Σχέσεις 

Ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια

Ζωντανό Ιστολόγιο 3 Σχόλια ,

μωρό χέρια μητέρα ψηλά

Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τί είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια.
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις.

Θανάσης Βέγγος

Λέξεις κλειδιά: ευτυχία, σχέση

3 σκέψεις σχετικά με το “Ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια”

  • Ιωάννης
    Μάιος 25, 2012, 10:32 πμ
    Permalink

    Ανόητες αισθηματολογίες! Όποιος πιστεύει ότι η ευτυχία είναι μόνο δύο χέρια που…»θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν,
    θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια….», δεν θα είναι γίνει ποτέ ευτυχισμένος στη ζωή του. Θα έχει μόνο στιγμές ευτυχίας.

    Σχολιάστε
  • Leviathan
    Μάιος 25, 2012, 11:00 πμ
    Permalink

    O Θανάσης Βέγγος ήταν μεγάλος άνθρωπος. Και δεν μπορώ παρά να υποκλιθώ στην σοφία των λόγων του. Ναι η ευτυχία είναι αυτό. Είναι η ανθρώπινη επαφή.

    Σχολιάστε
  • Ιωάννης
    Μάιος 25, 2012, 11:19 πμ
    Permalink

    Λεβιαθάν, εγραψες σοφά!

    Η ανθρώπινη επαφή! Εστω ένας απο εμάς, να είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ!

    Εστω και αν είναι η επαφή διαδικτυακά….

    Σχολιάστε

Απάντηση σε Ιωάννης Ακύρωση απάντησης

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    …Θυμάμαι τι μου συνέβη, όταν για πρώτη φορά με αληθινή συντριβή για τις αμαρτίες μου πήγα για εξομολόγηση. Όλη η ζωή που έζησα ορθώθηκε μπροστά μου ως αδικία από την αρχή ώς το τέλος. Όταν συνάντησα τον ιερέα, δεν μπορούσα να μιλήσω καθόλου από τη θλίψη, τα δάκρυα, τον καρδιακό πόνο, αλλά μόνον έκλαιγα.

    Και πιστέψτε με, πριν ακόμη αρχίσω να μιλώ για τις αμαρτίες μου, ο Ίδιος ο Κύριος «εξήλθε προς συνάντησίν μου» και έπεσε στον τράχηλό μου και με καταφίλησε, και ήμουν γι’ Αυτόν αγαπητός, χωρίς να περιμένει από μένα πότε θα πω «συγχώρησον», όπως και στην παραβολή ο άσωτος είπε «Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου», όταν ήδη ο Πατέρας τον δέχτηκε στην αγκαλιά Του.

    Κατηγορούσα τον εαυτό μου για όλα. Ο Κύριος όμως δεν πρόφερε ούτε ένα λόγο μομφής× μόνο χαιρόταν «ότι ο υιός αυτός απολωλώς ην και ευρέθη, νεκρός ην και ανέστη». Τι νύχτα ήταν εκείνη! Μου είναι αδύνατο να τη διηγηθώ. Πόσο μας αγαπά ο Κύριος!
    - Γέροντας Σωφρόνιος
    • Αρέσει σε %d bloggers: