Συνήθειες, παρέες & Χριστός

 

Παρέες και συνήθειες... Χριστός και ευτυχία...

– Τι να κάνουμε αν οι άλλοι βρίζουν μπροστά μας;

– Η σημασία των καλών και των κακών συνηθειών.

– Το κλίμα και η προετοιμασία του πειρασμού για την διάπραξη αμαρτίας.

– Παρέες και συνήθειες. Το παράδειγμα του καπνίσματος.

– Συμβιβάζονται κακές συνήθειες με την καρδιακή επικοινωνία με τον Χριστό;

– Παρόρμηση και λογική, αυτό που κάνω τώρα και οι προεκτάσεις του στο μέλλον.

– Τι είναι αληθινή ζωή, ποιος είναι ο πραγματικός δρόμος της ευτυχίας;

Απόσπασμα της εκπομπής Αθέατα Περάσματα του π. Ανδρέα Κονάνου από τον ραδιοφωνικό σταθμό «Πειραϊκή Εκκλησία» 91,2 FM.

Συνήθειες και Παρέες

3 σκέψεις σχετικά με το “Συνήθειες, παρέες & Χριστός

  • Νοέμβριος 14, 2008, 5:04 πμ
    Permalink

    opote sas akouw dakria kilane sta matia psaxnw to mesa k stenaxoriemai tosso poli poy mono egw kserw ola einai mavra k o logos giati eimai makria apo ton kirio posso poli thelw na me sixoresei gia ola afta pou exw kanei k elpizw na min ksanakanw

    Σχολιάστε
  • Μάιος 1, 2009, 8:06 πμ
    Permalink

    Η εκκλησία έχει μια γλύκα. Νιώθω και θέλω να το πω, πολύ συγκινημένη που καθώς μπαίνεις και βλέπεις όλο αυτό το υλικό μας το χριστιανικό γεμίζεις αγάπη…Όλο το υλικό το χριστιανικό είναι ντυμένο με αγάπη, αγάπη συνεχή

    Ευχαριστώ πολύ
    Ράνια

    Σχολιάστε
  • Μάρτιος 12, 2010, 9:51 μμ
    Permalink

    Πόσο δίκιο έχουν τα λόγια του…

    Σχολιάστε

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Βλέπω ένα πλήθος αναρίθμητο ομοίων και ίσων ανθρώπων που περιστρέφονται ακούραστα περί τον εαυτό τους για να προσπορισθούν μικρές και φτηνές απολαύσεις, με τις οποίες γεμίζουν την ψυχή τους.
    Ο καθείς από αυτούς αποτραβηγμένος παράμερα, νιώθει σαν ξένος προς τη μοίρα όλων των άλλων: τα παιδιά του και οι προσωπικοί του φίλοι αποτελούν για αυτόν ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.
    Οσο για τους γείτονές του, βρίσκεται δίπλα τους αλλά δεν τους βλέπει, τους αγγίζει και δεν τους αισθάνεται, υπάρχει μόνο εν εαυτώ και δι' εαυτόν, και, αν ίσως του μένει μια οικογένεια, δεν έχει, όμως, πλέον πατρίδα.
    Πάνω από αυτούς υψώνεται μια τεράστια κηδεμονική εξουσία, που επιφορτίζεται να διασφαλίζει την απόλαυσή τους και να αγρυπνά για τη τύχη τους.
    Είναι απόλυτη, διεξοδική, έρρυθμη, προνοητική και ήπια. Θα έμοιαζε με την πατρική εξουσία εάν, όπως αυτή, είχε ως αντικείμενο την προπαρασκευή ανθρώπων για την ενηλικίωση. Αντιθέτως, εκείνο που επιδιώκει είναι να τους σταθεροποιήσει αμετακλήτως στην παιδική ηλικία. Της αρέσει να ευφραίνονται οι άνθρωποι, αρκεί να σκέπτονται μόνο το πώς θα ευφρανθούν...
    - Τοκβίλ
  • Αρέσει σε %d bloggers: