jump to navigation

Σχέση των δύο Σεπτέμβριος 16, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Σχέσεις , add a comment

Εκείνος που αγαπά τον Θεό επιζητά να είναι μόνος. Όπως οι νιόπαντροι θέλουν να είναι μόνοι τους και να μη διαταράσσεται η εγγύτητα τους από άλλους, έτσι κι εκείνοι πού ένιωσαν την αγάπη του Θεού αποσύρονται στην σιωπή και την μόνωση. Η ψυχή δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την αγάπη. Εκείνος που δεν αγαπά τον Θεό αγαπά άλλα πράγματα. Η αγάπη που αισθανόμαστε για τον Θεό είναι ίδια με την αγάπη που νιώθαμε πριν για άλλα πράγματα. Και εκείνος που αγαπά μόνο τον Θεό, Τον αγαπά με την αγάπη που αισθανόταν παλιά για χιλιάδες πράγματα, και τώρα αγαπά με την δύναμη κάποιου που αγαπά μόνο ένα πράγμα σ΄ολόκληρο τον κόσμο, με μια απόλυτη και οικουμενική αγάπη.

Αγάπη είναι η ενοίκηση κάποιου άλλου εντός του δικού μας προσώπου. Αγάπη είναι μια παρουσία. Είναι ένα αίσθημα ότι ανήκουμε σε κάποιον άλλο και κάποιος άλλος ανήκει σε μάς. Αγάπη είναι η αίσθηση πως είμαστε δύο, αλλά και πως οι δύο είναι ένας. Αγάπη είναι η γνώση πως είμαστε αντικείμενο αγάπης, είναι η αίσθηση της παρουσίας τού άλλου που μάς αγαπά και μας χαμογελά. Αγάπη είναι η θέληση να γίνουμε κάποιος άλλος (το αγαπημένο μας πρόσωπο) και η γνώση πως είμαστε κάποιος άλλος κι ακόμα είναι κάποιος άλλος που θέλει να είναι ό,τι είμαστε εμείς και είναι ό,τι είμαστε εμείς. Αγάπη σημαίνει κένωση τού εαυτού μας και πλήρωσή του με τον άλλο. Όταν κοιτάζουμε το αγαπημένο μας πρόσωπο, στο βλέμμα μας έχει ανέβει ολόκληρη η ψυχή μας. Όταν αναστενάζουμε ολόκληρη η ψυχή μας ανεβαίνει στον αναστεναγμό. Αγάπη είναι η γνώση πως αποτελούμε ζευγάρι και η αίσθηση πως είμαστε ένα με κάθε ζευγάρι που βλέπουμε -δυο εραστές, δύο σύννεφα, δύο περιστέρια που πετούν στον ουρανό, δύο αστέρια.

Το αίσθημα μοναξιάς και ο αναστεναγμός μου καταμεσής της νύχτας παλιά δεν έβγαζε ηχώ. Έπεφτε πάνω στο κενό.Ήμουν μόνος. Όμως τώρα ο αναστεναγμός μου βρήκε ηχώ, φτάνει σε κάποιον που τον ακούει, κάποιον που δε μπορώ ούτε να δώ, ούτε να ακούσω μέσα στο σκοτάδι. Κοντά μου, μέσα μου, βαθύτερα και από τον ίδιο μου τον εαυτό, σχεδόν ακούω τον αναστεναγμό του να αποκρίνεται.

Και αυτός ο κάποιος είναι ο Θεός. Καταλαβαίνω την αγάπη Σου και το πώς μού συγχωρείς τα πάντα, διότι παλιά όταν κι εγώ αγαπούσα όσο πολύ αγαπάς Εσύ τώρα, συγχωρούσα τα πάντα, «εβδομηκοντάκις επτά» φορές, και γνωρίζω το πώς αντιδράς, επειδή γνωρίζω τι σημαίνει να αγαπάς. Οι παλιές μου αγάπες με δίδαξαν τι σημαίνει να αγαπάς. Γνωρίζω πόσο με αγαπάς επειδή κι εγώ έχω αγαπήσει, και γνωρίζω πόσο παθιασμένη μπορεί να είναι η αγάπη, και τι σημαίνει να είναι κανείς τρελά ερωτευμένος με κάποιον.

Και ο Θεός είναι τρελός για μένα.

Με αγαπά με όλες μου τις αδυναμίες, με όλα μου τα κληρονομημένα και συσσωρευμένα μου ελαττώματα, με αγαπά όπως είμαι, με τις ιδιαιτερότητες και την ιδιοσυγκρασία μου, με τις συνήθειες και τα συμπλέγματα μου. Ακριβώς όπως είμαι.

Η ψυχή μου είναι ανοιχτή. Κάποιος άλλος κι όχι εγώ, έχει το κλειδί. Έρχεται και φεύγει όπως και όποτε θέλει

Πηγή: Ερνεστο Καρντενάλ, Αγάπη η χαραμάδα τής αιωνιότητας, εκδ Εν Πλώ σελ 84-86

Επεξήγηση εικόνας: στην, παραδοσιακής κινεζικής τεχνοτροπίας, ζωγραφιά εικονίζεται ένα ζευγάρι γερανών σε μια λίμνη με νούφαρα. Στην λαϊκή παράδοση της Ανατολής οι γερανοί θεωρούνται μονογαμικά ζώα και σύμβολα της αθανασίας. Ο χορός του ζευγαρώματος τους είναι από τα πιο όμορφα, πολυφωτογραφημένα και πολυζωγραφισμένα συμβάματα του ζωικού βασιλείου.

Αναδημοσίευση

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Η ζωή είναι ωραία όταν αγαπάς Ιούνιος 26, 2013

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ομιλίες / Ηχογραφήσεις, Σχέσεις , 1 comment so far

sculpture by the sea 03

Γνωρίστε ένα από τα πιο αισιόδοξα τραγούδια με νόημα που έχουμε ακούσει εδώ και πολύ καιρό.

Αρχείο μουσικής (mp3):

Η ζωή είναι ωραία (Κατασκηνώσεις Λυδία)

Η ζωή είναι ωραία, όταν ξέρεις και πετάς.
Η ζωή είναι ωραία, όταν θες να προχωράς.
Η ζωή είναι ωραία, όταν αγαπάς.
Και ποτέ μοιραία, μην τη σταματάς.

Όταν αγαπάς, όπου και αν πας,
θα σ’ ακολουθεί του Θεού η αφή.
Όταν αγαπάς είσαι μια ψυχή,
μα η καρδιά χτυπά για τους δυο μαζί.

Η αγάπη είναι απ’ όλα, μια κάτω και μια πάνω.
Η αγάπη πάνω απ’ όλα, ν’ αγαπήσεις παραπάνω.
Τον συνάνθρωπό σου , απ’ τον εαυτό σου.
Μέσα στην ψυχή σου να βρεις τον Θεό σου.

Όταν αγαπάς, όπου και αν πας,
θα σ’ ακολουθεί του Θεού η αφή.
Όταν αγαπάς είσαι μια ψυχή,
μα η καρδιά χτυπά για τους δυο μαζί.

Ο Θεός είναι η φύση και η φύση είσαι ‘συ.
Και προσπάθα ν’ αγαπήσεις την καρδιά σου την μισή.
Που θα την χαρίσεις, στο άλλο ήμισυ.
Θε να κατοικήσει κι ο Θεός μαζί.

Όταν αγαπάς, όπου και αν πας,
θα σ’ ακολουθεί του Θεού η αφή.
Όταν αγαπάς είσαι μια ψυχή,
μα η καρδιά χτυπά για τους δυο μαζί.

Πηγή: Ένα κάθε μέρα

Πολλές ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Πιστεύω στο Θεό, αλλά η Εκκλησία δεν έχει νόημα Απρίλιος 16, 2013

Posted by Παναγιώτα in : Γενικά, Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Προσωπικά / Σκέψεις , 1 comment so far

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Πόσες φορές δεν ακούμε στην ζωή μας μέσα στον κόσμο την εξής κατηγορία: «Πιστεύω στο Θεό, αλλά νιώθω ότι η Εκκλησία δεν έχει να μου πει κάτι. Ο κλήρος της δεν μπορεί να με κάνει να πιστέψω, γιατί απέχει πολύ από αυτό που θέλει ο Χριστός». Προσέχουμε τι κάνουν οι ιερείς, πώς φέρονται, αν πορεύονται σύμφωνα με τα πρότυπα που έχουμε στη σκέψη μας γι’ αυτούς. Και όχι μόνο αυτό. Τα τελευταία χρόνια, μέσα από τα ΜΜΕ και την πολεμική που κατά καιρούς ασκείται κατά της Εκκλησίας, η συγκεκριμένη κατηγορία παίρνει διαστάσεις. Ενίοτε γίνεται και η τετριμμένη δικαιολογία στα χείλη των ανθρώπων, γιατί, παρόλο που δεν θέλουν να το παραδεχτούν, η συνείδησή τους τούς ελέγχει για το γεγονός ότι έχουν περιθωριοποιήσει το Θεό από τη ζωή τους. Δεν είναι όμως σε θέση να το παραδεχθούν με ειλικρίνεια. Έτσι, προσαρμόζονται στα δεδομένα ενός άθεου πολιτισμού, ο οποίος θεωρεί την θρησκευτική πίστη και ζωή, όπως αυτή εκφράζεται μέσω της Εκκλησίας, ως ιδιωτικό γεγονός και μάλιστα ξεπερασμένο για το σύνολο. Τα πρόσωπα είναι πάντοτε εύκολος στόχος, όταν δεν θέλουμε να ψάξουμε την ουσία στη ζωή μας.

Αυτή την κατηγορία, διατυπωμένη όμως με παράπονο και απογοήτευση και όχι με απόρριψη, εξέφρασε και ο πατέρας που έβλεπε το παιδί του να πάσχει από δαιμονικό πνεύμα και το έφερε στο Χριστό, λίγο μετά την Μεταμόρφωσή Του. Δεν θέλησε να το πάει πρώτα στον Κύριο, γιατί δεν Τον είδε ανάμεσά τους. Ο Χριστός κατέβαινε με τους τρεις, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, από το Θαβώρ. Οι υπόλοιποι μαθητές δεν μπόρεσαν να κάνουν καλά το παιδί με το δαιμονικό πνεύμα, παρότι ο Χριστός τους είχε δώσει την ευλογία να κηρύττουν το μήνυμα του Ευαγγελίου και να θαυματουργούν στο όνομά Του, όπως επίσης και είχαν δει τα δαιμόνια να υποτάσσονται σ’ αυτό το όνομα. Όμως, στην συγκεκριμένη περίπτωση, οι μαθητές δεν μπόρεσαν να δώσουν στον πατέρα αυτό που επιζητούσε. Έτσι, εκείνος, όταν ο Χριστός εμφανίζεται ενώπιον όλων, του λέει για το δαιμόνιο: «είπον τοις μαθηταίς σου ίνα αυτό εκβάλωσι, και ουκ ίσχυσαν» (Μάρκ. 9, 18).

Γιατί όμως δεν κατάφεραν οι μαθητές να εκδιώξουν το δαιμόνιο; Η απάντηση βρίσκεται στα λόγια του Χριστού, ο οποίος χαρακτηρίζει τη γενιά των Ιουδαίων «άπιστη». ΟΙ μαθητές δεν ήταν μάγοι. Ήταν άνθρωποι που πίστευαν στο Χριστό. Δεν είχαν μέσα τους μαγικές δυνάμεις, ούτε ήταν θαυματοποιοί. Δεν έκαναν θαύματα κατά παραγγελίαν, ούτε ήταν επαγγελματίες οπαδοί ενός ξεχωριστού προσώπου. Η σχέση του ανθρώπου με το Θεό δεν μπορεί να εγκλωβιστεί στο επίπεδο μιας μαγικής συναλλαγής. «Δώσε μου», για να πιστέψω. «Ικανοποίησέ μου την επιθυμία και το θέλημά μου κι εγώ θα είμαι κοντά Σου». Αυτή η στάση δεν έχει να κάνει με την πίστη, δηλαδή την εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού και στον Θεό ως Πρόσωπο, αλλά ικανοποιεί την ανθρώπινη ιδιοτέλεια και ανάγκη να πετύχει στόχους στη ζωή. Όμως ο Θεός ζητά από εμάς πρωτίστως αγάπη και εμπιστοσύνη στο Πρόσωπό Του και όχι συναλλαγή.

Ταυτόχρονα, όταν οι μαθητές Του θα ρωτήσουν το Χριστό «γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να βγάλουμε αυτό το δαιμονικό πνεύμα;» (Μάρκ. 9, 28), ο Χριστός θα τους απαντήσει ξεκάθαρα ότι το γένος των δαιμόνων, η δύναμη του κακού, δεν εξέρχεται από την ανθρώπινη ύπαρξη παρά μόνο με την προσευχή και τη νηστεία. Η προσευχή είναι η σπουδαιότερη κίνηση εμπιστοσύνης του ανθρώπου προς το Θεό. Μέσα από την προσευχή η ύπαρξη αφήνεται σ’ Αυτόν που την αγαπά και αποδέχεται το θέλημά Του. Η νηστεία είναι ο μικρότερος ή μεγαλύτερος κόπος που καταβάλλει ο άνθρωπος για να μπορέσει να προσαρμόσει τη ζωή του στο Ευαγγέλιο και την Αλήθεια που αυτό φανερώνει, δηλαδή στο λόγο και τη ζωή που ο Χριστός μας διδάσκει. Η νηστεία είναι εκκοπή του θελήματός μας, είναι αλλαγή όχι μόνο διατροφής, αλλά κυρίως της επιθυμίας μας να ζούμε ελεύθερα, χωρίς όμως Θεό, και να απολαμβάνουμε τα πάντα.

Άρα, ο Χριστός απορρίπτει την μαγική λογική της ισχύος έναντι του κόσμου και έναντι του κακού. Δείχνει στους μαθητές Του ότι δεν μπορούν με γνώμονα την αυτάρκειά τους και την προσωπική τους ικανότητα να σώσουν τον άνθρωπο και σωματικά και πνευματικά, αλλά μόνο δια της πίστεως σ’ Εκείνον. Κι αυτή η πίστη εκφράζεται μέσα από την προσευχή και τη νηστεία. Μάς δίνει ο Θεός, αλλά Εκείνος κρίνει τι και πώς και πότε. Ζητά όμως από εμάς, συγκαταβαίνοντας στις ανάγκες μας, να Του προσφέρουμε την εμπιστοσύνη, την προσευχή και τη νηστεία, δηλαδή να κάνουμε πράξη το θέλημά Του μέσα στον τρόπο ζωής της Εκκλησίας.

Κάθε φορά που ακούμε την κατηγορία εναντίον του κλήρου και ζητούμε μαγικά από το Θεό να μας δώσει στη ζωή μας ή ισχυριζόμαστε ότι μπορούμε να έχουμε σχέση με το Θεό εκτός της ζωής της Εκκλησίας, εκτός δηλαδή του τρόπου τον οποίον Εκείνος μας υπέδειξε, παραδίδουμε τον εαυτό μας στις δυνάμεις του κακού, που μας καταλαμβάνουν γιατί μας βρίσκουν δίχα Χριστού και δίχα Εκκλησίας στη ζωή μας. Είναι εύκολο να λιθοβολούμε πρόσωπα, για να δικαιώσουμε τους εαυτούς μας και τις επιλογές μας ή να λειτουργούμε στα πλαίσια του πολιτισμού μας, χωρίς Θεό και συνείδηση. Όμως χωρίς την Εκκλησία και τη ζωή της, χωρίς την πίστη, την προσευχή και τη νηστεία, σώματος και ψυχής, ας μην περιμένουμε ότι θα βρούμε λύτρωση από τις δυσκολίες που το κακό προξενεί τόσο στον κόσμο όσο και στη ζωή μας. Όχι γιατί ο Θεός δεν μπορεί να το καθυποτάξει και να μας δώσει ό,τι ποθούμε. Αλλά γιατί τότε θα προσέκρουε στην ελευθερία μας και στην ανάγκη να την αποδεικνύουμε καταβάλλοντας λίγο κόπο.

Αυτά όλα βεβαίως δεν δικαιολογούν συμπεριφορές και στάσεις ζωής από την μεριά των ταγών της Εκκλησίας που σκανδαλίζουν ή τραυματίζουν τους αδύναμους ανθρώπους. Όμως, όπως υπάρχουν τα κακά παραδείγματα, υπάρχει και ο τρόπος και ο δρόμος των Αγίων μας. Ας διδαχθούμε από αυτούς τουλάχιστον και ο Χριστός δεν θα μας αφήσει.

Κέρκυρα, 14 Απριλίου 2013

Λόγος περί αγάπης του Θεού Μάρτιος 19, 2013

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Αταξινόμητα, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

the lonely tree

Όσιος Άνθιμος της Χίου

Η αγαθότης του Θεού, αδελφές, είναι τόσον πλουσία εις χάριτας, ώστε γυρεύει αιτία να ελεήση τον άνθρωπον. Η χάρις του Θεού είναι έτοιμη κάθε στιγμή να κάμη αντανάκλαση μέσα στην καρδία του ανθρώπου και να του δώσει μόρφωση, να του δώσει χάρη και έλεος, θέλει όμως να της δoθή αφορμή. Λέγουν ότι ο βασιλεύς Ναπολέων επήγε κάποτε να συργιανίση σε ένα δάσος, για να πάρη τον αέρα του, να απoλαύση εκεί την ομορφιά της φύσεως. Εκεί είδε ένα ωραίο δένδρο, μα ήταν πανόραμα: υψηλό, δροσερό, κατάσκιο, ο φλοιός του εγυάλιζε σαν καθρέφτης. Τόσο άρεσε στον βασιλέα το δένδρο εκείνο, τόσο του επροξένησε τον θαυμασμόν και την περιέργειαν, ώστε εκάθισεν απέναντι στο δένδρο και το έβλεπε και το εκαμάρωνε. Μέσα η καρδιά του είχε γεμίσει από την ομορφιά του δένδρου.
Όλοι οι στρατιώται του βασιλέως και ο κόσμος όλος το είχε μάθει αυτό και όλοι το εκτιμούσαν το δένδρο του βασιλέως και το είχαν σε προφύλαξη μεγάλη. Μετά καιρόν απέθανεν ο βασιλεύς, την ίδια ημέρα ξεράθηκε και το δένδρο. Έκριναν τότε όλοι καλό να κόψουν το δένδρο και με τα ξύλα του να κάμουν το σεντούκι του βασιλέως, αφού το αγαπούσε τόσο πολύ. Πράγματι, έκοψαν το δένδρο, και την ώραν που πήγαν να το ροκανίσουν είδαν μέσα στο ξύλο το πρόσωπον του βασιλέως σαν φωτογραφία. Ήταν δε τόσο επιτυχημένο, ώστε η πιό καλή φωτογραφική μηχανή δεν θα μπορούσε τόσο να το επιτύχη.
Eθαύμαζαν λοιπόν όλοι και απορούσαν πως να έγινε αυτό το περίεργο πράγμα. Ως φαίνεται εκείνη την ώρα που πρωτοείδε ο βασιλεύς το δένδρο και του άρεσε τόσο πολύ και εκάθισε και το παρατηρούσε έγινε κάποια αντανάκλασις, έγινε κάτι σαν μαγνητισμός. Όπως η φωτογραφική μηχανή τραβά με τον ηλεκτρισμό και τυπώνει εκείνο που βλέπει απέναντί της, έτσι και ο χυμός του δένδρου ηλέκτρισε και εμαγνήτισε διά των ακτίνων του ηλίου την μορφή του βασιλέως, την παρέλαβε σαν φωτογραφική μηχανή και την εχάραξε πάνω στο ξύλο τόσο ωραία.
Δεν πρέπει, αδελφές, και ημείς οι άνθρωποι να παραλάβωμεν την μορφήν του βασιλέως μας Χριστού και να την τυπώσωμεν μέσα στην καρδιά μας; Δεν πρέπει να φροντίσωμεν να αγαπήσωμεν και ημείς τόσο πολύ τον Χριστόν, ώστε για την αγάπη μας να χαραχθή μέσα μας η μορφή του; Εκείνος δεν αμελεί να έλθη και να τυπωθή και τυπώνεται με την πιο μεγάλη επιτυχία. Θέλει μόνον ημείς να προσέλθωμεν, αμέσως η χάρις του Θεού έρχεται και παραλαμβάνεται.
Τόσο πολύ τον αγαπά ο Θεός τον άνθρωπoν, ώστε δεν περιγράφεται η αγάπη Του. Δεν εξεχώρησε ποτέ τον δίκαιον από τον αμαρτωλόν, δεν έκαμε σύγκρισιν ποτέ πονηρού και αγαθού. Καθώς η μέλισσα, εάν ευρεθή ένας βώλος ζάχαρη ή τίποτα άλλο γλυκό πάνω σε ένα σωρό κοπριά, δεν την νοιάζει εκείνην πως είναι πάνω σε ακάθαρτα, παρά θα πάη πάνω από την κοπριά να παραλάβη τη ζάχαρη ή ο,τιδήποτε άλλο είδος, από τα οποία θα κατασκευάση κατόπιν εκείνη το μέλι. Ούτω πως και η αγαθότης του Θεού δεν βλέπει πού βρίσκεται ο άνθρωπος, στην αμαρτία ή στην αρετή στην καλωσύνη ή στην κακία. Βλέπει μόνον την στιγμήν εκείνη που πλησιάζει κοντά Τού, δεν σε αποστρέφεται για την πρώτη σου ζωή, αλλά σε δέχεται για την στιγμήν εκείνην της επιστροφής σου. Διότι ίσως να έκλαυσες την στιγμήν εκείνην, ίσως να εθρήνησες, ίσως να έβαλες ένα λογισμόν μετανοίας και να εζήτησες συγχώρησιν από τον Θεόν.
Δεν βλέπει την ακαθαρσίαν του ανθρώπου, βλέπει την δική του ευσπλαχνίαν, βλέπει την συμπάθειάν του και νικάται, διά να ρίξη έλεος εις τον αμαρτωλόν. Γίνεται αντανάκλασις της χάριτος; όπως έγινε και πάνω στο Σταυρό για τον ληστήν. Το βλέμμα του ληστού είλκυσε την μορφήν του Χριστού μέσα στην καρδιά του. Διότι το βλέμμα εκείνο ήταν ικετευτικό, γεμάτο πόνο και μετάνοια και του είπε ένα λόγο γλυκό, που δεν ακούσθηκε γλυκύτερος εις όλον τον κόσμον, «Μνήσθητί μου, Κύριε», του είπε, «όταν έλθης εν τη βασιλεία Σου». Θυμήσου και μένα, Χριστέ μου, όταν πας στη βασιλεία Σου!».
Τι γλυκός λόγος! Όλα τα σιρόπια, όλα τα πανευφρόσυνα, όλα τα ευχάριστα του κόσμου τα υπερνικά ο λόγος αυτός. Αμέσως εκτύπησαν αυτά μέσα στην καρδιά του Χριστού και έγινεν αντανάκλασις της χάριτος. Του απήντησε λοιπόν: «αλήθεια σου λέγω και εγώ, ότι σήμερα θα έλθης μαζί μου στον παράδεισο». Για την μετάνοια αυτής της στιγμής που δείχνεις, ξεχνώ όλους τους φόνους και τα κακουργήματα που είχες καμωμένα και η ευσπλαχνία μου με παρακινεί να σου ειπώ αυτόν τον λόγον: έλα μαζί μου στην βασιλεία μου.
Μήπως και εμείς, αδελφές, δεν μοιάζωμεν καμμιά φορά με τον ληστήν; Είμεθα όλο στολισμένοι με χάριτας; Δεν έχομεν ακάθαρτα και αμαρτίες; Δεν μολύνομεν κάθε λίγο τας ψυχάς μας; Δεν βλέπομεν τον πλησίον μας με κακία; Δεν κρίνομεν και κατακρίνομεν; Δεν οργιζόμεθα, δεν φθονούμεν, δεν συκοφαντούμεν; Αλλα μήπως ο Θεός για όλα αυτά μας παραπέμπει; Μήπως εάν ημείς είμεθα ακάθαρτοι, εάν είμεθα μοχθηροί και κακότροποι, εκείνος μας οργίζεται; Μας μισεί; Όχι. Με αυτά τα ακάθαρτα χείλη που έχομεν, δέχεται και τον δοξολογούμεν; Μ’ αυτά τα ρερυπωμένα μας εντόσθια, δέχεται και τον γευόμεθα, με αυτά τα αμαρτωλά μας χέρια και πόδια μας κρατεί μας κρατεί στη ζωή.
Τέτοια αγάπη μας έχει, τέτοια συμπάθεια έχει για τον άνθρωπoν, τέτοια μακροθυμία για όλους μας. Μήτε Εβραίο ξεχωρίζει μήτε Έλληνα μήτε Οθωμανό. Για όλους την ίδια στοργή αισθάνεται. Και όπως τον καιρόν της σταυρώσεως καρφωμένος πάνω στο μαύρο ξύλο εφώναζε γλυκά-γλυκά: πάτερ μου, μη συνορισθής τους σταυρωτάς μου, γιατί δεν ξεύρουν τι κάνουν, δεν με κατάλαβαν ποιός είμαι, δεν καταλαβαίνουν. Τα ίδια εξακολουθεί να φωνάζη ακόμα μέχρι σήμερα για όλους μας ο Χριστός.
Πόσα σφάλλει κάθε ημέραν η ανθρωπότης εις τον Θεόν! Και όμως εκείνος ποτέ δεν μας οργίζεται, ποτέ δεν μας ρίχνει κακία ποτέ! Ποτέ! Τον βλασφημούμεν, τον παροργίζομεν, τον μουτζώνομεν, τον ξανασταυρώνομεν και εκείνος πάλι μας υπομένει, πάλι μας αγαπά. Διότι είναι ο Θεός ελέους, είναι Θεός αγάπης, Θεός της ευσπλαχνίας. Για όλα αυτά τα ακάθαρτα, τα οποία του προσφέρoμεν ημείς, εκείνος μας προσφέρει έλεος και παρηγοριά. Ποτέ δεν συχαίνεται ο Θεός κανένα μας. Μόνο ο άνθρωπος είναι σκληρός, μόνον ο άνθρωπος δεν υπομένει ο ένας τον άλλον, παρά κρίνει και κατακρίνει και συκοφαντεί και κατηγορεί και ζητεί να βλάψει και να καταστρέψει και να αδικήση τον άλλον.
Ο Θεός όμως δεν κάμνει έτσι – όλο φροντίζει πως να βοηθήσει τον άνθρωπoν, όλο ζητεί να του δίδη χείρα βοηθείας. Πότε έναν πνευματικόν φανερώνει να τον συμβουλέψη, πότε κανέναν άγγελoν να τον φώτιση, πότε κανένα λογισμό καλό του βάζει, πότε μια έμπνευση θεϊκή του φέρνει, άλλοτε κανέναν ανθρώπoν καλόν του παρουσιάζει και του δίνει μια παρηγοριά.
Μη λησμονάτε, αδελφές, ότι τυχαίνομεν και μεις σε ώρες και σε στιγμές που λυπάται ο ένας τον άλλον. Να λυπούμαι εγώ εσάς και σεις εμένα, να λυπάται η μία την άλλην σας. Δεν έχομεν ανάγκη να λέμε για τον άλλον κόσμον. Όταν βλέπετε τα λάθη μου να λέτε: στιγμή είναι και ας συμπαθήσωμεν, και να δείχνετε συμπάθεια, αδελφές, όπως έδειξε ο Παύλος για τους Εβραίους και έλεγε: «Πάτερ, μη στήσης αυτoίς την αμαρτίαν ταύτην». Έτσι να λέτε εσείς για μένα και εγώ για σας. Εγώ μπορεί να δείξω καμμιά φορά ότι στενοχωρούμαι μαζί σας και να σας μαλώνω καμμιά φορά, πάλι για το καλό σας. Έπειτα όμως πηγαίνω πιό εκεί και ο Θεός το γνωρίζει τί λέγω. Αoράτως ακούει ο Θεός τί λέγω: «συγχώρεσέ την, Θεέ μού, άνθρωπος είναι και αυτή, πλασμένη από το ίδιο πλάσμα που είναι πλασμένος όλος ο κόσμος και σύρεται και αυτή από τα ίδια πάθη και τυραννιέται και βασανίζεται, μην της συνορισθής – συγχώρεσέ την».
Και σεις, αδελφές, συμπάθεια να έχετε η μία για την άλλη σας. Όχι με μίσος και έχθρα, όχι με φθόνον και κακία, όχι με πονηρία και σκληρότητα ψυχής και απανθρωπιά. Παρά με συμπάθεια, με μακροθυμία, με καρτερία, με σπλάγχνα οικτιρμών και φιλανθρωπίας ο ένας για τον άλλον μας. Σήμερα είσαι συ, αύριο εγώ, τώρα σφάλλει ο ένας, σε λίγο ο άλλος. Kάθε στιγμή μας συγχωρεί ο Θεός. Kαι μεις να συγχωρούμεν αλλήλους μας, και μεις να κλαύσωμεν και να θρηνήσωμεν και να λυπηθούμεν και να συμπονέσωμεν και να παρακαλέσωμεν τον Θεόν για το σφάλμα του αδελφού μας. Αυτή είναι η μεγαλυτέρα αρετή. Όσες αρετές και αν έχης, όσα καλά έργα κα προσευχές και αγαθοεργίες και αν κάμης, όλα τα υπερβαίνει, εάν πης ένα λόγο: Θεέ μου, συγχώρεσε τον αδελφόν μου για ό,τι μου έκαμε.

Πηγή: Ο Άγιος Άνθιμος της Χίου ο Θαυματουργός (βίος – θαύματα – διδαχές 1869-1960), Μοναχού Θεοκλήτου Διονυσιάτου, I.M. Παναγίας Βοήθειας Χίου, 1987, Σελίδες 212-216

Ευχαριστίες στον Ανδρέα Γαλάνη για την αποστολή του κειμένου.

Η «τιμωρία» του Θεού Ιανουάριος 20, 2013

Posted by Παναγιώτα in : Βιβλία / Περιοδικά, Βιβλία / Περιοδικά, Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Ζούσε  ολόκληρη  η  οικογένεια,κάπου  30  ψυχές  από  τον  80χρονο   παππού  μέχρι  και  τα  δισέγγονα  στον  περιφγραγμένο  με  ψηλή  μάντρα  χώρο όπου  κατέβαινε  για  τον  χειμώνα. Παππού  ρώτησε  ένα  βράδυ  ο  δεκαοχτάχρονος  εγγονός , γιατί  ο  Θεός  μας  τιμωρεί  αν  ξεφύγουμε  από  τον  νόμο  του; Πήγαινε  παιδί  μου  φέρε  ξύλα  για  την  φωτιά  και  θα  τα  πούμε  μετά.

Το παιδί  τυλίχτηκε  στη   χονρτή  κάπα  του  και  βγήκε  για  να  φέρει  ξύλα. Όμως  ξαφνικά  άκουσε  ένα  γρύλλισμα,  και  πράγματι  κατάλαβε  κάποιο  αγρίμι  κοντά  στη  μάντρα. Χωρίς  να  το  σκεφτεί  άρπαξε  από  την  αποθήκη  ένα  όπλο  και  όρμησε  να  σκοτώσει  το  αγρίμι. Ήδη  είχε  αρχίσει  να  σκοτεινιάζει και  κυνηγώντας  το  ζώο  ήταν  σίγουρος  ότι  θα  το  έπιανε. Όμως  το  αγρίμι  ξεμάκραινε, η  νύχτα  έπεφτε  πια  για  καλά  και  είχε  ήδη  μπει  πια  στο  μεγάλο  χιονισμένο  δάσος. Άρχισε  να  φοβάται. Τι  έπρεπε  να  κάνει;  Μέχρι  τότε  δεν  τον  έπαιρναν  οι  μεγάλοι  κοντά  τους  και  ήξερε  ότι  το  κυνήγι  στο  δάσος  γινόταν μόνο  την ημέρα.

Ξαφνικά  άκουσε  πάλι  το  γρύλισμα,όμως  άκουσε  και  άλλα  και  κατάλαβε.Το  ζώο  τον  είχε  παρασύρει  και  τώρα  ολόκληρη  η  αγέλη  τον  είχε  κυκλώσει.Το   άλογο  αφηνίασε  και  τον  έριξε  κάτω  και  αρπάζοντας  το  όπλο  του  εκπυρσοκρότησε  μέσα  στη  νύχτα,όμως  τα  θηρία  παρόλο  που  για  λίγο  σάστισαν  όρμησαν  πάλι  πάνω  του.

Τότε  άρπαξε   ένα  κλαδί  και  ανέβηκε  σε  ένα  δέντρο. Η  νύχτα  προχωρούσε    παγερή  και  αυτός  σκεφτόταν  πια  τον  σίγουρο  θάνατο  ξυλιασμένος  πάνω  στο  δέντρο.

Κι  όμως  ξαφνικά  μακριά  στην  κοιλάδα  άκουσε  τον  ήχο  κυνηγετικού βούκινου. Τον  έψαχναν!Όμως  δεν  μπορούσε  να  απαντήσει  γιατί  δεν  είχε  πάρει  μαζί  του  το  δικό  του  βούκινο. Τελικά  μετά  από  πολλή  ώρα  τον  βρήκαν  και  τον μετέφεραν  στο  σπίτι. Όταν  πια  συνήλθε  ρώτησε  τον  παππού: Ποια θα είναι  η  τιμωρία  μου  που  παρέβηκα  τους  νόμους  της  οικογένειας; Ο  παππούς  χαμογέλασε  και  είπε: Τιμωρία  είναι  όλη  αυτή  η  ταλαιπωρία  που  πέρασες. Το  ίδιο  κάνει  και  ο  Θεός. Ρίχνει  τις  ακτίνες  της  αγάπης  Του  σε  όλη  την  γη  αδιάκοπα. Δεν  είναι κρίμα  να  καταδικάσουμε  τον  εαυτό  μας  διαλέγοντας  εμείς με  πείσμα  την  σκιά;

(Διασκευή  από  το  περιοδικό:’’ο  κόσμος  της  ελληνίδος’’)
Ευχαριστίες στον Σπύρο Γκ.

Το άγνωστο μήνυμα των Χριστουγέννων: να γίνεις θεός! Δεκέμβριος 22, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

ξημέρωμα ασκητήριο βουνό

Επιμέλεια Θ. Ι. Ρηγινιώτης

Ποιο είναι το νόημα και το μήνυμα των Χριστουγέννων, αν ξεφύγουμε από τα λαμπερά περιτυλίγματα, τα φωτάκια και τον καταναλωτισμό;

«Η αγάπη» ασφαλώς θα πουν όλοι. Είναι μέρες αγάπης. «Και επί γης ειρήνη»: αυτό είναι το μήνυμα των Χριστουγέννων.

Αν και η απάντηση αυτή βασίζεται σε μια μεγάλη αλήθεια (η αγάπη πράγματι είναι το θεμέλιο όλων των χριστιανικών εορτών και πράξεων, όταν γίνονται σωστά), όμως κι αυτή η απάντηση δε φτάνει στο βάθος και στην αλήθεια της εορτής, όπως μας την παραδίδει η πνευματική μας κληρονομιά και όπως την εκφράζουν οι άγιοι της Ορθοδοξίας, αλλά και οι μεγάλοι και άγιοι ποιητές και μουσικοί που έγραψαν τα μουσικά έργα (κανόνες, κοντάκια, άλλα τροπάρια) που ψάλλουμε στην εκκλησία τη μέρα της γιορτής.

Σύμφωνα με όλους αυτούς, το νόημα των Χριστουγέννων είναι: ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος θεός.

Το ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος (σύμφωνα με τους χριστιανούς) το ξέρουν και το καταλαβαίνουν, σε γενικές γραμμές, όλοι: ο Θεός είναι η Αγία Τριάδα. Το ένα από τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, ο Υιός του Θεού Πατέρα (που είναι κι αυτός Θεός), πήρε ανθρώπινο σώμα (ΚΑΙ ψυχή) και έγινε άνθρωπος, δίδαξε την αγάπη και σταυρώθηκε, λυτρώνοντας το ανθρώπινο γένος (από τι όμως το λύτρωσε;).

Ο άνθρωπος γίνεται θεός;

Αλλά το δεύτερο, ότι ο Χριστός γεννήθηκε για να γίνει θεός ο άνθρωπος, σίγουρα πρώτη φορά το ακούνε οι πιο πολλοί και ασφαλώς χρειάζεται εξήγηση. (περισσότερα…)

Αν υπάρχει Θεός, γιατί υπάρχει τόσο κακό στον κόσμο; Νοέμβριος 27, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 4Σχόλια YouTube Preview Image

Δείτε επίσης: Ο κουρέας, ο Θεός και το κακό στον κόσμο

Θεμέλια Κριτικής Σκέψης – ο Άνθρωπος, οι Άλλοι και ο Θεός Αύγουστος 22, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βιβλία / Περιοδικά, Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

λογική ηθική κριτική σκέψη

Πρακτικές συμβουλές ζωής όπως τις συνόψισε και σχολίασε ο Δημήτρης Δημ. από βιβλίο του Κωνσταντίνου Κούμα περί Λογικής και Ηθικής.

Συνέχεια από το 1ο μέρος: Θεμέλια Κριτικής Σκέψης – Τι Χρωστά ο Άνθρωπος στον Εαυτό του.

Β. Τι χρωστεί να κάμνη ο άνθρωπος στους άλλους

1. Τίμα τους άλλους ανθρώπους ως λογικά όντα, διατήρησε και αύξησε την προσωπική αξία τους

Μην κατακρίνεις τους άλλους, δεν γνωρίζεις τις καρδιές τους όπως ο Θεός.
Πρέπει να διώχνουμε την αμάθεια, απάτη και κακοήθεια.
Πρέπει να είμαστε φιλάνθρωποι, να αγαπάμε την πατρίδα, να έχουμε ζήλο υπέρ της πίστεως και της αρετής. Τιμιότητα, δικαιοσύνη, ευσπλαχνία, ευγνωμοσύνη, ανοχή.

Η φιλανθρωπία είναι η μεγαλύτερη ηδονή.

2. Διατήρησε την ζωή, την υγεία και τις σωματικές δυνάμεις των άλλων

Ου φονεύσεις, εκτός και αν είσαι σε άμυνα.

3. Μη στερείς κανένα από τα αγαθά του

4. Να είσαι τίμιος και αληθινός

Μην βρίζεις, απατάς, υποκρίνεσαι, κρύβεις την αλήθεια όπου πρέπει να την φανερώσεις, εκτός και αν είναι να σώσεις ζωή.

Συνθήκες και Συναλλαγές
Μην κάνεις συνθήκες αν δεν μπορείς να την τηρήσεις ή δεν την θέλεις.
Αν χάλασε η συνθήκη πρέπει να πληρώσεις στον άλλο όλη την ζημιά, π.χ. μνημόνιο.

Συνθήκη Πολιτικής κοινωνίας
α) κάθε πολίτης χρωστά να είναι πιστός στον συμπολίτη του
β) Η διοίκηση χρωστά να προστατεύει τους υπηκόους. Όχι να τους μεταχειρίζεται ως κτήματα για ιδίους προσωπικούς σκοπούς
γ) Οι υπήκοοι χρωστάνε ευπείθεια και πίστη στον Ηγεμόνα, και να πληρώνουν τους φόρους για την διατήρηση της κοινής ασφαλείας.

Συνθήκη Φυσικών ορμών
α) Μην υποτιμάς τις φυσικές ορμές.
β) Οι φυσικές ορμές υπάρχουν για την αναπαραγωγή του γένους.
γ) Οι φυσικές ορμές πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο μέσα στο γάμο.
Η κατάχρηση της φυσικής ορμής οδηγεί σε κακή υγεία, απώλεια ψυχικών δυνάμεων, θηλυπρέπεια, απώλεια ζήλου προς οτιδήποτε, απώλεια περιουσίας, ρεζίλι στην κοινωνία.

Γ. Τι χρεωστεί να κάμνη ο άνθρωπος στο Θεό

1. Να μιλάμε με σεβασμό για τον Θεό και την θεολογία.
«Η πίστις χωρίς των έργων νεκρά εστίν»
2. Η αληθινή ευσέβεια απαιτεί να δοξολογούμε το πανάγιο του Θεού όνομα.
Να προσευχόμαστε. Να συμμετέχουμε με ευλάβεια στις τελετές στους θείους του ναούς. Να σεβόμαστε τους ιερούς λειτουργούς του. Να ευχαριστούμε τον Θεό, να αναπαυώμεθα στην κατάσταση μας και να στηρίζουμε σε αυτόν τις ελπίδες μας.

Πως αποκτούμε αρετή:
Α. Γνῶθι Σαυτον.
Β. Γνῶθι τους άλλους.
Γ. Γύμναζε την ηθικήν σου κρίσιν.
Δ. Όξυνε την Ηθικήν σου αίσθησιν.
Ε. Έχε ζήλο για την ευσεβή πίστη
ΣΤ. Χαλιναγώγησε τα άλογα πάθη σου
Ζ. Ενασχολήσου πάντοτε με σπουδαία πράγματα (όχι φαντασίες)

Πηγή: Σύνοψις ἐπιστημῶν διὰ τοὺς πρωτοπείρους, περιέχουσα ἀριθμητικήν, γεωμετρίαν, νέαν γεωγραφίαν, ἀστρονομίαν, λογικήν, καὶ ἠθικήν, – Κούμα Κωνσταντῖνου

Η απόδειξη της κακίας του Θεού Φεβρουάριος 2, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Παιδεία / Εκπαίδευση , add a comment YouTube Preview Image

– Θα σας αποδείξω: αν υπάρχει Θεός, είναι κακός. Ο Θεός δημιούργησε όλα όσα υπάρχουν. Αν ο Θεός δημιούργησε τα πάντα, δημιούργησε και το κακό, που σημαίνει, ότι ο Θεός είναι το κακό.

– Συγγνώμη, δάσκαλε. Το κρύο υπάρχει;

– Τι είδους ερώτηση είναι αυτή; Και βέβαια υπάρχει. Έχετε κρυώσει ποτέ;

– Στην ουσία, το κρύο δεν υπάρχει. Σύμφωνα με το νόμο της φυσικής, αυτό, που εμείς θεωρούμε ως κρύο, ουσιαστικά είναι απουσία της θερμότητας. Δάσκαλε, υπάρχει το σκοτάδι;

– Και βέβαια υπάρχει.

– Κάνετε λάθος, κύριε. Ούτε το σκοτάδι υπάρχει. Το σκοτάδι στην πραγματικότητα είναι απουσία του φωτός. Εμείς μπορούμε να ερευνήσουμε το φως, όχι το σκοτάδι. Το κακό δεν υπάρχει. Είναι ακριβώς το ίδιο όπως και το σκοτάδι και το κρύο. Ο Θεός δεν δημιούργησε το κακό. Το κακό είναι αποτέλεσμα όταν ο άνθρωπος δεν έχει την αγάπη του Θεού στην καρδιά του.

Τὸ γύρισμα τῆς γλώσσας στὰ ἑλληνικά εἶναι πρωτοβουλία τοῦ www.agiazoni.gr

Αλμπερτ Αϊνστάιν (1879 – 1955)

Έψαχνα να Σε βρω Οκτώβριος 8, 2011

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Σχέσεις , 2Σχόλια

κρύο μοναξιά χιόνι δάσος δέντρα

Έψαχνα να Σε βρω. Σε πολλούς τόπους. Σε πολλούς ανθρώπους. Σε πόνους και χαρές. Σε γκρεμούς συναρπαστικούς, μα μάταιους. Νόμιζα πως Σε είχα βρει. Δεν κρατούσε για πολύ. Πονούσα και πάλι απ΄την αρχή. Κρατιόμουν απ΄το τίποτα, με την ελπίδα να του δώσω μορφή, όνομα, όραμα, να το κάνω «κάτι».

Πόσα χρόνια έζησα έτσι; Και γιατί; Γιατί δεν Σε είχα βρει πιο νωρίς; Γιατί δε Σε είχα αγαπήσει; Γιατί δεν είχα τολμήσει να σε κοιτάξω κατάματα; Γιατί επέμενα να επιλέγω το σκοτάδι; Διότι το σκοτάδι μου ήταν οικείο. Το γνώριζα. Το είχα περπατήσει και ήξερα να του αφήνομαι. Σαν το πρεζάκι που πονά για λίγη ακόμα πρέζα ξανά και ξανά και από την αρχή ξανά. Το σκοτάδι μοιάζει λιγότερο φοβιστικό από το φως, όταν φοβάσαι τί θα φανερώσει το φως. Τί θα δείξει. Ποιος θα δείξει ότι είμαι. Τις αμαρτίες μου. Πώς θα αντέξω να ζω με τις αμαρτίες μου; Πώς θα μπορέσεις –ακόμα κι Εσύ- να με αγαπήσεις με τις αμαρτίες μου;

Έτσι σκεφτόμουν επίμονα. Είχα παραδώσει την ψυχή και το σώμα μου αλλού. Και ήμουν καλά έτσι. Έτσι: νεκρή. Έχει μία διεστραμμένη γλύκα αυτός ο θάνατος. Νομίζεις ότι είσαι καλά όταν τον ζεις. Νομίζεις ότι έτσι είναι η ζωή και έτσι θα είναι για πάντα και δεν μπορείς να ξεφύγεις, οπότε γιατί να προσπαθήσεις;
Και ξάφνου –δεν ξέρω πώς- έρχεται η στιγμή που Σε είδα ολοφάνερα. Όχι, δεν ήταν κάποια τυφλή πίστη που με οδήγησε σε Εσένα, αλλά μία εμπειρία, ένα φως. Ζεστό. Υπέροχο. Ήσυχο. Παρηγορητικό. Ένα φως αγάπης, της δικής Σου αγάπης για μένα. Πώς μπορείς να με αγαπάς έτσι; Πώς μπορείς να με αγαπάς τόσο; Σκύβω το κεφάλι μου και τρέχω ευτυχισμένη στην αγκαλιά Σου. Όλα είναι καλώς καμωμένα εδώ.
Λύθηκαν πια τα μέσα μου. Αφήνομαι στο μυστήριό Σου και βαδίζω προς Εσένα. Σε δοξολογώ και Σε αγαπώ.

Μαρία Π.

φωτο: Alessandro Mitola