jump to navigation

Η Ευτυχία, οι Απολαύσεις και το Νόημα της Ζωής Ιούλιος 23, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Μαρτυρία – άποψη του Κλάους Κένεθ για την ευτυχία, το κυνήγι των απολαύσεων, τη σχέση με το Θεό και το νόημα της ζωής.

Σημείωση: οι ελληνικοί υπότιτλοι έχουν σημαντικά νοηματικά σφάλματα.

Πηγή: Βιντεοθήκη Πεμπτουσίας

Η Επιλογή της Ευτυχίας Δεκέμβριος 9, 2013

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Γενικά , 1 comment so far

Old Lantern

Ήταν κάποτε μια γριούλα που αφού γέρασε αρκετά αποφάσισε πως καλύτερα θα ήταν για την ίδια, να μπει σε κέντρο φροντίδας ηλικιωμένων ατόμων. Έτσι ετοίμασε μια μικρή βαλίτσα και με ένα ταξί πήγε. Η νοσοκόμα που γνώριζε για την άφιξη της, την πλησίασε και της είπε:

-Ελάτε παρακαλώ να σας δείξω το δωμάτιο σας πριν το ετοιμάσουμε.

-Μα δεν χρειάζεται να το δω. Ετοιμάστε το, απάντησε η γριούλα.

-Μα έχετε επιλογή ανάμεσα σε 3 είδη αν θέλετε να τα δείτε και να διαλέξετε πιο από όλα σας αρέσει πιο πολύ.

-Δεν χρειάζεται καλή μου, επανάλαβε η γριούλα. Δεν χρειάζεται να το δω, μου αρέσει ήδη.

-Μα πως? Ξαναρώτησε η νοσοκόμα. Αφού δεν το είδατε.

-Δεν χρειάζεται να το δω. Έχω ήδη αποφασίσει ότι μου αρέσει, απάντησε με ένα ζεστό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο γλυκό αλλά γερασμένο προσωπάκι της.

Τότε η νοσοκόμα της έδειξε το ένα απ τα 3 δωμάτια και την συνόδεψε μέχρι εκεί. Η γριούλα την ευχαρίστησε και η νοσοκόμα την ρώτησε ξανά με κάποιο δισταγμό.

-Είστε σίγουρα εντάξει; Τώρα που το είδατε συνεχίζετε να πιστεύετε ότι αυτό σας αρέσει; Χωρίς να δείτε και τις άλλες δύο επιλογές;

-Μα φυσικά. Πολλά πράγματα στη ζωή κορίτσι μου, της απάντησε η γριούλα, δεν θέλουν πολύ σκέψη. Είναι θέμα απόφασης και αγάπης. Αποφάσισα ότι θα το αγαπώ χωρίς να μπω στην διαδικασία να διαλέξω ανάμεσα σε άλλα. Σάμπως μια γυναίκα άμα γεννήσει το παιδί της, όσο άσχημο και αν είναι δεν θα το αγαπάει; Άσε που δεν θα το δει ποτέ άσχημο. Είναι θέμα απόφασης και αγάπης.

Ας μην γελιόμαστε: τίποτα δεν είναι εύκολο και όλα είναι στο χέρι μας. Μα κυρίως, όλα είναι θέμα νου. Ο νους που αποφασίζει -και πρέπει να αποφασίζει- να ευτυχήσει, αντί να επιλέξει τον εύκολο δρόμο του παράπονου και της εγκατάλειψης.

Μην εγκαταλείπετε την ελπίδα, την προσπάθεια, την αισιοδοξία και την απλότητα. Διότι τελικά, αυτή η παραγκωνισμένη απλότητα, στην σκέψη και στις επιλογές, είναι η χαμένη δίδυμη αδελφή της ΕΥΤΥΧΙΑΣ.

Ευχαριστίες στον Σπύρο Γκ.

Πως να Κάνετε τον Άνδρα σας ό,τι Θέλετε (Σιναϊτική Συνταγή) Νοέμβριος 23, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί, Σχέσεις , 4Σχόλια

Συζήτηση για το γάμο, την οικογένεια, τα διαζύγια, την ευτυχία, τη νηστεία, τον εκκλησιασμό, την ευχή με τον π. Παύλο Σιναΐτη και την πρεσβυτέρα Καλυψώ Δημητριάδη στην εκπομπή Λυχνοστάτης που παρουσιάζει ο Αρχιμανδρίτης π. Χρύσανθος Στελλάτος (τηλεοπτικός σταθμός Λύχνος Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών) στις 7/7/2012.

Για να αποκτήσεις καλύτερη οικογένεια, θα πρέπει πρώτα να διορθώσεις τον εαυτό σου Οκτώβριος 23, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί, Σχέσεις , add a comment

Philip's

Κάποια φορά την πήρε για δρομολόγιο μια κοπελίτσα 16 χρονών, η οποία είχε σχέση με ένα αγόρι 17 χρόνων. Και φυσικά αυτό το αγόρι που γνώριζε και είχε σχέση δεν ήταν το μοναδικό. Προηγήθηκαν και άλλα πολλά αγόρια με τα οποία είχε ολοκληρωμένες σχέσεις. Η Ράνια της έπιασε την κουβέντα μέσα στο ταξί:

– Γιατί το κάνεις αυτό κοριτσάκι μου, ρωτάω ευγενικά και μου απαντάει τσαχπίνικα.
– Ε, μια παροιμία δεν λέει απάτησε τον άντρα του και μάγια μη του κάνεις;
– Και ποιος σου έμαθε κοριτσάκι μου αυτή την παροιμία;
– Η μαμά μου και η γιαγιά μου.
– Αυτό κάνουν αυτές;
– Ναι!
– Δηλαδή έχουν εραστή κι αυτές;
– Ουυυ, αν έχουν…
– Ο παππούς σου και ο μπαμπάς σου δεν το ξέρουν;
– Άντε καλέ, αυτοί κοιμούνται με τα τσαρούχια!
– Ωραία οικογένεια είσαστε ε;
– Αμέ… μια χαρά! Α, δεν σας είπα και το αστείο της υπόθεσης… Ο αδελφός μου είναι ομοφυλόφιλος. Του παίρνω τους άνδρες του και μαλώνουμε. Χαμός γίνεται!

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε και έδεσε!

– Άκου κοριτσάκι μου, πολύ νωρίς δεν ξεκίνησες να παίζεις έτσι με τους άντρες; Ξέρεις πως όποιος παίζει με τη φωτιά στο τέλος καίγεται;
– Δηλαδή;
– Είπες πριν λίγο, απάτησε τον άντρα σου και μάγια μη του κάνεις. Έτσι δεν είπες;
– Ναι!
– Καρδούλα μου, είσαι ευτυχισμένη μ’ αυτό που κάνεις;
– Δεν ξέρω.
– Αφού αμφιβάλλεις, άρα δεν πρέπει να είσαι. Πας σχολείο;
– Ναι πάω.
– Σου αρέσει η οικογένειά σου έτσι όπως είναι;
– Όχι.
– Θα ήθελες καλύτερη οικογένεια;
– Ναι! Θα ήθελα.
– Λοιπόν, για να αποκτήσεις καλύτερη οικογένεια, θα πρέπει πρώτα να διορθώσεις εσένα.
– Δηλαδή;
– Δηλαδη. Θα πρέπει να σταματήσεις να πηγαίνεις με αγόρια και να ασχοληθείς με το σχολείο σου και με το μέλλον σου. Και επειδή σίγουρα χρειάζεσαι βοήθεια για να πετύχεις τα θέλω σου, θα σε στείλω κάπου, που θα σε βοηθήσουνε πολύ. Θέλεις;
– Θέλω, αλλά που θα με στείλετε;
– Θα πάμε μαζί τώρα, θέλεις;
– Πάμε.

Πήγαμε σε κάποιον πνευματικό γνωστό μου. Μίλησαν επί μία ώρα, εγώ περίμενα απ’ έξω. Όταν τελείωσαν και ήρθε κοντά μου, με αγκάλιασε και με φίλησε. Και με κλαμμένα μάτια μου είπε: «Σ’ ευχαριστώ».

Από εκείνη την ημέρα είναι κοντά του. Σήμερα είναι δασκάλα, παντρεμένη και ευτυχισμένη.

Πηγή: Ταξιδεύοντας στα τείχη της πόλης, μοναχής Πορφυρίας

Θεμέλια Κριτικής Σκέψης – ο Άνθρωπος, οι Άλλοι και ο Θεός Αύγουστος 22, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βιβλία / Περιοδικά, Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

λογική ηθική κριτική σκέψη

Πρακτικές συμβουλές ζωής όπως τις συνόψισε και σχολίασε ο Δημήτρης Δημ. από βιβλίο του Κωνσταντίνου Κούμα περί Λογικής και Ηθικής.

Συνέχεια από το 1ο μέρος: Θεμέλια Κριτικής Σκέψης – Τι Χρωστά ο Άνθρωπος στον Εαυτό του.

Β. Τι χρωστεί να κάμνη ο άνθρωπος στους άλλους

1. Τίμα τους άλλους ανθρώπους ως λογικά όντα, διατήρησε και αύξησε την προσωπική αξία τους

Μην κατακρίνεις τους άλλους, δεν γνωρίζεις τις καρδιές τους όπως ο Θεός.
Πρέπει να διώχνουμε την αμάθεια, απάτη και κακοήθεια.
Πρέπει να είμαστε φιλάνθρωποι, να αγαπάμε την πατρίδα, να έχουμε ζήλο υπέρ της πίστεως και της αρετής. Τιμιότητα, δικαιοσύνη, ευσπλαχνία, ευγνωμοσύνη, ανοχή.

Η φιλανθρωπία είναι η μεγαλύτερη ηδονή.

2. Διατήρησε την ζωή, την υγεία και τις σωματικές δυνάμεις των άλλων

Ου φονεύσεις, εκτός και αν είσαι σε άμυνα.

3. Μη στερείς κανένα από τα αγαθά του

4. Να είσαι τίμιος και αληθινός

Μην βρίζεις, απατάς, υποκρίνεσαι, κρύβεις την αλήθεια όπου πρέπει να την φανερώσεις, εκτός και αν είναι να σώσεις ζωή.

Συνθήκες και Συναλλαγές
Μην κάνεις συνθήκες αν δεν μπορείς να την τηρήσεις ή δεν την θέλεις.
Αν χάλασε η συνθήκη πρέπει να πληρώσεις στον άλλο όλη την ζημιά, π.χ. μνημόνιο.

Συνθήκη Πολιτικής κοινωνίας
α) κάθε πολίτης χρωστά να είναι πιστός στον συμπολίτη του
β) Η διοίκηση χρωστά να προστατεύει τους υπηκόους. Όχι να τους μεταχειρίζεται ως κτήματα για ιδίους προσωπικούς σκοπούς
γ) Οι υπήκοοι χρωστάνε ευπείθεια και πίστη στον Ηγεμόνα, και να πληρώνουν τους φόρους για την διατήρηση της κοινής ασφαλείας.

Συνθήκη Φυσικών ορμών
α) Μην υποτιμάς τις φυσικές ορμές.
β) Οι φυσικές ορμές υπάρχουν για την αναπαραγωγή του γένους.
γ) Οι φυσικές ορμές πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο μέσα στο γάμο.
Η κατάχρηση της φυσικής ορμής οδηγεί σε κακή υγεία, απώλεια ψυχικών δυνάμεων, θηλυπρέπεια, απώλεια ζήλου προς οτιδήποτε, απώλεια περιουσίας, ρεζίλι στην κοινωνία.

Γ. Τι χρεωστεί να κάμνη ο άνθρωπος στο Θεό

1. Να μιλάμε με σεβασμό για τον Θεό και την θεολογία.
«Η πίστις χωρίς των έργων νεκρά εστίν»
2. Η αληθινή ευσέβεια απαιτεί να δοξολογούμε το πανάγιο του Θεού όνομα.
Να προσευχόμαστε. Να συμμετέχουμε με ευλάβεια στις τελετές στους θείους του ναούς. Να σεβόμαστε τους ιερούς λειτουργούς του. Να ευχαριστούμε τον Θεό, να αναπαυώμεθα στην κατάσταση μας και να στηρίζουμε σε αυτόν τις ελπίδες μας.

Πως αποκτούμε αρετή:
Α. Γνῶθι Σαυτον.
Β. Γνῶθι τους άλλους.
Γ. Γύμναζε την ηθικήν σου κρίσιν.
Δ. Όξυνε την Ηθικήν σου αίσθησιν.
Ε. Έχε ζήλο για την ευσεβή πίστη
ΣΤ. Χαλιναγώγησε τα άλογα πάθη σου
Ζ. Ενασχολήσου πάντοτε με σπουδαία πράγματα (όχι φαντασίες)

Πηγή: Σύνοψις ἐπιστημῶν διὰ τοὺς πρωτοπείρους, περιέχουσα ἀριθμητικήν, γεωμετρίαν, νέαν γεωγραφίαν, ἀστρονομίαν, λογικήν, καὶ ἠθικήν, – Κούμα Κωνσταντῖνου

Θεμέλια Κριτικής Σκέψης – ο Άνθρωπος και ο Εαυτός του Αύγουστος 5, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βιβλία / Περιοδικά, Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία , 1 comment so far

λογική ηθική κριτική σκέψη

Πρακτικές συμβουλές ζωής όπως τις συνόψισε και σχολίασε ο Δημήτρης Δημ. από βιβλίο του Κωνσταντίνου Κούμα περί Λογικής και Ηθικής.

***

1. Διατήρησε και αύξησε την αξία του προσώπου σου

Μην υποτιμάς τους άλλους ανθρώπους. Μην γίνεις δούλος προσπαθώντας να αρέσεις στους άλλους κάνοντας ατιμωτικές πράξεις.

2. Διατήρησε την ζωή σου
Φρόντιζε την υγεία σου. Παίρνε τα φάρμακα σου αν αρρωστήσεις. Δέξου ακόμα και τον ακρωτηριασμό αν είναι να ζήσεις περισσότερο. Αλλά μην επεκτείνεις την ζωή σου σε βάρος κάποιου άλλου αθώου.
Μην αυτοκτονήσεις. Σε αυτούς που έχουν τάσεις αυτοκτονίας συμπεριλαμβάνονται όσοι ριψοκινδυνεύουν και όσοι δεν παίρνουν τα φάρμακα τους.

Για να μην έχεις τάσεις αυτοκτονίας πρέπει να εργάζεσαι, ακόμα και χωρίς χρήματα, προσπάθησε να γίνεις χρήσιμος στους άλλους. Μην τζογάρεις. Υπάρχουν άνθρωποι σε χειρότερη κατάσταση από εσένα. Σκέψου ότι ο Θεός θα σε βγάλει από το αδιέξοδο αν αυτό είναι το συμφέρον σου.

3. Δια βίου μάθηση
Διάβαζε βιβλία για να γυμνάζει τον νου, π.χ. φυσική, φιλοσοφία και ότι μας βοηθά ελέγχουμε τα πάθη και τις ορμές μας. Έτσι θα μπορούμε να συμβουλεύουμε και τους άλλους.
Απόφευγε την αργοσχολία (π.χ. παιχνίδια Η/Υ) και τις μάταιες συναναστροφές γιατί σε γεμίζουν ματαιοδοξία.
Διάβαζε βιβλία από συγγραφείς ηθικούς και σοφούς.

4. Διατήρησε την υγεία σου
Γυμνάσου, χωρίς υπερβολές. Εργάσου. Έχε λίγες ανάγκες. Καλές παρέες. Να κινείσαι συχνά, να αναπνέεις καθαρό αέρα, να τρως υγιεινά.

5. Αύξησε την ευτυχία σου
Απόκτησε χρήματα για τις ανάγκες σου με τίμιο τρόπο, με τον κόπο σου.
α. Φρόντισε να είσαι σεβάσμιος και τίμιος προς τους άλλους.
β. Φρόντισε να έχεις καλές παρέες. Μην ανοίγεσαι σε αγνώστους.
γ. Να είναι πράος και ταπεινός, αλλά όχι μωρός.
Μην ζητάς μεγάλα πράγματα. Μην θυμώνεις υπερβολικά.
δ. Μην εμπιστεύεσαι χωρίς σοβαρό λόγο τα μυστικά σου στους άλλους.
ε. Μάθε να διαλέγεις φίλους, γιατί σε κρίνουν από τους φίλους σου.
ς. Μάθε τι ανθρώπους συναναστρέφεσαι
[] Με τους μικρότερους σου δείχνε ότι χαίρεσαι με τις ασχολίες τους, αναγνώρισε τα προτερήματα τους.
η. Απέφυγε τις διχόνοιες. Φιλιώσου. Απέφυγε τον εχθρό σου.
θ. Χρησιμοποίησε τα χρήματα σωστά. Μην χρεώνεσαι. Μην γίνεσαι μανιακός στο κέρδος. Μην καταχράσαι ξένο χρήμα.
ι. Μην υποτιμάς τον πλούτο και την φτώχεια. Αύξησε τα αγαθά σου τίμια.
ια. Χρησιμοποίησε σωστά τον χρόνο σου. Κάνε πρώτα τα αναγκαία, σήμερα. Μην φορτώνεσαι πολλές εργασίες, γιατί στο τέλος δεν θα κάνεις τίποτα.
Απέφυγε τον τζόγο και τα ανωφελή βιβλία. Κάνε στον κόσμο ότι καλό μπορείς.
ιβ. Μάθε τέχνη νέος. Μελέτα αξιόλογα βιβλία. Δέξου την συμβουλή τον σοφότερων.
ιγ. Πριν δεχτής μια θέση εργασίας, μάθε τι θέση είναι και τι απαιτεί από εσένα. Εξέτασε αν πράγματι έχεις τα προσόντα. Μη αμελήσεις τα καθήκοντα σου αν πάρεις την θέση.
ιδ. Ότι και αν κάνεις, έλεγχε αν μπορείς να το τελειώσεις.
ις. Θαύμαζε την φύση.
ιζ. Δέξου την κατάσταση που βρίσκεσαι με την βοήθεια της ορθόδοξης θεολογίας. Έχε μέτριες επιθυμίες, μην περιμένεις πολλά από τους άλλους. Μην ελπίζεις να είσαι σταθερά ευτυχισμένος στον κόσμο. Απόλαυσε τις μικρές χαρές της ζωής ευχαριστώντας τον Θεό.
ιη. Ξεκαθάρισε τι σημαίνει ευτυχία στον πραγματικό κόσμο.
ιθ. Στην δυστυχία μην είσαι ανυπόμονος και μελαγχολικός. Μην μεγαλώνεις την δυστυχία με την φαντασία σου. Δεν γνωρίζεις αν αυτό που σήμερα φαίνεται κακό, αύριο μπορεί να είναι αγαθό και ωφέλιμο.

Πηγή: Σύνοψις ἐπιστημῶν διὰ τοὺς πρωτοπείρους, περιέχουσα ἀριθμητικήν, γεωμετρίαν, νέαν γεωγραφίαν, ἀστρονομίαν, λογικήν, καὶ ἠθικήν, – Κούμα Κωνσταντῖνου

Φωτογραφία: MaureenShaughnessy

Ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια Μάιος 25, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Σχέσεις , 3Σχόλια

μωρό χέρια μητέρα ψηλά

Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τί είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια.
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις.

Θανάσης Βέγγος

Μήπως αργοπεθαίνεις; Δεκέμβριος 30, 2011

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Λογοτεχνία - Ποίηση , 2Σχόλια

βαρεμάρα συνήθεια

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,

όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,

όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,

όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος,

όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο » ι » αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,

όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,

όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο,

όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του. Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,

όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,

όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,

όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Pablo Neruda (Μετάφραση από Ιταλική δημοσίευση : Βασίλη Χατζηγιάννη)

Φωτογραφία: chuckp

Τι μας λείπει στη ζωή; Οκτώβριος 11, 2011

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία , 1 comment so far

Ο κυκλος του 99

Ζούσε κάποτε, πριν πολλά χρόνια, ένας βασιλιάς πολύ θλιμμένος που είχε έναν υπηρέτη χαρούμενο και αισιόδοξο.

Κάθε πρωί ξυπνούσε τον βασιλιά πηγαίνοντας του το πρόγευμα, τραγουδούσε χαρούμενα στιχάκια, του έκανε αστείους μορφασμούς. Στο κεφάτο πρόσωπό του υπήρχε πάντα ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο, αλλά και όλη του η ζωή ήταν ήρεμη και ευτυχισμένη.

Κάποια μέρα ο βασιλιάς δεν άντεξε και τον ρώτησε:

-Ποιό είναι το μυστικό σου;

-Ποιό μυστικό Μεγαλειότατε;

-Μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Ποιό είναι το μυστικό της χαράς σου. Λέγε γρήγορα.

-Μα…δεν υπάρχει μυστικό Μεγαλειότατε.

-Πως τολμάς να λες ψέμματα σ΄εμένα. Έχω κόψει κεφάλια για πολύ μικρότερες προσβολές, από ένα ψέμα.

-Πιστέψτε με Μεγαλειότατε, σας παρακαλώ, δεν σας κρύβω τίποτα. Δεν υπάρχει κανένα μυστικό.

-Και πως τα καταφέρνεις βρε ανόητε και είσαι όλη την μέρα τόσο κεφάτος; Σε έχω παρακολουθήσει, σε βλέπω. Ολο χαχαχού και αστεία είσαι.

-Μα Μεγαλειότατε, η ζωή ήταν τόσο γενναιόδωρη μαζί μου. Η Λαμπροσύνη σας με τιμά και με έχει στην υπηρεσία της. Με την γυναίκα μου και τα παιδιά μου μένουμε σ΄ένα ωραίο σπίτι που μας παραχώρησε το παλάτι. Μας προσφέρετε ρούχα και τροφή για όλους μας, δωρεάν εκπαίδευση στα παιδιά μου, επί πλέον δε, η Μεγαλειότητα σας μου πληρώνει και ένα μικρό μηνιαίο επίδομα, που ικανοποιεί τις μικροεπιθυμίες μας. Πως να μην είμαι ευτυχισμένος;

-Άκου, ηλίθιες δικαιολογίες εχω χορτάσει από τους συμβούλους μου. Αν δεν μου πεις το μυστικό της χαράς σου, η υπομονή μου θα εξαντληθεί και μαζί της και το κεφάλι στους ώμους σου. Είναι αδύνατον να είναι κάποιος ευτυχισμένος με αυτά που μου παρέθεσες.

-Μα Βασιλιά μου σας παρακαλώ πιστέψτε με. Δεν σας κρύβω κάτι. Πως θα μπορούσα άλλωστε. Δεν υπάρχει μυστικό.

-Χάσου απο μπροστά μου ηλίθιε, πριν φωνάξω το δήμιο. Γελοίε. Καραγκιόζη.

Ο υπηρέτης χαμογέλασε, έκανε μια βαθειά υπόκλιση, και βγήκε από το δωμάτιο. Τον βασιλιά όμως, δεν τον χωρούσε ο τόπος. Του φαινόταν τόσο παράλογο ο βαλές του να είναι τόσο ευτυχισμένος, ζώντας σε δανεικό σπίτι, τρώγοντας από τα περισσεύματα των αυλικών, φορώντας ρούχα από δεύτερο χέρι. Αφού κατάφερε κάπως να ηρεμήσει, φώναξε τον πιο σοφό σύμβουλό του και του διηγήθηκε την συζήτηση και την απορία του.

-Πες μου γέροντα, γιατί ο άνθρωπος αυτός είναι ευτυχισμένος;

-Α, Μεγαλειότατε, επειδή προφανώς βρίσκεται έξω από τον κύκλο.

-Έξω από που;

-Μα από τον κύκλο.

-Γι αυτό είναι ευτυχισμένος;

-Όχι μεγαλειότατε, γι αυτό δεν είναι δυστυχισμένος.

-Δεν καταλαβαίνω γέροντα. Δηλαδή όποιος είναι στον κύκλο είναι δυστυχής; Εγώ είμαι δυστυχής διότι είμαι μέσα στον κύκλο;

-Ακριβώς βασιλιά μου.

-Και πως βγήκε;

-Δεν μπήκε ποτέ.

-Βάλθηκες να με τρελλάνεις κι εσύ γέροντα. Τι στην οργή κύκλος είναι αυτός και γιατί μας προκαλεί θλίψη;

-Είναι ο κύκλος του ενενήντα εννέα.

-Και πως λειτουργεί αυτός ο διαολόκυκλος;

-Μεγαλειότατε είναι δύσκολο να σας τον εξηγήσω με λόγια, μπορώ όμως να σας τον δείξω στην πράξη.

-Δηλαδή τι θα κάνεις;

-Αν μου επιτρέψεται θα βάλω τον υπηρέτη σας στον κύκλο.

-Πως δηλαδή, θα τον σπρώξεις; είπε ο βασιλιάς κοροιδευτικά.

-Δεν θα χρειαστεί βασιλιά μου. Αν βρει την ευκαιρία θα μπει μόνος του.

-Και καλά, όταν μπεί δεν θα δει ότι αυτό τον έκανε δυστυχισμένο, ώστε να βγεί κατ΄ευθείαν;

-Θα το αντιληφθεί, αλλά δεν θα θέλει να φύγει.

-Δηλαδή μου λες ότι θα καταλάβει πως αν μπει στον κύκλο θα δυστυχήσει, αλλά παρ΄όλα αυτά θα μπεί οικιοθελώς και δεν πρόκειται να ξαναβγεί;

-Ακριβώς Μεγαλειότατε. Κανένας δεν θέλει να βγεί από τον κύκλο του ενενήντα εννέα. Οσο και αν τον κάνει δυστυχισμένο. Θα μάθεις λοιπόν πως λειτουργεί ο κύκλος, αλλά εσύ θα χάσεις έναν εξαίρετο υπηρέτη και το παλάτι έναν χαρούμενο άνθρωπο.

-Δεν με νοιάζει. Τι πρέπει να κάνουμε; Πότε ξεκινάμε;

-Σήμερα το βράδυ βασιλιά μου. Θα περάσω να σε πάρω . Θα έχεις ετοιμάσει ένα σακί με ενενήνταεννέα φλουριά. Ούτε ένα περισσότερο, ούτε ένα λιγότερο.

Πράγματι, την νύχτα ο σοφός πέρασε να πάρει τον βασιλιά. Πήγαν μαζί στο σπιτάκι του υπηρέτη, στην άκρη της αυλής του παλατιού, κρύφτηκαν και περίμεναν να ξημερώσει. Μόλις αχνοφέγγισε και άναψε στο δωμάτιο ένα κερί, ο σοφός έβαλε στο σακούλι ένα μύνημα που έλεγε:

Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΣΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΤΟΝ. ΜΗΝ ΠΕΙΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΩΣ ΤΟΝ ΒΡΗΚΕΣ.

Έδεσε το σακί στην πόρτα του υπηρέτη, χτύπησε δυό φορές και έτρεξε να ξανακρυφτεί. Οταν υπηρέτης βγήκε ξαφνιασμένος, ο βασιλιάς παρακολουθούσε πίσω από έναν θάμνο. Τον είδε να διαβάζει το μύνημα και να ανοίγει το πουγγί. Είδε την έκπληξη στο πρόσωπό του, το αρχικό φόβο, την καχύποπτη, ερευνητική ματιά μήπως ήταν κανένας τριγύρω. Τον είδε να σφίγγει το πουγκί στην αγκαλιά του, να ανοίγει το πουκάμισο και να το βάζει στο στήθος του, να χώνεται γρήγορα σπίτι του. Μόλις άκουσαν την κλειδαριά να διπλοαμπαρώνει, ο βασιλιάς με τον σοφό πλησίασαν στο παράθυρο για να κατακοπεύσουν.

Ο υπηρέτης είχε ρίξει στο πάτωμα τα πιατικά που ήσαν στο τραπέζι, αφήνοντας μόνο το κερί. Καθισμένος σε μια καρέκλα άδειαζε το περιεχόμενο.Τα μάτια ήταν γουρλωμένα, κόντευαν να βγουν έξω από τις κόγχες. Ηταν φανερό δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε. Ενα βουνό από χρυσά φλουριά. Ενας θησαυρός. Ολος δικός του. Αυτός που δεν είχε ποτέ ως τώρα στην ζωή ακουμπήσει έστω ένα χρυσό φλουρί, τώρα είχε ένα μικρό βουνό από αυτά. Δικά του.Αρχισε να τα χαζεύει και να τα κάνει στίβες. Τα κοίταζε πως άστραφταν στο φως του κεριού και χαζογελούσε. Τα συγκέντρωνε, τα σκόρπιζε για να ακούει το κουδούνισμά τους. Και όλο χαμογελούσε.

Παίζοντας άρχισε να τοποθετεί σε στίβες των δέκα. Μια δεκάδα, δύο δεκάδες, τρείς, τέσσερις, πεντε, έξι…Ταυτόχρονα έκανε και το άθροισμα. Πενήντα, εξήντα, εβδομήντα, ογδόντα, ενενήντα, εκατ…που είναι το τελευταίο? Ξαναμετρά μία μία τις στίβες να βρεί το λάθος, τίποτα. Τα στήνει σε κολώνες, την μία δίπλα στην άλλη, μήπως κάποια προεξέχει…Τίποτα. Η τελευταία κολώνα ελλειματική. Μόνο εννέα φλουριά. Κοιτάζει ερευνητικά το τραπέζι, σηκώνει το κερί, γυρίζει το μέσα έξω στο σακκούλι…Τίποτα. Γονατίζει και αρχίζει να ψάχνει στο πάτωμα. Δεν μπορεί τα φλουριά ΕΠΡΕΠΕ να είναι εκατό.

-Δεν είναι δυνατόν, μονολογούσε όσο έψαχνε. Κάπου πρέπει να μου έπεσε…κάπου πρέπει να είναι. Με λήστεψαν! Αλήτες! Κερατάδες! Με κλέψανε!

Γονατισμένος κοιτούσε πάνω στο τραπέζι, έβλεπε τις κολώνες με τα φλουριά και αισθανόταν πως κάτι του είχε διαφύγει. Δεν μπορεί, κάπου έκανε λάθος. Αδύνατον η μία κολώνα να είναι κουτσή. Αλλά το φλουρί που έλειπε, πουθενά.

Τελικά σαν να το πήρε απόφαση. Ενενηντα εννέα φλουριά, είναι πολλά λεφτά…συλλογίστηκε. Μπορώ να ζήσω την υπόλοιπη ζωή σαν άρχοντας…συνέχισε. Αλλά δεν είναι στρογγυλός αριθμός, ρε γαμώτο. Το εκατό, μάλιστα, είναι στρογγυλός αριθμός. Τώρα μου λείπει ένα.

Ο βασιλιάς και ο σοφός σύμβουλος κοιτούσαν από το παράθυρο. Το πρόσωπο του υπηρέτη δεν ήταν το ίδιο. Ηταν σκεπτικός, σκυθρωπός με χείλη στενά, τραβηγμένα. Με μάτια μισόκλειστα έξυνε το κεφάλι του.Κάτι σκεπτόταν. Μάζεψε τα φλουριά στο σακκούλι και κοιτάζοντας καχύποπτα ολόγυρα, το έκρυψε προσεκτικά, όσο πιο αθόρυβα μπορούσε πίσω από ένα σωρό καυσόξυλα. Υστερα πήρε χαρτί και μολύβι και κάθισε να κάνει λογαριασμούς.

Πόσο καιρό πρέπει να κάνω οικονομίες, ώστε να αποκτήσω και το εκατοστό φλουρί; Ο υπηρέτης μιλούσε μόνος, παραμιλούσε ασυναίσθητα. Θα βρώ και δεύτερη δουλειά, θα δουλέψω σκληρά για ένα διάστημα, μέχρι να το κερδίσω. Μετά όμως μεγάλε…άραγμα. Ναι, με εκατό φλουριά, μπορεί ένας άνθρωπος να μην δουλεύει. Μπορεί να ζει δίχως σκοτούρες. Είσαι πλούσιος! Είσαι άρχοντας! Δεν υπάρχει λόγος να δουλεύεις. αγόρι μου!

Τελείωσε τους υπολογισμούς του. Αν δούλευε σκληρά κι έβαζε στην άκρη όλο το μηνιάτικο του και ότι έξτρα χρήματα έπαιρνε, σε πέντε το πολύ έξι χρόνια θα μπορούσε να αγοράσει ένα χρυσό φλουρί.

-Έξι χρόνια είναι πάρα πολλά, μονολόγησε. Θα μπορούσα όμως να βάλω και την γυναίκα μου να δουλέψει. Κάποια δουλειά θα βρεί να κάνει στην πολιτεία. Θα μπορούσε να καθαρίζει σπίτια. Αλλά κι εγώ, πέντε η ώρα τελειώνω από το παλάτι. Μπορώ να κάνω το βοηθό σε κανένα μάστορα, δυό τρεις ώρες μέχρι να νυχτώσει.

Ξαναπιάνει το μολύβι και αρχίζει πάλι τους υπολογισμούς. Με την έξτρα δουλειά τη δική του και την συνεισφορά της γυναίκας του θα μάζευε τα χρήματα για το φλουρί σε τρία χρόνια. Εξακολουθούσε να είναι πολύς, πολύς καιρός.

Ισως θα μπορούσαμε να κάνουμε και κάποιες οικονομίες. Να πουλήσουμε ας πούμε λίγο από το φαγητό. Ετσι κι αλλιώς το πολύ φαί, κακό κάνει. Ασε που μια και είναι τζάμπα, τό΄χουμε παρακάνει. Και τα χειμωνιάτικα παπούτσια. Τι χρειάζονται; Μπαίνει η Ανοιξη. Ερχονται ζέστες. Και τα επανωφόρια μπορώ να το πουλήσω. Να πουλήσω…Να πουλήσω…Πρέπει να γίνουν θυσίες. Αλλωστε θα πιάσουν τόπο. Σε δυό χρονάκια το πολύ θα αγοράσουμε το φλουρί που μας λείπει και μετά…ποιός μας πιάνει μετά. Θα είμαστε πλούσιοι. Οτι μας γιαλίζει θα το αγοράζουμε. Αυτό είναι. Δύο χρόνια στο τούνελ και μετά…

Ο βασιλιάς και ο σύμβουλος γύρισαν στο παλάτι. Ο υπηρέτης είχε μπεί στον κύκλο του ενενηντα εννέα.

Τους μήνες που ακολούθησαν, ο υπηρέτης έβαλε σε εφαρμογή τα σχέδια που είχε αποφασίσει εκείνο το πρωινό. Δούλευε πολύ, κουραζόταν, κακοκοιμόταν, αλλά επέμενε στην απόφασή του. Ενα πρωινό, μπήκε με το πρωινό στο δωμάτιο του βασιλιά, αργός, κακόκεφος, αμίλητος, όπως συνήθιζε τελευταία.

-Μα καλά, τί έπαθες εσύ, ρωτά τάχα ανήξερος ο βασιλιάς.

-Μια χαρά είμαι Μεγαλειότατε. Θέλετε τίποτε άλλο;

-Μέρες έχω να σ΄ακούσω να τραγουδάς. Σου συμβαίνει κάτι;

-Αν δεν κάνω λάθος, η δουλειά μου είναι σας σερβίρω και να σας βοηθώ να ντυθείτε. Δεν κάνω τη δουλειά μου? Την κάνω και μάλιστα άψογα, συνέχισε. Δεν με προσλάβατε για γελωτοποιό ούτε για τραγουδιστή.

Μετά από μερικούς μήνες, ο βασιλιάς έδιωξε τον υπηρέτη από το παλάτι. Δεν είναι ευχάριστο να περιβάλλεσαι από κακόκεφους, μουρτζούφληδες υπαλλήλους.

Ο ασπρομάλλης ψυχαναλυτής έκανε μια παύση και κοίταξε προσεκτικά τον ασθενή του. Προσπάθησε να διαβάσει τα συναισθήματα από την ιστορία στο πρόσωπό του. Ανακάθησε στην πολυθρόνα του, πήρε το ποτήρι δίπλα του και ρούφηξε μια μεγάλη γουλιά σακέ. Καθάρισε την φωνή του και συνέχισε:

Βλέπεις Ντεμιάν, εσύ, εγώ και όλοι μας έχουμε εκπαιδευθεί σ΄αυτήν την ηλίθια ιδεολογία. Πάντοτε κάτι μας λείπει για να νιώσουμε ικανοποιημένοι, και δυστυχώς μόνο αν είσαι ικανοποιημένος μπορείς να απολαύσεις όσα έχεις. Γι αυτό, μάθαμε πως τάχα η ευτυχία θα έλθει όταν ολοκληρώσουμε αυτό που μας λείπει…Και επειδή πάντα κάτι λείπει, ξαναγυρίζουμε στην αρχή και δεν απολαμβάνουμε ποτέ την ζωή…

Τι θα συνέβαινε όμως, αν η φώτιση ερχόταν στις ζωές μας και αντιλαμβανόμαστε, έτσι ξαφνικά, ότι τα ενενηντα εννιά φλουριά μας είναι το 100% του θησαυρού;

Οτι δεν μας λείπει τίποτα, κανένας δεν μας έκλεψε τίποτα, το εκατό δεν είναι καθόλου πιο στρογγυλός αριθμός από το ενενηντα εννιά;

Οτι αυτό, είναι μόνο μια παγίδα, ένα καρότο που έβαλαν μπροστά μας, για να είμαστε βλάκες, για να σέρνουμε το κάρο,κουρασμένοι, κακόκεφοι, δυστυχείς και συμβιβασμένοι;

Μια παγίδα για να μην σταματήσουμε ποτέ να σπρώχνουμε και να μείνουν όλα όπως έχουν. Αιωνίως τα ίδια. Πόσα θα άλλαζαν αν μπορούσαμε να απολαύσουμε τους θησαυρούς μας, έτσι ακριβώς όπως είναι. Ετσι ακριβώς όπως τους κατέχουμε.

Προσοχή όμως Ντεμιάν. Το να παραδεχτείς ότι το ενενηνταεννιά είναι ο θησαυρός, δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψεις τους στόχους σου. Δεν σημαίνει άραγμα, συμβιβασμός με οτιδήποτε. Γιατί άλλο το να παραδέχεσαι, κι άλλο το να συμβιβάζεσαι. Αυτό όμως, είναι σε άλλο παραμύθι.

Πηγή: Χόρχε Μπουκάι «Να σου πω μια Ιστορία»

φωτογραφία: las – initially

Ευχαριστίες στην Σοφία Μ.

Στον άνθρωπο που έφθασε σε υψηλό αξίωμα αλλά όχι και στην ευτυχία Μάιος 4, 2010

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Πολιτική , 2Σχόλια

Από το γράμμα σας σαν να τρέχουν δάκρυα.
Κοπιάζατε για να αποκτήσετε μεγάλο τίτλο.
Μ’ αυτό νομίζατε πως θα φθάσετε αμέσως και στην ευτυχία.
Και πολλοί άλλοι γύρω σας έκαναν το ίδιο.
Γι’ αυτό έπρεπε να παλεύετε, να παλεύετε, να σπρώχνετε, να ανησυχείτε.
Υπολογίζατε ότι η ευτυχία θα αρχίσει για σας μόλις λάβετε εκείνον τον υψηλό τίτλο.
Μέχρι τότε θεωρούσατε τον εαυτό σας δυστυχισμένο, σχεδόν ανύπαρκτο.
Επιτέλους φθάσατε το επιθυμούμενο.
Μερικές μέρες αισθανόσασταν σαν να ξαναγεννηθήκατε.
Έπειτα ήρθε η απογοήτευση.
Βέβαια, από την ευτυχία ήσασταν το ίδιο μακρυά όπως και πριν.
Μόνο που πριν πιστεύατε ότι η ευτυχία υπάρχει – κάπου εκεί στους υψηλούς τίτλους – ενώ τώρα χάσατε και αυτή την πίστη.
Υψωθήκατε μέχρι τα σύννεφα αλλά όχι και μέχρι τ’ αστέρια.
Τώρα μετανιώνετε σφοδρά, που τρέχατε στον ψεύτικο δρόμο προς την ευτυχία μιμούμενος σ’ αυτό πολλούς άλλους.
Γι’ αυτό θέλετε επιστρέψετε στην προηγούμενη χαμηλή σας θέση, όπου το βάρος των ευθυνών είναι μικρότερο και τα κεντριά της ζήλιας πιο αδύναμα.
Ίσως σας χρησιμεύσει η εξής ιστορία με τα ασημένια κάλπικα νομίσματα:

παγίδα νόμισμα οικονομία

Σ’ ένα μεγάλο πάρκο ετοίμασαν λαϊκό πανηγύρι.
Όμως χωρίς εισιτήριο κανέναν δεν άφηναν σ’ αυτό το γλέντι.
Πολλοί ήθελαν να μπουν, αλλά δεν μπορούσαν να πληρώσουν το εισιτήριο.
Τότε ένας πλούσιος άνθρωπος θέλοντας να δοκιμάσει τα ανθρώπινα πάθη πέταξε σε ένα σωρό μαζεμένων παιδιών μια γεμάτη χούφτα νομίσματα.
Αυτά ήταν όλα ψεύτικα χρυσά νομίσματα, κάλπικα, αλλά μεταξύ τους μόνο ένα δηνάριο από καθαρό ασήμι.
Έτρεξαν τα παιδιά για τα κάλπικα νομίσματα, τσακώθηκαν, χτυπήθηκαν, γρατσουνήθηκαν, ώσπου τα μάζεψαν όλα.
Για το ασημένιο δηνάριο κανένας δεν πάλεψε, αφού ο καθένας τους σκεπτόταν: ο χρυσός είναι πιο ακριβός από το ασήμι.
Εκείνοι που άρπαξαν τα κάλπικα νομίσματα και τα κρατούσαν στα χέρια τους αισθανόντουσαν απόλυτα ευτυχείς προς στιγμή.
Αλλά γρήγορα συνέβη σ’ αυτούς κάτι απροσδόκητο και πικρό.
Όταν πλησίασαν στην πύλη του πάρκου και ζήτησαν τα εισιτήρια, αποδείχθηκε ότι έχουν ψεύτικα νομίσματα και οι φύλακες της πόλης τους πήγαν φυλακή.
Μόνο ένας μεταξύ τους υπήρξε σοφός, ο οποίος βλέποντας τι συμβαίνει με τους φίλους του, βιαστικά πέταξε το κάλπικο νόμισμα από το χέρι και έτρεξε και πήρε το ασημένιο δηνάριο.
Μ’ αυτό το δηνάριο πλήρωσε το εισιτήριο και μπήκε στο πάρκο στο πανηγύρι.

Ποια είναι η ερμηνεία αυτής της ιστορίας;
Το πανηγύρι είναι η Βασιλεία των Ουρανών, ή το Βασίλειο της Αθάνατης Ευτυχίας.
Τα κάλπικα νομίσματα είναι η επιθυμίες της σάρκας και η γήινη ματαιότητα και οι αυταπάτες, που απομακρύνουν τους ανθρώπους από το βασίλειο της πραγματικής ευτυχίας και τους πηγαίνουν στο βασίλειο του βασάνου και του σκοταδιού.
Το καθαρό ασήμι παρουσιάζει την εσωτερική αγαθότητα και αλήθεια του δίκαιου ανθρώπου.
Τα παιδιά της πλεονεξίας για το απατηλό γυαλιστερό αυτού του κόσμου είναι οι αμαρτωλοί.
Εκείνο το τελευταίο παιδί, το οποίο πέταξε το ψεύτικο χρυσό και δέχθηκε το πραγματικό ασήμι σημαίνει τον μετανιωμένο αμαρτωλό.

Πηγή: ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…
Επιστολή 77, σελ.190-192

Ευχαριστούμε τους Απόστολο Π. και Σπύρο Γ. για την αποστολή του κειμένου.