jump to navigation

Ζητεῖται ἡγέτης Νοέμβριος 22, 2015

Posted by Αργυρώ Σταθερού in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Πολιτική , add a comment

invisible-resized-600

Της Αργυρώς Σταθερού, Δημοσιογράφου

Πόσες φορές αναρωτιέμαι μήπως πρέπει να βάλουμε “αγγελία” ευρέσεως κατάλληλων πολιτικών εκπροσώπων και προπαντός ενός άξιου ηγέτη, αντάξιου των προσδοκιών και του καλού ολόκληρου του έθνους μας. Ως κουρασμένοι Έλληνες πολίτες από τις πολιτικές που εφάρμοσαν όλα τα προηγούμενα χρόνια οι κυβερνώντες της, κατά τα άλλα, ευλογημένης αυτής χώρας που αξιωθήκαμε να γεννηθούμε, φτάσαμε στην ώρα μηδέν της ιστορίας μας, πιάσαμε πάτο στο πηγάδι της απόγνωσης. Η Ελλάδα είναι, ομολογουμένως, μοναδική σε ομορφιά και κλιματικές συνθήκες κι αυτό δεν είναι μεροληπτική, αλλά διεθνής διαπίστωση. Κι ενώ έχουμε δεδομένο τον ήλιο, τη θάλασσα, την πλούσια πανίδα και χλωρίδα και άλλους φυσικούς πόρους, μια πλούσια πολιτιστική κληρονομιά με ρίζες στους αρχαίους χρόνους και ένα ένδοξο ιστορικό παρελθόν με προγόνους πατριώτες – γνήσιους αγωνιστές κάπου «κολλήσαμε», στο σύγχρονο σήμερα και φαινόμαστε, όχι απλώς οι «ουραγοί» της Ευρώπης, αλλά τα «τεμπέλικα λαμόγια» που θέλουν να ζουν με δανεικά και να καλοπερνούν “αραχτοί και light”.

Πόσο απογοητευτική είναι η εικόνα των σύγχρονων Ελλήνων όλων των ηλικιών που κάθονται σωρηδόν ως «λουσάτοι» άνεργοι στις καφετέριες, ενώ στα χωράφια, τις οικοδομές, τα δημόσια έργα, τα λιμάνια κ.ά. δουλεύουν ένα σωρό αλλοδαποί όλων των εθνικοτήτων.

Πόσο τραγικό είναι ένας έξυπνος λαός να καταπίνει ως «κουτορνίθι» ό,τι του σερβίρουν τα Μ.Μ.Ε., να προσπαθεί να εντυπωσιάσει με κραυγαλέες εμφανίσεις και να τρώει το χρόνο του σε παιχνίδια κοινωνικών δικτύων. Φυσικά, αυτό δεν συντελέστηκε αίφνης και αυτόματα στη δική μας γενιά. Πήρε χρόνια για να «δηλητηριαστεί» το ιδιαίτερο εκείνο DNA που μας άφησαν κληρονομιά οι γνήσιοι Έλληνες πρόγονοί μας. Δεν ξυπνήσαμε μια μέρα στον καναπέ να πίνουμε φραπέ. Γίναμε αργά και μεθοδικά λάτρεις και εκφραστές του δυτικόφερτου τρόπου ζωής σε όλες της τις εκφάνσεις. Φρόντισαν για αυτό καταρχήν η τηλεόραση με την πλύση εγκεφάλου που έκανε και στη συνέχεια τα υπόλοιπα μέσα ενημέρωσης, αλλά και οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες της χώρας που ξέχασαν τις ρίζες τους και λάτρεψαν τη «δύση», άρα και την κτήση, απομακρύνθηκαν από το Θεό και σταδιακά έχασαν το «μπούσουλα», τα ιερά και όσιά μας. Και δημιουργήθηκαν κινήματα στην πολιτική που συμβάδισαν με τις τάσεις της μόδας που ποτέ, όμως, δε ντύνει τον απλό λαό. Κοσμεί μόνο τους προύχοντες, τους έχοντες και κατέχοντες. Άλλοι πήγαν αριστερά και προσπάθησαν να εφαρμόσουν ουτοπικές για την Ελλάδα πολιτικές ιδεολογίες του Μαρξ και του Λένιν, άλλοι πήγαν δεξιά και προσπάθησαν να εφαρμόσουν ανεδαφικές για τον τόπο καπιταλιστικές θεωρίες που δεν εξυπηρετούσαν παρά μόνο τα ξένα και αργότερα πολυεθνικά συμφέροντα. Άλλοι πήγαν ακόμα δεξιότερα και προσπάθησαν απολυταρχικά να εφαρμόσουν τους νόμους και την τάξη με στρατιωτικά πρότυπα. Κι αυτό αποτυχημένο, καθώς, όσο κι αν βολεύει η οργάνωση και η εργατικότητα του στρατού δεν μπορεί μια χώρα με φιλελεύθερους πολίτες να λειτουργεί σαν «καλοκουρδισμένο» στρατόπεδο! Άλλος είναι ο ρόλος του στρατού κι άλλος του κράτους. Κάποιοι ισορρόπησαν κάπου στο κέντρο και έκαναν πολιτικά «γκελ» προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, ανάλογα με το πώς φυσούσαν οι εκάστοτε κοινωνικο-πολιτικοί «άνεμοι» και, δυστυχώς, τα συμφέροντά τους. Στην πάροδο των ετών της σύγχρονης μεταπολιτευτικής περιόδου δε βρέθηκαν παρά ελάχιστοι πολιτικοί εκφραστές της έννοιας του αληθινού πατριωτισμού. Κινδυνεύοντας να παρεξηγηθώ και να εξαγριώσω τους απανταχού πολιτευμένους και τους οπαδούς τους, εννοώ γνήσιους, ηθικούς, αληθινούς, πατριώτες άντρες με φόβο Θεού και πίστη στα ελληνικά ιδεώδη και ιδανικά, με αγάπη έως αυταπάρνησης στον ιερό, αυτό τόπο και τους ανθρώπους του, που κάποιοι έχυσαν το αίμα τους για να το απολαμβάνουμε εμείς, ελεύθεροι, σήμερα. Γιατί σίγουρα, οι γείτονες χώρες δεν φρόντισαν για την ελευθερία μας, ούτε ποτέ θα φροντίσουν. Ο καθένας πρέπει να κοιτάζει τη χώρα του και τα συμφέροντά του, άλλωστε.

Η έλλειψη τέτοιων αντρών, «καθαρών» και αποτελεσματικά εργατικών για τον τόπο είναι εμφανής. Διαφαίνεται ξεκάθαρα στην απόγνωση που έχει κυριεύσει τον ελληνικό λαό που φαίνεται να συνειδητοποιεί, έστω και αργά, ότι οι πολιτικοί εκπρόσωποί του τον προδίδουν ασύστολα κτίζοντας στην «πλάτη» του την προσωπική τους καριέρα και κυνηγώντας τα ίδια συμφέροντα, την πολυπόθητη «καρέκλα» και «θεσούλα» τους, το κτίσιμο των τεράστιων περιουσιακών τους στοιχείων. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν εργαστεί ποτέ, άλλοι ελάχιστα στη ζωή τους. Συνήθως προέρχονται από πολιτικά τζάκια, άλλοι πάλι αναμείχθηκαν με την πολιτική ως ιδεολογικό χόμπι και το μετέτρεψαν σε προσοδοφόρο επάγγελμα. Στις σκέψεις όλων μας γεννιέται περισσότερο από ποτέ η ανάγκη για την εμφάνιση ενός ηγέτη με γνήσιο όραμα και φιλικές διαθέσεις για τον ταλαιπωρημένο αυτό τόπο και λαό. Ο Καποδίστριας άφησε μια πολιτική κληρονομιά διεθνούς βεληνεκούς που φαίνεται πως κανένας μεταγενέστερος Έλληνας δεν θέλησε να μιμηθεί και να αξιοποιήσει. Και δεν ήταν ο μόνος. (περισσότερα…)