jump to navigation

Με το παράδειγμα και τη ζωή μας Ιούνιος 3, 2011

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Βλέπω μερικούς γονείς πόσο υπερβολικοί είναι και πόσο παράλογες απαιτήσεις έχουν από τα παιδιά τους. Κάποιος μου έλεγε ότι υποχρεώνει τα παιδιά του να εκκλησιάζονται κάθε Κυριακή και τα χτυπάει όταν του πουν ότι δεν θέλουν να πάνε στην Εκκλησία. Αυτά όμως δεν είναι σωστά πράγματα, γιατί με το ζόρι δεν μπορείς να κάνεις τον άλλο να αγιάσει.

Αλλά και μερικοί κληρικοί είναι απόλυτοι και μιλούν για τον Θεό με ένα τρόπο που σε τρομάζει. Εγώ βλέπω ότι η σημερινή εποχή έχει αλλάξει και ο άνθρωπος σήμερα σκέφτεται και ζει διαφορετικά από την εποχή την δική μας. Εμείς σαν παιδιά τρώγαμε ξύλο από τους γονείς και τους μεγαλύτερούς μας. Τώρα αυτά δεν περνούν και δεν φέρνουν καλό αποτέλεσμα.

Κάποιος άλλος μου έλεγε ότι τις ελεύθερες ώρες του μπαίνει στα λεωφορεία, κάνει σύντομο κήρυγμα και μοιράζει στους επιβάτες θρησκευτικά έντυπα που μιλούν για την εξομολόγηση. Μου είπε επίσης ότι έχει πρόβλημα με τα παιδιά του, γιατί ντρέπονται με την ιεραποστολή που κάνει. Του είπα ότι είναι καλά αυτά, αλλά υπερβολικά,γιατί σήμερα πρέπει να ψάξουμε και να βρούμε νέους τρόπους ιεραποστολής, όχι όπως την εποχή του πολέμου που οι χριστιανοί νέοι τραγουδούσαν στους δρόμους και τα λεωφορεία χριστιανικά τραγούδια και μοίραζαν έντυπα. Τον σημερινό άνθρωπο πρέπει να τον πλησιάσεις με διαφορετικό τρόπο. Ο χριστιανός πρέπει να ομολογεί τον Χριστό όχι με λόγια, αλλά με έργα, με το παράδειγμα και την ζωή του.

Οι χριστιανοί πρέπει να μάθουμε να σιωπούμε, γιατί είναι εξαιρετικά επικίνδυνο (και αστείο) να αναγορεύουμε τους εαυτούς μας, άλλοτε συνηγόρους του Θεού και άλλοτε ειδικούς στο να εξηγούμε τις βουλές και τα σχέδιά Του.

Πηγή: Τ.Μιχαλά, Τέσσερις ώρες με τον πατέρα Παίσιο σ. 176—179

Ευχαριστίες στον Σπύρο Γκ.

Αστερίξ και Δανιήλ κόντρα στο ρεύμα Μάρτιος 19, 2010

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Πολιτισμός , 1 comment so far

asterix αστερίξ δανιήλ

[] Την ιστορία του Αστερίξ του Γαλάτη την βρίσκει κανείς στη δική μας παράδοση στο τελευταίο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, γραμμένο περίπου 500 χρόνια π. Χ.. Ο προφήτης Δανιήλ και οι Τρεις Παίδες, Ανανίας, Αζαρίας και Μισαήλ μεγαλώνουν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα. Ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ τους επιλέγει γιατί είναι χαρισματικοί άνθρωποι, να τους εντάξει στους αξιωματούχους του. Και διατάζει να τους δίνουν να φάνε ό,τι τρώει ο ίδιος. Όμως τα φαγητά των Βαβυλωνίων είναι αντίθετα με όσα όριζε ο νόμος του Θεού ότι μπορούνε να τρώνε οι Εβραίοι. Και ο Δανιήλ και οι τρεις παίδες παρακαλούν τον επόπτη του παλατιού να τους επιτρέψει να τρώνε μόνο όσπρια. Και όταν εκείνος δοκιμαστικά τους δίδει την άδεια, τότε οι τέσσερις φίλοι φαίνονται πιο καλοζωισμένοι από τους υπόλοιπους που τρώνε τις πιο πολυτελείς τροφές.

Και αργότερα, όταν αναλαμβάνουν αξιώματα στο βασίλειο, δεν θα διστάσουν να αντισταθούν στα προστάγματα του βασιλιά να λατρεύσουν το δικό του άγαλμα και όχι τον αληθινό Θεό. Και θα πέσει ο Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων και οι τρεις Παίδες στο φλογισμένο καμίνι και ο Θεός θα τους σώσει, δείχνοντάς μας ότι όταν κρατάς την πίστη σου, την ταυτότητά σου, την διαφορετικότητά σου, όταν δεν επιλέγεις το συμβιβασμό από φόβο μήπως είσαι out για τους πολλούς, ο Θεός σε στηρίζει. Η προσωπικότητά σου διασώζεται. Και η παρέα, το «εμείς», καταξιώνεται τόσο από το Θεό, όσο και από τους ανθρώπους.

Μόνο που εδώ ο ζωμός δεν είναι μαγικός. Είναι επιλεγμένος από σένα και υπάρχει στην καρδιά σου. Είναι η πίστη και η αγάπη στο Θεό που δίνουν νόημα ζωής, ακόμη και σ’ αυτή την παγκοσμιοποιημένη εποχή της Pax Americana. Αρκεί να επιλέγεις και να τολμάς να πάς κόντρα στο ρεύμα! Η απόφαση είναι στον καθέναν μας. Αν την πάρουμε όμως, τότε όντως η ζωή θα γίνει δύσκολη για τους λεγεωνάριους που φρουρούν τα σύγχρονα οχυρά της τηλεόρασης, της αγοράς, της απρόσωπης παιδείας, του οπαδοποιημένου αθλητισμού. Γιατί μέσα μας θα υπάρχει το μεγαλύτερο αγαθό που έδωσε ο Θεός στον κατ’ εικόνα του άνθρωπο: η δίψα για ελευθερία.

πηγή: Βήματα