jump to navigation

Ο Ρομπέν των παπουτσιών μοιράζει παπούτσια σε άπορους (Θεσσαλονίκη) Μάρτιος 1, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Το καλό ( ; ) νέο της ημέρας.

Ζ.Ι.

Τρεις χιλιάδες ζευγάρια χρησιμοποιημένα παπούτσια επιδιορθώθηκαν, επενδύθηκαν με ισοθερμικούς πάτους, καθαρίστηκαν και δόθηκαν σε άστεγους και άπορους, κατά την τελευταία διετία, χάρη σε πρωτοβουλία μεγάλης αλυσίδας καταστημάτων επιδιόρθωσης υποδημάτων.

«Τα τελευταία χρόνια, από τότε που άρχισε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα, υπήρχαν άστεγοι και άποροι άνθρωποι που πήγαιναν στα τσαγκαράδικα και ρωτούσαν αν υπάρχει κανένα ξεχασμένο ζευγάρι παπούτσια που δεν το θέλει κανείς. Έτυχε να έρθουν και σε μένα και στα άλλα μαγαζιά της αλυσίδας για να ζητήσουν ένα ζευγάρι παπούτσια. Επειδή οι καιροί είναι δύσκολοι σκέφτηκα πώς θα μπορούσαμε να βρούμε παπούτσια γι αυτούς τους ανθρώπους. Έτσι, μέσω μιας αφίσας, που βάλαμε στα καταστήματά μας, απευθύναμε έκκληση στους πελάτες μας να μας φέρουν τα παπούτσια που δεν τα φορούσαν πια για να τα διορθώσουμε, να τα περιποιηθούμε και να τα δώσουμε σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη», αναφέρει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο Στέργιος Τσακίρης, ιδιοκτήτης της αλυσίδας καταστημάτων επιδιόρθωσης υποδημάτων, η οποία εδρεύει στη Θεσσαλονίκη.

Σύμφωνα με τον ίδιο, το 2013, που ξεκίνησε αυτή η πρωτοβουλία, σε όλα τα καταστήματα της αλυσίδας επιδιορθώθηκαν και δόθηκαν σε άστεγους και άπορους συνολικά 1200 ζευγάρια παπούτσια, ενώ το 2014 ο αριθμός έφτασε στα 1800 ζευγάρια.

«Αυτή η πρωτοβουλία μας είναι ένα είδος «κοινωνικής προσφοράς», στην οποία δεν δώσαμε καμία δημοσιότητα, πέρα από μια αφίσα που τυπώσαμε και βάλαμε στα καταστήματα μας για να μας φέρουν οι πολίτες παπούτσια που δεν χρειάζονται πια. Θα συνεχίσουμε να δεχόμαστε και να επιδιορθώνουμε παπούτσια για να δοθούν σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη και το 2015 και το 2016 και όσο υπάρχουν άνθρωποι που τα χρειάζονται», προσθέτει ο κ. Τσακίρης.

Ο κ. Τσακίρης, αν και απόφοιτος της Σχολής Εμποροπλοιάρχων με δίπλωμα μηχανικού Γ΄, δεν ασχολήθηκε ποτέ με το αντικείμενο των σπουδών του. Περιμένοντας ένα διορισμό στη ΔΕΗ , ο οποίος ποτέ δεν έγινε, έμαθε την τέχνη του τσαγκάρη από τον πεθερό του που είχε μαγαζί στην Πτολεμαΐδα και σε ηλικία 25 ετών , το 1998, άνοιξε το πρώτο του κατάστημα στη Θεσσαλονίκη, μέσα στο πρώην σούπερ μάρκετ «Continent», στην περιοχή του αεροδρομίου. Στη συνέχεια, άνοιξε και δεύτερο κατάστημα στη Θέρμη, μετά στη γενέτειρά του την Ξάνθη και με το πέρασμα των χρόνων η εταιρεία απέκτησε εννέα καταστήματα και μετατράπηκε σε αλυσίδα με 66 καταστήματα franchise, από τα οποία τα τρία στην Κύπρο και ένα στη Σκόδρα της Αλβανίας.»Οι δουλειές πηγαίνουν καλά. Εκτός από επιδιορθώσεις κάνουμε και μεταποιήσεις υποδημάτων, δηλαδή ένα μυτερό παπούτσι το κάνουμε στρογγυλό, ή το αντίθετο, ένα κλειστό παπούτσι το κάνουμε ανοιχτό μπροστά, ή ξώφτερνο κλπ. Πάντα ένα ποσοστό 30-35 % των ανθρώπων αγοράσουν φτηνά παπούτσια. Από τους υπόλοιπους οι μισοί αγοράζουν παπούτσια που κοστίζουν 50-100 ευρώ και οι άλλοι μισοί παπούτσια ακριβότερα από 100 ευρώ. Αυτοί που αγόρασαν παπούτσια μεσαίου κόστους ή ακριβά παπούτσια , τώρα με την κρίση ενδιαφέρονται για μεταποίησή τους. Επομένως, υπάρχουν εκατομμύρια ζευγάρια παπούτσια που μπορούν να μεταποιηθούν, κι έτσι έχουμε πάντα δουλειά, η οποία βασίζεται στην προσωπική εργασία.

Σήμερα, στα καταστήματα της αλυσίδας, εργάζονται συνολικά 250 άτομα. Είμαστε η μοναδική εταιρεία που δεν ζητάει ποσοστό επί των πωλήσεων για το franchise, ο μόνος μας όρος είναι τα υλικά που χρησιμοποιούνται στα καταστήματα να είναι της εταιρείας. Επίσης πριν ανοίξει κανείς κατάστημα με franchising εκπαιδεύεται για 1,5 μήνα από την εταιρεία μας, όπου αποκτά το 80% των γνώσεων που χρειάζεται και στη συνέχεια διοργανώνουμε επιμορφωτικά σεμινάρια», προσθέτει ο κ Τσακίρης.

Πηγή: Madata

Το Κατσαρόλι – Ο Μεγάλος Δάσκαλος Οκτώβριος 17, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία, Οικογένεια / Παιδί , 5Σχόλια

Η οικογένειά μου ήταν φτωχή. Οι γονείς μου ήταν εργάτες και οι δύο, εργαζόμενοι από την εφηβεία τους. Γνωρίστηκαν στη Γερμανία, διπλοβάρδιες στα εργοστάσια, αιματηρές οικονομίες για να αγοράσουν οικόπεδο, να χτίσουν σπίτι και να επιστρέψουν στην πατρίδα, όπου δεν είχαν τίποτα.

Εγώ και η αδερφή μου μεγαλώσαμε σχεδόν μόνες μας. Από την πρώτη Δημοτικού φτιάχναμε το πρωινό μας (όχι σαν αυτό το διαφημίσεων), κλειδώναμε το σπίτι, περπατούσαμε 15 λεπτά ως τη στάση του λεωφορείου και πηγαίναμε στο σχολείο. Επιστρέφαμε, ζεσταίναμε το φαγητό μας και στρωνόμασταν αμέσως στο διάβασμα. Οι γονείς έλειπαν από τα ξημερώματα και επέστρεφαν αργά το απόγευμα. Στις διπλοβάρδιες, την επομένη το πρωί.
Η μητέρα μου μόλις επέστρεφε, πάντα έκανε την ίδια ερώτηση: Διαβάσατε;<
Ήταν αγράμματη, οπότε δεν μπορούσε και να μας ελέγξει. Αν απαντούσαμε καταφατικά, μας άφηνε να παίξουμε τον υπόλοιπο χρόνο που έμενε μέχρι να πάμε για ύπνο. Αν καταλάβαινε ότι δεν είχαμε ακριβώς τελειώσει τα μαθήματα, έλεγε την φράση που έμεινε παροιμιώδης στην οικογένεια: «Να καθίσετε να τελειώσετε το διάβασμα, εκτός αν θέλετε να πάω να πλύνω τα κατσαρόλια».

Ο μύθος, που εμείς ως παιδιά είχαμε πιστέψει, ήταν πως μας είχαν αγοράσει από ένα κατσαρόλι. Το κατσαρόλι ήταν ένα μεταλλικό σκεύος, στο οποίο έβαζαν το φαγητό τους για να φάνε το μεσημέρι στο εργοστάσιο. Γιατί βέβαια δεν ξόδευαν δεκάρα για να αγοράσουν οτιδήποτε από τις καντίνες. Μας είχαν πει λοιπόν, πως αν κάποια στιγμή καταλάβαιναν πως «δεν παίρνουμε τα γράμματα», θα μας έπλεναν το ωραίο μας κατσαρόλι και θα πηγαίναμε την επόμενη μέρα για μεροκάματο. Μπορεί να μην ήξερα τι διαφορά θα είχε η δουλειά που θα έκανα τελειώνοντας το σχολείο από αυτή που έκαναν οι δικοί μου στο εργοστάσιο, αλλά ήξερα πως ο πατέρας μου όταν ήταν στο σπίτι, δεν ήταν σε θέση να κάνει τίποτ’άλλο εκτός από το να πέσει για ύπνο. Κι ευτυχώς δηλαδή, γιατί όταν δεν μπορούσε να κοιμηθεί, τα νεύρα του ήταν σε τέτοιο χάλι που κρατούσαμε την αναπνοή μας για να μην ακούει ήχους (άλλη φορά θα σας πω τι συνέβαινε, αν γινόταν το λάθος και τους άκουγε). Ήξερα ακόμα πως τα παπούτσια του ήταν γεμάτα μεταλλικά ρινίσματα (γρέζια τα έλεγε) και μαζί με τη μητέρα μου τα βγάζαμε ένα-ένα για να σώσουμε τα παπούτσια. Ήξερα ότι τα χέρια της μάνας μου είχαν ρόζους και έτριβε κάθε βράδυ τα μπράτσα και τα δάχτυλά της βογκώντας. Και κάθε φορά που άκουγα την απειλή για το κατσαρόλι, μολονότι ως σπασικλάκι που ήμουν, είχα τελειώσει τα μαθήματά μου, τους έριχνα άλλη μια ματιά για καλό και για κακό.
Ακόμα κι όταν εκείνο το πρώτο όνειρο της επιστροφής στην πατρίδα πραγματοποιήθηκε, τα πράγματα δεν άλλαξαν και πολύ. Πάλι φορούσα τα ρούχα της αδερφής μου, πάλι τρώγαμε παγωτό μία φορά την εβδομάδα (από το φτηνό), πάλι οι γονείς μου δούλευαν όλη μέρα και δεν ξεκουράζονταν ποτέ. Κι εμείς το ίδιο.
Από 12 χρονών είχαμε μάθει να μαγειρεύουμε, να καλλιεργούμε το περιβολάκι, να φροντίζουμε τα ζώα, να διορθώνουμε τις ελαφριές ηλεκτρικές και υδραυλικές βλάβες, να βάφουμε, μέχρι και να χτίζουμε, όταν ο πατέρας μας αποφάσισε να «σηκώσει» άλλον έναν όροφο. Μόνοι μας. Εργάτης, τεχνίτης δεν πάτησε κανείς. Είχαμε ένα μικρό, συνοικιακό χρωματοπωλείο. Μάθαμε να ζυγίζουμε, να τιμολογούμε, να συναλλασσόμαστε με τους πελάτες, να παραλαμβάνουμε από τους προμηθευτές.

Η μοναδική μας πολυτέλεια, και στη Γερμανία και εδώ, ήταν το ποδήλατο. Μόνο που δεν είχαμε πολύ χρόνο να το χαρούμε, γιατί ακόμα κάθε απόγευμα η μητέρα κράδαινε το κατσαρόλι! Κι εμείς έπρεπε να είμαστε εντάξει με το σχολείο. Και λέξεις όπως φροντιστήριο ήταν απαγορευμένες. «Αν είναι να θες σαράντα πέντε μάστορες κι εξήντα μαθητάδες,  άστο! Πάρε το κατσαρόλι σου, να έχεις και το κεφάλι σου ήσυχο», έλεγε η μάνα μου.
Το κατσαρόλι, λοιπόν, όσο και αν σας τρομάζει εσάς που το ακούτε πρώτη φορά, με έμαθε πολλά πράγματα. Περισσότερα από όσα, ίσως, φαντάστηκαν οι γονείς μου. Και άκουγα τον μεταλλικό του ήχο και αφού εκείνοι έφυγαν πρόωρα από τη ζωή.
Με έμαθε να εκτιμώ τους ανθρώπους που εργάζονται καταπονώντας το σώμα τους και να τους σέβομαι απεριόριστα.
Με εξοικείωσε με την ιδέα της χειρονακτικής εργασίας και όταν χρειάστηκε να εργαστώ για να τελειώσω το σχολείο και να σπουδάσω, δεν δίστασα και δεν ένιωσα άσχημα να κάνω την μαγείρισσα, την καθαρίστρια, την εργάτρια σε θερμοκήπιο και σε βιοτεχνία.
Κρατούσε το μυαλό μου προσηλωμένο στον στόχο. Σε αυτό που ήθελα να κάνω και με βοήθησε να το πετύχω έστω και μερικά χρόνια αργότερα από το κανονικό.
Με έμαθε να εκτιμώ αυτά που κερδίζει κανείς με τον ιδρώτα του, είτε εργάζεται σωματικά είτε πνευματικά. Να μην τα σπαταλώ, αν και από τη φύση μου γεννήθηκα σπάταλη. Το ισορρόπησα.
Με εμπότισε με βαθύτατη απέχθεια για τους ανέντιμους ανθρώπους, που δεν ντρέπονται να κερδίζουν χρήματα χωρίς να εργάζονται. Και για εκείνους που εκμεταλλεύονται την αγνότητα ανθρώπων όπως η μάνα μου, για να εκμεταλλευτούν τον κόπο τους παριστάνοντας τους προστάτες τους.
Γέννησε μέσα μου τον έρωτα για την Παιδεία! Όχι την άγρα πτυχίων. Την αληθινή. Την αγάπη για την εργασία και την προσφορά. Την επιδίωξη της αξιοπρέπειας και της αυτάρκειας. Αυτά ονειρεύτηκα να μεταδώσω σε όσους θα μου έκαναν την τιμή να γίνουν μαθητές μου.
international_silver_old_colony_silverplate_1911_monograms_solid_smooth_berry_casserole_spoon_P0000183901S0015T2
Μου έδωσε το θάρρος να αντιμετωπίσω διεστραμμένες αντιλήψεις γονέων, που με προσλάμβαναν νομίζοντας πως η δουλειά μου είναι να φροντίζω να πηγαίνουν τα παιδιά τους στο σχολείο με λυμένες τις ασκήσεις.
Το κατσαρόλι ήταν το σύμβολο της πραγματικής ζωής. Θα νόμιζε κανείς πως ένα παιδί, ακούγοντας με τη φαντασία του τον μεταλλικό του ήχο, θα αποκτούσε φοβίες για τη φτώχεια, την χειρωνακτική εργασία, την ταπεινή καταγωγή. Θα έκανε όμως λάθος!
Για εμένα και την αδερφή μου, το κατσαρόλι είπε αυτά που οι αγράμματοι γονείς μας δεν είχαν την ικανότητα να εκφράσουν: Ο μόνος αξιοπρεπής τρόπος ζωής είναι να εργάζεσαι, να παράγεις, να προσφέρεις. Με κάποιον τρόπο πρέπει μόνος σου να γεμίζεις το κατσαρόλι σου, να κερδίσεις τη ζωή σου. Καθήκον σου είναι να το γεμίσεις. Δική σου απόφαση αν θα καταπονήσεις το πνεύμα ή το σώμα. Κάθε επιλογή αποδεκτή, αρκεί να είναι αυτό που σου ταιριάζει.
 Διαλέγεις και παίρνεις! 

Πηγή: Σκεπτέον Εστί

Λέξεις κλειδιά: σχολείο, φτώχεια, Παιδεία / Εκπαίδευση, γερμανία, εργασία, μαρτυρία, μετανάστευση, οικονομία

Ανατομία της Κρίσης Οκτώβριος 9, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment YouTube Preview Image

Ομιλία του Σεβ. Μητροπολίτη Λαυρεωτικής & Μεσογαίας κ. Νικολάου για την οικονομική κρίση το 2011 που παραμένει επίκαιρη.

 

Λέξεις κλειδιά: π. Νικόλαος Μεσογαίας, κρίση, οικονομία

Ευχή για τους Ανέργους Νοέμβριος 4, 2013

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 2Σχόλια

Pencil Vs Camera - 46
του π. Ανδρέα Κονάνου

Ας πούμε μια ευχή για τους άνεργους των ημερών μας.
Νέους και μεγαλύτερους.
Που νιώθουν άχρηστοι, ανίκανοι, ανασφαλείς, αβέβαιοι.
Που νιώθουν τα όνειρά τους να μαραίνονται,
και τις ελπίδες τους να σβήνουν.

Που δεν μπορούν να δημιουργήσουν κάτι,
να ζήσουν την αγάπη τους,
να ολοκληρώσουν τον έρωτά τους,
να κάνουν το σπίτι τους.

Που τρελαίνονται απ’ το άγχος.
Που νιώθουν ανάξιοι, ανίκανοι, ένα μηδενικό.

Που ντρέπονται να βγουν στη γειτονιά
και να κυκλοφορήσουν.

Που ώρες ώρες σκέφτονται να δώσουν ένα τέλος σ’ όλα αυτά,
και στη ζωή την ίδια.
Μελαγχολία φουλ.

Σ’ αυτούς, Κύριε, δώσε το Φως Σου.
Να νιώσουν άξιοι και σπουδαίοι, έστω και χωρίς δουλειά.
Δεν είναι η δουλειά η αξία σου, αδερφέ μου!!
Η αξία σου είναι η ύπαρξή σου!!
Τα μάτια και το βλέμμα σου και το χαμόγελό σου!

Να νιώσουν ελπίδα, μόνο και μόνο επειδή αναπνέουν.
Δεν τέλειωσαν όλα!!
Να νιώσουν δυνατοί, ότι μπορούν να βρουν λύση.
Να κάνουν κάτι, να μη συμβιβαστούν!!

Θέλω μια προσευχή να βγει με την αναπνοή μου σήμερα.

Γι’ αυτούς που απολύονται, τόσο άδοξα και τραγικά.
Κι έχουν και παιδιά..

Για τους άνεργους.
Που κλαίνε.
Κι ας είναι κι άντρες…

Κύριε, κάνε κάτι.
Κύριε, εργάσου.

Πηγή: Facebook

Λέξεις κλειδιά: π. Ανδρέας Κονάνος, προσευχή, ανεργία, εργασία, κρίση, οικονομία

Διδάγματα της Ιστορίας: Άνοδος κι Αποτελέσματα του Ναζισμού Σεπτέμβριος 19, 2013

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ιστορία, Πολιτική , 1 comment so far

Η οικονομική κρίση και η αποτυχία του πολιτικού συστήματος στη Γερμανία του μεσοπολέμου (δεκατίες 1920 & 1930) οδήγησε στην εκλογική άνοδο στην εξουσία του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος υπό την ηγεσία του Αδόλφου Χίτλερ. Με συνθήματα υπέρ της ενότητας του αίματος και της φυλετικής υπεροχής πρόβαλλε το όραμα για μια ισχυρή Γερμανία για τους Γερμανούς.

Κανένας Γερμανός όταν ψήφιζε τους Ναζί δεν φανταζόταν αυτό που επακολούθησε… Εκείνοι δεν ήξεραν. Εμείς όμως;

YouTube Preview Image

Οπτικοποιημένο, αδυσώπητα νηφάλιο ραδιοφωνικό σποτ της εκπομπής Ελληνοφρένεια από το ιστολόγιο Βαθύ Κόκκινο.

Λέξεις κλειδιά: 1940, φασισμός, χρυσή αυγή, Ιστορία, Πολιτική, εκλογές, κρίση, οικονομία

Ο άνθρωπος στις κρίσιμες εποχές – η αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου Σεπτέμβριος 6, 2013

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Ομιλία του Σταύρου Μπαλογιάννη, καθηγητή νευρολογίας και διευθυντή Α´ Νευρολογικής Κλινικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, που έγινε στην Σχολή Γονέων Κατερίνης στις 12-12-2011.

Ερωτήσεις και απαντήσεις μετά το τέλος της ομιλίας.

Λέξεις κλειδιά: πεμπτουσία, σταύρος μπαλογιάννης, άγχος, άνθρωπος, κρίση, οικονομία

Κάτι με Γέμισε Ελπίδα στης Ανεργίας την Καταιγίδα Ιούλιος 21, 2013

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία , 1 comment so far

Το νέο τραγούδι του Βασίλη Γούρναρη που μιλά για την καθημερινότητα, τη δυσκολία και την παρηγοριά απέναντι στην σκληρή πραγματικότητα της ανεργίας.

YouTube Preview Image

Λέξεις κλειδιά: βασίλης γούρναρης, εργασία, ελπίδα, νέοι, οικονομία

Η Ελλάδα που Αντιστέκεται: Κινηματογραφιστές σε Κρίση Οκτώβριος 1, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Επιχειρηματικότητα, Πολιτισμός , 1 comment so far

Είστε μια παρέα άνεργων νέων στην Ελλάδα της κρίσης. Τι θα κάνετε; Κλαίτε τη μοίρα σας, θα μεταναστεύσετε ή θα μείνετε και θα παλέψετε;

Οι Κινηματογραφιστές σε Κρίση αποφάσισαν να παλέψουν, σχεδίασαν, γύρισαν και παρουσίασαν στο κοινό τις δύο πρώτες ταινίες τους μικρού μήκους.

– Οι «Ικέτες» είναι μια αλληγορική ματιά στην μεταπολιτευτική πολιτική πορεία της Ελλάδας με ..λοξοκοιτάγματα και φυσικά πολύ ..φαγοπότι!

YouTube Preview Image

– Η 2η ταινία, «Το Χρήμα είναι Χρόνος» καταγράφει πως η ροή του χρήματος επηρεάζει τη ζωή των ανθρώπων που συναντά…

YouTube Preview Image

Κατά την άποψή μας πρόκειται για ποιοτικές δημιουργίες με κέφι και ευρηματικότητα. Οι φίλοι του κινηματογράφου θα απολαύσουν μερακλίδικες αναφορές στην αρχαία τραγωδία, τον Artist, την Κάλπική λύρα, τον Τσάρλι Τσάπλιν, τον Μαρσέλ Μαρσό κλπ.

Όπως αναφέρει και ο Μητροπολίτης Μεσογαίας στην πρόσφατη εγκύκλιό του προς τους μαθητές των σχολείων,

Είναι πολύ καλύτερο να διεκδικείς τη ζωή σου παρά να την κληρονομείς. Έχετε (οι νέοι) αυτή την ευκαιρία να κτίσετε από την αρχή το μέλλον σας.

Οι ‘Κινηματογραφιστές σε Κρίση’ δεν κάθονται με χέρια σταυρωμένα, αλλά ενεργοποιούνται και διεκδικούν δημιουργώντας. Με αυτό τον τρόπο «ποιούν ήθος» εκτός από τις ταινίες τους και στην πραγματική ζωή.

Η επόμενη, πιο φιλόδοξη παραγωγή των ‘Κινηματογραφιστών’ αφορά τα Ελγίνεια μάρμαρα. Εάν οι ταινίες τους σας άρεσαν, μπορείτε να επιβραβεύσετε κι ενισχύσετε την προσπάθειά τους στέλνοντας μια δωρεά.

ΥΓ

«Το Χρήμα είναι Χρόνος» επιλέχθηκε να είναι η ταινία με την οποία θα κλείσει το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Πάτρας το Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012.

Λέξεις κλειδιά: κρίση, κινηματογράφος, νέοι, οικονομία

Οι Αυτοκτονίες, η Οικονομική Κρίση και τα Πρότυπά μας Ιούλιος 4, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , 17Σχόλια

Σκέψεις με αφορμή μια αυτοκτονία

Πριν λίγες μέρες, κάποιος γνωστός μου, αυτοκτόνησε.
Τι έκανε όμως έναν δημόσιο υπάλληλο, κάτοχο πτυχίου, με μόνιμη εργασία, παντρεμένο (χωρισμένο για την ακρίβεια) και με παιδί, να προτιμάει τον θάνατο; Σας παρακαλώ, μην βιαστείτε να απαντήσετε με τη γνωστή «καραμέλα» για την «οικονομική κρίση».
Πριν την οικονομική , έχει προηγηθεί μια άλλη κατάρρευση, η ηθική, η ψυχική, η πνευματική.

Η πορεία της ζωής του
Ο Λ. πίστεψε στο πρότυπο που του καλλιέργησαν οι γονείς του, το σχολείο του, η τηλεόραση.
Πίστεψε κατ αρχήν ότι αν περάσει στο Πανεπιστήμιο θα είναι πετυχημένος.
Πίστεψε ότι -σε αντίθεση με τις χειρωνακτικές εργασίες- θα μπορεί να βγάζει χρήματα χωρίς ιδιαίτερο κόπο.
Και αφού η τηλεόραση μας έπεισε ότι τα χρήματα εξασφαλίζουν την ευτυχία, όταν θα έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και θα είχε χρήματα, δεν θα χρειαζόταν να μοχθεί κι έτσι θα ζούσε πλέον την υπόλοιπη ζωή του «ευτυχισμένος«!

Κι έβγαλε το Πανεπιστήμιο, και διορίστηκε στο δημόσιο (μία ακόμη εξασφάλιση σιγουριάς) και παντρεύτηκε, και απέκτησε και παιδί και σπίτι και αυτοκίνητο
Όλα σύμφωνα με το πρότυπο που του καλλιεργήσαμε.
Μετά όμως ήρθε ο εγωισμός, συγνώμη, ο χωρισμός εννοούσα.  Και βρέθηκε και πάλι, μόνος.

Αλλά έστω κι έτσι, ήταν ακόμη νέος, οπότε με την εξασφαλισμένη εργασία του στο δημόσιο και την καλή του εμφάνιση, θα μπορούσε σχετικά εύκολα να βρει μία άλλη «σύντροφο».
Και βρήκε, και νέα όνειρα και νέες ελπίδες ευτυχίας.
Αλλά κάπου εκεί, μαζί με το εσωτερικό κενό έρχεται και η οικονομική κατάρρευση. Τη θυμάστε εκείνη την «παραβολή του ασώτου» που ακούγαμε στην εκκλησία; Γιατί όταν η μικρότερη σε ηλικία όμορφη σύντροφος βλέπει να «τελειώνουν» τα χρήματα, τότε αισθάνεται ότι «κάτι δεν πάει καλά στη σχέση» και ψάχνει βρίσκει τον επόμενο … «άντρα».
Οπότε ο πετυχημένος πτυχιούχος δημόσιος υπάλληλος μένει και πάλι, μόνος.

Μόνος ..
Και τότε είναι που αναρωτιέται πάνω σε τι θεμέλια έχτισε τη ζωή του και που πήγε  η ευτυχία που του υποσχόταν όλοι.
Και σε μια κοινωνία που ο καθένας επιδιώκει «να περνάει καλά«, σε μια κοινωνία που οι φίλοι όταν δεν χρησιμεύουν ως «συνοδοί» στις εξόδους υπάρχουν επειδή μπορεί να μας φανούν «χρήσιμοι».
Σε μια κοινωνία που δεν υπάρχουν πλέον συγγενείς, γείτονες, φίλοι, συχωριανοί.
Σε μια κοινωνία που όσοι μπορούν, φοράνε τη μάσκα του «πετυχημένου» και «μοστράρουν» στην ανώνυμη πόλη και οι υπόλοιποι απλά αφήνονται στην τύχη τους.
Τότε το εσωτερικό κενό γίνεται δυσβάσταχτο.

Όμως …
αν δεν άκουγε τις σειρήνες της ευδαιμονίας ..

ίσως επιστρέφοντας στις ρίζες μας, βρίσκαμε πάλι το δροσερό νερό, που πότισε αιώνες και αιώνες και τρέχει ακόμη δίπλα σας, έτοιμο να μας ξεδιψάσει.

Δίπλα μας είναι η λύση.
Στην ενορία σου, σε ένα κοντινό μοναστήρι, στον ταπεινό λευίτη ιερέα, στην όμορφη βραδινή αγρυπνία, στο χέρσο πλέον χωράφι του πατέρα σου, στο χαμόγελο του παππού, αυτού που έκλεισες στο γηροκομείο και του παίρνεις τη σύνταξη, στο αγέννητο παιδί σου, που προτίμησες να σκοτώσεις κάνοντας αμνιοπαρακέντηση γιατί ήθελες να βεβαιωθείς ότι δεν θα είχε σύνδρομο down, αφού τότε θα κατέρρεε το δυτικό πρότυπο της «ευτυχίας σου».

ΥΓ. Δυστυχώς το περιστατικό της αυτοκτονίας είναι πραγματικό. Συνέβη πριν 1 εβδομάδα περίπου. Όσοι μπορείτε προσευχηθείτε να αναπαύσει ο Θεός την ψυχή του Λ.

Πηγή: Αντιπαρακμή

Ευχαριστίες στον Δημήτρη Νικολάου για την αποστολή του κειμένου.

Λέξεις κλειδιά: πρότυπα, τηλεόραση, χωρισμός, έκτρωση, απλότητα, αυτοκτονία, κρίση, οικονομία

Οι Σταυροφόροι ξανάρχονται Ιούνιος 15, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ευρώπη, Ιστορία, Πολιτική , add a comment

Ελάχιστοι Ελληνες έχουν έναν καλό λόγο να πουν για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα αυτόν τον καιρό. Πιστεύουν ότι είναι η πραγματική αιτία της κρίσης που πλήττει τη χώρα τους, καθώς έσπρωξε εύκολο χρήμα στους Ελληνες πολιτικούς και τώρα ζητεί, σαν τον Σάιλοκ, να αποζημιωθεί με ανθρώπινο κρέας. Το ίδιο συνέβη και πριν από 800 χρόνια. Οι άνδρες της 4ης Σταυροφορίας, οι οποίοι είχαν αρχικά ξεκινήσει να πολεμήσουν για τη Χριστιανοσύνη στους Αγίους Τόπους, βρέθηκαν αντ’ αυτού να λεηλατούν την Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα της ελληνόφωνης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, με αφορμή τα τεράστια χρέη που είχε συσσωρεύσει στη Δύση.

Ο τρόπος που έχει φερθεί η Ευρώπη κατά την τρέχουσα ελληνική κρίση δεν είναι λιγότερο επαίσχυντος από τον τρόπο που φέρθηκαν οι Σταυροφόροι πριν από τόσους αιώνες. Αν μη τι άλλο, η σκοτεινή αυτή ιστορική σελίδα θα έπρεπε να αποτελεί μια προειδοποίηση στους τραπεζίτες και τους πολιτικούς οι οποίοι προτιμούν να δουν την Ελλάδα να καταρρέει παρά να αναλάβουν τις ευθύνες της δικής τους ασωτείας.
Η Ελλάδα μπορεί να βρίσκεται στην περιφέρεια της Ευρώπης, όμως η Κωνσταντινούπολη του 12ου αιώνα ήταν η πύλη ενός επικερδέστατου εμπορίου μπαχαρικών, μεταξιού και ειδών πολυτελείας από την Ανατολή. Το εμπόριο αυτό είχε κάνει πλούσιους πολλούς ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη. Εμποροι από μέρη όπως η Βενετία, η Γένοβα, η Πίζα κατάφερναν να εξασφαλίζουν προνόμια και «παραθυράκια» στην Κωνσταντινούπολη που θα τα ζήλευαν οι σημερινοί νεαροί «διαχειριστές κεφαλαίων»: διαπραγματεύονταν θέσεις και συμφωνίες που τους επέτρεπαν να παρακάμπτουν τους ντόπιους εμπόρους και να αποφεύγουν τους φόρους. Και, όπως στη σύγχρονη Ελλάδα, αυτό οδήγησε στη ροή φθηνού ξένου κεφαλαίου στην αγορά.
Γύρω στο 1200, ωστόσο, τα πράγματα πήραν άσχημη τροπή. Μια απότομη περιστολή του εμπορίου στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία συνδυάστηκε με τις υπέρογκες δαπάνες από τη Βενετία, το μεσαιωνικό ανάλογο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αμέσως, το εύκολο χρήμα έδωσε τη θέση του στη σκοτεινή τέχνη της συλλογής χρεών. Οπως με την Αθήνα μετά το ξέσπασμα της κρίσης έγινε σαφές ότι κανένας δεν θα αναλάμβανε την ευθύνη για το ότι δάνεισε υπερβολικά ή γιατί αγνόησε τις δυσοίωνες προβλέψεις. Τις απώλειες δεν θα τις πλήρωναν οι δανειστές, αλλά μόνο η Κωνσταντινούπολη.
Τελικά, μια από τις αντίπαλες φατρίες στη Βασιλεύουσα πρόσφερε μια συμφωνία στη Βενετία: έναντι της κάλυψης των ζημιών της Γαληνοτάτης, η φατρία θα έπαιρνε βενετική στρατιωτική βοήθεια για να εξασφαλίσει την επιρροή της στον βυζαντινό θρόνο. Ωστόσο, το μέγεθος των δανειακών υποχρεώσεων της Κωνσταντινούπολης είχε υποτιμηθεί, ενώ είχε υπερτιμηθεί η σταθεροποιητική δύναμη των βενετικών όπλων. Το χρέος διογκωνόταν στο εξωτερικό και η παράλυση βάθαινε στο εσωτερικό.
Οι πάντες, από τον Πάπα μέχρι τους Ευρωπαίους βασιλείς, γνώριζαν ότι η πίεση στην Κωνσταντινούπολη αυξανόταν. Η μια αντιπροσωπεία μετά την άλλη έλεγε στους Ελληνες να συμμορφωθούν – δηλαδή να πληρώσουν. Οι σταυροφόροι, με ώθηση από τη Βενετία, πολιόρκησαν την Πόλη και τελικά εισέβαλαν σ’ αυτήν.
Αυτό που συνέβη ήταν αποτρόπαιο: οι θησαυροί της αυτοκρατορίας καταληστεύθηκαν και ο όχλος των «ιπποτών» συμπεριφέρθηκε χωρίς κανένα σεβασμό στους κατοίκους της, τον πολιτισμό και την ιστορία της. Παλάτια και εκκλησίες λεηλατήθηκαν, θρησκευτικά κειμήλια αρπάχτηκαν για να στολίσουν καθεδρικούς ναούς στη δυτική Ευρώπη.
Κρίνοντας ότι οι Ελληνες ήταν οικονομικά και πολιτικά αναξιόπιστοι, οι κατακτητές διόρισαν έναν αντιβασιλέα. Ο Βαλδουίνος της Φλάνδρας, που στέφθηκε αυτοκράτορας το 1204, έμοιαζε με κλασικό στέλεχος του ΔΝΤ: ένας τύπος με τον οποίο οι Ευρωπαίοι ηγέτες μπορούσαν να κάνουν άνετα τις δουλειές τους. Στο μεταξύ, οι ευγενείς που ήταν επικεφαλής της σταυροφορίας πήραν υπό τον προσωπικό τους έλεγχο ολόκληρες περιοχές της Πόλης και της αυτοκρατορίας – κλασική περίπτωση ξεπουλήματος. (Γι’ αυτό προσέξτε λίγο εκείνους τους τραπεζίτες και τις βίλες τους στο Αιγαίο· δεν χρειάζεται να είστε ιστορικός για να μαντέψετε ότι τις αποκτούν σε τιμές ευκαιρίας.) Η νέα Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης κράτησε μόνο 50 χρόνια προτού οι Ελληνες επιστρέψουν στην εξουσία.

Tου Peter Frankopan* στους New York Times, 24/5/2012
Ο Φράνκοπαν είναι διευθυντής του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών στην Οξφόρδη και συγγραφέας του βιβλίου «The First Crusade: The Call From the East».

Αναδημοσίευση από: Τρελο-γιάννης

Αυθεντικό άρθρο: Bankers at the Gates

Λέξεις κλειδιά: ρωμανία, σταυροφορίες, Ιστορία, Πολιτική, οικονομία