jump to navigation

Ὁ Χριστός σηκώνει τόν Πεσόντα Ἄνθρωπον Μάρτιος 17, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

xristos-pesonta-anthropo

Αγαπώ αυτήν την εικόνα.
Αγαπώ τους αγωνιστές
και τους συμπαραστάτες τους.
Αγαπώ τους ιατρούς και τους νοσηλευτές
που τους φροντίζουν νυχθημερόν.
Αγαπώ τους βοηθούς του Πατέρα
και τους υπηρέτες της Ζωής.
Αγαπώ τους ασθενείς και τους αρρώστους
και τους φτωχούς όλου του κόσμου.
Αγαπώ αυτούς που αγαπούν χωρίς ανταλλάγματα,
δηλαδή αυτούς που ξέρουν να αγαπούν αληθινά.
Αγαπώ αυτούς που ήταν κάλπικοι
και στη δοκιμασία τους μεταμορφώθηκαν σε ποιητές.
Αγαπώ τα δάκρυά σου και
θέλω να μου να τα χαρίσεις για διαμάντια.
Αγαπώ τον πόνο το δικό σου που σε κάνει Άνθρωπο
κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού.
Αγαπώ το σταυρό που κουβαλάς,
γιατί σε πάει στη Βασιλεία των Ουρανών.

iereas-astheneis-nosokomeio

Αγαπώ ακόμα και το θάνατο που θα έρθει αναπόφευκτα,
γιατί οδηγεί στην Αναστάση και την Αιώνια Ζωή.
Αγαπώ την απόγνωση που σε έφθασε στον πάτο,
γιατί τώρα σου έχει μείνει μόνο ο Ουρανός.
Αγαπώ τη στιγμή που πέφτεις,
γιατί για να σηκωθείς πιάνεις το χέρι του Ιησού Χριστού.
Αγαπώ τη θλίψη και την αποτυχία σου,
γιατί σου αποκαλύπτουν την πραγματική Ελπίδα.
Αγαπώ τα πάθη και τα λάθη σου,
γιατί μαθαίνεις όσα οι δάσκαλοι δε θα σου πουν ποτέ.
Αγαπώ τις ατέλειες και τις πληγές σου,
γιατί σε φέρνουν με ταπείνωση στο Φως.
Ό,τι κι αν γίνει, να θυμάσαι ότι
σε αγαπώ γι’ αυτό που είσαι και όχι για ό,τι έχεις.
Ό,τι κι αν συμβεί, θα είμαι κοντά σου
σαν αόρατο άγγιγμα και άρωμα προσευχής.
Ό,τι κι αν προκύψει στο δρόμο σου – μη φοβηθείς –
θα είμαι εκεί για να σε κουβαλήσω στα χέρια μου.
Σ Ε Α Γ Α Π Ω . . .

Ελένη Στ. Μαυροπούλου

Πηγή: Ἐθνογραφήματα

Ἡ Μυστική Ἐξίσωση τῆς Χαρᾶς: Πίστη => Αγάπη + Θυσία => Χαρά! Ιανουάριος 11, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

caring-hand-sculpture

[] Γιὰ νὰ χαίρεται κανεὶς ἀληθινά, πνευματικά, πρέπει νὰ ἀγαπάη καί, γιὰ νὰ ἀγαπάη, πρέπει νὰ πιστεύη. Δὲν πιστεύουν οἱ ἄνθρωποι καὶ γι᾿ αὐτὸ δὲν ἀγαποῦν, δὲν θυσιάζονται καὶ δὲν χαίρονται. Ἂν πίστευαν, θὰ ἀγαποῦσαν, θὰ θυσιάζονταν καὶ θὰ χαίρονταν. Ἀπὸ τὴν θυσία βγαίνει ἡ μεγαλύτερη χαρά.
– Γέροντα, χαίρεσαι, ὅταν ἀγαπᾶς.
– Ὄχι, ἀνάποδα τὸ εἶπες! Ὅταν ἀγαπᾶς, χαίρεσαι. Καὶ ὅταν αὐξηθῆ ἡ ἀγάπη, τότε ὁ ἄνθρωπος δὲν ζητάει τὴν χαρὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ θέλει νὰ χαίρωνται οἱ ἄλλοι.
– Δηλαδή, Γέροντα, ἡ χαρὰ ἀπορρέει ἀπὸ κάπου, ἐνῶ ἡ ἀγάπη ὑπάρχει ἀπὸ μόνη της;
– Ἔτσι εἶναι· ἡ ἀγάπη ὑπάρχει ἀπὸ μόνη της, ἐνῶ ἡ χαρὰ πηγάζει ἀπὸ τὴν ἀγάπη. Ὅταν δίνης τὴν ἀγάπη, τότε ἔρχεται ἡ χαρά. Δίνει ἀγάπη ὁ ἄνθρωπος καὶ δέχεται χαρά· ἀνταμείβεται δηλαδὴ μὲ τὴν χαρὰ ποὺ νιώθει. Βλέπεις, κάποιος παίρνει ἕνα πράγμα ποὺ τοῦ δίνουν καὶ χαίρεται γι᾿ αὐτὸ τὸ ἕνα. Ἄλλος τὰ δίνει ὅλα καὶ χαίρεται γιὰ ὅλα. Ἡ χαρὰ ποὺ νιώθει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν παίρνη, εἶναι χαρὰ ἀνθρώπινη. Ἐνῶ ἡ χαρὰ ποὺ νιώθει, ὅταν δίνη, εἶναι θεϊκή. Ἡ θεϊκὴ χαρὰ ἔρχεται μὲ τὸ δόσιμο!

Πηγή: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Ε, Πάθη & Ἀρετές

Ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι Δεκέμβριος 3, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Οικογένεια / Παιδί, Σχέσεις , add a comment

 

Ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι
να γενεί νερό να ξεδιψάσεις

Σπέρνω την καρδιά μου στο λιβάδι
να γενεί ψωμάκι να χορτάσεις

Στη φωτιά τη ρίχνω την καρδιά μου
τα χεράκια σου έλα να ζεστάνεις

Στον αγέρα ρίχνω την καρδιά μου
να γενεί δροσούλα ν’ ανασάνεις

Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Ερμηνεία: Λάκης Παππάς
απο το: Παραμύθι Χωρίς Όνομα

Τυφλή Αφιέρωση (Σιωπηλή Αγάπη) Μάιος 5, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία, Σχέσεις , add a comment

Συγκινητική ταινία μικρού μήκους για τα αθόρυβα έργα της αγάπης (σε μια σχέση).

Για τη φιλία Νοέμβριος 15, 2012

Posted by Παναγιώτα in : Αταξινόμητα , 14Σχόλια
Για την φιλία.
Τ: Αδελφή μου, πώς μπορούμε να καταλάβουμε αν κάποιος είναι πραγματικά φίλος μας;
Γ.Γ. Πρέπει να δοκιμασθεί πολύ ένας άνθρωπος για να πεις ότι είναι φίλος.
Πρέπει να δεις ότι  έχει  αίσθημα θυσίας .Όχι για σένα, αλλά γενικά για όλο τον κόσμο.
Όταν δεις ότι ένας άνθρωπος δεν το έχει αλλά είναι εγωκεντρικός κι όλα τα γυρίζει γύρω
απ’ τον εαυτό του,τότε θα καταλάβεις ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι φίλος.
Θα έχεις προσέξει ότι καμμιά φορά λες π.χ. » Δεν ξέρεις ,χτες είχα έναν τέτοιο πονοκέφαλο
όλη μέρα, που δεν μπορούσα να διαβάσω….» » Αχ , κι εγώ έτσι κι έτσι κι έτσι».Κι έτσι ,
αρχίζει και λέει το δικό του, γιατί δεν τον ενδιαφέρει τόσο ο πονοκέφαλος σου, όσο αυτός τι έχει
και γι’ αυτό δεν μπορεί να ακούσει εσένα ή οποιονδήποτε άλλον.
Από το βιβλίο Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Γαβριηλίας μοναχής.
Τ: Αδελφή μου, πώς μπορούμε να καταλάβουμε αν κάποιος είναι πραγματικά φίλος μας;
Γ.Γ. Πρέπει να δοκιμασθεί πολύ ένας άνθρωπος για να πεις ότι είναι φίλος.
Πρέπει να δεις ότι  έχει  αίσθημα θυσίας .Όχι για σένα, αλλά γενικά για όλο τον κόσμο.
Όταν δεις ότι ένας άνθρωπος δεν το έχει αλλά είναι εγωκεντρικός κι όλα τα γυρίζει γύρω απ’ τον εαυτό του,τότε θα καταλάβεις ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι φίλος.
Θα έχεις προσέξει ότι καμμιά φορά λες π.χ. » Δεν ξέρεις ,χτες είχα έναν τέτοιο πονοκέφαλο όλη μέρα, που δεν μπορούσα να διαβάσω….» » Αχ , κι εγώ έτσι κι έτσι κι έτσι».Κι έτσι, αρχίζει και λέει το δικό του, γιατί δεν τον ενδιαφέρει τόσο ο πονοκέφαλος σου, όσο αυτός τι έχει και γι’ αυτό δεν μπορεί να ακούσει εσένα ή οποιονδήποτε άλλον.
Από το βιβλίο Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Γαβριηλίας μοναχής.
Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Yποχρεώσεις των συζύγων…κυρίως για τους άνδρες Ιούνιος 24, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί, Σχέσεις , add a comment

Ας δούμε τι λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και για τις υποχρεώσεις των συζύγων. Απευθύνει τον λόγο κυρίως στους άνδρες. Ίσως επειδή ο ανδρικός εγωϊσμός δύσκολα δαμάζεται και πολλές φορές συμπεριφέρονται με σκληρότητα.

Ο Χρυσόστομος καταδικάζει την εξάσκηση σωματικής βίας και την κακοποίηση της γυναίκας από τον άνδρα, φαινόμενο που όσο και αν σας φαίνεται παράξενο, συμβαίνει και σήμερα. Αντιθέτως απαιτεί από τον άνδρα θυσιαστικό φρόνημα, μεγάλη συγχωρητικότητα και όχι απειλές και εκφοβισμό. Με την επιείκεια και την ημερότητα θα εξασφαλίζεται η βαθιά ειρήνη της οικογενείας και θα απομακρύνεται η δυσαρέσκεια και θα αυξάνεται η αφοσίωση του ενός συζύγου προς τον άλλο. Τονίζει ο Χρυσόστομος: «Δεν υπάρχει τίποτε, τίποτε πολυτιμότερο από το να αγαπιέται κανείς τόσο πολύ από την γυναίκα του και να την αγαπάει».

Ο άγιος Χρυσόστομος αναφέρεται και σε ένα συνεκτικό στοιχείο, θεμέλιο της συζυγίας, την επικοινωνία των συζύγων. Είναι η καθημερινή αλληλεπίδραση των δύο συζύγων. Η επικοινωνία γίνεται με λόγια η χωρίς λόγια. Είναι θετική η αρνητική.

Το σπουδαιότερο στοιχείο της επικοινωνίας είναι η συζήτηση. Ετυμολογικά (συν + ζητώ), δηλαδή από κοινού αναζητώ του τι πρέπει να γίνεται στα θέματα που αφορούν την κοινή ζωή και την οικογένεια.

Η συζήτηση πρέπει να γίνεται με οικειότητα, αλληλοσεβασμό, σε κλίμα ελευθερίας, ισοτιμίας και αγάπης. Τότε μπορεί να βρεθεί η λύση σε περίπτωση διαφωνίας η σύγκρουσης. «Γιατί τίποτε δεν είναι πικρότερο από την μάχη που γίνεται από τον άνδρα ενάντια στην γυναίκα. Γιατί είναι πικρές, πραγματικά, οι μάχες που γίνονται ανάμεσα σε πρόσωπα που αγαπιούνται, και δείχνουν ότι όταν κανείς διχάζεται με το ίδιο του το μέλος, όπως λέγεται, αυτό πρέπει να προκαλείται από μεγάλη πικρία.

Το μέρος, λοιπόν, των ανδρών είναι να αγαπούν και των γυναικών να υποχωρούν. Εάν λοιπόν καθένας συνεισφέρει το δικό του μέρος, όλα θα είναι στερεά. Και η γυναίκα γίνεται φιλική και αγαπιέται».

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Πηγή:  Ομοθυμαδόν

Φωτογραφία:  maralina

Εάν καταφέρεις να επιζήσεις, να θυμάσαι μόνο ότι σ ‘αγαπώ Ιούνιος 17, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment

Συγκλονιστική ιστορία αυτοθυσίας μάνας στην Ιαπωνία.

Είναι αληθινή ιστορία που διαδραματίστηκε λίγες ώρες μετα από σεισμό στην Ιαπωνία, πριν λίγους μήνες. Θα μπορούσε να είναι και αυτή ένα παραμύθι, όμως… δεν είναι. Είναι η πραγματικότητα που μας θυμίζει πως τα παραμύθια δεν είναι πάντα μύθος.

Έχοντας πλέον ο σεισμός υποχωρήσει, διασώστες φτάνουν στα ερείπια του σπιτιού μιας νεαρής γυναίκας κι αντικρύζουν το πτώμα της μέσα στα χαλάσματα. Η στάση του σώματός της όμως ήταν σχετικά περίεργη, θυμίζοντας κατά πολύ την στάση που παίρνει πιστός έχοντας λυγίσει στα γόνατά του για να λατρέψει και να προσευχηθεί τον Θεό του. Τα συντρίμια του σπιτιού, είχαν καταπλακώσει την πλάτη και το κεφάλι της.

Αντιμετωπίζοντας όλες αυτές τις δυσκολίες, ο αρχηγός της ομάδας διάσωσης, αποφασίζει να βάλει το χέρι του μέσα από ένα στενό άνοιγμα στον τοίχο για να φτάσει το σώμα της άτυχης γυναίκας. Είχε ακόμη μέσα του την ελπίδα ότι αυτή η γυναίκα θα μπορούσε να είναι ζωντανή. Ωστόσο, τόσο το κρύο δέρμα όσο και η ακαμψία του σώματος, μαρτυρούσαν πως η γυναίκα είχε σίγουρα πεθάνει. Ο ίδιος μαζί με την υπόλοιπη ομάδα άφησαν αυτό το σπίτι και κατευθύνθηκαν στα υπόλοιπα, αναζητώντας τα επόμενα υπό κατάρρευση κτίρια.

Κάποιοι ανεξήγητοι όμως λόγοι, παρακινούσαν τον αρχηγό της ομάδας να επιστρέψει στο κατεστραμμένο σπίτι της νεκρής γυναίκας, καθώς μια εντυπωσιακή δύναμη τον καλούσε πίσω… Έτσι κι έγινε. Πλησίασε, γονάτισε και έβαλε ξανά το χέρι του ανάμεσα στο άνοιγμα που είχε εντοπίσει πριν, αναζητώντας ένα μικρό κενό κάτω από το νεκρό σώμα.

Ξαφνικά, άρχισε να φωνάζει με ενθουσιασμό! «Είναι ένα παιδί! Υπάρχει ένα παιδί!». Όλη η ομάδα συγκεντρώθηκε γύρω του και προσεκτικά αφαίρεσε τις σωρούς των γκρεμισμένων τμημάτων του σπιτιού, γύρω από την άτυχη γυναίκα. Πράγματι, μπροστά τους πλέον, υπήρχε ένα τριών μηνών αγοράκι, τυλιγμένο σε μια κουβέρτα με μοτίβα άνθεων, κάτω από το νεκρό σώμα της μητέρας του. Προφανώς, η γυναίκα είχε πραγματοποιήσει μια υπεράνθρωπη θυσία για την διάσωση του γιου της. Όταν όμως αντιλήφθηκε πως το σπίτι κατέρρεε, χρησιμοποίησε το σώμα της για να δημιουργήσει ένα αυτοσχέδιο κάλυμμα προστασίας για τον γιό της. Το μικρό αγοράκι, κοιμόταν ακόμα ήρεμο και γαλήνιο, ενώ ο επικεφαλής της ομάδας διάσωσης τον είχε πλέον στα χέρια του και τον απομάκρυνε από τα χαλάσματα.

Ο γιατρός, κατέφθασε γρήγορα για να εξετάσει το μικρό αγόρι. Αφού άνοιξε την κουβέρτα, εντόπισε ένα κινητό τηλέφωνο.Υπήρχε ένα μήνυμα κειμένου στην οθόνη που έγραφε:
«Εάν καταφέρεις να επιζήσεις, να θυμάσαι μόνο ότι σ ‘αγαπώ»

Πηγή: Συνοδοιπορία

Ο Άγιος Ψεύτικος Γάμος Μάιος 15, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Σχέσεις , 2Σχόλια

Απίθανη ιστορία – μαρτυρία ενός ιερέα στην Αμερική για ένα ..περίεργο μυστήριο γάμου που κλήθηκε να τελέσει.

Αν κάποιος αγγλομαθής μπορεί και επιθυμεί να μεταφράσει τμήμα του κειμένου, ας το επικολλήσει στα σχόλια, ώστε να το προσθέσουμε για όσους δεν γνωρίζουν αγγλικά. Ευχαριστούμε.

[…]

This is a story retold with permission from a friend, slightly edited to protect identities. His Dad is a retired minister who sometimes does weddings for people on the fringes of society.

My Dad drove into this apartment complex that he said looked very run down. The people, mostly white (which in the poor part of our town essentially means a meth problem instead of a crack one), looked rough. He gets to the apartment where the wedding is to take place and nobody is parked out front and there is no activity there. He calls the mother of the bride several times and there is no answer. He decides to wait until 15 minutes after the wedding was supposed to have started.

About 5 minutes after the wedding should have been going, the mother of the bride shows up. She is drunk. She lets him in the apartment. The place is a dump and not decorated for a wedding. Some neighbors start bringing over folding chairs. In about 20 minutes time there are maybe a dozen people there. The groom shows up and is introduced to my dad. He’s in his early 50s and very quiet and somber.

Eventually the bride comes downstairs into the living room and dad said that she looked like death – extremely pale, skinny, just like a meth head, and appearing very nervous, in a wrinkled dress, and perhaps in her late 20s.

Dad didn’t know what to think. She had a three year old daughter who was the only person there remotely dressed for a wedding, in a flower dress. The child ran around the living room, around her mother, around my dad, taking toys to show him and being generally interruptive throughout the ceremony. Dad goes through the usual no bells and whistles ritual and notices that groom and bride both look awkward and uncomfortable around each other.

When it comes time for the bride and groom to kiss, they don’t. Dad prods them several times, and finally the groom quickly kisses the very awkward bride on the cheek. At this point dad is getting a little nervous. He is not sure, perhaps there is something nefarious going on here.

After the wedding was over and the paperwork was signed, the groom walks out the door and goes into another apartment a few doors down. Dad doesn’t see him again. In a few minutes there are only 4 or 5 people left, all family of the bride. They hand dad a tip in addition to his normal $150.00 wedding fee, which is notable in itself because more than half of the weddings dad does are for the elite in extravagant settings. The few times dad has ever been offered a tip it has been after doing a wedding for the other half.

The small cohort that remains begins drinking and dad chats up the grandmother of the bride. She, a world weary early 60s-ish lady who tells dad that she owns her own laundromat, has a long cigarette hanging from her lips and is more than a few drinks into the day herself. Long-cig Grandma gives dad a careful looking over and then tells him what it was all about.

The bride has stage four non-hodgkin’s lymphoma. She has no insurance. The apartment complex did a little BBQ fundraiser for her and it only raised a few hundred dollars. The 50 something neighbor, a loner who doesn’t talk much, was at that event. Afterwards, when they were cleaning up the paper plates and empty beer cans, the man approached the mother and grandmother of the sick girl. He works at the railroad and has excellent insurance. He says that he knows that he will never marry again, meaning not under normal circumstances. He offers to get legally married to the girl so that she gets insurance – no questions asked, no expectations, he said any bills sent to him wouldn’t be much and he would take care of them – no relationship or sex or money or anything else in return.

Long-cig grandma says that upon hearing this they thought it was too good to be true, surely he is after something, and if not he is crazy to take the risk (as dad put it «in her world this act was not only unfamiliar, but insane» – no one gives without expecting something in return), but the family checks him out, verifies that all that he said was indeed the case, gets the sense that he is not crazy and that he is telling the truth, and approves the marriage. Long-cig grandma finishes telling this to dad with a chuckle to the craziness of life, and perhaps realizing that «telling» was not on the program for the day, she asks dad if he has a problem with that. Dad responds «Ma’am, you got the right pastor today.» He hands back the envelope with the tip, saying that he can’t take it.

This town is such a bitch and a whore most of the time. But this reminds me of the line from the old Buddy & Julie Miller song, «Letters to Emily» –

Well, I’ve gone wrong, but still I know sometimes God serves the best wine up right from a paper cup.

May that man’s love toward that woman be rewarded at the table where Abraham sits.

Πηγή: Pithless Thoughts

Φωτογραφία: Jakob Montrasio

Ένας Συνηθισμένος(;) Ορθόδοξος Ιερέας Μάρτιος 13, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

Χωριστήκαμε σέ δυό ομάδες, βάλαμε τίς ιατρικές μας μπλούζες καί μέ τόν υπεύθυνο γιατρό προχωρήσαμε στό κρεβάτι τού πρώτου ασθενούς. Τόν φώναξε ο υπεύθυνος από τήν παρέα του, ήρθε ένας μικρός μαγκάκος από τήν Λάρισα ομιλητικός αλλά μαγκάκος.

Δέν θυμάμαι τίποτα από τό πρώτο αυτό μάθημα ούτε γιατί ήταν μέσα ο ασθενής ούτε τί φάρμακα έπαιρνε, απλώς στήν ρύμη τών λόγων τού είπε. «Έχουμε καί τόν παπά νά μάς βοηθά καί περνάμε καλά καί ενώ έπρεπε νά φύγουμε σέ τρείς μήνες επισπεύσαμε τό πρόγραμμα χάρις σ’ αυτόν καί θά φύγω σέ 1,5 μήνα». Τότε μέ τάραξε ο λογισμός μου, ένας καθολικός παπάς μέ τό κουστουμάκι του βοήθησε αυτόν εδώ; Αδύνατον, ένας καθολικός παπάς!!!!

Στήν πρώτη μας αυτή συνάντηση ουδέν έπραξα, παρ’ όλο τόν φυσικό μου κοινωνικό χαρακτήρα. Έφυγα, όταν τελείωσε ο υποχρεωτικός μου χρόνος τής παρουσίας. Στήν δεύτερη επίσκεψη τήν επόμενη εβδομάδα πάλι τά ίδια, άλλος ασθενής καί νέα αποκάλυψη: «ευτυχώς πού έχουμε τόν παπά καί μας βοηθά, ειδικά τά βράδια πού μένουμε μέ τούς εαυτούς μας, μάς παρηγορεί, μάς εμψυχώνει. Είναι δικός μας παπάς, ορθόδοξος!».

Ένα κρύο ρεύμα μέ διαπέρασε, γκρεμίστηκαν όλα, ο ευσεβισμός μου δέν μπορούσε νά δεχτή ότι ένας παπάς ορθόδοξος ήταν μέθυσος, είχε ανάγκη αποτοξίνωσης καί βρισκόταν πίσω από τά σίδερα μέ άλλους παρανόμους, μέθυσους καί ναρκομανείς. Ούτε κάν σέ κάποιο ιδιωτικό κέντρο αποτοξίνωσης. Η ιδέα πού είχα γιά άσπιλη Εκκλησία, καί οφειλόταν στήν νεότητά μου, ξεθώριασε απότομα.

Τόν πλησίασα, στεκόταν όρθιος καί συνομιλούσε μέ έναν άλλο ασθενή, πού έτρεμαν τά χέρια του. Συνομιλούσε απλά γιά τό τίποτα, ο άλλος τόν άκουγε, τού έλεγε γιά τά προβλήματά του, τού μιλούσε γρήγορα, ο παπάς άκουγε μέ μία απέραντη στοργή κοιτάζοντας τόν. Είχε πρόσωπο καθαρό, μάτια γαλάζια-θάλασσα, ηλικία 55 χρονών περίπου, χέρια άσπρα, δάκτυλα μακριά, τέλος πάντων, όλα πάνω του είχαν κάτι τό αρχοντικό. Τού απάντησε σιγά μέ μιά προφορά μέ αγγλική ηχώ.

Ήταν ξένος. Παπάς ορθόδοξος, ξένος. Μόλις τελείωσε μέ τόν άρρωστο στράφηκε σέ μένα καί μέ ρώτησε: «Χάου αρ γιού;». Έμαθα ότι ήταν ‘Έλληνας πού γεννήθηκε στό εξωτερικό, οι γονείς του είχαν φύγει γιά τήν πέρα από τόν Ατλαντικό Αμερική. Τόν έστελναν όμως οι γονείς του στούς παππούδες του στήν Κατερίνη, έτσι είχε μάθει καλά ελληνικά καί είχε ένα σύνδεσμο μέ τήν παράδοση τής χώρας μας. Ένιωθα ήδη άνετα σάν νά τόν γνώριζα από χρόνια, είχαν φύγει όλοι οι ενδοιασμοί μου. «Τί θέλετε από μένα;», μέ ρώτησε. «Θέλω νά μάθω γιατί βρίσκεστε σέ αυτό τό χώρο καί θεραπεύεστε, τέλος πάντων νά σάς γνωρίσω». «Ελάτε στό δωμάτιό μου». (περισσότερα…)

Μία ανατρεπτική αντιμετώπιση της μοιχείας – απιστίας Φεβρουάριος 3, 2010

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Σχέσεις , 101Σχόλια

Μια τολμηρή πρόταση εφαρμοσμένης θεολογίας από τον Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο για την περίπτωση απιστίας – μοιχείας στο γάμο.

Ορθόδοξη θεώρηση της μοιχείας - Λεμεσού Αθανάσιος

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Τη θεωρείτε ρεαλιστική; Είναι «αποτελεσματική»; Γνωρίζετε σχετικές περιπτώσεις;

Απόσπασμα από την ομιλία 6040 «Οι τρεις γίγαντες των παθών«.