εκκλησία. Σας είδα να προσεύχεσθε με πίστη. Αν και κουρασμένοι, ήρθατε όλοι.

Προσκυνητής: Όχι όλοι. Ο νεαρός, ο μουσάτος, δεν ήρθε. Είναι ιδιότροπος. Φαίνεται βαρεμένος.

Γέροντας: Μη μιλάς έτσι. Δεν πειράζει που δεν ήρθε. Μπορεί να προσευχήθηκε με μεγαλύτερη θέρμη στο Θεό και ας μην ήρθε στην εκκλησία. Μπορεί να έχει κάποιο λόγο που δεν ήρθε. Μην τον λες βαρεμένο και ιδιότροπο.

Άλλος προσκυνητής: Γέροντα, ήρθε ο νεαρός. Ήρθε κατά τα μεσάνυκτα. έκατσε σε μια άκρη. Εκεί κοντά καθόμουν κι εγώ. Μέσα στο σκοτάδι δε διακρινόταν. Είχε πέσει στα γόνατα και έκλαιγε με αναφιλητά. Όταν άκουσε από το Ευαγγέλιο τη δυστυχία του Ασώτου, τότε άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Ποια ώρα έφυγε δεν είδα.
Γέροντας: Τώρα πού είναι;

Προσκυνητές: Έχει καθήσει σε μια πέτρα εκεί ψηλά και αγναντεύει τη θάλασσα… Εμείς θα φύγουμε. Ας μείνει αυτός εδώ.

Γέροντας: Μην τον αφήσετε μόνο. Πάρτε τούτη την ευλογία γι΄ αυτόν. Είναι λίγο ψωμί, δυο ντομάτες και λίγες ελιές. Το καημένο το παιδί δεν έφαγε τίποτα. Πώς θα περπατήσει;

Προσκυνητές: Γέροντα, να ‘τος έρχεται. Καλύτερα να τα δώσεις εσύ.

Γέροντας: Καλώς τον. Παιδί μου, η Τράπεζα σε περιμένει. Αν δεν θέλεις να φας στην Τράπεζα, πάρε μαζί σου αυτή την ευλογία.

Νεαρός: Γέροντα, θέλω να σου ζητήσω μια χάρη.
Γέροντας: Ποιά, παιδί μου;

Νεαρός: Γέροντα, αρνήθηκα να ‘ρθω στην αγρυπνία και μίλησα με απρέπεια κι εσύ με καλοσύνη μου απάντησες: «Όπως σε αναπαύει, παιδί μου». Έτσι θα μου απαντούσε ο πατέρας μου. Αλλά εγώ δε γνώρισα πατέρα, έζησα ορφανός. Θα μου επιτρέψεις να λέω εσένα πατέρα;
Γέροντας: Αν αυτό σε αναπαύει, να ‘ναι ευλογημένο. Όμως…

Νεαρός: Τι όμως, Γέροντα;
Γέροντας: Παιδί μου, εγώ σε λίγο φεύγω για τον ουρανό. θα μείνεις πάλι ορφανός. Πάρε για πατέρα σου τον πατέρα όλων μας, «τον εν τοις ουρανοίς».

Νεαρός: Θα κάνω υπακοή, Γέροντα. «Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, μη μ’ αφήσεις ποτέ ορφανό…».
Γέροντας: Αμήν… αμήν. Στην ευχή μου να πας. Τώρα δε θα είσαι ποτέ μόνος. Τώρα αν κλάψεις, θα είναι δάκρυα χαράς. Καλό δρόμο. Η Παναγία μαζί σου..

Πηγή: ΟΟΔΕ

Συγκλονιστικός Διάλογος Άθεου Επιστήμονα με Ιερέα Φεβρουάριος 4, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 2Σχόλια

Ένας Ιερέας καθόταν στο κελί του και ξεχώριζε την αλληλογραφία του. Ξαφνικά χωρίς την συνηθισμένη προσευχή μπήκε η νεωκόρος και ψιθύρισε πολύ έντονα σαν να έλεγε κάποιο μυστικό νέο το οποίο δεν θα ‘πρεπε να ακούσει κάνεις: “Κάποιος άγνωστος φαίνεται από τους άρχοντες θέλει να σας μιλήσει. Δεν τον έχω ξαναδεί ούτε σε σας, ούτε στο ναό. Μάλλον είναι περαστικός”. “Άφησέ τον να μπει”, είπε ο ιερέας.

Μέσα στο κελί μπήκε ένας ψηλός άνδρας με ίσια κορμοστασιά που θύμιζε πρώην στρατιωτικό. Ήταν άψογα αλλά σεμνά ντυμένος. Φαινόταν σαν να ήταν σιδερωμένος μαζί με το κοστούμι του πριν βγει από το σπίτι. Ο ξένος κοίταξε ερευνητικά το δωμάτιο σαν να ήθελε να καταλάβει από την επίπλωση το πνεύμα και τον χαρακτήρα του κατόχου. Μετά χαιρέτησε, έβγαλε το καπέλο του και σταμάτησε στην πόρτα εν αναμονή για την πρόσκληση από τον ιερέα να καθίσει.

Μπορούσε κανείς να διακρίνει την αριστοκρατική παιδεία μέσα στον ξένο. Παιδεία που δημιουργείται και καλλιεργείται από γενεά σε γενεά και κληρονομείται σαν το οικόσημο. Πάρα τα χρόνια του θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν όμορφος αλλά ήταν η κρύα ομορφιά του αγάλματος, ανυπάκουη στον χρόνο και στην ζεστασιά του ήλιου.

Ο ιερέας του υπέδειξε την παλιά ξεθωριασμένη πολυθρόνα προορισμένη για τους επισκέπτες και είπε: “Παρακαλώ, καθίστε. Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;”

Ο επισκέπτης κάθισε ακουμπώντας ελαφρά τα χέρια του στην πολυθρόνα. Δεν άρχισε να μιλάει αμέσως και έτσι ο ιερέας πρόλαβε να τον εξετάσει με το βλέμμα. Αισθανόταν ότι αυτός ο άνθρωπος γνωρίζει την αξία του και είναι συνηθισμένος να εξουσιάζει τους ανθρώπους με “σιδερένιο χέρι μέσα στο βελούδινο γάντι”. Οι τρόποι του ήταν κομψοί και συγκρατημένοι και στο πρόσωπο ξεχώριζε η έμφυτη ευγένεια.

Φαίνεται ότι ήταν από κάποιο παλιό αριστοκρατικό γένος και σταγόνες από αίμα των Ριούρικ κυλούσαν στις φλέβες του. Μόνο τα σβησμένα γυάλινα μάτια του ήταν σε δυσαρμονία με ολόκληρη εικόνα – σαν να ήταν σκεπασμένα με σκοτεινό πέπλο και έκρυβαν κάποιο μυστικό της ψυχής του. Η ματιά που έριχνε ο επισκέπτης φαινόταν στον ιερέα να μοιάζει με χτύπημα ξίφους γρήγορο και απότομο, αλλά πολύ γρήγορα έσβηνε έχανε ζωντάνια και ο ιερέας έβλεπε μπροστά του δύο κόγχες (κρανίου).

– Ποιο είναι το πρόβλημα που σας έφερε στο ταπεινό μου κελί- ρώτησε ο ιερέας – θα χαρώ πολύ αν καταφέρω να βοηθήσω.

– Έχω κάτι μεγαλύτερο από ένα πρόβλημα – απάντησε ο επισκέπτης – έχω την αίσθηση ότι είμαι στην θηλιά και ταλαντεύομαι ανάμεσα από την ζωή και τον θάνατο. Με βασανίζει ο φόβος που μπήκε στην καρδιά μου εδώ και πολλά χρόνια. Είναι ο φόβος ότι μήπως και πράγματι ο Θεός υπάρχει. Η σκέψη ότι απαρνήθηκα Τον Ζωντανό Θεό με ακολουθεί σαν φάντασμα που εκδικείται για την πατροκτονία. (περισσότερα…)

Για τη φιλία Νοέμβριος 15, 2012

Posted by Παναγιώτα in : Αταξινόμητα , 14Σχόλια
Για την φιλία.
Τ: Αδελφή μου, πώς μπορούμε να καταλάβουμε αν κάποιος είναι πραγματικά φίλος μας;
Γ.Γ. Πρέπει να δοκιμασθεί πολύ ένας άνθρωπος για να πεις ότι είναι φίλος.
Πρέπει να δεις ότι  έχει  αίσθημα θυσίας .Όχι για σένα, αλλά γενικά για όλο τον κόσμο.
Όταν δεις ότι ένας άνθρωπος δεν το έχει αλλά είναι εγωκεντρικός κι όλα τα γυρίζει γύρω
απ’ τον εαυτό του,τότε θα καταλάβεις ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι φίλος.
Θα έχεις προσέξει ότι καμμιά φορά λες π.χ. » Δεν ξέρεις ,χτες είχα έναν τέτοιο πονοκέφαλο
όλη μέρα, που δεν μπορούσα να διαβάσω….» » Αχ , κι εγώ έτσι κι έτσι κι έτσι».Κι έτσι ,
αρχίζει και λέει το δικό του, γιατί δεν τον ενδιαφέρει τόσο ο πονοκέφαλος σου, όσο αυτός τι έχει
και γι’ αυτό δεν μπορεί να ακούσει εσένα ή οποιονδήποτε άλλον.
Από το βιβλίο Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Γαβριηλίας μοναχής.
Τ: Αδελφή μου, πώς μπορούμε να καταλάβουμε αν κάποιος είναι πραγματικά φίλος μας;
Γ.Γ. Πρέπει να δοκιμασθεί πολύ ένας άνθρωπος για να πεις ότι είναι φίλος.
Πρέπει να δεις ότι  έχει  αίσθημα θυσίας .Όχι για σένα, αλλά γενικά για όλο τον κόσμο.
Όταν δεις ότι ένας άνθρωπος δεν το έχει αλλά είναι εγωκεντρικός κι όλα τα γυρίζει γύρω απ’ τον εαυτό του,τότε θα καταλάβεις ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι φίλος.
Θα έχεις προσέξει ότι καμμιά φορά λες π.χ. » Δεν ξέρεις ,χτες είχα έναν τέτοιο πονοκέφαλο όλη μέρα, που δεν μπορούσα να διαβάσω….» » Αχ , κι εγώ έτσι κι έτσι κι έτσι».Κι έτσι, αρχίζει και λέει το δικό του, γιατί δεν τον ενδιαφέρει τόσο ο πονοκέφαλος σου, όσο αυτός τι έχει και γι’ αυτό δεν μπορεί να ακούσει εσένα ή οποιονδήποτε άλλον.
Από το βιβλίο Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Γαβριηλίας μοναχής.
Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Πως γίνεσαι έγγαμος ηγούμενος; Ιούνιος 22, 2010

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , 55Σχόλια

Σε ένα μοναστήρι υποθέτω ότι η υγιής ανάδειξη στην ηγουμενία ακολουθεί περίπου την εξής πορεία: Ένας μοναχός εισέρχεται με ζέση στην ισάγγελο πολιτεία, ζει με ταπείνωση και υπακοή θυσιάζοντας τον εαυτό του για την αδελφότητα και τον Χριστό, αγωνίζεται με επιμονή να καθαρθεί από τα πάθη του για χρόνια. Εκλέγεται να χειροτονηθεί ιεροδιάκονος και εν συνεχεία ιερομόναχος. Ενδεχομένως διαθέτει κι επιδεικνύει διάκριση, πρωτοβουλία και διοικητικό ταλέντο στη διεκπεραίωση πνευματικών και άλλων υποθέσεων. Εκλέγεται ακολούθως ηγούμενος ώστε να διακονήσει από αυτή τη θέση την αδελφότητα.

Υποψιάζομαι δε ότι το αξίωμα της ηγουμενίας για αρκετούς μοναχούς είναι κάτι αδιάφορο ή και ανεπιθύμητο για πνευματικούς λόγους.

***

Στο έγγαμο βίο, σε μια κατ’ οίκον εκκλησία, τίθενται τα εξής ερωτήματα:

  1. Στην (συνειδητά χριστιανικά αγωνιζόμενη) οικογένεια υπάρχει αντίστοιχο διακόνημα; Ποιος είναι ή πρέπει να είναι ο ηγούμενος στην οικογένεια; Χρειάζεται, είναι καλό να υπάρχει ή όχι; Γιατί;
  2. Εάν ναι, ποιος είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος εξάσκησης του εν λόγω διακονήματος; Υπάρχει συσχέτιση με την περιγραφή του ρόλου του άνδρα και της γυναίκας στο γάμο (δες απόσπασμα ακολουθίας γάμου);
  3. Τι γίνεται στην περίπτωση που ένας εκ των δύο συζύγων δεν αποδέχεται την αρμοδιότητα του άλλου ή και διεκδικεί τον συγκεκριμένο ρόλο για τον εαυτό του/της; Πως διακρίνεται η εγωιστική επιθυμία επιβολής από τη θυσιαστική αποδοχή του ρόλου;
  4. Ποια η θέση του πνευματικού σε αυτό το ζήτημα;

***

Αποστολικό ανάγνωσμα ακολουθίας γάμου (με δικές μας επισημάνσεις με έντονο):

Ἀδελφοί, εὐχαριστεῖτε πάντοτε ὑπὲρ πάντων, ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τῷ Θεῷ καὶ Πατρί, ὑποτασσόμενοι ἀλλήλοις ἐν φόβῳ Χριστοῦ. Αἱ γυναῖκες τοῖς ἰδίοις ἀνδράσιν ὑποτάσσεσθε ὡς τῷ Κυρίῳ, ὅτι ὁ ἀνήρ ἐστι κεφαλὴ τῆς γυναικός, ὡς καὶ ὁ Χριστὸς κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ αὐτός ἐστι σωτὴρ τοῦ σώματος. Ἀλλ᾿ ὥσπερ ἡ Ἐκκλησία ὑποτάσσεται τῷ Χριστῷ, οὕτω καὶ αἱ γυναῖκες τοῖς ἰδίοις ἀνδράσιν ἐν παντί. Οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας ἑαυτῶν, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν Ἐκκλησίαν καὶ ἑαυτὸν παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς, ἵνα αὐτὴν ἁγιάσῃ, καθαρίσας τῷ λουτρῷ τοῦ ὕδατος ἐν ῥήματι, ἵνα παραστήσῃ αὐτὴν ἑαυτῷ ἔνδοξον τὴν Ἐκκλησίαν, μὴ ἔχουσαν σπίλον ἢ ῥυτίδα ἤ τι τῶν τοιούτων, ἀλλ᾿ ἵνᾳ ᾗ ἁγία καὶ ἄμωμος. Οὕτως ὀφείλουσιν οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶν τὰς ἑαυτῶν γυναῖκας, ὡς τὰ ἑαυτῶν σώματα· ὁ ἀγαπῶν τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἑαυτὸν ἀγαπᾷ· οὐδεὶς γάρ ποτε τὴν ἑαυτοῦ σάρκα ἐμίσησεν, ἀλλ᾿ ἐκτρέφει καὶ θάλπει αὐτήν, καθὼς καὶ ὁ Κύριος τὴν Ἐκκλησίαν· ὅτι μέλη ἐσμὲν τοῦ σώματος αὐτοῦ, ἐκ τῆς σαρκὸς αὐτοῦ καὶ ἐκ τῶν ὀστέων αὐτοῦ· ἀντὶ τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δὺο εἰς σάρκα μίαν. Τό μυστήριον τοῦτο μέγα ἐστίν, ἐγὼ δὲ λέγω εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. Πλὴν καὶ ὑμεῖς οἱ καθ᾿ ἕνα, ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα οὕτως ἀγαπάτω ὡς ἑαυτόν, ἡ δὲ γυνὴ ἵνα φοβῆται τὸν ἄνδρα.

Δείτε ακόμα: Ακολουθία Μυστηρίου Γάμου

Αναμένω με πολύ ενδιαφέρον τις απόψεις σας.

Διάλογος για την θρησκεία, την τεχνολογία και τον πολιτισμό Ιούλιος 30, 2009

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βιβλία / Περιοδικά, Ευρώπη, Πολιτισμός , add a comment

πολιτισμός θρησκεία τεχνολογία

[] «… ο πολιτισμός σας, χωρίς αμφιβολία, ανέβασε τον άν­θρωπο πιο ψηλά άπ’ όσο είχαμε ποτέ σκεφτεί ότι μπορούσε ν’ ανέβει -υπό την έννοια της τεχνικής, αν μη τι άλλο-, κι έ­χετε δίκιο να πιστεύετε ότι αυτό άξιζε λίγες ρυτίδες. Το γε­γονός πού με εκπλήσσει είναι ότι ή θρησκεία σας, αυτή τουλά­χιστον πού ασκείτε, ο καθολικισμός, ο χριστιανισμός σας δί­δασκε τελείως άλλα πράγματα. Ο Χριστός δεν σας είπε επα­νειλημμένως ότι η ευτυχία γεννιέται με την άρνηση αυτού από το oποίο ακριβώς θ’ αντλούσατε τη μεγαλύτερη δόξα και για το οποίο τόσο βασανίζεστε; Αυτή η κατάσταση παιδικότητας στην οποία επιμένει να σας επαναφέρει αυτή η άμεση και δι­αρκής ικανοποίηση, είναι εκείνη ακριβώς μέσα στην οποία ζούμε εμείς οι Κινέζοι, και πού τόσο λίγο γνωρίζουν οι κά­τοικοι του δικού σας κόσμου, ακόμη κι αυτοί πού αυτοαποκα­λούνται Χριστιανοί.

– Αυτό ακριβώς είναι πού έχει κατανοήσει η Εκκλησία, του είπα, και γι’ αυτό αντιτάσσει στους νεωτερισμούς και στις μεταρρυθμίσεις, το σεβασμό και την αγάπη στην παράδοση και στο παρελθόν.

-Δε νομίζετε, συνέχισε, ότι όλα τα σημερινά δεινά της Ευρώπης προέρχονται από το γεγονός ότι, ενώ επέλεξε τον πολιτισμό, μένει προσκολλημένη σε μια θρησκεία πού τον αρνείται; Με ποιο τέχνασμα καταφέρνετε να συμφιλιώνετε αυτά τα δύο; Ζείτε σε μια κατάσταση συμβιβασμού· η ίδια η Εκκλησία, για να μη χάνει ούτε την επαφή, ούτε τη λεία, πειθαναγκάζεται να συνθηκολογεί υποχρεώθηκε να αναγνω­ρίσει όλη την εξέλιξη του πνεύματος, πράγμα πού την απο­μακρύνει όλο και περισσότερο από το γνήσιο πνεύμα του Ευ­αγγελίου. Αλλά από τη στιγμή πού ο χριστιανισμός δεν αρκέ­στηκε να φέρει στον κόσμο ένα σύστημα ηθικής, όπως έκαναν οι μεγάλοι μας σοφοί στην Ανατολή, απ’ τη στιγμή πού επέ­βαλε δόγματα, πού απαίτησε πίστη στα δόγματα, θρησκευτι­κή πίστη, και ζήτησε από τη λογική να υποταχθεί σ’ αυτά, συναινούσε ταυτόχρονα στη σύγκρουση. Αν η λογική αντιτα­χθεί στο δόγμα -και νομίζω πώς αυτό ακριβώς συμβαίνει (αφού, αν δεν αντιτασσόταν, γιατί να απαιτείται Πίστη, εκεί όπου η απλή λογική και η ορθή σκέψη θα αρκούσαν)- η Εκ­κλησία αναγκάζεται να προσαρμοστεί στη λογική. Απ’ αυτό ακριβώς είναι πού προφυλάχθηκαν ο Λάο-Τσέ, ο Κομφούκιος κι ο Σάκια-Μούνι, με το να αποφύγουν να στηρίξουν τη διδα­σκαλία τους σε μια βάση την οποία η λογική δεν θα προσέγ­γιζε παρά μόνο ως εχθρός, με το να μην την στηρίξουν σε τί­ποτα το υπερφυσικό και τέλος, με το να μη διαχωρίσουν πο­τέ την ηθική άπ’ τη σοφία, ούτως ώστε, σε μας, ο πιο ενάρε­τος είναι ταυτόχρονα κι ο πλέον ορθολογιστής. Χάρη σ’ αυτό, την ευδαιμονία πού εσείς ανάγετε στον ουρανό, εμείς την πραγματώνουμε στη γη.

Ταξίδεψα πολύ. Είδα μουσουλμάνους, βουδιστές… Είδα παντού τα ήθη, τους θεσμούς, την ίδια τη μορφή της κοινωνί­ας, όλα φτιαγμένα σύμφωνα με τις θρησκευτικές δοξασίες, ναι, παντού· εκτός από τις χριστιανικές κοινωνίες. Το γεγο­νός ότι η θρησκεία πού λέει στους ανθρώπους: «Για ποιο πρά­γμα ανησυχείτε;», πού τους διδάσκει να μην κατέχουν τίποτα πάνω στη γη, ν’ αλληλοβοηθούνται, ν’ αλληλοαγαπιώνται, να μην επιθυμούν ποτέ να προσθέσουν ένα δάχτυλο στο ανάστη­μα τους και να στρέφουν το δεξιό τους μάγουλο σ’ αυτόν πού τους χτύπησε το αριστερό, είναι εκείνη ακριβώς πού διαμόρ­φωσε τους πιο ανήσυχους λαούς, τους πιο πλούσιους, τους πιο μορφωμένους, τους πιο πολιτισμένους (όλα, μορφές πλού­του), τους πιο επιτήδειους, πολυμήχανους, εφευρετικούς, τους πιο ραδιούργους, ενεργητικούς και θορυβώδεις, συνεχώς κατειλημμένους από την επιθυμία να φουσκώσουν και να με­γαλώσουν, αυτούς εν τέλει τους λαούς για τους οποίους εκεί­νο πού εσείς ονομάζετε τιμή είναι το πιο ερεθιστικό κι αντι­τίθεται απόλυτα στη συγγνώμη και την άφεση… δεν συμφω­νείτε ότι υπάρχει σ’ αυτό κάτι το παράξενο, μια παρεξήγηση, μια απάτη, εν πάση περιπτώσει, κάτι το ασύμφωνο πού σας οδηγεί στη χρεωκοπία ;

-Νομίζω, τόλμησα να πω, πώς υποψιάζομαι την κρυφή αίτια αυτής της ανακολουθίας πού τόσο σας εκπλήσσει, αλλά και την οποία εμείς έχουμε τόσο συνηθίσει ώστε να μη μας κάνει πλέον την παραμικρή εντύπωση: είναι το ότι, παρόλο πού φαίνεται εκ πρώτης όψεως, ο χριστιανισμός (κι ό καθολι­κός κάπως λιγότερο από τον προτεσταντισμό) είναι ένα σχολείο ατομικισμού· ίσως το τελειότερο σχολείο ατομικισμού πού ο άνθρωπος εφεύρε μέχρι σήμερα».

(Περιοδικό Το Δέντρο, Καλοκαίρι 1993, τ. 77-78, σσ. 12-13)

πηγή

Οι συμβουλές προς το παιδί και το «Εγώ» Ιούνιος 8, 2008

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Οικογένεια / Παιδί , 1 comment so far

εγωισμός γονείς οικογένεια παιδιά συμβουλές κήρυγμα

Δεν ήταν η πρώτη φορά που μου τύχαινε. Κι όμως δεν κατάφερα να το συνηθίσω. Έτσι και τώρα. Εκνευρίστηκα λοιπόν. Και να η ιστορία. Είχε έρθει ένα από τα παιδιά μου να με συμβουλευτεί για κάτι σημαντικό. Βέβαια η πείρα μου έπρεπε να με είχε προειδοποιήσει: «Το παιδί έρχεται να σε συμβουλευτεί έχοντας πάρει κιόλας τη δικιά του απόφαση. Απλά ζητά… συνενόχους, ζητάει να ακούσει ακόμα ένα ναι σε αυτό που ήδη έχει διαλέξει».
Αυτή τη φωνή της πείρας την ακούω πάντα η χαμηλόφωνα η… κατόπιν εορτής. Ποτέ στην ώρα της. Τι κρίμα!
Παρασύρθηκα λοιπόν. Πολύ συγκινημένη γιατί με συμβουλεύεται, πολύ συγκινημένη και ευτυχισμένη γιατί η αυθεντία μου -επιτέλους- αναγνωρίζεται, ενθουσιασμένη γιατί η γνώμη μου έχει βαρύτητα κι είναι πολύτιμη, μίλησα. Με ιερό ενθουσιασμό ανέπτυξα την άποψή μου που δεν ήταν μια άποψη αλλά η μόνη άποψη. Κι εκεί την «πάτησα», από συμβουλάτορας σεβάσμιος, έγινα κατηγορούμενη.
«Πάντα είσαι απόλυτη… η στενοκεφαλιά της γενιάς σας… η μονολιθική σου τοποθέτηση… δεν καταλαβαίνεις…».
Εκνευρίστηκα λοιπόν. Θύμωσα. Εδώ δεν αμφισβητούνταν μόνο οι απόψεις της γενιάς μου αλλά ΕΓΩ σαν άτομο κινδύνευα να καταποντιστώ! ΕΓΩ θιγόμουνα, ούτε λίγο ούτε πολύ ΕΓΩ δεν ήξερα τι έλεγα!

Διαβάστε τη συνέχεια του ενδιαφέροντος κειμένου της συγγραφέως Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη στην Άλλη Όψη.

Φωτογραφία από τον Piez στο flickr.

Οι συμβουλές προς το παιδί και το "Εγώ" Ιούνιος 8, 2008

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Οικογένεια / Παιδί , add a comment

εγωισμός γονείς οικογένεια παιδιά συμβουλές κήρυγμα

Δεν ήταν η πρώτη φορά που μου τύχαινε. Κι όμως δεν κατάφερα να το συνηθίσω. Έτσι και τώρα. Εκνευρίστηκα λοιπόν. Και να η ιστορία. Είχε έρθει ένα από τα παιδιά μου να με συμβουλευτεί για κάτι σημαντικό. Βέβαια η πείρα μου έπρεπε να με είχε προειδοποιήσει: «Το παιδί έρχεται να σε συμβουλευτεί έχοντας πάρει κιόλας τη δικιά του απόφαση. Απλά ζητά… συνενόχους, ζητάει να ακούσει ακόμα ένα ναι σε αυτό που ήδη έχει διαλέξει».
Αυτή τη φωνή της πείρας την ακούω πάντα η χαμηλόφωνα η… κατόπιν εορτής. Ποτέ στην ώρα της. Τι κρίμα!
Παρασύρθηκα λοιπόν. Πολύ συγκινημένη γιατί με συμβουλεύεται, πολύ συγκινημένη και ευτυχισμένη γιατί η αυθεντία μου -επιτέλους- αναγνωρίζεται, ενθουσιασμένη γιατί η γνώμη μου έχει βαρύτητα κι είναι πολύτιμη, μίλησα. Με ιερό ενθουσιασμό ανέπτυξα την άποψή μου που δεν ήταν μια άποψη αλλά η μόνη άποψη. Κι εκεί την «πάτησα», από συμβουλάτορας σεβάσμιος, έγινα κατηγορούμενη.
«Πάντα είσαι απόλυτη… η στενοκεφαλιά της γενιάς σας… η μονολιθική σου τοποθέτηση… δεν καταλαβαίνεις…».
Εκνευρίστηκα λοιπόν. Θύμωσα. Εδώ δεν αμφισβητούνταν μόνο οι απόψεις της γενιάς μου αλλά ΕΓΩ σαν άτομο κινδύνευα να καταποντιστώ! ΕΓΩ θιγόμουνα, ούτε λίγο ούτε πολύ ΕΓΩ δεν ήξερα τι έλεγα!

Διαβάστε τη συνέχεια του ενδιαφέροντος κειμένου της συγγραφέως Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη στην Άλλη Όψη.

Φωτογραφία από τον Piez στο flickr.

Διάλογος για τις εκτρώσεις (επιχειρήματα) Ιούλιος 17, 2007

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία, Πολιτική, Τεκνογονία / Εκτρώσεις , 1 comment so far

Σε αυτή τη σειρά των βιντεο-κειμένων, παρουσιάζονται με νηφαλιότητα και ορθολογισμό τα κύρια σημεία & επιχειρήματα του διαλόγου γύρω από τις αμβλώσεις – εκτρώσεις.

Σκοπός της σειράς αυτής είναι η έγκαιρη ενημέρωση, ο προβληματισμός και η ανταλλαγή απόψεων. Καλοπροαίρετα σχόλια είναι ευπρόσδεκτα.

(1) Απόψεις των «ειδικών» & απαντήσεις

1. Πότε ξεκινά η ανθρώπινη ζωή; Είναι ζωντανό το έμβρυο;
2. Είναι άνθρωπος το έμβρυο;
3. Έχει το έμβρυο προσωπικότητα;

YouTube Preview Image

(2) Απόψεις των «ειδικών» & απαντήσεις (συνέχεια)

4. Είναι το έμβρυο φυσικά ανεξάρτητο;
5. Έχει το αγέννητο παιδί ανθρώπινα δικαιώματα;
6. Είναι η άμβλωση φόνος;

YouTube Preview Image

(3) Απόψεις των «ειδικών» & απαντήσεις (συνέχεια)

7. Το έμβρυο αισθάνεται πόνο κατά την έκτρωση – άμβλωση;
8. Ο τρόπος διεξαγωγής της έκτρωσης, παλιά και σήμερα.
9. Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και ο ρόλος της επιστήμης και της θρησκείας.

YouTube Preview Image

(4) Συμπεράσματα
– Διαφορετικές αντιλήψεις περί ηθικής
– Το δικαίωμα του πατέρα στη ζωή του εμβρύου
– Αμβλώσεις / Εκτρώσεις και ηθική με παραδείγματα
– Ιατρική και πρόληψη
– Η προστασία των γόνων των ζώων

YouTube Preview Image

(5) Επίλογος

– Το σώμα του ανθρώπου δεν εμφανίζεται διά μαγείας
– Το ζήτημα της ψυχής του ανθρώπου
– Η υποκρισία της υποστήριξης των αμβλώσεων και η παιδεραστία
– Η ομολογία ενός γυναικολόγου

YouTube Preview Image

Ευχαριστίες προς: Βασιλιά Αλκίνοο

Η ζωή μου κρέμεται από σένα! (Ζωή & αμβλώσεις) Μάιος 5, 2007

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ομιλίες / Ηχογραφήσεις, Τεκνογονία / Εκτρώσεις , add a comment

Το θέμα της άμβωσης ή έκτρωσης πρέπει να μας απασχολεί όλους μας, άνδρες και γυναίκες, για πολλούς λόγους:

***

Τα παρακάτω ηχογραφημένα στιγμιότυπα σχετικής ενημερωτικής εκδήλωσης αξίζουν της προσοχής μας.

Η ζωή μου κρέμεται από σένα!

– Ο πόνος της μάνας και η αγωνία μπροστά σε μια μη-επιθυμητή και απρογραμμάτιστη εγκυμοσύνη είναι κάτι που έχει συναντήσει πολλές φορές στη ζωή της η κα. Σκούρα, Κοινωνική Λειτουργός. Τι προτείνει; Προβληματισμός ναι, αδιέξοδο, όχι. Σκούρα απρογραμμάτιστη εγκυμοσύνη

– Το άγνωστο, μεγάλο θαύμα της δημιουργίας που ονομάζεται σύλληψη του ανθρώπου & εγκυμοσύνη περιγράφει από επιστημονικής πλευράς ο μαιευτήρας κ. Κοσμάς Λαζαρίδης.

Λαζαρίδης η σύλληψη του ανθρώπου

– Είναι ο καθένας μας διατεθειμένος να σηκώσει ένα μέρος του βάρους μιας γυναίκας που κυοφορεί ένα παιδί υπό δύσκολες συνθήκες; Ποια είναι τα πέντε (5) «Αχ και να ήξερα…» τα οποία έχουν βγει από χείλη γυναικών οι οποίες προέβησαν σε έκτρωση; Πολύ ενδιαφέρουσα εισήγηση του π. Βασιλείου Θερμού.

Θερμός Αχ και να ξερα

– Πολύ ενδιαφέρουσες επισημάνσεις και προεκτάσεις από τον π. Βασίλειο Θερμό σε ερωτήσεις των συμμετεχόντων.

Ερωτήσεις στον πατέρα Βασίλειο

 

Ολόκληρη η εκδήλωση υπάρχει ηχογραφημένη στον ιστοχώρο του Συλλόγου Πατρών για την Προστασία του Αγεννήτου Παιδιού