jump to navigation

Η σκληρή Γριά και η Αγριοκρεμμύδα Νοέμβριος 24, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Ήταν κάποτε μια γριά γυναίκα, η οποία στη ζωή της δεν είχε κάνει κανένα καλό.
Όταν πέθανε, ο άγγελός της την πήγε στο θρόνο του Θεού, μα στο βιβλίο των πράξεών της δεν υπήρχε καμία καλοσύνη κι έτσι ο δρόμος της ήταν για την κόλαση.

Ο άγγελός της στενοχωρήθηκε αφάνταστα. Αναζήτησε στις πιο κρυφές σημειώσεις του βιβλίου του καθενός, μήπως και βρει κάποια καλή πράξη και αναγκάσει το Θεό που είναι γεμάτος αγάπη να την πάρει στον Παράδεισο.
Ψάχνοντας, λοιπόν, βρήκε ότι κάποτε όταν η γρια σκάλιζε τον κήπο της, ήρθε ένας ζητιάνος που της ζήτησε ελεημοσύνη. Η γριά δεν ήθελε να δώσει τίποτα, αλλά ο ζητιάνος ήταν πολύ επίμονος. Τότε, αφού νευρίασε, η γριά τράβηξε μια αγριοκρεμμύδα και την πέταξε στο ζητιάνο, για να απαλλαγεί από την παρουσία του.
Ο άγγελος χάρηκε και είπε στο Θεό το συμβάν. Τότε Αυτός του είπε:
-Πάρε μια αγριοκρεμμύδα κι αν μπορέσει η γρια να κρατηθεί απ’ αυτήν και βγει από την κόλαση, ας τη φέρεις στον Παράδεισο.

Ο άγγελος χάρηκε αφάνταστα, πήρε μια αγριοκρεμμύδα και κατηφόρισε στην κόλαση. Ρώτησε πού βρίσκεται η γρια και της είπε τα ευχάριστα. Η γρια καταχάρηκε και αρπάχτηκε από την αγριοκρεμμύδα που κρατούσε ο Άγγελος και άρχισε να βγαίνει από την κόλαση.

Τότε συνέβη το εξής παράδοξο. Από τα πόδια της γριάς άρχισαν να κρεμιόνται κι άλλοι κολασμένοι για να ξεφύγουν από τον τόπο της βασάνου. Όμως η γριά άρχισε να τους σπρώχνει φωνάζοντας:
– Δικιά μου είναι η αγριοκρεμμύδα, δεν έχετε θέση μαζί μου!
Ο άγγελος την παρακαλούσε να δείξει αγάπη, αλλά η γριά ήταν αμετάπειστη. Κλωτσούσε τις άλλες ψυχές και φώναζε! Τότε η αγριοκρεμμύδα έσπασε και η γρια και όλες οι άλλες ψυχές ξαναγύρισαν στην κόλαση.

Ο άγγελος λυπημένος ξαναγύρισε στον Παράδεισο και ετοιμάστηκε για ένα νέο ταξίδι στη γη κοντά σε μια καινούρια ψυχή. Θα τον συντρόφευε η ελπίδα ότι αυτή η ψυχή θα μπορούσε να δείξει λίγη αγάπη, όσο κρατά μια αγριοκρεμμύδα. Ο Παράδεισος άλλωστε, κερδίζεται για τόσο λίγο.

Πηγή: Φ. Ντοστογιέφσκυ, Αδελφοί Καραμαζώφ

Η Ανταπόδωση της Καλοσύνης Ιούλιος 26, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία , 2Σχόλια

Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό. Τελικά όμως, ό,τι δίνεις, παίρνεις! Όμορφη ταινία μικρού μήκους.

Ευχαριστίες στον Σπ.Γκ.

Η Αξία του Δώρου Αύγουστος 7, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία , 1 comment so far

Ένα κοριτσάκι βλέπει ένα όμορφο κολιέ σε μια βιτρίνα κι αποφασίζει να το κάνει δώρο στη μεγαλύτερη αδελφή της… Όμορφη ταινία μικρού μήκους από τη Ρωσία.

Το Άλλο Παπούτσι (The Other Pair) Ιούλιος 16, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία , 2Σχόλια

Το άλλο παπούτσι (the other pair) είναι μια μικρού μήκους αιγυπτιακή ταινία, διάρκειας έξι λεπτών, της οποίας το θέμα είναι πολύ συγκινητικό. Βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία από τη ζωή του Μαχάτμα Γκάντι.

Την ταινία σκηνοθέτησε η μόλις 20 ετών Sarah Rozik και κέρδισε βραβείο στο Φεστιβάλ του Luxor το 2014.

Σκηνοθεσία: Sarah Rozik

Σενάριο: Mohammed Maher

Επιμέλεια: Eman Samir

Ηθοποιοί: Ali Rozik & Omar Rozik

Πηγή: Χειροποίητο

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

 

Ό,τι κάνεις, γυρίζει… Ιούλιος 13, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία , add a comment

xeira-bohtheias

Κάποια μέρα ένας άνδρας είδε μια γριά γυναίκα που καθόταν στην άκρη του δρόμου, αλλά ακόμη και στο λιγοστό φως της ημέρας, μπορούσε να διακρίνει ότι χρειαζόταν βοήθεια…

Έτσι παρκάρισε το παλιό του αυτοκίνητο μπροστά στην Μερσεντές της και βγήκε από το αμάξι. Εδώ και αρκετές ώρες κανείς δεν είχε σταματήσει να την βοηθήσει. Θα της έκανε κακό; Δεν φαινόταν από τους καλούς τύπους, φαινόταν πεινασμένος και φτωχός. Εκείνος διέκρινε ότι ήταν φοβισμένη, καθώς καθόταν εκεί έξω μέσα στο κρύο.
Κατάλαβε αμέσως πως αισθανόταν η γυναίκα. Εκείνος είπε: “ Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω. Γιατί δεν κάθεσαι να περιμένεις μέσα στο αυτοκίνητο που είναι πιο ζεστά;. Ονομάζομαι Κώστας Ιωάννου.”

Το μόνο πρόβλημα είναι ότι είχε ένα σκασμένο λάστιχο, αλλά για την ηλικιωμένη, αυτό ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα. Ο Κώστας έσκυψε κάτω από το αμάξι και έβαλε τον γρύλο τραυματίζοντας τους αγκώνες του. Σύντομα άλλαξε το λάστιχο. Αλλά είχε λερωθεί και τραυματιστεί.

Καθώς έσφιγγε τα μπουλόνια, η γυναίκα κατέβασε το παράθυρο και άρχισε να του μιλά.

Του είπε ότι είναι από τον Άγιο Στέφανο και απλά περνούσε από την περιοχή. Δεν ήξερε πώς να τον ευχαριστήσει για την βοήθεια του.
Ο Γιάννης απλά χαμογέλασε κλείνοντας το πόρτ μπαγκάζ. Η γυναίκα τον ρώτησε τι του οφείλει. “ Δώστε μου ότι θέλετε,” απάντησε ο Κώστας. Η γυναίκα είχε σκεφθεί τι θα μπορούσε να της είχε συμβεί αν δεν σταματούσε ο περαστικός. Ο Κώστας το ξανασκέφτηκε για το αν θα έπρεπε να πληρωθεί. Αυτή δεν ήταν η δουλειά του. Αυτή ήταν μια βοήθεια σε κάποιον που είχε ανάγκη και θυμήθηκε πόσοι τον είχαν βοηθήσει κατά το παρελθόν. Είχε περάσει όλα του τα χρόνια έτσι και του φαινόταν παράξενο να κάνει κάτι διαφορετικό.

Της είπε ότι αν ήθελε να τον ξεπληρώσει, την επόμενη φορά που θα έβλεπε κάποιον που χρειαζόταν βοήθεια θα μπορούσε να τον βοηθήσει σε ότι χρειαζόταν συμπληρώνοντας, “ Να θυμάστε εμένα.”

Περίμενε μέχρι να βάλει μπρος την μηχανή και να φύγει. Ήταν μια κρύα και καταθλιπτική μέρα, αλλά αισθανόταν πολύ καλά καθώς οδηγούσε προς το σπίτι.
Μερικά χιλιόμετρα παρακάτω η γυναίκα είδε μια μικρή καφετέρια. Σταμάτησε για να πάρει κάτι να φάει αλλά και να ξεμουδιάσει τα πόδια της. Ήταν ένα πολύ φιλόξενο στέκι. Εξωτερικά υπήρχαν δύο παλιές αντλίες βενζίνης. Το όλο σκηνικό ήταν πολύ διαφορετικό. Η γκαρσόνα την πλησίασε με μια καθαρή πετσέτα για να σκουπίσει τα βρεγμένα της μαλλιά. Είχε ένα πολύ γλυκό χαμόγελο, παρά την κούραση που είχε από την ολοήμερη εργασία. Η γυναίκα διαπίστωσε ότι η γκαρσόνα ήταν οκτώ μηνών έγκυος αλλά δεν επέτρεπε να φανούν οι δυσκολίες της κατάστασής της. Η γριά γυναίκα αναρωτήθηκε πως κάποιος που έχει τόσο λίγα δίνει τόσο πολλά σε ένα άγνωστο. Τότε θυμήθηκε τον Κώστα.

Μόλις ολοκλήρωσε το γεύμα πλήρωσε με εκατό Ευρώ. Η γκαρσόνα πήγε να φέρει τα ρέστα, αλλά η ηλικιωμένη είχε ήδη βγει από την πόρτα. Είχε απομακρυνθεί αρκετά. Η γκαρσόνα αναρωτήθηκε που μπορεί να έχει πάει. Μετά είδε κάτι γραμμένο επάνω σε μια χαρτοπετσέτα: “ Δεν μου οφείλεις τίποτα. Έχω βρεθεί και εγώ σε αυτή την κατάσταση. Κάποιος κάποτε με βοήθησε, με τον τρόπο που σε βοηθώ τώρα και εγώ. Αν πραγματικά θέλεις να μου επιστρέψεις τα ρέστα, να τι θα κάνεις, μην επιτρέψεις την αλυσίδα της αγάπης να κλείσει.” Κάτω από την χαρτοπετσέτα βρήκε άλλα 500 Ευρώ.

Δάκρυα κύλισαν από τα μάτια της καθώς το διάβασε.

Υπήρχαν τραπέζια που ήθελαν καθάρισμα, βαζάκια ζάχαρης να γεμίσει και άλλοι πελάτες να εξυπηρετήσει, αλλά η γκαρσόνα τα κατάφερε μια χαρά μέχρι το τέλος της ημέρας. Το βράδυ που έπεσε να ξαπλώσει, σκεφτόταν τα χρήματα που της είχε δώσει η γυναίκα αλλά και αυτά που της είχε γράψει. Πώς να γνώριζε άραγε η ηλικιωμένη γυναίκα πόσο πολύ αυτή και ο άνδρας της χρειαζόταν τόσο πολύ τα χρήματα;. Με το μωρό να έρχεται τον επόμενο μήνα, θα ήταν δύσκολα… Ήξερε πόσο προβληματισμένος ήταν ο άντρας της, καθώς κοιμόταν δίπλα της. Έσκυψε και του έδωσε ένα τρυφερό φιλί και του ψιθύρισε, “ ; Όλα θα πάνε καλά. Σ’αγαπώ Κώστα Ιωάννου.

Υπάρχει μια παλιά φράση που λέει “ Ό,τι κάνεις, γυρίζει.”

Πηγή: Αγιορείτικες Διαδρομές

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Ἡ θεραπευτική δύναμη τῆς καλοσύνης (Ένα ποτήρι κρύο νερό) Απρίλιος 4, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία , add a comment

pothri-nero

Διηγείται ο κ. Σπύρος Κανίνιας, εισαγγελέας του Αρείου Πάγου: Ήταν μια πολύ ζεστή καλοκαιρινή μέρα όταν έφεραν το μεσημέρι στο Πλημμελειοδικείο ένα νεαρό άνδρα κατηγορούμενο για επικίνδυνες σωματικές βλάβες που είχε προξενήσει το προηγούμενο βράδυ σε αρκετούς ανθρώπους που επίσης είχαν έρθει στο δικαστήριο.

Οι παθόντες κατέθεσαν και το δικαστήριο ορθά επέβαλε στον κατηγορούμενο λίγα χρόνια φυλάκισης ,λόγω και της προηγούμενης επιθετικής με πολλά σχετικά κρούσματα συμπεριφοράς. Ξαφνικά και ενώ τακτοποιούσα τα χαρτιά μου ο κατηγορούμενος έπαθε κρίση και όρμησε εναντίον των μαρτύρων, οι δε αστυνομικοί με κόπο τον συγκράτησαν. Εκείνη την στιγμή σήκωσα το βλέμμα μου και τον κοίταξα και εκείνος με κοίταξε σαν να μου ζητούσε κάτι. Αφού παρεκάλεσα τον κλητήρα να του φέρει ένα ποτήρι κρύο νερό και ενώ είμαστε μόνοι στην αίθουσα, μια και είχα παρακαλέσει όλους να το κάνουν του εξήγησα απλά να αγωνιστεί και επιβληθεί στον εαυτό του ώστε αυτή η καταδίκη του να είναι η τελευταία.

Επί χρόνια αργότερα μου έστελνε χαιρετίσματα ευγνωμοσύνης μέσω του δικηγόρου του ο οποίος με βεβαίωνε ότι δεν ξαναεγκλημάτισε και με θεωρούσε ευεργέτη του. Τελικά εκείνο το ποτήρι κρύο νερό αποδείχθηκε τόσο θεραπευτικό, το δε παραπάνω περιστατικό δεν το διδάσκουν ολόκληροι τόμοι Εγκληματολογίας και Δικαστικής Ψυχολογίας.

Πηγή: «Θαυμαστά παραδείγματα μεταστροφής αμαρτωλών για να μην απελπίζεται κανένας, ουδέποτε και για ο,τιδήποτε» σ.61-63

Εὐχαριστίες στόν Σπύρο Γκ.

Οἱ Τοίχοι καί Τά Ψυγεία τῆς Καλοσύνης Ιανουάριος 9, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία , add a comment

iran2

Από κρεμάστρες έχουν γεμίσει τις τελευταίες ημέρες τοίχοι στους δρόμους πόλεων του Ιράν σε ένα πρότζεκτ με την ονομασία “ο τοίχος της καλοσύνης”. Την ιδιότυπη υπαίθρια “ντουλάπα” συνοδεύει το μήνυμα “Αν δεν το χρειάζεσαι, άφησε το. Αν το χρειάζεσαι, πάρ’ το”. Πρόκειται για μια προσπάθεια ανακούφισης των χιλιάδων αστέγων στη χώρα που ξεκίνησε από την βορειανατολική πόλη Μασχάντ καθώς οι θερμοκρασίες πέφτουν και η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη για όσους ζουν στους δρόμους.

iran4

Οι Ιρανοί που έχουν ανταποκριθεί στο κάλεσμα αυτό κρεμάνε στους τοίχους ζεστά ρούχα και αφήνουν παπούτσια για τους αστέγους. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία οι άστεγοι στο Ιράν ανέρχονται σε 15.000 αλλά ανεπίσημα ο αριθμός αυτός εκτιμάται ότι ζει μόνο στην Τεχεράνη και ο συνολικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος.

Τό επόμενο βήμα είναι η εγκατάσταση «Ψυγείων τῆς Καλοσύνης».

iran-fridge-kindness

Πηγή: CNN | Περίεργα.gr

Ο Άγιος Ψεύτικος Γάμος Μάιος 15, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Σχέσεις , 2Σχόλια

Απίθανη ιστορία – μαρτυρία ενός ιερέα στην Αμερική για ένα ..περίεργο μυστήριο γάμου που κλήθηκε να τελέσει.

Αν κάποιος αγγλομαθής μπορεί και επιθυμεί να μεταφράσει τμήμα του κειμένου, ας το επικολλήσει στα σχόλια, ώστε να το προσθέσουμε για όσους δεν γνωρίζουν αγγλικά. Ευχαριστούμε.

[…]

This is a story retold with permission from a friend, slightly edited to protect identities. His Dad is a retired minister who sometimes does weddings for people on the fringes of society.

My Dad drove into this apartment complex that he said looked very run down. The people, mostly white (which in the poor part of our town essentially means a meth problem instead of a crack one), looked rough. He gets to the apartment where the wedding is to take place and nobody is parked out front and there is no activity there. He calls the mother of the bride several times and there is no answer. He decides to wait until 15 minutes after the wedding was supposed to have started.

About 5 minutes after the wedding should have been going, the mother of the bride shows up. She is drunk. She lets him in the apartment. The place is a dump and not decorated for a wedding. Some neighbors start bringing over folding chairs. In about 20 minutes time there are maybe a dozen people there. The groom shows up and is introduced to my dad. He’s in his early 50s and very quiet and somber.

Eventually the bride comes downstairs into the living room and dad said that she looked like death – extremely pale, skinny, just like a meth head, and appearing very nervous, in a wrinkled dress, and perhaps in her late 20s.

Dad didn’t know what to think. She had a three year old daughter who was the only person there remotely dressed for a wedding, in a flower dress. The child ran around the living room, around her mother, around my dad, taking toys to show him and being generally interruptive throughout the ceremony. Dad goes through the usual no bells and whistles ritual and notices that groom and bride both look awkward and uncomfortable around each other.

When it comes time for the bride and groom to kiss, they don’t. Dad prods them several times, and finally the groom quickly kisses the very awkward bride on the cheek. At this point dad is getting a little nervous. He is not sure, perhaps there is something nefarious going on here.

After the wedding was over and the paperwork was signed, the groom walks out the door and goes into another apartment a few doors down. Dad doesn’t see him again. In a few minutes there are only 4 or 5 people left, all family of the bride. They hand dad a tip in addition to his normal $150.00 wedding fee, which is notable in itself because more than half of the weddings dad does are for the elite in extravagant settings. The few times dad has ever been offered a tip it has been after doing a wedding for the other half.

The small cohort that remains begins drinking and dad chats up the grandmother of the bride. She, a world weary early 60s-ish lady who tells dad that she owns her own laundromat, has a long cigarette hanging from her lips and is more than a few drinks into the day herself. Long-cig Grandma gives dad a careful looking over and then tells him what it was all about.

The bride has stage four non-hodgkin’s lymphoma. She has no insurance. The apartment complex did a little BBQ fundraiser for her and it only raised a few hundred dollars. The 50 something neighbor, a loner who doesn’t talk much, was at that event. Afterwards, when they were cleaning up the paper plates and empty beer cans, the man approached the mother and grandmother of the sick girl. He works at the railroad and has excellent insurance. He says that he knows that he will never marry again, meaning not under normal circumstances. He offers to get legally married to the girl so that she gets insurance – no questions asked, no expectations, he said any bills sent to him wouldn’t be much and he would take care of them – no relationship or sex or money or anything else in return.

Long-cig grandma says that upon hearing this they thought it was too good to be true, surely he is after something, and if not he is crazy to take the risk (as dad put it «in her world this act was not only unfamiliar, but insane» – no one gives without expecting something in return), but the family checks him out, verifies that all that he said was indeed the case, gets the sense that he is not crazy and that he is telling the truth, and approves the marriage. Long-cig grandma finishes telling this to dad with a chuckle to the craziness of life, and perhaps realizing that «telling» was not on the program for the day, she asks dad if he has a problem with that. Dad responds «Ma’am, you got the right pastor today.» He hands back the envelope with the tip, saying that he can’t take it.

This town is such a bitch and a whore most of the time. But this reminds me of the line from the old Buddy & Julie Miller song, «Letters to Emily» –

Well, I’ve gone wrong, but still I know sometimes God serves the best wine up right from a paper cup.

May that man’s love toward that woman be rewarded at the table where Abraham sits.

Πηγή: Pithless Thoughts

Φωτογραφία: Jakob Montrasio

Όταν η Παναγιά συνάντησε τη Μάνα του Ιούδα Απρίλιος 13, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 2Σχόλια

orthodox-nuns

Οι δύο Μητέρες

Με αργό το βήμα η Παναγιά, με αμέτρητο τον πόνο

την νύχτα από τον Γολγοθά κατέβαινε με μόνο

τον Ιωάννη πλάι της μες στο σκοτάδι εκείνο

και οι πέτρες ανατρίχιαζαν στον μυστικό της θρήνο.

Γύρω, τριγύρω σιγαλιά, βουβός είναι ο δρόμος

θαρρείς τον κόσμο νέκρωσε κάποιος μεγάλος τρόμος.

Και όσο βαδίζουν σαν σκιές στα άχαρα εκείνα μέρη

και μοιρολόγια η Παναγιά τα πιο όμορφα που ξέρει τα λέει

και ο αντίλαλος από όπου και αν διαβαίνει

κάθε λουλούδι τρυφερό που βρίσκεται μαραίνει.

Πώς να μην κλάψει που ‘γινε για αυτήν σκοτάδι η μέρα;

Κ’αν είναι Αυτός θεάνθρωπος, εκείνη είναι μητέρα.

Και να που ακόμη μια φωνή την ερημιά ταράζει.

Αχ,τι φωνή λυπητερή. Ποιος και γιατί στενάζει;

Ποιος σαν Αυτή άλλος πονεί και μοιρολόγια λέγει

μη του παιδιού της το χαμό και άλλη μανούλα κλαίει;

Ναι, κάποια μάνα είναι αυτή,

που μονάχη στην άκρη απαρηγόρητα θρηνεί και χύνει μαύρο δάκρυ

Και τούτη σαν τη Μαριάμ, τον γιό της έχει χάσει

και δεν μπορεί τέτοιο κακό ποτέ να το ξεχάσει.

Η Μαριάμ τον Ιησού τον είδε σταυρωμένο

και τούτη είδε τον γιόκα της στο δέντρο κρεμασμένο

Και κλαίει, μα το κλάμα της δεν συγκινεί κανέναν,

νιώθει όμως τον πόνο της η Παναγιά η Παρθένα,

που την ακούει τραβά και πάει να την γνωρίσει

λόγια αγάπης να της πεί, να την παρηγορήσει

Με ένα γλυκό χαμόγελο συμπόνοια γεμάτο

μάνα της κράζει, δύστυχη μη σέρνεται εδώ κάτω.

Δεν είσαι μόνη που έχασες το φώς των ματιών σου,

είμαι κ’εγώ, μην δέρνεσαι ποιος ήταν πες μου ο γιός σου;

Και αυτή δειλά, σαν ένοχος της απαντά:

αδελφή μου, Ιούδας ονομάζεται το σπλάχνο το παιδί μου.

Μόνο μια μανα μόνο αυτή, σε όλο τον κόσμο ξέρει

ποιο κοφτερό νιώθει βαθιά στα σπλάχνα της μαχαίρι

Στους πέντε δρόμους ρίχτηκα, παιδί μου σαν ζητιάνα,

Αχ κάλλιο να μην έσωνα Θεέ να γίνω μάνα

Η Παναγιά κατάλαβε, τον γιό της τον γνωρίζει

μα σαν μητέρα του Χριστού, δεν φεύγει, δεν γογγύζει.

Τον δικό της τον καϋμό ξεχνά την ώρα εκείνη

και για τη μάνα τώρα αυτή τα δάκρυά της χύνει

Σκύβει και την ασπάζεται, χαιδεύει τα μαλλιά της,

και την κρατάει με στοργή πιστά στην αγκαλιά της

Της λέει λόγια της καρδιάς και την γλυκομερώνει,

της δίνει θάρρος, δύναμη και απάνω την σηκώνει.

Έλα και μείνε σπίτι μου την νύχτα να περάσεις,

εκεί και οι δυό τον πόνο μας, τον μητρικό να πούμε,

το δάκρυ μας να σμίξουμε και να προσευχηθούμε.

Η μια στης άλλης το πλευρό σκυφτές συλλογισμένες,

οι δυό μανάδες περπατούν αδελφαγκαλιασμένες.

Ο Ιησούς που στον Γολγοθά κρεμάται έδωσε τέτοια εντολή:

Αλλήλους ν’ Αγαπάτε!

Πηγή: Αγία Βαρβάρα Σιδηροκάστρου Σερρών

Φωτογραφία: AFP