jump to navigation

Η μουσική στην υπηρεσία της εκπαίδευσης και της ψυχικής επαφής δασκάλου – μαθητή Ιούλιος 15, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Παιδεία / Εκπαίδευση , add a comment

Το φανταστικό τραγούδι που ο Στέργιος έγραψε για τον μαθητή του τον Μιχάλη, δεν ήρθε απ’ το πουθενά. Συχνά οι σχέσεις των δασκάλων με τους (φαινομενικά) λιγότερο τυχερούς μαθητές είναι στοργικές και συγκινητικές. Αυτό που αρέσει στην περίπτωση αυτού του δασκάλου και αυτού του μαθητή στην Ρόδο, είναι πως η απόλαυση και η χαρά βιώνεται και απ’ τις δύο πλευρές. Δείτε το βίντεο:

Λέει ο ίδιος: «Ο μαθητής μου ο Μιχάλης κι εγώ, αποχαιρετούμε τη φετινή σχολική χρονιά τραγουδώντας μαζί ένα τραγούδι που έγραψα για εκείνον. Για όλα όσα μου έμαθε. Το αφιερώνουμε σε όλους εμάς τους μεγάλους και «σοφούς» που πολλές φορές ξεχνάμε τις πιο απλές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες της ζωής. Ευχαριστούμε όσους στάθηκαν δίπλα μας τη φετινή χρονιά, και ειδικότερα την οικογένεια του Μιχάλη. Καλό καλοκαίρι σε όλους!»
Μερικές φορές θεωρούμε ότι είμαστε ήρωες επειδή βοηθάμε τους άλλους, και ίσως το προβάλλουμε και με κάποια περηφάνια τονίζοντας το πόσο χάρηκαν οι «ευεργετημένοι». Δεν συμβαίνει αυτό εδώ. Το αντίθετο: ο δάσκαλος τονίζει συνεχώς πως αυτός είναι ο τυχερός, πως αυτός έμαθε πράγματα, με σεμνότητα ουσιαστική και αναζωογονητική. Ας πούμε, στο Facebook του, τον Μάρτιο ανέβασε την παρακάτω φωτογραφία, γράφοντας: Και είναι και οι στιγμές που λες: «Δε μπορεί να είμαι εγώ ο πιο τυχερός δάσκαλος του κόσμου… » Κι όταν κάτω απ’ τη φωτογραφία, οι φίλοι του έγραψαν όμορφα λόγια, ο ίδιος δεν τα θεώρησε καθόλου δεδομένα:

«Δεν έχω λόγια… Όλα αυτά τα σχόλια μας συγκίνησαν τόσο πολύ. Ήθελα μέσα απ αυτή την φωτογραφία να δείξω σε όλους μου τους φίλους το καμάρι μου. Τον Μιχάλη, ο οποίος σχεδόν πάντα φοράει αυτό το αξεπέραστο χαμόγελο. Χωρίς να το ξέρει καν ο ίδιος, κάθε μέρα με διδάσκει πιο πολλά από όσα του διδάσκω εγώ. Για αυτό είμαι λοιπόν τυχερός.»
Στο τέλος της προηγούμενης σχολικής χρονιάς ο Στέργιος είχε χρησιμοποιήσει πάλι τη μουσική, για να ενώσει αυτή τη φορά μαθητές 7 διαφορετικών εθνικοτήτων. Εξηγεί ο ίδιος: «Για καιρό ετοιμάζαμε κάτι με την τάξη που ανέλαβα. Μια «άλλη» τάξη με παιδιά απο 7 διαφορετικές χώρες προέλευσης. Μία τάξη «πλούτου» που μόνο χαρές μπορεί να προσφέρει στον δάσκαλό της. Ήθελα λοιπόν φεύγοντας να μείνει κάτι σε αυτά τα παιδιά (και σε όλα τα παιδιά). Έγραψα στίχους, τα παιδιά έπαιξαν μουσική, τραγούδησαν, μίλησαν στις δικές τους γλώσσες πάνω σε ένα πανέμορφο Βαλς του Shostakovich που συνέθεσε το 1938. Όλα αυτά τα αξιοποίησε ο συνάδελφος και ΦΙΛΟΣ Πάνος Δρακόπουλος και με την βοήθεια της τάξης του γεννήθηκε αυτό το τραγούδι, που ήταν το κερασάκι στην γλυκιά εμπειρία της χρονιάς. Ο στόχος μας είναι το τραγούδι αυτό να εμπνεύσει, να δώσει δύναμη, να κάνει την αγάπη να ξεπερνάει την διαφορετικότητα. Ας ταξιδέψει λοιπόν και όπου το βγάλει ο άνεμος. Όπου και να φτάσει σίγουρα θα κάνει καλό

Σε μια περίοδο που οι δάσκαλοι, στραβωμένοι απ’ τις περικοπές των μισθών τους, θα μπορούσαν να αδιαφορούν για τα πάντα ή έστω να προσφέρουν μόνο τα απολύτως απαραίτητα (και μερικοί το κάνουν), είναι ελπιδοφόρο να βλέπεις νέους δασκάλους και δασκάλες να χρησιμοποιούν όλη τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους – και τον ελεύθερο χρόνο τους φυσικά.

Έχω γνωρίσει πολλούς τέτοιους τα τελευταία χρόνια, στην Θεσσαλονίκη, την Κομοτηνή, την Αθήνα, την Ρόδο… Το κοινό που είχαν, πέρα απ’ το αίσθημα ευθύνης και την αγάπη για τα παιδιά, ήταν μια ευγενής ιδιοτέλεια: Ήταν καλοί και δημιουργικοί δάσκαλοι γιατί αυτό έκανε τους ίδιους πρώτα πρώτα να νιώθουν όμορφα. Το να απολαμβάνεις τη δουλειά σου και να νιώθεις ότι -ασχέτως της βοήθειας που μπορεί να προσφέρεις- γίνεσαι εσύ ο ίδιος καλύτερος και πιο ευτυχισμένος είναι τελικά το μυστικό μιας Καλής Ζωής.

Πηγή: www.lifo.gr

Όποιος αγαπά, βρίσκει λύσεις Νοέμβριος 25, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment

Εμπνευσμένο βίντεο κινουμένων σχεδίων για τη δημιουργική δύναμη έκφρασης μη-υλικής προσφοράς που γεννά η αυθεντική, ανιδιοτελής αγάπη. Εδώ στην περίπτωση ενός παιδιού με κινητικά προβλήματα στο σχολείο. Δεν υπάρχει δε μπορώ, μόνο δε θέλω.

Ζ.Ι.

Το Κατσαρόλι – Ο Μεγάλος Δάσκαλος Οκτώβριος 17, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία, Οικογένεια / Παιδί , 5Σχόλια

Η οικογένειά μου ήταν φτωχή. Οι γονείς μου ήταν εργάτες και οι δύο, εργαζόμενοι από την εφηβεία τους. Γνωρίστηκαν στη Γερμανία, διπλοβάρδιες στα εργοστάσια, αιματηρές οικονομίες για να αγοράσουν οικόπεδο, να χτίσουν σπίτι και να επιστρέψουν στην πατρίδα, όπου δεν είχαν τίποτα.

Εγώ και η αδερφή μου μεγαλώσαμε σχεδόν μόνες μας. Από την πρώτη Δημοτικού φτιάχναμε το πρωινό μας (όχι σαν αυτό το διαφημίσεων), κλειδώναμε το σπίτι, περπατούσαμε 15 λεπτά ως τη στάση του λεωφορείου και πηγαίναμε στο σχολείο. Επιστρέφαμε, ζεσταίναμε το φαγητό μας και στρωνόμασταν αμέσως στο διάβασμα. Οι γονείς έλειπαν από τα ξημερώματα και επέστρεφαν αργά το απόγευμα. Στις διπλοβάρδιες, την επομένη το πρωί.
Η μητέρα μου μόλις επέστρεφε, πάντα έκανε την ίδια ερώτηση: Διαβάσατε;<
Ήταν αγράμματη, οπότε δεν μπορούσε και να μας ελέγξει. Αν απαντούσαμε καταφατικά, μας άφηνε να παίξουμε τον υπόλοιπο χρόνο που έμενε μέχρι να πάμε για ύπνο. Αν καταλάβαινε ότι δεν είχαμε ακριβώς τελειώσει τα μαθήματα, έλεγε την φράση που έμεινε παροιμιώδης στην οικογένεια: «Να καθίσετε να τελειώσετε το διάβασμα, εκτός αν θέλετε να πάω να πλύνω τα κατσαρόλια».

Ο μύθος, που εμείς ως παιδιά είχαμε πιστέψει, ήταν πως μας είχαν αγοράσει από ένα κατσαρόλι. Το κατσαρόλι ήταν ένα μεταλλικό σκεύος, στο οποίο έβαζαν το φαγητό τους για να φάνε το μεσημέρι στο εργοστάσιο. Γιατί βέβαια δεν ξόδευαν δεκάρα για να αγοράσουν οτιδήποτε από τις καντίνες. Μας είχαν πει λοιπόν, πως αν κάποια στιγμή καταλάβαιναν πως «δεν παίρνουμε τα γράμματα», θα μας έπλεναν το ωραίο μας κατσαρόλι και θα πηγαίναμε την επόμενη μέρα για μεροκάματο. Μπορεί να μην ήξερα τι διαφορά θα είχε η δουλειά που θα έκανα τελειώνοντας το σχολείο από αυτή που έκαναν οι δικοί μου στο εργοστάσιο, αλλά ήξερα πως ο πατέρας μου όταν ήταν στο σπίτι, δεν ήταν σε θέση να κάνει τίποτ’άλλο εκτός από το να πέσει για ύπνο. Κι ευτυχώς δηλαδή, γιατί όταν δεν μπορούσε να κοιμηθεί, τα νεύρα του ήταν σε τέτοιο χάλι που κρατούσαμε την αναπνοή μας για να μην ακούει ήχους (άλλη φορά θα σας πω τι συνέβαινε, αν γινόταν το λάθος και τους άκουγε). Ήξερα ακόμα πως τα παπούτσια του ήταν γεμάτα μεταλλικά ρινίσματα (γρέζια τα έλεγε) και μαζί με τη μητέρα μου τα βγάζαμε ένα-ένα για να σώσουμε τα παπούτσια. Ήξερα ότι τα χέρια της μάνας μου είχαν ρόζους και έτριβε κάθε βράδυ τα μπράτσα και τα δάχτυλά της βογκώντας. Και κάθε φορά που άκουγα την απειλή για το κατσαρόλι, μολονότι ως σπασικλάκι που ήμουν, είχα τελειώσει τα μαθήματά μου, τους έριχνα άλλη μια ματιά για καλό και για κακό.
Ακόμα κι όταν εκείνο το πρώτο όνειρο της επιστροφής στην πατρίδα πραγματοποιήθηκε, τα πράγματα δεν άλλαξαν και πολύ. Πάλι φορούσα τα ρούχα της αδερφής μου, πάλι τρώγαμε παγωτό μία φορά την εβδομάδα (από το φτηνό), πάλι οι γονείς μου δούλευαν όλη μέρα και δεν ξεκουράζονταν ποτέ. Κι εμείς το ίδιο.
Από 12 χρονών είχαμε μάθει να μαγειρεύουμε, να καλλιεργούμε το περιβολάκι, να φροντίζουμε τα ζώα, να διορθώνουμε τις ελαφριές ηλεκτρικές και υδραυλικές βλάβες, να βάφουμε, μέχρι και να χτίζουμε, όταν ο πατέρας μας αποφάσισε να «σηκώσει» άλλον έναν όροφο. Μόνοι μας. Εργάτης, τεχνίτης δεν πάτησε κανείς. Είχαμε ένα μικρό, συνοικιακό χρωματοπωλείο. Μάθαμε να ζυγίζουμε, να τιμολογούμε, να συναλλασσόμαστε με τους πελάτες, να παραλαμβάνουμε από τους προμηθευτές.

Η μοναδική μας πολυτέλεια, και στη Γερμανία και εδώ, ήταν το ποδήλατο. Μόνο που δεν είχαμε πολύ χρόνο να το χαρούμε, γιατί ακόμα κάθε απόγευμα η μητέρα κράδαινε το κατσαρόλι! Κι εμείς έπρεπε να είμαστε εντάξει με το σχολείο. Και λέξεις όπως φροντιστήριο ήταν απαγορευμένες. «Αν είναι να θες σαράντα πέντε μάστορες κι εξήντα μαθητάδες,  άστο! Πάρε το κατσαρόλι σου, να έχεις και το κεφάλι σου ήσυχο», έλεγε η μάνα μου.
Το κατσαρόλι, λοιπόν, όσο και αν σας τρομάζει εσάς που το ακούτε πρώτη φορά, με έμαθε πολλά πράγματα. Περισσότερα από όσα, ίσως, φαντάστηκαν οι γονείς μου. Και άκουγα τον μεταλλικό του ήχο και αφού εκείνοι έφυγαν πρόωρα από τη ζωή.
Με έμαθε να εκτιμώ τους ανθρώπους που εργάζονται καταπονώντας το σώμα τους και να τους σέβομαι απεριόριστα.
Με εξοικείωσε με την ιδέα της χειρονακτικής εργασίας και όταν χρειάστηκε να εργαστώ για να τελειώσω το σχολείο και να σπουδάσω, δεν δίστασα και δεν ένιωσα άσχημα να κάνω την μαγείρισσα, την καθαρίστρια, την εργάτρια σε θερμοκήπιο και σε βιοτεχνία.
Κρατούσε το μυαλό μου προσηλωμένο στον στόχο. Σε αυτό που ήθελα να κάνω και με βοήθησε να το πετύχω έστω και μερικά χρόνια αργότερα από το κανονικό.
Με έμαθε να εκτιμώ αυτά που κερδίζει κανείς με τον ιδρώτα του, είτε εργάζεται σωματικά είτε πνευματικά. Να μην τα σπαταλώ, αν και από τη φύση μου γεννήθηκα σπάταλη. Το ισορρόπησα.
Με εμπότισε με βαθύτατη απέχθεια για τους ανέντιμους ανθρώπους, που δεν ντρέπονται να κερδίζουν χρήματα χωρίς να εργάζονται. Και για εκείνους που εκμεταλλεύονται την αγνότητα ανθρώπων όπως η μάνα μου, για να εκμεταλλευτούν τον κόπο τους παριστάνοντας τους προστάτες τους.
Γέννησε μέσα μου τον έρωτα για την Παιδεία! Όχι την άγρα πτυχίων. Την αληθινή. Την αγάπη για την εργασία και την προσφορά. Την επιδίωξη της αξιοπρέπειας και της αυτάρκειας. Αυτά ονειρεύτηκα να μεταδώσω σε όσους θα μου έκαναν την τιμή να γίνουν μαθητές μου.
international_silver_old_colony_silverplate_1911_monograms_solid_smooth_berry_casserole_spoon_P0000183901S0015T2
Μου έδωσε το θάρρος να αντιμετωπίσω διεστραμμένες αντιλήψεις γονέων, που με προσλάμβαναν νομίζοντας πως η δουλειά μου είναι να φροντίζω να πηγαίνουν τα παιδιά τους στο σχολείο με λυμένες τις ασκήσεις.
Το κατσαρόλι ήταν το σύμβολο της πραγματικής ζωής. Θα νόμιζε κανείς πως ένα παιδί, ακούγοντας με τη φαντασία του τον μεταλλικό του ήχο, θα αποκτούσε φοβίες για τη φτώχεια, την χειρωνακτική εργασία, την ταπεινή καταγωγή. Θα έκανε όμως λάθος!
Για εμένα και την αδερφή μου, το κατσαρόλι είπε αυτά που οι αγράμματοι γονείς μας δεν είχαν την ικανότητα να εκφράσουν: Ο μόνος αξιοπρεπής τρόπος ζωής είναι να εργάζεσαι, να παράγεις, να προσφέρεις. Με κάποιον τρόπο πρέπει μόνος σου να γεμίζεις το κατσαρόλι σου, να κερδίσεις τη ζωή σου. Καθήκον σου είναι να το γεμίσεις. Δική σου απόφαση αν θα καταπονήσεις το πνεύμα ή το σώμα. Κάθε επιλογή αποδεκτή, αρκεί να είναι αυτό που σου ταιριάζει.
 Διαλέγεις και παίρνεις! 

Πηγή: Σκεπτέον Εστί

Λέξεις κλειδιά: σχολείο, φτώχεια, Παιδεία / Εκπαίδευση, γερμανία, εργασία, μαρτυρία, μετανάστευση, οικονομία

Γονιός για πάντα Σεπτέμβριος 21, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment

    Έχω ακούσει πολλά όνειρα:
 “Να γεννήσω, να λευτερωθώ, να ησυχάσω”,
 ή αργότερα: “Να ξεπεταχτούν τα παιδιά, να ησυχάσω”
, πιο έπειτα:
 “Να στρωθούν στο σχολείο, να μπουν σε μία ρέγουλα,
να ησυχάσω” κα απελπισμένες φωνές:
“Αμάν! Να περάσει η εφηβεία που με παλάβωσε,
να ησυχάσω…”.
            Έχω ακούσει πολλά τέτοια όνειρα
 και τα καταλαβαίνω γιατί πρώτα τα έκανα εγώ.
 Τα παιδιά γεννήθηκαν, λευτερώθηκαν, 
αλλά… Και ξεπετάχτηκαν αλλά…
             Και στο σχολείο πήγαν, τα προβλήματα 
τα έλυναν μόνα τους, αλλά…
 Και η εφηβεία πέρασε -αμάν πιά- αλλά…
 Ναι, ναι, μη μεταθέτετε την ησυχία σας 
όταν όπως λένε θα αποκατασταθούν επαγγελματικά 
ή με γάμο.
 Εγώ έκανα αυτό που από ένστικτο
έκανε ο γονιός της Μεσογείου
και έτσι πραγματικά ησύχασα.
Τοποθέτησα τη φράση δηλαδή:
 γονιός για πάντα και από τότε…
… ησύχασα.
            Γονιός για πάντα,
κάτω από την ίδια στέγη για πάντα
και δόξα τω Θεώ, γι’ αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο
 αν τα “παιδιά” είναι αποκαταστημένα, όπως λέμε,
 έφυγαν απ’ τη φωλιά τους κι έκτισαν δικιά τους.
 Ξέρουν πως το αποκούμπι του πατρικού σπιτιού
υπάρχει κι αναπαύονται σ’ αυτό.
Οι επαγγελματικές στεναχώριες υπάρχουν πάντα
και βεβαίως θα τις πούμε στο γονιό.
 Θα τις μεγαλοποιήσουν κιόλας αν θέλετε
από μία ασυνείδητη ανάγκη να ακούσουν ένα γλυκό λόγο
όπως τότε που έπεφταν σαν παιδιά,
χτυπούσαν και ο γονιός τους έλεγε:
“Έλα, δεν είναι τίποτα, μέχρι να παντρευτείς θα γιάνει”.
Ρώτησα μία φίλη για τον νιόπαντρο γιο της τι κάνει
. “Καλά” μου απάντησε.
 Μόνο που κάθε φορά που ρωτώ, το πληρώνω σε λεφτά,
γιατί δεν τα βγάζουν πέρα τα παιδιά.
Σκέφτομαι να μην ξαναρωτήσω τι κάνουν,
γιατί φαλίρισα.
            Οι οικογενειακοί καβγάδες
είναι κάτι συνηθισμένο και χρειαζούμενο, αν θέλετε…
            Το ζευγάρι, αν οι σχέσεις με το πατρικό σπίτι
 είναι καλές, θα φέρει αυτά τα προβλήματα 
προς λύσιν η σαν διέξοδο, στο γονικό σπίτι.
 Όταν ξεθυμάνουν, όταν με χιούμορ και εξυπνάδα
τους απομυθοποιήσεις το… τραγικό τους αδιέξοδο
και με την πείρα σου τους πείσεις
πως η συνύπαρξη δυο χαρακτήρων έχει δυσκολίες
για όλους, αλλά είναι γοητευτική η πορεία γνωριμίας
και ένωσης μ’ αυτόν τον άλλον
 ξαναλάμπει ο ήλιος στα μάτια τους.
 Φεύγουν αγκαλιασμένοι κι εσύ βέβαια 
ψήνεις καφέ για να συνέλθεις από το σοκ 
που έπαθες. 
 
Αργότερα τα εγγόνια
 θα βρίσκουν καταφύγιο σε σένα..
 Η επαφή μαζί τους, μπορεί να μην είναι ποσοτική,
 δηλαδή να μη μένουμε κοντά κι έτσι να μη βλεπόμαστε
και τακτικά ούτε για πολλές ώρες,
αλλά ξέρουν πως σε κάθε δυσκολία
 θα τρέξουν σε σένα
και είναι δύσκολος ο δρόμος σήμερα και για τα παιδιά.
            Τα σκέφτηκα αυτά, ετούτο τον καιρό που
κάποια εγγόνια μου μπήκαν στην εφηβεία.
 Στην εφηβεία από την οποία πίστευαν
πως είχαν πια ξεμπλέξει και γλυτώσει.
            Και αρχίσαμε ξανά, από την αρχή
να κουβεντιάζουμε τα βάσανα του έρωτα,
ή να προσπαθώ να ανασκευάσω την εφηβική βεβαιότητα
πως “κανείς δεν με καταλαβαίνει”.
Έπρεπε να στηρίξω τον άλλον που έχει την αγωνία
των εισαγωγικών στο Πανεπιστήμιο,
αυτή τη χρονιά. “Θα τα καταφέρω γιαγιά;”,
όλο αγωνία ρώτησε, ερώτημα που το ‘χα ξανακούσει
 και από τα παιδιά μου.
            “Το μωρό, μάνα, αρρώστησε·
 θα τα καταφέρει ο οργανισμός του να τα βγάλει πέρα;”.
            Πηγαίνεις, έρχεσαι, πηγαινοέρχονται στο σπιτικό σου
τα παιδιά σου.
Δεν είναι εκείνα τα παιδικά πρόσωπα που ήξερες.
 Τώρα σχηματίστηκαν οι πρώτες -αδιόρατες βέβαια,
 αλλά σχηματισμένες -ρυτίδες, έγνοιας.
.Και όλοι αυτοί περιμένουν να τους ενισχύσεις 
την κλονισμένη αυτοπεποίθηση, περιμένουν 
όχι σοφίες, όχι ρετσέτες και αποφθέγματα. 
Περιμένουν να τους δώσεις 
την πίστη για την αξία 
του αγωνιζόμενου ανθρώπου.
            Κάτω από την ίδια στέγη έρχονται 
να κουρνιάσουν τα όνειρα,
 οι φόβοι, οι αγωνίες
  και της καινούργιας γενιάς.
         Τι είπατε;
Πώς μόλις μεγαλώσουν τα παιδιά σας
 ή όταν αποκατασταθούν θα ησυχάσετε;
            Μα ετοιμαστείτε για
 μία ευλογημένη αλήθεια:
 “Γονιός για πάντα”!
“Κάτω από την ίδια στέγη για πάντα”.
Ευτυχώς!!!
της Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη
πηγή: Ορθόδοξη Γυναίκα
Αναδημοσίευση από: Όταν ο Θεός στέλνει ένα παιδί

Λέξεις κλειδιά: πατρότητα, παιδί, ποίημα, σχολείο, γαλάτεια γρηγοριάδου-σουρέλη, γονείς, εφηβεία, μητρότητα

Οικονομική Υποστήριξη Μαθητή Γ’ Λυκείου στην Πάτρα Σεπτέμβριος 14, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία , add a comment

paidakia-sxoleio

Μια πρωτοβουλία από τον Ιερό Ναό Τριών Ιεραρχών Πανεπιστημίου Πατρών:

Καλός μαθητής της 3ης Λυκείου από φτωχή οικογένεια αδυνατεί να πληρώσει τα δίδακτρα του φροντιστηρίου του που ανέρχονται στο ποσόν των 250 € / μήνα.

Ο Ναός των «Τριών Ιεραρχών» του Πανεπιστημίου Πατρών κάνει έκκληση σε όσους επιθυμούν να βοηθήσουν την ευγενή προσπάθεια αυτή του μαθητή, να δηλώσουν ένα ελάχιστο ποσό το οποίο θα δίνουν κάθε μήνα μέχρι το τέλος των Πανελληνίων εξετάσεων (μέσα Μάιου). Έτσι αθροιστικά, από τη συνεισφορά πολλών που επιθυμούν να βοηθήσουν, θα συγκεντρωθούν τα χρήματα που απαιτούνται.

Μπορεί επίσης να δοθούν χρήματα εφάπαξ.

Όσοι επιθυμούν να συνεισφέρουν μπορούν να το δηλώσουν
-μέσω e-mail inaos@upatras.gr
-Στην Επιτροπή του Ναού (Ώρες λειτουργίας Ναού 10.30-14.30 καθημερινά)
-Στα τηλέφωνα: 2610-997470 και 6936697942

Λέξεις κλειδιά: πρωτοβουλία, πάτρα, πανεπιστημιακός ιερός ναός, σχολείο, φιλανθρωπία, ελεημοσύνη

Μια Πίτα – Στυλό παρακαλώ! Σεπτέμβριος 9, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Αταξινόμητα , 1 comment so far

Καλή σχολική χρονιά!

pita-stylo

Λέξεις κλειδιά: σχολείο, φωτογραφία, φαγητό, χιούμορ, μεταφορά

Δραματική έκκληση για βοήθεια άστεγου μαθητή στην Κρήτη Ιανουάριος 11, 2013

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Οικογένεια / Παιδί , 3Σχόλια

άστεγος μαθητής ηράκλειο κρήτη facebook

Γροθιά στο στομάχι, είναι η ιστορία με πρωταγωνιστή έναν 18χρονο μαθητή του Εσπερινού Γυμνασίου Ηρακλείου, τον οποίο έβγαλε από το σπίτι ο πατέρας του την ημέρα που ενηλικιώθηκε.

Η συγκλονιστική ιστορία έγινε γνωστή, μέσα από την σελίδα του Γυμνασίου σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, όπου είχαν μάλιστα αναρτηθεί και επιπλέον στοιχεία, για την περιπέτεια του νεαρού που βρέθηκε άστεγος στα 18 χρόνια του.

»Καταλάβαμε πως η οικογένεια του, δεν ενδιαφέρεται για τον μαθητή, όταν μετά από ένα επεισόδιο που είχε στην υγεία του, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και ενώ επικοινωνήσαμε μαζί τους, ο πατέρας αδιαφόρησε πλήρως» δηλώνει στο flashnews.gr ο διευθυντής του σχολείου Αν. Τσεπαπαδάκης.

Όπως φαίνεται η -πολύτεκνη – οικογένεια, είχε γυρίσει από νωρίς την πλάτη στον 18χρονο. Όπως περιγράφει ο διευθυντής του σχολείου, πρόκειται για ένα σεμνό παιδί, χαμηλών τόνων που έχει όνειρα για τη ζωή παρά το γεγονός ότι σήμερα βρέθηκε άστεγος.

»Είναι εξαιρετικό παιδί, παρά τις δυσκολίες που έχει κληθεί να αντιμετωπίσει διαθέτει καλό χαρακτήρα και όνειρα. Θέλει να γίνει μάγειρας, του αρέσει πολύ. Ελπίζω να μπορέσουν εκείνοι που μπορούν να το υλοποιήσει» λέει ο κ. Τσεπαπαδάκης για το νεαρό.

Πηγή: Flashnews

Λέξεις κλειδιά: πρωτοβουλία, σχολείο, φτώχεια, άστεγος, κρήτη, μαθητές

Πώς έχασα ένα φίλο και κέρδισα ένα φασίστα Οκτώβριος 28, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Πολιτική , 14Σχόλια

Off With Their Heads

Στην Εκκλησία μαθαίνουμε να δια-κρίνουμε τις συμπεριφορές από τους ανθρώπους αποφεύγοντας «ταμπέλες» και να τοποθετούμαστε κατάλληλα. Επίσης δίνουμε προτεραιότητα στην ατομική ευθύνη και δράση αντί της (εύκολης) καταγγελίας αλλότριων λαθών. Αναδημοσιεύουμε την παρακάτω μαθητική επιστολή με την προτροπή να διαβαστεί με πνεύμα διάκρισης, ώστε να αντλήσουμε τα χρήσιμα κι ωφέλιμα μηνύματα που περιέχει.

Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές κατηγορίες ανθρώπων, πλούσιοι, μεσαίοι, φτωχοί. Πολλοί πλούσιοι κλέβουν, εξαπατούν, φοροδιαφεύγουν, βάζουν τους φτωχότερους να δουλεύουν για λογαριασμό τους για λίγα ευρώ. Πολλοί φτωχοί, Έλληνες και ξένοι δουλεύουν απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ για ένα κομμάτι ψωμί.

Κάποιοι απ’ αυτούς κλέβουν, σκοτώνουν για να ληστέψουν και πουλούν ναρκωτικά. Εγώ δε γουστάρω τους εγκληματίες, όπως δεν γουστάρω και τους πλούσιους που βγάζουν τα λεφτά τους στην Ελβετία για να μην φορολογηθούν. Οι φασίστες τα βάζουν μόνο με τους μετανάστες γιατί λέει είναι ξένοι και φταίνε αυτοί. Εγώ λέω ότι τα βάζουν μαζί τους γιατί είναι ο εύκολος στόχος και δε μπορούν να τα βάλουν με τους ισχυρούς. Άλλωστε ξέρω καλά ότι να χτυπάς το συμμαθητή σου δεν δείχνει δύναμη, αλλά αδυναμία. Η καημένη η γιαγιά δεν κέρδισε καμιά παρηγοριά από αυτή τη πράξη εκδίκησης και ο συμμαθητής μου μας κοιτάει πια όλους με καχυποψία.

Κι έτσι, έχασα έναν Έλληνα φίλο και κέρδισα έναν φασίστα.

Οι φασίστες όλο μιλάνε για την ένδοξη ελληνική φυλή και τον ελληνικό πολιτισμό. Οι ίδιοι όμως δεν ξέρουν καλά την ιστορία μας και δεν γνωρίζουν τίποτα απ’τα έργα των αρχαίων Ελλήνων. Η καλύτερη απόδειξη ότι αγαπάς την χώρα σου είναι να την υπερασπίζεσαι όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με πράξεις. Έχω διαβάσει πως στον τελευταίο πόλεμο που έζησε η χώρα μας κάποιοι χωρίς χρήματα, οπλισμό και βοήθεια από κανέναν στήσανε αντάρτικο στρατό εναντίον των κατακτητών Γερμανών.

Κάποιοι άλλοι, οι λεγόμενοι ταγματασφαλίτες, μπήκανε στην υπηρεσία των Χιτλερικών, πήρανε όπλα και λεφτά, φόρεσαν κουκούλες, ρουφιανέψαν και πολέμησαν τους Έλληνες.

Οι φασίστες σήμερα θεωρούν τους ταγματασφαλίτες πατριώτες και κάνουν εκδηλώσεις στη μνήμη τους.

Τις προάλλες στο σχολείο συνέβη κάτι άλλο. Η Ελένη η συμμαθήτρια μου, είναι φωνακλού και τα ”χώνει”, η μάνα της είναι αριστερή.

Ο φασίστας συμμαθητής μου την χτύπησε εγώ όμως δεν αντέδρασα. Είναι που η Ελένη καμιά φορά γίνεται εκνευριστική και μέσα μου σκέφτηκα (καλά της έκανε). Μετά το ξανασκέφτηκα, αλλά ήταν αργά πια, αργά και αισθάνομαι ότι έχω πέσει στα μάτια της.

Κι έτσι, έχασα μια φίλη και κέρδισα έναν φασίστα.

Στο γήπεδο οι φασίστες φωνάζανε πίθηκο τον καλύτερο παίκτη της ίδιας μας της ομάδας, γιατί είναι από την Αφρική. Ο καλύτερος μας παίκτης πικράθηκε και ζήτησε μεταγραφή.

Κι έτσι, έχασα τον παικταρά μας και κέρδισα έναν φασίστα.

Οι φασίστες προωθούν το μίσος και την απανθρωπιά. Μισούν και χτυπούν τους ξένους, τις γυναίκες, τους ομοφυλόφιλους, τους μορφωμένους, τους δημοκράτες, τους ελεύθερους ανθρώπους. Μισούν ότι τους ξεπερνά και ότι δεν καταλαβαίνουν. Όποτε όμως βρεθούν απέναντι σε αντιφασίστες το βάζουν στα πόδια. Τον τελευταίο καιρό με τόσους φασίστες που μ’ έχουν κερδίσει, έχω αρχίσει να προσέχω τι λέω και να διστάζω να πάρω θέση.
Κι έτσι, πριν χάσω το θάρρος μου για πάντα με αντάλλαγμα το φόβο του φασίστα, ΣΟΥ ΦΩΝΑΖΩ:

ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠ’ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ,

ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠ’ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ!

Κι έτσι, ξανακέρδισα τον εαυτό μου, χάνοντας μόνο έναν φασίστα.

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΘΗΤΩΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ

Πηγή: Lay-out

Λέξεις κλειδιά: ρατσισμός, σχολείο, φασισμός, βία, διαμαρτυρία, μίσος, μαρτυρία, μαθητές, ξενοφοβία

Η Συμμετοχή των Παιδιών στην Οικογενειακή Ζωή Σεπτέμβριος 2, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βιβλία / Περιοδικά, Οικογένεια / Παιδί , add a comment

Σκηνές του παρελθόντος και ίσως χρήσιμες ιδέες & διαχρονικές πρακτικές συμβουλές για γονείς.

Από το βιβλίο Μαθήματα διά τους παίδας – τόμος Α (pdf) του Κωνσταντίνου Βαρδαλάχου. Όλοι οι τόμοι είναι ελεύθερα διαθέσιμοι στην ψηφιακή βιβλιοθήκη Ανέμη. Θερμές ευχαριστίες στον Δημήτριο Δημ. που ανακάλυψε και μοιράστηκε μαζί μας.

***

Πατήρ: Καλῶς ἤλθετε παιδία μου!
ἔχετε τὴν εὐχὴν μου! Φιλήσατε καὶ τῆς μητρὸς σας τὴν δεξιάν. Μὲ ὁποίαν χαρὰν σᾶς βλέπω, ὅταν ἔρχεσθε ἀπὸ τὸ σχολεῖον! Τί σᾶς εἶπεν ὁ διδάσκαλος;
Παιδία: Ὦ πάτερ! ὀλίγα μᾶς εἶπεν, ὅμως εὔμορφα πράγματα.
Πατ: Εἰπέτε καὶ εἰς ἐμὲ, τί ἐμάθετε, διὰ νὰ χαρῶ.

* Ἐδῶ νοεῖται, ὅτι καθημέραν κάμνουν τὴν ἐπανάληψιν τῶν μαθημάτων τῆς αὐγῆς ἐμπρὸς εἰς τοὺς γονεῖς, οἱ ὁποῖοι δὲν πρέπει νὰ ἀδιαφορῶσιν εἰς τὴν προκοπὴν τῶν ἰδίων τέκνων, καὶ νὰ ἐπιφορτίζουσι τὸν διδάσκαλον ὅλον τὸ βάρος τῆς ἀνατροφῆς, ἀλλὰ νὰ ἐξετάζωσι καὶ αὐτοὶ καθημέραν τοὺς υἱοὺς των· καὶ νὰ μὴ βαρύνονται ἀπὸ τὰς φονὰς των, καὶ τὰ διώχνουν νὰ ὑπάγουν εἰς τὸ σχολεῖον. Τὸ παιδίον καὶ ὁ νέος, ὅσην περισσοτέραν ὥραν συναναστρέφεται μὲ ἅλλα παιδία, καὶ μὲ ἄλλους νέους, τόσον περισσότερον φθείρονται τὰ ἤθη των· καὶ ἄς προσέχουν οἱ γονεῖς, καὶ ἄς μὴ νομίζουν, ὅτι ὅσον ἀργοπορεῖ εἰς τὸ σχολεῖον τὸ παιδίον, τόσον περισσότερον ὠφελεῖται.

Τὰ παιδία λέγουν, ὅσα ἤκουσαν εἰς τὸ σχολεῖον.

Πατ: Ἐλᾶτε, παιδία μου! νὰ σᾶς φιλήσω. Καὶ τώρα ποῦ ὑπάγεται;
Παιδ: Εἰς τὸ μαγειρεῖον, διὰ νὰ βοηθήσωμεν τὴν μητέρα νὰ μᾶς κάμη τὸ φαγητόν, νὰ πλύνωμεν τὰ πινάκια, νὰ φέρωμεν νερὸν, καὶ ὅ,τι ἄλλο χρειάζεται.

* Πρέπει νὰ συνειθίζωσι τοὺς παῖδας οἱ γονεῖς νὰ κάμνουν μερικὰς ἐλαφρὰς ἐργασίας, διὰ νὰ γίνωνται εὐκίνητοι, καὶ ἐπιτήδειοι εἰς τὰ μέλην τοῦ σώματος, καὶ εἰς τόν νοῦν ἐφευρετικοί.

Πατ: Ναὶ, παιδία μου! Βοηθεῖτε τὴν μητέρα· διότι θέλει ἔλθει καιρὸς, ὁπότε, διὰ τὸ γῆρας καὶ διὰ τὴν ἀδυναμίαν της, δὲν θέλει ἡμπορεῖ νὰ σᾶς δουλεύῃ καὶ τότε πρέπει σεῖς νὰ μαγειρεύετε, καὶ νὰ κάμνετε ὅλα τὰ εἰς τὴν οἰκίαν ἀναγκαῖα· καὶ νὰ μὴ προσμένετε ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτας, ἀλλὰ νὰ ἦσθε ἀληθινοὶ οἰκοδεσπόται· ὅλα πρέπει νὰ τὰ ἐξετάζετε, διὰ νὰ μὴ σᾶς ἀπατῶσιν οἱ ὑπηρέται· καὶ παρεκτὸς τούτου, εἰς πᾶσαν περίπτωσιν, καὶ εἰς κάθε τόπον, ὅπου εὑρεθῆτε, δὲν θέλετε ἔχει χρείαν ἀπὸ ὑπηρέτην, ὅταν ἠξεύρετε νὰ ἀνάπτετε φωτίαν μόνοι σας, νὰ μαγειρεύετε, καὶ νὰ κάμνετε ἄλλας ὑπηρεσίας. Πρέπει νὰ ἠξεύρετε, παιδία μου! ὅτι ὁ ὑπηρέτης δὲν εἶναι δοῦλος (σκλάβος), ἀλλὰ βοηθὸς μας εἰς ὄσα ἡμεῖς δὲν ἡμποροῦμεν νὰ κοπιάζωμεν. Στοχασθῆτε καὶ τοῦτο, ὅτι καὶ αὐτὸς εἶναι ἄνθρωπος, καθὼς καὶ σεῖς. Ἡ πτώχεια τὸν κάμνει νὰ εἶναι ὑποκείμενος εἰς ἡμᾶς· ἂς μὴ κάμνωμεν λοιπὸν βαρυτέραν τὴν δυστυχίαν του μὲ τὴν ἀδιακρισίαν καὶ ἀσπλαγχνίαν μας. Ὑπάγετε λοιπὸν, καὶ ἀφοῦ ἐπιστρέψετε, δι ἀμοιβὴν, θέλω σᾶς εἰπεῖ καὶ ἐγὼ εὔμορφα πράγματα, ἕως νὰ γείνῃ τὸ φαγητὸν.

Λέξεις κλειδιά: σχολείο, φαγητό, Οικογένεια / Παιδί

Εἴμαστε ὅ,τι εἶναι καί οἱ ἐπιθυμίες μας Μάιος 28, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Ιστορία, Οικογένεια / Παιδί, Παιδεία / Εκπαίδευση , 83Σχόλια

Τό ἔξυπνο πείραμα μίας δασκάλας ποῦ ἔγινε σέ ἑλληνικό σχολεῖο

Σήμερα στο σχολεῖο ἔπρεπε νά καλύψω τό κενό ἑνός συναδέλφου ποῦ ἔλειπε. Ἔμεινα λοιπόν στήν τάξη και πρότεινα στούς μαθητές μου νά παίξουμε ἕνα παιχνίδι. Τούς ζήτησα νά φανταστοῦν πῶς εἴμαστε κάτοικοι τῆς Σμύρνης καί μαθαίνουμε ὅτι αὔριο θά κάψουν οἱ Τοῦρκοι τά πάντα καί θά μᾶς ἀναγκάσουν νά φύγουμε ἀπό τά σπίτια μας. Σκεφτεῖτε, λοιπόν, εἶπα στά παιδιά μου, ἕνα μόνο ἀντικείμενο ποῦ θά παίρνατε γιά πάντα μαζί σας ἀπό τό σπίτι σας καί γράψτε τό μέ τό ὄνομά σας σέ ἕνα χαρτί..

Γεμίσαμε λοιπόν ἕνα κουτί μέ 22 χαρτάκια. Στή συνέχεια τούς εἶπα ὅτι οἱ ἀρχαῖοι φιλόσοφοι ἔλεγαν πῶς εἴμαστε ὅ,τι εἶναι καί οἱ ἐπιθυμίες – ἀνάγκες μας. Ἄρα ὅ,τι γράψατε στό χαρτί αὐτό εἶστε. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους αἰφνιδιασμένα. Χώρισα, λοιπόν, τρεῖς ὁμάδες καί τίς ἔγραψα στόν πινάκα. Στήν πρώτη τά ὑλικά. Ἄν ἔχετε γράψει ἀντικείμενα γιά νά πάρετε μαζί σας ἀπό τό σπίτι ποῦ θά χάσετε γιά πάντα σκεφτεῖτε, τούς εἶπα, πῶς ὅταν πεθαίνουμε δέ μᾶς χρησιμεύουν σέ τίποτα. Ἄρα εἴμαστε ἕνα τίποτα. Στή δεύτερη ὁμάδα ἔβαλα μία σημαία καί ἀντικείμενα ἐθνικά καί ὅσοι τά προτίμησαν εἶναι γνήσιοι Ἕλληνες καί στήν τρίτη Σταυρό καί εἰκόνες Ἁγίων καί ἄρα ἐπιλογή χριστιανῶν Τά παιδιά ἀνήσυχά μου ζήτησαν νά ξαναπάρουν πίσω τά χαρτάκια γιά νά συμπληρώσουν κάτι. Ναί ἀγαπητοί μου. Ἄρχισαν νά καταλαβαίνουν τή λάθος ἐπιλογή..
Ἀφοῦ ἀρνήθηκα μέ γλυκό τρόπο νά δώσω πίσω τά χαρτάκια, τούς ὑπενθύμισα πῶς….

ὁ ὀδοντίατρος μπορεῖ νά μᾶς πονέσει ἀλλά φροντίζει τά δοντιά μας. Ἔτσι καί ἡ δασκάλα τούς μπορεῖ νά τούς πονέσει μέ αὐτό τό παιχνίδι, μά ὁ δρόμος ποῦ θά μᾶς ὁδηγήσει στό νά βρουμε ποιοί εἴμαστε καί νά διορθωθοῦμε ὁπού χρειάζεται, εἶναι δύσκολος. Τά μικρά μου ἀγγελούδια τό δέχτηκαν καί συνέχισαν. Διάβαζα μεγαλόφωνα τί ἔγραψε κάθε παιδί ὀνομαστικά καί ἕνα-ἕνα σηκωνόταν καί μόνο τοῦ ἔγραφε στόν πινάκα σέ ποιά ὁμάδα ἄνηκε..

Στό τέλος, λοιπόν, διαπιστώσαμε ὅτι ἀπό τούς 22 μόνο 7 ἔγραψαν ὅτι θά ἔπαιρναν ἕνα ἀντικείμενο ἑλληνικό ἤ χριστιανικό. Καί ἡ μικρή Ἕλλη σήκωσε τό χέρι της καί μοῦ εἶπε.Καλά λέει ὁ μπαμπάς μου κύρια ὅτι εἴμαστε μέσα στήν κρίση γιατί εἴμαστε ὑπερκαταναλωτές. Χαμογέλασα ἁπλά καί κυρίως ἀνακουφίστηκα ποῦ εἴχαμε φτάσει στήν αὐτογνωσία. Μοῦ ζήτησαν νά τό ξαναπαίξουμε αὐτό τό παιχνίδι καί ἀφοῦ τά κυτταξα τρυφερά τους εἶπα: αὐτή ἦταν μία πρόβα. Ἄν πότε αὐτό συμβεῖ στήν πραγματικότητα ἐσεῖς θά εἶστε ἕτοιμοι γιά τό σωστό, γιατί θά ξέρετε ποιοί εἴστ Ἕλληνες..
Ὁδηγῆστε τά παιδιά μας στό δρόμο τῆς αὐτογνωσίας. Εἶναι τό κλειδί γιά τήν ἀναγέννηση τῆς Ἑλλάδος.

Πηγή: Κατηχητικά Σχολεία Καρπάθου

Αναδημοσίευση: Συνοδοιπορία

Ευχαριστούμε την κα. Ιωάννα Ιωαννίδου για την αποστολή του κειμένου

Λέξεις κλειδιά: παιδί, σχολείο, κατανάλωση, οικονομία