jump to navigation

Η Μαυροφόρη Μάνα που Ανάβει Κεριά στους Τάφους Γερμανών Στρατιωτών Νοέμβριος 4, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Ιστορία , add a comment

MALEME_OCT.13.2008_16-700x525

Το 1952 ένας Γερμανός, ο Έρχαρτ Κέστνερ, θέλησε να επισκεφθεί το νησί της Κρήτης. Η γερμανική πρεσβεία πίστευε ότι ήταν πολύ νωρίς με τις νωπές μνήμες από τα ολοκαυτώματα στα χωριά της Κρήτης και τις πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες. Όμως, ο Γερμανός πήγε και επισκέφθηκε και το γερμανικό νεκροταφείο, εκεί που είχαν ταφεί οι Γερμανοί στρατιώτες που είχαν χάσει τη ζωή τους στη περίοδο της κατοχής. Και εκεί με έκπληξη είδε μια ζωντανή ψυχή, μια μαυροφορεμένη γυναίκα να ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. «Την πλησίασα», λέει ο Κέστνερ «και τη ρώτησα:- Είστε από εδώ; – Μάλιστα. – Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς». Απαντά η γυναίκα: «Παιδί μου, από την προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα ’41 με ’44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με τον μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να ‘ρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου».

Το παραπάνω μήνυμα του Μανώλη Γλέζου διαβάστηκε στις αντιφασιστικές εκδηλώσεις για τη Μάχη της Κρήτης, που έγιναν στο Bad Reichenhall της Βαυαρίας. Εκεί όπου χτυπούσε κάποτε η καρδιά του χιτλερικού καθεστώτος και εκπαιδεύονταν οι Ορεινοί Καταδρομείς της Βέρμαχτ.

«Μαζί Έλληνες και Γερμανοί αντιφασίστες θα κρατήσουμε αναμμένα τα καντήλια της μνήμης, τους έγραψε…

MALEME_OCT.13.2008_mtx-700x515

Από το βιβλίο εντυπώσεων στο στρατιωτικό γερμανικό νεκροταφείο στο Μάλεμε Χανίων. Οι πολίτες εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους για τον πόλεμο….

Πηγή: Μηχανή του Χρόνου

Ευχαριστίες στο Γιώργο

Αίτημα Μάνας που Έχασε το Παιδί της στον Πόλεμο του 1940 Οκτώβριος 25, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Ιστορία , 1 comment so far

thlegrafhma-manas-1941

Προς τον Πρόεδρον της Κυβερνήσεως κ. Αλ. Κορυζήν

 

Ο υιός μου Ευάγγελος Ιωάννου Ιωαννίδης απωλέσθη εις τας επιχειρήσεις της Κλεισούρας. Παρήγγειλα εις τους τέσσαρας ήδη υπηρετούντας Χρήστον, Κώσταν, Γεώργιον και Νίκον Ιωάννου Ιωαννίδην να εκδικηθώσιν τον θάνατον του αδελφού των.

Κρατώ εις εφεδρείαν άλλους τέσσαρας Πάνον, Αθανάσιον, Γρηγόριον και Μενέλαον Ιωάννου Ιωαννίδην, κλάσεων 1917 και νεωτέρων.

Παρακαλώ κληθώσιν ονομαστικώς και ούτοι εις πάσαν περίπτωσιν ανάγκης της πατρίδας ή τυχόν απωλείας ετέρου τέκνου μου προς εκδίκησιν εχθρού.

Γνωρίσατε βασιλέα μας ότι ύστατον επιφώνημά μου θέλει είναι: Ζήτω η Πατρίς!

 

Ελένη Ιωάννου Ιωαννίδου, Κυπαρισσία
2 Φεβρουαρίου 1941

 

ΥΓ

Η Ελένη Ιωαννίδου τιμήθηκε από την Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Αττικής και το Δήμο Κυπαρισσίας, σε διήμερο εκδηλώσεων (28-29 Μαρτίου 2009) στην Κυπαρισσία υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων, όπου ανακηρύχθηκε «σύμβολο της Ελληνίδας μητέρας του Έπους του 1940» και έγιναν τα αποκαλυπτήρια του αγάλματός της.

Ioannidou_Heleni-Kyparissia

Πηγή: Βασίλης Φορτούνης

Τα 8 Ψέματα Της Πάμφτωχης Μάνας Μου… Απρίλιος 1, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία , add a comment

mana

Σίγουρα η αγάπη που νιώθει μία μάνα για το παιδί της, δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο είδος αγάπης. Παρά τις όποιες δυσκολίες και τα εμπόδια, οι μανάδες πάντα καταφέρνουν να βάλουν πρώτα τα παιδιά τους, ακόμη και αν οι ίδιες καταλήξουν…τελευταίες.

Στην ιστορία που ακολουθεί μια μητέρα έπρεπε να πει αρκετά ψέματα στο γιο της για να τον μεγαλώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και τώρα που αποκαλύφθηκε η αλήθεια, η ιστορία της έγινε παγκοσμίως γνωστή.

Έχετε κάνει ποτέ κάτι παρόμοιο για τα παιδιά σας ή θα το κάνατε αν χρειαζόταν; Αν πιστεύετε ότι οι μητέρες αξίζουν μόνο σεβασμό και θαυμασμό, διαβάστε την παρακάτω ιστορία και θα αλλάξετε γνώμη…

“Η ιστορία ξεκίνησε όταν ήμουν παιδί. Η οικογένειά μου ήταν πολύ φτωχή και ποτέ δεν είχαμε αρκετό φαγητό. Η μητέρα μου πάντα μου έδινε το δικό της πιάτο κι έλεγε «Φάε αυτό το ρύζι γιε μου εγώ δεν πεινάω». Αυτό ήταν το πρώτο ψέμα της μητέρας μου.

Καθώς μεγάλωνα, η μητέρα μου περνούσε τον ελεύθερο χρόνο της, ψαρεύοντας σε ένα ποτάμι. Έτσι από τα ψάρια που έπιανε, θα μπορούσε να μου προσφέρει ένα καλύτερο φαγητό για την ανάπτυξή μου. Καθώς έτρωγα, κάθονταν δίπλα μου και έτρωγε και αυτή ότι κρέας έμενε στα κόκαλα. Όταν της πρόσφερα από το φαγητό μου, έλεγε «Φάε το φαγητό σου γιε μου, δεν μου αρέσουν εμένα τα ψάρια».. Αυτό ήταν το δεύτερο ψέμα… (περισσότερα…)

Το Φόρεμα της Μάνας Δεκέμβριος 1, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Οικογένεια / Παιδί , 1 comment so far

koritis-forema-dromos

Ένα κορίτσι τη ρώτησε αν της αρέσει το φόρεμα που φοράει.

«Είναι πολύ όμορφο!» του απάντησε εκείνη.

«Η μαμά μου, μου το έφτιαξε», είπε το κoριτσάκι με μάτια γεμάτα δάκρυα.

«Μπράβο! Είναι όντως πολύ όμορφο. Αλλά θα μου πεις γιατί κλαις;» είπε η γυναίκα.

Με σιγανή φωνή το κoριτσάκι της απάντησε, «Μόλις το έφτιαξε η μαμά μου, έφυγε. Πήγε πολύ μακριά».

«Καλά τώρα, μη στεναχωριέσαι. Κάνε υπομονή. Είμαι σίγουρη ότι σε λίγες μέρες θα είστε και πάλι μαζί!»

«Όχι, δεν καταλάβατε», είπε το κoριτσάκι. «Ο μπαμπάς μου είπε ότι δεν θα ξανάρθει. Είναι στον ουρανό με τον παππού».

Η γυναίκα κατάλαβε.

Γονάτισε, πήρε απαλά το κoριτσάκι στην αγκαλιά της και μίλησαν για λίγο για τη μαμά που έφυγε για πάντα.

Τότε ξαφνικά το μικρό κoρίτσι έκανε κάτι πολύ περίεργο.

Σταμάτησε ξαφνικά να κλαίει, σηκώθηκε, περπάτησε μερικά βήματα και άρχισε να τραγουδάει. Τραγουδούσε τόσο σιγά, σαν να ψιθύριζε. Ήταν ο πιο γλυκός, ο πιο όμορφος ήχος που είχε ακούσει ποτέ η γυναίκα. Σαν το κελάηδισμα ενός πουλιού!

Όταν σταμάτησε το τραγούδι του, εξήγησε στη γυναίκα:

«Η μαμά μου συνήθιζε να μου το τραγουδάει αυτό το τραγούδι πριν φύγει μακριά. Με έβαλε να της υποσχεθώ να το τραγουδάω και εγώ κάθε φορά που θα μου λείπει και θα κλαίω. Μου είπε ότι όταν το κάνω, θα σταματάω να κλαίω».

Κοίταξε με αυτά τα πελώρια μάτια του τη γυναίκα, χαμογέλασε, σήκωσε τα χέρια της ψηλά και της είπε:

«Είδατε; Το τραγούδησα και τώρα τα μάτια μου είναι στεγνά. Δεν έχουν δάκρυα».

Καθώς η γυναίκα σηκώθηκε για να φύγει, το μικρό κoρίτσι της άρπαξε το μανίκι.

«Κυρία, μπορείτε να μείνετε μόνο για ένα λεπτό; Θέλω να σας δείξω κάτι».

«Φυσικά», απάντησε. «τι θέλεις να μου δείξεις;»

Το κoριτσάκι έσκυψε και της έδειξε ένα σημείο στο φόρεμα της.

«Εδώ ακριβώς φίλησε η μαμά το φόρεμά μου. Και εδώ, και εδώ..», και συνέχισε να της δείχνει σημεία στο φόρεμα του.

«Η μαμά είπε ότι έβαλε όλα αυτά τα φιλιά στο φόρεμά μου, ώστε να μπορώ να τα έχω κάθε φορά που θα μου λείπει και θα κλαίω».

Η περαστική γυναίκα τότε συνειδητοποίησε ότι δεν κοίταζε απλά ένα φόρεμα. Κοίταζε μια μητέρα… Μια μητέρα που γνώριζε ότι θα φύγει από τη ζωή και ότι δεν θα μπορεί πια να αγκαλιάζει και να φιλάει την κορούλα της. Έτσι, πήρε όλη την αγάπη που είχε για το όμορφο κoριτσάκι της και την χώρεσε σε ένα φόρεμα.

Συνειδητοποίησε ότι δεν έβλεπε πια ένα παιδί που ένιωθε υπερηφάνεια για το φόρεμα που του εφτιαξε η μαμά του. Είχε μπροστά της ένα παιδί τυλιγμένο με την αγάπη της μητέρας του.

Η αγάπη της μάνας είναι όμορφη.

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Λίγο ἀκόμα; Δεκέμβριος 4, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment YouTube Preview Image

Η σχέση γιού – μητέρας καθώς εξελίσσεται μέσα στο χρόνο…

Πηγή: Αγία Ζώνη

Γονιός για πάντα Σεπτέμβριος 21, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment

    Έχω ακούσει πολλά όνειρα:
 “Να γεννήσω, να λευτερωθώ, να ησυχάσω”,
 ή αργότερα: “Να ξεπεταχτούν τα παιδιά, να ησυχάσω”
, πιο έπειτα:
 “Να στρωθούν στο σχολείο, να μπουν σε μία ρέγουλα,
να ησυχάσω” κα απελπισμένες φωνές:
“Αμάν! Να περάσει η εφηβεία που με παλάβωσε,
να ησυχάσω…”.
            Έχω ακούσει πολλά τέτοια όνειρα
 και τα καταλαβαίνω γιατί πρώτα τα έκανα εγώ.
 Τα παιδιά γεννήθηκαν, λευτερώθηκαν, 
αλλά… Και ξεπετάχτηκαν αλλά…
             Και στο σχολείο πήγαν, τα προβλήματα 
τα έλυναν μόνα τους, αλλά…
 Και η εφηβεία πέρασε -αμάν πιά- αλλά…
 Ναι, ναι, μη μεταθέτετε την ησυχία σας 
όταν όπως λένε θα αποκατασταθούν επαγγελματικά 
ή με γάμο.
 Εγώ έκανα αυτό που από ένστικτο
έκανε ο γονιός της Μεσογείου
και έτσι πραγματικά ησύχασα.
Τοποθέτησα τη φράση δηλαδή:
 γονιός για πάντα και από τότε…
… ησύχασα.
            Γονιός για πάντα,
κάτω από την ίδια στέγη για πάντα
και δόξα τω Θεώ, γι’ αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο
 αν τα “παιδιά” είναι αποκαταστημένα, όπως λέμε,
 έφυγαν απ’ τη φωλιά τους κι έκτισαν δικιά τους.
 Ξέρουν πως το αποκούμπι του πατρικού σπιτιού
υπάρχει κι αναπαύονται σ’ αυτό.
Οι επαγγελματικές στεναχώριες υπάρχουν πάντα
και βεβαίως θα τις πούμε στο γονιό.
 Θα τις μεγαλοποιήσουν κιόλας αν θέλετε
από μία ασυνείδητη ανάγκη να ακούσουν ένα γλυκό λόγο
όπως τότε που έπεφταν σαν παιδιά,
χτυπούσαν και ο γονιός τους έλεγε:
“Έλα, δεν είναι τίποτα, μέχρι να παντρευτείς θα γιάνει”.
Ρώτησα μία φίλη για τον νιόπαντρο γιο της τι κάνει
. “Καλά” μου απάντησε.
 Μόνο που κάθε φορά που ρωτώ, το πληρώνω σε λεφτά,
γιατί δεν τα βγάζουν πέρα τα παιδιά.
Σκέφτομαι να μην ξαναρωτήσω τι κάνουν,
γιατί φαλίρισα.
            Οι οικογενειακοί καβγάδες
είναι κάτι συνηθισμένο και χρειαζούμενο, αν θέλετε…
            Το ζευγάρι, αν οι σχέσεις με το πατρικό σπίτι
 είναι καλές, θα φέρει αυτά τα προβλήματα 
προς λύσιν η σαν διέξοδο, στο γονικό σπίτι.
 Όταν ξεθυμάνουν, όταν με χιούμορ και εξυπνάδα
τους απομυθοποιήσεις το… τραγικό τους αδιέξοδο
και με την πείρα σου τους πείσεις
πως η συνύπαρξη δυο χαρακτήρων έχει δυσκολίες
για όλους, αλλά είναι γοητευτική η πορεία γνωριμίας
και ένωσης μ’ αυτόν τον άλλον
 ξαναλάμπει ο ήλιος στα μάτια τους.
 Φεύγουν αγκαλιασμένοι κι εσύ βέβαια 
ψήνεις καφέ για να συνέλθεις από το σοκ 
που έπαθες. 
 
Αργότερα τα εγγόνια
 θα βρίσκουν καταφύγιο σε σένα..
 Η επαφή μαζί τους, μπορεί να μην είναι ποσοτική,
 δηλαδή να μη μένουμε κοντά κι έτσι να μη βλεπόμαστε
και τακτικά ούτε για πολλές ώρες,
αλλά ξέρουν πως σε κάθε δυσκολία
 θα τρέξουν σε σένα
και είναι δύσκολος ο δρόμος σήμερα και για τα παιδιά.
            Τα σκέφτηκα αυτά, ετούτο τον καιρό που
κάποια εγγόνια μου μπήκαν στην εφηβεία.
 Στην εφηβεία από την οποία πίστευαν
πως είχαν πια ξεμπλέξει και γλυτώσει.
            Και αρχίσαμε ξανά, από την αρχή
να κουβεντιάζουμε τα βάσανα του έρωτα,
ή να προσπαθώ να ανασκευάσω την εφηβική βεβαιότητα
πως “κανείς δεν με καταλαβαίνει”.
Έπρεπε να στηρίξω τον άλλον που έχει την αγωνία
των εισαγωγικών στο Πανεπιστήμιο,
αυτή τη χρονιά. “Θα τα καταφέρω γιαγιά;”,
όλο αγωνία ρώτησε, ερώτημα που το ‘χα ξανακούσει
 και από τα παιδιά μου.
            “Το μωρό, μάνα, αρρώστησε·
 θα τα καταφέρει ο οργανισμός του να τα βγάλει πέρα;”.
            Πηγαίνεις, έρχεσαι, πηγαινοέρχονται στο σπιτικό σου
τα παιδιά σου.
Δεν είναι εκείνα τα παιδικά πρόσωπα που ήξερες.
 Τώρα σχηματίστηκαν οι πρώτες -αδιόρατες βέβαια,
 αλλά σχηματισμένες -ρυτίδες, έγνοιας.
.Και όλοι αυτοί περιμένουν να τους ενισχύσεις 
την κλονισμένη αυτοπεποίθηση, περιμένουν 
όχι σοφίες, όχι ρετσέτες και αποφθέγματα. 
Περιμένουν να τους δώσεις 
την πίστη για την αξία 
του αγωνιζόμενου ανθρώπου.
            Κάτω από την ίδια στέγη έρχονται 
να κουρνιάσουν τα όνειρα,
 οι φόβοι, οι αγωνίες
  και της καινούργιας γενιάς.
         Τι είπατε;
Πώς μόλις μεγαλώσουν τα παιδιά σας
 ή όταν αποκατασταθούν θα ησυχάσετε;
            Μα ετοιμαστείτε για
 μία ευλογημένη αλήθεια:
 “Γονιός για πάντα”!
“Κάτω από την ίδια στέγη για πάντα”.
Ευτυχώς!!!
της Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη
πηγή: Ορθόδοξη Γυναίκα
Αναδημοσίευση από: Όταν ο Θεός στέλνει ένα παιδί

Γυναίκες στις οποίες αξίζει να υποκλινόμαστε Αύγουστος 30, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Οικογένεια / Παιδί, Τεκνογονία / Εκτρώσεις , 1 comment so far

Μαμάδες που μεγαλώνουν παιδιά με ειδικές ανάγκες. Οι γυναίκες στις οποίες αξίζει να υποκλινόμαστε

ειδικές ανάγκες

Το μεγάλωμα ενός παιδιού δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση και αυτό είναι κάτι που το αντιλαμβάνεσαι μόνο όταν γίνεις η ίδια μαμά. Πόσες φορές δεν έχετε θυμηθεί τα λόγια των μαμάδων σας, όταν σας έλεγαν «κάποτε θα γίνεις κι εσύ μαμά και θα με καταλάβεις». Ναι, τώρα που έχετε δικά σας παιδιά τις καταλαβαίνετε και αναγνωρίζετε όλα όσα έκαναν, για να σας μεγαλώσουν.

Υπάρχουν, όμως, και κάποιες μαμάδες, που έχουν να αντιμετωπίσουν περισσότερες δυσκολίες.

Μαμάδες, που τα παιδιά τους έχουν κινητικά, διανοητικά ή ψυχολογικά προβλήματα. Μαμάδες, που δεν έχουν ακούσει ούτε μια φορά τη λέξη «μαμά» από τα χείλη των παιδιών τους και ενδεχομένως να μην την ακούσουν ποτέ. Μαμάδες, που μεγαλώνουν τα παιδιά τους με απεριόριστη αγάπη και αξιοπρέπεια σε μια χώρα που, ας μη γελιόμαστε, δεν στέκεται καθόλου στο πλευρό τους.

Σε αυτές τις μαμάδες αξίζει όλοι μας να υποκλινόμαστε:

Επειδή άκουσαν τα χειρότερα από το στόμα των γιατρών, αλλά κατάφεραν να μαζέψουν τα κομμάτια τους και να συνεχίσουν.

Επειδή αντιμετωπίζουν καθημερινά τα βλέμματα, τις κακίες και τα αρνητικά σχόλια με αξιοπρέπεια και στωικότητα.

Επειδή είναι δυνατές, τόσο δυνατές που και οι ίδιες απορούν με τη δύναμη τους.

Επειδή, εκτός από μαμάδες, είναι και γιατροί και φυσιοθεραπευτές και λογοθεραπευτές και οτιδήποτε άλλο χρειάζεται το παιδί τους.

Επειδή κάποιες μέρες είναι πιο δύσκολες από τις άλλες, όμως αυτές δεν το βάζουν κάτω

Επειδή πάντα ελπίζουν, ακόμα κι όταν φαινομενικά δεν υπάρχει ελπίδα

Επειδή έχουν ανεξάντλητη υπομονή

Επειδή γνωρίζουν πως το παιδί τους τις χρειάζεται όσο τίποτα άλλο στον κόσμο

Επειδή θα έδιναν και τη ζωή τους, για να κάνουν τα παιδιά τους όλα αυτά τα μικρά …δηθεν ενοχλητικά πράγματα, που κάνουν τα άλλα παιδιά

Επειδή, τελικά, όταν κοιτάζουν τα παιδιά τους, δεν βλέπουν παιδιά με ειδικές ανάγκες, αλλά μονάχα τα αγγελούδια τους…

Πηγή: Γόβα – Στιλέτο

Η Αρχή μιας Νέας Ζωής Ιανουάριος 1, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Φύση / Ζώα , add a comment YouTube Preview Image

Καλή κι ευλογημένη χρονιά!

Μάνα, κάνει κρύο εδώ Μάρτιος 8, 2013

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Τεκνογονία / Εκτρώσεις , 2Σχόλια YouTube Preview Image

Τι θα έλεγε ένα παιδί στη μάνα του αφότου έχει υποστεί έκτρωση; Ένα τραγούδι με εξαιρετική μουσική κι εύστοχους στίχους που χτυπά κατευθείαν στην καρδιά. Ακούστε το και διαδώστε το.

Κάνει κρύο εδώ, δεν αντέχω παγώνω.
Μια αγκαλιά δεν υπάρχει για να μου διώξει τον πόνο.
Τι ανθρώπους μου άφησες εδώ για ν’ αγαπήσω;
Τι όνειρα μου άφησες να πραγματοποιήσω;

[] Έχεις αναρωτηθεί εάν ο Θεός θα σου ξαναχαριστεί;

[] Ποτέ σου δε θ’ ακούσεις το κλάμα μου
αλλά να σαι στο Θεό καλά είναι το τάμα μου []

Στίχοι: ΟΛΓΑ ΜΑΝΕΤΑ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΟΥΡΝΑΡΗΣ

Εκτέλεση: ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΟΥΡΝΑΡΗΣ

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσες (θέλουν να) χαρίζουν τη ζωή και σκορπούν τη χαρά και την ελπίδα γύρω τους με καύσιμο την πίστη και την αγάπη.

Λάδι και Δάκρυ Χρειάζονται τα Παιδιά Οκτώβριος 26, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , 2Σχόλια

his ministers a flaming fire

Ό,τι κι αν έκανε η μάνα για το παιδί της αυτό πήγαινε στα χαμένα. Όσες
προσπάθειες κι αν έκανε να το φέρει στο δρόμο του Θεού, ήτανε
άκαρπες. Άσπρο η μάνα,μαύρο ο γιος. Κι όσο έβλεπε να βγαίνουν απ’ τα
χέρια της, με την χάρη του Θεού, παιδιά υπέροχα, έξυπνα, χρήσιμοι
άνθρωποι στην κοινωνία, παιδιά περήφανα που την είχανε δασκάλα, και το
δικό της το μοναδικό παιδί, που του αφοσιώθηκε ολότελα σαν έμεινε
χήρα, να μην αποφασίζει για κάτι, της ερχότανε τρέλλα.
Η παρέα του έβαλε κατά νου να ξεθεμελιώσει και να ρημάξει
κράτος, ηθική, θρησκεία, πατρίδα.Έλα τώρα εσύ μάνα, που γαλουχήθηκες
και γαλούχησες γενεές γενεών με ό,τι ωραιότερο υπάρχει σε ουρανό και
γη, να συμφωνήσεις με το παιδί αυτό. Μέρες, εβδομάδες, μήνες έλειπε
από το σπίτι, χωρίς σημάδια ζωής. Κι’ η μάνα, αχ, αυτή η μάνα! Ποιος
θα γράψει ποτέ τους πόνους, τους μόχθους ,τα δάκρυα αυτών των μανάδων,
που δεν βλέπουν καμιά προκοπή, καμιά λαχτάρα στα παιδιά τους! Οι άλλες
που δικαιώνονται, χορταίνουν τουλάχιστο με τους επαίνους και τα
συχαρίκια των συγγενών. Η μάνα λοιπόν περίμενε. Πάντα περίμενε μια
αλλαγή. Η προσευχή της, το λιβάνι που έκαιγε, το καντηλάκι που άναβε, ήταν όλα, μα όλα γι’ αυτό το παιδί. Όταν ήρθε ο καιρός του να πάει
στρατιώτης, αναθάρρησε η μάνα. Ίσως εδώ βρει τον εαυτό του, είπε.
Αυτός όμως παρουσίασε πιστοποιητικό ψυχιάτρου και πήρε αναβολή.
Και να βλέπει η μάνα τις επιτυχίες των άλλων παιδιών, τα πτυχία ,τις
υποτροφίες και το δικό της παιδί χαμένο στις ιδέες του, τις
μηδενιστικές, τις καταστροφικές,. Κι’ αυτή εκεί, καντήλι και
θυμίαμα, λάδι και δάκρυ. Σημάδια έκανε το πάτωμα. Κάποτε
παρουσιάσθηκε στο σπίτι, γιατί πήρε την απόφαση να πάει
στρατιώτης .»Καλό σημάδι» είπε μέσα της η μάνα.
Πέρασε όλη την θητεία του σε φυλάκιο του Έβρου. Δεν ήρθε να τη δει
ούτε μια φορά. Κι’ η μάνα δεν άφησε το εικονοστάσι χωρίς λάδι και δάκρυ
ούτε ένα βράδυ. Κάποτε απολύθηκε. Μάιο μήνα ήρθε ίσια στο σπίτι.
Χαρούμενος, κεφάτος, σα να μην έλειψε ούτε μια μέρα. Της ζήτησε χρήματα
να πάει λιγες μέρες στη θάλασσα με κάτι φίλους. Του έδωσε αμέσως.
Ένιωθε να παλεύει η μάνα με κάποιον στήθος με στήθος. Κι’ αυτός ο
κάποιος δεν ήταν το παιδί της . Ήταν το πνεύμα του κακού που έπρεπε να
το νικήσει το πνεύμα του Θεού.
Πέρασαν δέκα μέρες κι όλη η παρέα γύρισε. Γύρισαν χαρούμενοι. Είπανε
τα νέα τους, φάγανε, ήπιανε καφέ και τότε ο γιος της της φέρνει ένα
δέμα.
-Μάνα , σου έφερα ένα δώρο. Είπα να μην έρθω με άδεια χέρια αυτή τη
φορά. Άνοιξέ το να δούμε αν σου αρέσει. Δώρο από σένα αγόρι μου και
δεν θα μου αρέσει; Και μόνο που με σκέφτηκες φτάνει. -Άνοιξέ το ,
λοιπόν… Η μάνα παίρνει το δέμα και το ανοίγει . Μόλις αντίκρυσε
το δώρο πάγωσε. Τα δάκρυά της αυλάκωσαν τα μάγουλά της. Ήταν ένα
πανέμορφο καντηλάκι ,σπάνιας τέχνης . -Μάνα,σ’ έβλεπα πρωί και βράδυ να
ανάβεις το καντήλι και ήξερα, ήμουνα βέβαιος πως τόκανες για μένα. Στη
σκέψη μου ,στη θύμησή μου, σ’ έφερνα πάντα μπροστά στο καντηλάκι.
Τίποτε δεν μου ξέφευγε απ’ όσα έκανες , απ’ όσα υπέφερες. Καποιο μέρος
ήθελα νάχω σ’ αυτή σου τη λαχτάρα. Άντε λοιπόν ,σήκω. Έλα μπράβο, βάζω
το καντηλάκι, βάζεις το λάδι και το… δάκρυ!…. Μα σούφερα
ένα ακόμη ακόμη δώρο. Άνοιξέ το!… Πήρε η μάνα το δεύτερο
δώρο, το ανοίγει και τι να δει! Ένα κ α ν τ ή λ ι !
-Κι άλλο παιδάκι μου; Δίδυμα ήτανε; -Αυτό για το σαλόνι. Φωνάξαμε
τον πατέρα Γρηγόριο να κάνει αγιασμό και βρήκε το σαλόνι χωρίς
καντήλι. Ξέρεις πόσο ντροπιάστηκα; Ολόκληρο σαλόνι χωρίς καντήλι ;
Μ ά ν ε ς αγρότισσες, μάνες νησιώτισες, μάνες πολίτισες,
Βορειοηπειρώτισες. Μάνες που τα παιδιά σας γέμισαν την ποδιά σας με
πτυχία, με διπλώματα κι εσείς οι άλλες, που πασχίζετε μαζί με μένα
για νάβρουν τα παιδιά σας μια θέση στον ήλιο… Και σεις που πιστεύετε, και σεις που δεν πιστεύετε, πάρτε το λάδι και το δάκρυ σας κι ελάτε
να ανάψουμε όλες μαζί το κ α ν τ η λ ά κ ι που έφερε ο γιος
μου. Αφήστε όλους αυτούς , που θέλουν τάχα να προστατέψουν τα παιδιά
μας από αρρώστιες κι αρχίζουν να διαφημίζουν στην τηλεόραση
ανομολόγητους τρόπους, ελάτε λέω, να γονατίσουμε και να ζητήσουμε
απ’ τον Θεό να σώσει τα παιδιά μας.
Λάδι και δάκρυ χρειάζονται τα παιδιά μας. Με λάδι και δάκρυ δεν χάνονται ποτέ!

Φανής Μήτσου Θεοδωρίδου
Ζωντανές Ιστορίες

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ιωαννίδου για την αποστολή του κειμένου.