jump to navigation

Ζωή Ανοχύρωτη Μάρτιος 18, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία , 4Σχόλια

ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ

«Γιατί εκθέτεις ετσι άτσαλα τον εαυτό σου», μου είπες, «γιατί δεν προστατεύεσαι λιγάκι; Εκει εξω είναι σφαγείο, ζούγκλα, Θα σε ρημάξουν, θα χυμήξουν πάνω σου δεν θα αφήσουν παρά κόκκαλα και αυτά τσακισμένα. Φυλάξου λιγάκι».

Μπορεί νάχεις δίκιο σκέφτομαι, μπορεί να είναι ετσι τα πράγματα. Αλλα τί νόημα εχει; γιατί και προς τί; Τί θα βγει αν περπατώ σε σκιές και αν προσποιούμαι, αν δείχνω άλλος άνθρωπος, αν φορώ μάσκες , αν χαμογελώ και αφήνω τες αγάπες μου κρυφές! Τί θα βγεί αν δείχνω δυνατός και ισχυρός, αν με φοβούνται οι άνθρώποι και οι φίλοι με πλησιάζουν μονάχα γιατί δεν γνωρίζουν, απο συμφέρο μονάχα αν σχετίζομαι και αν δεν τολμώ να κοιταχτώ σε φωτεινούς καθρέφτες;
Ισως εχεις δίκιο αλλά κουράστηκα να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου, να κρατώ άμυνες, να στήνω αγάλματα στο ψέμα και να θυσιάζω σε εικονικούς θεούς.

Δεν εχει νόημα. Κανένα απο ολα αυτά τα συστήματα με τα οποία παλεύεις να ξορκίσεις το φοβο δεν με γοητεύει πιά. Γιατί ναι. Φοβάμαι. Πολλά και διάφορα, δεν είμαι σίγουρος για περισσότερα, δεν ξέρω σχεδόν τίποτα, εξόν απο το χαράζω μερικές γραμμές που ι ερωτικά εναγκαλίζονται πάνω σε λευκά και άδολα χαρτία.
καληνύχτα
δεν θέλω να παραιτηθώ απο την ανοχύρωτη ζωη μου…

Γεώργιος Κόρδης (fb)

 

Τί νά κάνουμε γιά νά ἀπαντά ὁ Θεός γρήγορα στίς προσευχές μας; (ἀληθινή ἱστορία) Δεκέμβριος 7, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

proseyxh

της Ευανθίας Σαλογραίας

[] Μνημονευτέον Θεού δει, ή αναπνευστέον λέει ο άγιος του Θεού, και επειδή το Θεό δεν τον βλέπουμε εμείς οι εμπαθείς δια των σωματικών οφθαλμών μας, το Πανάγιο Πνεύμα , με την παιδαγωγική Του σοφία, μας αναγκάζει να Τον θυμηθούμε, συνδέοντας το όνομα του Κυρίου με την αναζήτηση κάθε ευ-λογίας για τους αγαπημένους μας.

Σκέφτομαι συχνά, ότι αν τα πράγματα στη ζωή μας, πήγαιναν όλα όπως θα άρεσε στην α-νόητη και ξεπεσμένη μας διάνοια, τότε- σχεδόν- κανείς μας για τίποτα και για κανέναν δε θα προσευχόταν επειδή απαιτεί αγάπης κόπο και αυτοσυγκέντρωση και νηστεία και ελεημοσύνη, το έργο της προσευχής.

Όμως τα πράγματα δεν πάνε ποτέ όπως θα φανταζόμασταν.
Η βούλησή μας αντιμετωπίζει συνέχεια τους σκόπελους της άκρας ματαίωσης για πολλά…και τότε…θυμούμαστε και την προσευχή, σαν ένα μέσον βοήθειας.

Η προσευχή είναι ο τρόπος μας -τρόπος να σπρώχνουμε τη βαριά πέτρα των γεγονότων στην κορφή του βουνού της καθημερινότητας εκεί, όπου πρέπει σαν το Σίσυφο, ο καθένας να σκαρφαλώσει.
Επειδή γίνονται και θαύματα με τη μυστική δύναμή της, περιστεράκι μου.
Θαύματα πολλά και παμμέγιστα, ο καθένας κάτι θα είχε να σου αναφέρει -ακόμη και από τον προσωπικό του το βίο, αν μπορούσε να σε εμπιστευτεί και τα σώψυχά του, να καταθέσει.

Σχετικά με μένα την ίδια -διότι κυρίως την προσωπική μου εμπειρία μπορώ να αναφέρω-έχω να πώ ότι -παιδιόθεν-έστω χαζά, έστω επιφανειακά- σχεδόν καθημερινά προσευχόμουνα.

Είχα την ευλογία να μου διδάξουν την καλή συνήθεια της προσευχής οι απλοί γονείς μου.

Κυρίως, με το προσωπικό τους παράδειγμα. []

Για την προσευχή έχουν γραφτεί τόμοι, το γνωρίζω.

Και έχουν διαβαστεί άλλοι τόσοι, είναι αλήθεια επίσης.

Το πρόβλημα είναι ότι παρόλα τα όσα άκουσα και διάβασα επί χρόνια, κάποιο ουσιαστικότατο σημείο-λόγω της σκληροκαρδίας μου- δεν το είχα συλλάβει.

Ένα βράδυ,λοιπόν, πριν πάω για ύπνο και εκεί που κοίταζα την εικόνα του Λατρεμένου Χριστούλη, Του μουρμούρισα στενοχωρημένη :

– Κύριε! Σε έχω κουράσει!
Με την απεγνωσμένη πολυλογία μου σε έχω ζαλίσει και παρόλα τούτα, Εσύ δεν φανερώνεις το πρόσωπό Σου, να δώσει μια λύση, εκεί… κι εδώ… πές μου, γιατί;

Γιατί τόση καθυστέρηση Κύριε;

Τι πρέπει να κάνω για να μου απαντήσεις πιο γρήγορα;

Αυτά ξεστόμισα, λυπημένη και-δε θα ντραπώ να το ομολογήσω- κουρασμένη από την… κουφαμάρα Του.

Και τι νομίζεις ότι μου απάντησε ο Κύριος;
(περισσότερα…)

Όχι μίσος και σκληρότητα ψυχής Φεβρουάριος 14, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

«Αδελφοί μου, συμπάθεια να έχετε ο ένας για τον άλλον. Όχι με μίσος και έχθρα, όχι με φθόνον και κακία, όχι με πονηρία και σκληρότητα ψυχής και απανθρωπιά. Παρά με συμπάθεια, με μακροθυμία, με καρτερία, με σπλάγχνα οικτιρμών και φιλανθρωπίας. Σήμερα είσαι συ, αύριο εγώ, τώρα σφάλλει ο ένας, σε λίγο ο άλλος. Kάθε στιγμή μας συγχωρεί ο Θεός. Kαι μεις να συγχωρούμεν αλλήλους μας, και μεις να κλαύσωμεν και να θρηνήσωμεν και να λυπηθούμεν και να συμπονέσωμεν και να παρακαλέσωμεν τον Θεόν για το σφάλμα του αδελφού μας. Αυτή είναι η μεγαλυτέρα αρετή. Όσες αρετές και αν έχης, όσα καλά έργα και προσευχές και αγαθοεργίες και αν κάμης, όλα τα υπερβαίνει, εάν πης ένα λόγο: Θεέ μου, συγχώρεσε τον αδελφόν μου για ό,τι μου έκαμε».

Ο Άγιος Άνθιμος Ο εν Χίω

Γίνε από Άγριος Άγιος Ιούλιος 30, 2011

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Ομιλίες / Ηχογραφήσεις , add a comment

σκύλος δάγκωμα άγριος άγιος κουτάβι δάκτυλο

Εκπομπή Αθέατα Περάσματα με τον π. Ανδρέα Κονάνο στον ραδιοφωνικό σταθμό Πειραϊκή Εκκλησία.

π. Ανδρέας Κονάνος - Από άγριος άγιος

Πηγή: Ελληνικοί Παλμοί

Η πρακτική θεολογία του Αγίου Σιλουανού Απρίλιος 17, 2010

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 12Σχόλια

Ο άγιος Σιλουανός μας άφησε ένα πολύ πλούσιο θεολογικό υλικό. Υπάρχουν θέματα στην θεολογία του Σιλουανού που κανείς δεν είχε διατυπώσει στο παρελθόν με τον ίδιο τρόπο. []

[Για παράδειγμα,] Λέει ότι υπάρχουν δύο μορφές ταπείνωσης: η μία είναι η ασκητική ταπείνωση, μέσω της μετανοίας, «είμαι χειρότερος από όλους» και η άλλη η θεία Ταπείνωση του Χριστού. Δηλαδή ότι είναι ίδιον του Θεού εκ της φύσεώς Του που είναι απερίγραπτος. Ποτέ δεν συνάντησα σε άλλους αυτή την διαφοροποίηση μεταξύ της ασκητικής ταπεινώσεως και της ταπεινώσεως που προσιδιάζει στον Θεό ως χαρακτηριστικό του. Ένα άλλο σημείο: Κανείς δεν μπορεί να αγαπά ολόκληρη την κτίση, κ.λπ. και να προσεύχεται για ολόκληρη την κτίση αν αυτό δεν γίνεται εν Αγίω Πνεύματι. Και η προσευχή για τους εχθρούς είναι χαρακτηριστικό αυτών που είναι φορείς του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτόν τον λόγο λέει ότι αυτός που δεν αγαπά τους εχθρούς δεν έχει γνωρίσει ακόμη τον Θεό όπως πρέπει να τον γνωρίσουμε. Προσέξτε αυτό το σημείο. Γιατί το εκφράζει έτσι; Δεν υπάρχει τίποτε παρόμοιο σε κανένα πατερικό κείμενο…

Είναι σίγουρο ότι ο άγιος Σιλουανός είναι ένας άγιος που συγκαταχωρείται στην χορεία, στην παράδοση των μεγάλων πνευματικών Ορθοδόξων Πατέρων, αλλά έζησε και εξέφρασε αυτό που ζούσε με ένα τρόπο εντελώς πρωτότυπο. Επί πλέον γράφει για πράγματα εξαιρετικά βαθιά με λέξεις πολύ απλές. Αυτό που λέτε σχετικά με το θέμα αυτό είναι πολύ σημαντικό και πολύ διαφωτιστικό.

Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι ότι μιλάει γι’ αυτό με έναν εντελώς φυσικό τρόπο. Από που προέρχεται αυτό; Από την εμφάνιση του Χριστού στην αρχή της ζωής του!… στην αρχή της μοναστικής ζωής του, όταν μετά την δοκιμασία, έβλεπε την αιώνια απώλειά του, για μια ώρα… πηγαίνει στον ναό και προφέρει αυτά τα λόγια: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με»! Και ο Χριστός του εμφανίστηκε σαν να ήταν Ζων. Ε λοιπόν! Ποτέ δεν αμφισβήτησα στο μυαλό μου την αλήθεια της εμφάνισης του Χριστού στον Σιλουανό. Γιατί; Διότι ήταν απλός –ένας στρατιώτης–έτσι δεν είναι; Αμέσως μόλις τελείωσε την στρατιωτική του θητεία, πήγε στον Άγιον Όρος, και βλέπει αυτό! Αλλά που είναι η απόδειξη ότι αυτό είναι αλήθεια; Στο ότι άρχισε να προσεύχεται για τον κόσμο με όλο του το είναι!… Αν αυτός ο άνθρωπος ο τόσο απλός άρχισε να προσεύχεται με αυτό τον τρόπο, τι σημαίνει αυτό; Ποιά είναι η μαρτυρία ότι προσευχόταν αληθινά; Με κλαυθμούς, με όλο του το είναι, προσευχόταν για την σωτηρία του κόσμου…

[] Ζούσα στην Μονή, βυθισμένος στην απόγνωση για τον κόσμο, μετά τον πόλεμο… Είχα φύγει από την Γαλλία (το 1925) με το αίσθημα ότι όλη η Γαλλία ήταν βουτηγμένη σε μια βαθιά απελπισία. Τι ήταν αυτή η βαθιά απελπισία; Οι άνθρωποι δεν μπορούν πλέον να πιστέψουν στην Ανάσταση. Επομένως αμφιβάλλουν για τους ίδιους τους εαυτούς τους, για την επιβίωσή τους, γι’ αυτόν τον ανώφελο αγώνα. Και εμένα με βασάνιζε αυτό. Είχα παρατήσει την τέχνη για να γίνω μοναχός στο Άγιον Όρος, αλλά βίωνα αυτήν την μορφή απογνώσεως. Είχα πει αυτόν τον λόγο στον π. Βλαδίμηρο, διότι μόλις αυτή η απελπισία υποχωρούσε μέσα μου, η προσευχή μου έχανε την έντασή της. Μόλις γαλήνευα, δεν βίωνα πλέον αυτή την γαλήνη σαν μία ευτυχισμένη ζωή, αλλά σαν τον θάνατο. Μόλις αυτή η απελπισία ατονούσε μέσα μου έχανα την αίσθηση της υπάρξεως του αιωνίου Είναι. Δεν μπορούσα να βγω από αυτό το παράδοξο. Γι’ αυτόν τον λόγο είχα πει στον π. Βλαδίμηρο: «Κρατηθείτε στο χείλος της απελπισίας».

[] Τι σημαίνει αυτός ο λόγος: «Το να προσεύχεσαι για όλον το κόσμο είναι να χύνεις το αίμα σου»;

Είναι η καρδιά που υποφέρει, δεν είναι στα λόγια. Το μυστικό είναι εκεί: Όπου είναι η καρδιά, εκεί είναι η χαρά και το φως· έπειτα, ο νους ενώνεται με την καρδιά, αλλά η καρδιά είναι γεμάτη από πόνο, σαν να βγαίνει το αίμα από την καρδιά. Να αυτό που έχω καταλάβει: όταν προσευχόμαστε με αυτόν τον τρόπο για ολόκληρη την ανθρωπότητα, αυτό είναι σημείο ότι έχει δοθεί σε ένα ανθρώπινο πρόσωπο, σε μια υπόσταση, η χάρις να βιώσει το εξής: Μπορεί να φέρει εντός του και τον Θεό και ολόκληρη την ανθρωπότητα. Και ο Θεός και ολόκληρη η ανθρωπότητα είναι το περιεχόμενο της ζωής αυτού του προσώπου. Το να ζεις χριστιανικά είναι να πλατύνεις το περιεχόμενο της ζωής σου με έναν τρόπο πρωτοφανή!

[] Το Άγιο Πνεύμα είναι το Φως της αιωνίου ζωής· η πνοή του Αγίου Πνεύματος μέσα μας είναι η δύναμη της θείας αγάπης που εμπνέει στην ψυχή μια βαθιά συμπόνια για όλους, συμπεριλαμβανομένων και των εχθρών. Και η ψυχή αισθάνεται αυτή την αρχοντική αγάπη γεμάτη συμπόνια για τους εχθρούς δια μέσου της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος ως μια κατάσταση εντελώς φυσική, μέσα στην οποία σβήνει κάθε εσωτερική πάλη και όπου βασιλεύει η θεία αρμονία. Αυτό είναι ζωτικής σημασίας για τον κάθε ένα από μας. Σύμφωνα με την διδασκαλία του αγίου Σιλουανού, του δόθηκε από το Άγιο Πνεύμα να γνωρίσει την θεότητα του Χριστού· γνώρισε τον Θεό εν Αγίω Πνεύματι. Το ομοούσιον του Υιού και του Αγίου Πνεύματος γίνεται περισσότερο αντιληπτό από το γεγονός ότι όταν το Πνεύμα, που εκπορεύεται εκ του Πατρός, επισκεφθεί αληθινά την ψυχή, η ψυχή βιώνει το σύνολο του περιεχομένου των εντολών του Χριστού. Γι’ αυτό τον λόγο, αν το πνεύμα που είναι μέσα μας είναι σε πλήρη συμφωνία με τις εντολές του Ευαγγελίου, τότε είναι πραγματικά το Άγιο Πνεύμα. Έτσι ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα αμοιβαίως μαρτυρούν ο ένας για τον άλλο.

Πηγή: Συζήτηση με τον γέροντα Σωφρόνιο για τον Άγιο Σιλουανό (Πεμπτουσία από Μικρό Ωρολόγιο)

Στρατός, πόλεμος και νοερά προσευχή Δεκέμβριος 16, 2007

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Ομιλίες / Ηχογραφήσεις, Πολιτική , 3Σχόλια

Άγιος Δημήτριος, στρατιωτικός στο επάγγελμα που όμως αγίασε μη χρησιμοποιώντας τα όπλα του...

Τολμηρή θεώρηση του πολέμου, των στρατών από τη σκοπιά της Ορθόδοξης θεολογίας, της Αγίας Γραφής και της νοεράς προσευχής. Σύντομο σχόλιο του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου εξ’ αφορμής του βίου του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος ήταν στρατιωτικός.

Στρατός, πόλεμος και προσευχή

Πηγή: floga.gr

Η θεραπεία από την αρρώστια του φαρισαϊσμού Ιούλιος 9, 2007

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί, Ομιλίες / Ηχογραφήσεις, Σχέσεις , 1 comment so far

Τα φαινόμενα απατούν... Ποια η διαφορά καλού χριστιανού και φαρισαίου;

– Ποιος είναι ο λόγος που ως χριστιανοί κάνουμε νηστεία, εξομολόγηση, εκκλησιασμό πρόσφορο, άσκηση, προσκυνήματα κλπ.;

– Ποια είναι η πιο μεγάλη εντολή του Θεού και γιατί;

– Ποιος είναι ο χειρότερος εχθρός της Εκκλησίας;

– Ποια θρησκευτική συμπεριφορά οδηγεί στην αθεΐα;

– Ποια η διαφορά θρησκείας και Εκκλησίας;

– Ποιος είναι ο σκοπός της Εκκλησίας;

– Η σημασία της προσωπικής σχέσης με τον Χριστό.

– Έρωτας και ..τρέλα στην Εκκλησία.

– Η επίδραση της τηλεόρασης στα παιδιά.

Ακούστε μια πολύ σημαντική ομιλία του π. Αθανάσιου, Μητροπολίτη Λεμεσού.

Αντίδοτο Φαρισαϊσμού

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού

Ορθόδοξος αντι-εθνικισμός; (ένα εναλλακτικό όραμα για το 1821) Απρίλιος 17, 2007

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Ιστορία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Ομιλίες / Ηχογραφήσεις , 3Σχόλια

ή αλλιώς ο οικουμενικός (=υπέρεθνικός) χαρακτήρας της Ορθοδόξης θεολογίας.

Η εθνεγερσία (επανάσταση) του 1821

– Ποια είναι τα πραγματικά όπλα της Εκκλησίας;

– Ποια είναι η στάση της Ορθόδοξης θεολογίας απέναντι στη βία, την ένοπλη πάλη και τον πόλεμο;

– Γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει ανακηρύξει ως αγίους μεγάλες μορφές, ήρωες αγωνιστές (ακόμα και κληρικούς) της επαναστάσεως του 1821;

– Ποια ήταν το εναλλακτικό όραμα – πρόταση του Φαναρίου αλλά και του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού για την αντιμετώπιση των Τούρκων και την εθνεγερσία;

– Ποια πρόταση τελικά δικαιώθηκε ιστορικά;

Ξεκινώντας από ένα σημαδιακό περιστατικό από το βίο του Αγίου Ιωακείμ του Ιθακήσιου (Παπουλάκη) ο π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος παρουσιάζει μια όψη των πραγμάτων διαφορετική ή λιγότερο γνωστή από αυτή που γνωρίζουμε συνήθως.

Φανάρι και ένοπλος αγώνας

Ακόμη βαθύτερα αναλύει το θέμα ο Καθηγητής Χρήστος Γιανναράς – Εθνεγερσία, σύγκρουση δύο οραμάτων, στην απομαγνητοφωνημένη ραδιοφωνική εκπομπή «Ασκήσεις κριτικής σκέψης», (ΣΚΑΪ 100,3 FM 25-3-2007).

Εκκλησία και πόλεμος Μάρτιος 31, 2007

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ιστορία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Ομιλίες / Ηχογραφήσεις, Πολιτική , 2Σχόλια

Ο Άγιος Πάπας και η μάστιγα του Θεού

Ο άγιος Επίσκοπος Ρώμης (Πάπας) Λέων και η μάστιγα του Θεού, Αττίλας

Η συνάντηση του (Ορθοδόξου) Αγίου Λέοντα, Επισκόπου (Πάπα) Ρώμης, με τον Αττίλα, ηγέτη των Ούννων τον 5ο αιώνα μ.Χ.

Ο άγιος και ο Ατίλλας

Πηγή: floga.gr

Εθνικοί εχθροί και Εκκλησία Μάρτιος 18, 2007

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Ιστορία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Ομιλίες / Ηχογραφήσεις , 1 comment so far

Ελληνική σημαία

– Ποια η σχέση Εκκλησίας και έθνους;

– Ποια η σχέση της Εκκλησίας με έχθρες και συγκρούσεις μεταξύ λαών σύμφωνα με την ορθόδοξη θεολογία;

Σύντομο σχόλιο του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου.

Πηγή: floga.gr

Εχθροί και Εκκλησία

Υ.Γ.

Ο αληθινός πατριωτισμός είναι σαν ένας έρωτας – μια έκφραση του έρωτα. Η πατρίδα είναι σαν ένα αγαπημένο πρόσωπο μέσα από το οποίο ο άνθρωπος ζητάει να έρθει σε επαφή με το βαθύτερο στοιχείο της φύσης του… ‘Ολοι γνωρίζουμε ότι ο πραγματικός έρωτας δεν είναι ανταγωνιστικός, δεν κάνει τον άνθρωπο μισάνθρωπο, αλλά τον παρακινεί ν’ αγαπά περισσότερο και τους άλλους, ενώ ταυτόχρονα τον ωθεί και σε αυτοκριτική. Αλλά η πραγματική αγάπη είναι ειρηνική και φιλάνθρωπη, δεν εξουδενώνει κανέναν, τιμά το διαφορετικό.

π. Βασίλειος Θερμός