Θα μου λείψεις

Come Together

«Όταν φεύγεις είναι σαν να πεθαίνεις λίγο»,
Έγραψε η Μαργαρίτα Καραπάνου.
Και συμφωνώ μαζί της.
Και, φυσικά, διαφωνώ μαζί της.
Η φυγή είναι άλλοτε πόνος,
Άλλοτε λύτρωση,
Κι άλλοτε απλά μια λέξη.
Εξαρτάται πάντα από το τι αφήνεις πίσω σου,
Από ποιον και ποιαν αφήνεις πίσω σου φεύγοντας:
Μιαν αγάπη, δυο δουλειές, τρεις φίλους;
Μισή ή ολόκληρη ζωή;
Και εξαρτάται σχεδόν πάντα από το σε ποιον
Θα πεις τις τρεις τις μαγικές τις λέξεις:
«Θα μου λείψεις».
Αν δεν τις πεις σε κανένα αυτό πάει να πει ότι
Ποτέ δεν ανήκες εκεί.
Αν τις πεις σε πολλούς σημαίνει πως
Δεν τις εννοείς.
Αν τις πεις σε λίγους ίσως
Να είσαι ειλικρινής.
Αν τις πεις σε μια και μοναδική ψυχή,
Τότε…
Τότε αγάπησες τυφλά, με πάθος περισσό,
Και για ν’ αποφασίσεις να φύγεις
Είναι ξεκάθαρο
Ότι έπεσες απ’ του έρωτα τα σύννεφα,
Στων μαύρων σκυλιών την αγκαλιά.

Πηγή: lakisf (Τρεις λέξεις)

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι. για την αποστολή του κειμένου.

8 σκέψεις σχετικά με το “Θα μου λείψεις

  • Αύγουστος 28, 2012, 11:49 μμ
    Permalink

    ΟΛΑ ΤΕΛΙΚΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ.Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΦΗ ΨΥΧΗΣ.Ο ΘΕΟΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ.

    Σχολιάστε
  • Σεπτέμβριος 4, 2012, 8:24 μμ
    Permalink

    χανομαι δεν βρισκω το δρομο μου σας παρακαλω βοηθηστε με

    Σχολιάστε
  • Σεπτέμβριος 5, 2012, 1:43 μμ
    Permalink

    Δε χάνεσαι Χριστίνα, μην αγχώνεσαι και μην ψάχνεις το δρόμο απεγνωσμένα . . . άφησε απλά τον εαυτό σου αβίαστα στην αγάπη και την πρόνοια του Θεού. . . δεν χάνεσαι . . . είσαι μέσα στην πάλαμη Του. . . άφησε το Θεό να σε οδηγήσει και να σε παρηγορήσει!! το Θεό . . . οι άνθρωποι είμαστε ανεπαρκείς. καλή δύναμη!!

    Σχολιάστε
  • Σεπτέμβριος 10, 2012, 10:02 μμ
    Permalink

    Χριστίνα ο θεός να σου δίνη δύναμη να αντέχεις !κλάψε όσο μπορεις ,όχι τόσο όμως πολύ για να μην πονέσει η ψυχή σου!

    Σχολιάστε

Απάντηση σε Axilleas Ακύρωση απάντησης

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Βλέπω ένα πλήθος αναρίθμητο ομοίων και ίσων ανθρώπων που περιστρέφονται ακούραστα περί τον εαυτό τους για να προσπορισθούν μικρές και φτηνές απολαύσεις, με τις οποίες γεμίζουν την ψυχή τους.
    Ο καθείς από αυτούς αποτραβηγμένος παράμερα, νιώθει σαν ξένος προς τη μοίρα όλων των άλλων: τα παιδιά του και οι προσωπικοί του φίλοι αποτελούν για αυτόν ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.
    Οσο για τους γείτονές του, βρίσκεται δίπλα τους αλλά δεν τους βλέπει, τους αγγίζει και δεν τους αισθάνεται, υπάρχει μόνο εν εαυτώ και δι' εαυτόν, και, αν ίσως του μένει μια οικογένεια, δεν έχει, όμως, πλέον πατρίδα.
    Πάνω από αυτούς υψώνεται μια τεράστια κηδεμονική εξουσία, που επιφορτίζεται να διασφαλίζει την απόλαυσή τους και να αγρυπνά για τη τύχη τους.
    Είναι απόλυτη, διεξοδική, έρρυθμη, προνοητική και ήπια. Θα έμοιαζε με την πατρική εξουσία εάν, όπως αυτή, είχε ως αντικείμενο την προπαρασκευή ανθρώπων για την ενηλικίωση. Αντιθέτως, εκείνο που επιδιώκει είναι να τους σταθεροποιήσει αμετακλήτως στην παιδική ηλικία. Της αρέσει να ευφραίνονται οι άνθρωποι, αρκεί να σκέπτονται μόνο το πώς θα ευφρανθούν...
    - Τοκβίλ
  • Αρέσει σε %d bloggers: