jump to navigation

Ποτέ μην πεις «δεν μπορώ» (Η Ιστορία της Πρωταθλήτριας Γυμναστικής Χωρίς Πόδια) Ιουλίου 30, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία, Τεκνογονία / Εκτρώσεις , add a comment

jennifernolegs

Γεννήθηκε χωρίς πόδια.

Οι φυσικοί της γονείς την παράτησαν όταν γεννήθηκε.

Υιοθετήθηκε από θετούς γονείς.

Θαύμαζε μια Ολυμπιονίκη αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής και ήθελε να της μοιάσει.

Οι θετοί γονείς της της έμαθαν ένα πράγμα: ποτέ μην πεις δεν μπορώ και την στήριξαν να κυνηγήσει το όνειρό της…

Μεγαλώνοντας θέλησε να μάθει την πραγματική της ταυτότητα.

Η συνέχεια ξεπερνά την φαντασία…

Γνωρίστε την συγκλονιστική μα πραγματική ιστορία της Τζένιφερ Μπρίκερ (Jennifer Bricker) στο ενσωματωμένο βίντεο.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ (αγγλικά).

Λέξεις κλειδιά: έμπνευση, αθλητισμός, αισιοδοξία, αναπηρία, δύναμη

Τεστ Υπομονής για Γονείς: Εσείς τι θα κάνατε; Ιουλίου 21, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Οικογένεια / Παιδί , add a comment

Το θαύμα της συγχωρητικής αγάπης

Κάποτε ήταν ένα μικρό παιδάκι που τον έλεγαν Ανδρέα. Ο Ανδρέας ήταν ένα πολύ χαρούμενο παιδί, και οι γονείς του τον αγαπούσαν ολόψυχα.
Ο Ανδρέας μπορούσε να παίζει ελεύθερα, να τρέχει, να πηδάει, και να παίζει παντού, σε όλους τους χώρους του σπιτιού….. εκτός από ένα χώρο : το καθιστικό.
Ένας μόνο κανόνας υπήρχε στο σπίτι του Ανδρέα : «Ού παίξεις μέσα στο καθιστικό»
Ο Ανδρέας ήταν κατά βάση ένα ευχαριστημένο παιδί, όμως, περισσότερο από κάθε τι στον κόσμο, είχε μέσα του την επιθυμία να παίξει μέσα στο καθιστικό.
Κάθε φορά που περνούσε από κοντά, η επιθυμία του να παίξει εκεί μέσα μεγάλωνε.Όλο και περισσότερο, μεγάλωνε η εμμονή του να παίξει μέσα στον απαγορευμένο χώρο…
Μια μέρα, όταν απουσίαζαν οι γονείς του σε γειτονικό σπίτι, ο Ανδρέας άρπαξε την ευκαιρία!
Μπήκε μέσα στο απαγορευμένο δωμάτιο. Έτρεξε γύρω-γύρω. Πηδούσε εδώ και εκεί. Πεταγόταν από πολυθρόνα σε καναπέ και πίσω πάλι. Πόσο πολύ διασκέδαζε! Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί του απαγορευόταν τόσο απόλυτα να παίζει εκεί μέσα. Μα, αυτό ήταν το πιό διασκεδαστικό δωμάτιο του σπιτιού τους!
Και σε μια στιγμή, συνέβη.
ΚΡΑΑΑΑΤΣ !!!
Το πανάκριβο, αγαπημένο βάζο…. σπασμένο…. θρύψαλα…. σκορπισμένα τα κομμάτια του στο πάτωμα….
Ο Ανδρέας σταμάτησε το παιχνίδι. Μη ξέροντας τι να κάνει, έσπρωξε γρήγορα-γρήγορα τα θραύσματα του βάζου κάτω από τα καλύμματα της μεγάλης πολυθρόνας.
Μετά από λίγη ώρα, επέστρεψαν οι γονείς του. Διαισθάνθηκαν πως κάτι δεν πήγαινε καλά με το παιδί τους, αλλά εκείνο τους είπε πως όλα είναι εντάξει.
Δεν πέρασε πολύς καιρός, και ο Ανρέας σταμάτησε εντελώς το παιχνίδι.
Σταμάτησε να παίζει στο χωλ, στον κήπο, ακόμα και στο δωμάτιο παιχνιδιού. Ελάττωσε και τα υπαίθρια παιχνίδια με τους φίλους του.
Σταμάτησε τελείως και το τρέξιμο, και έπεσε σε μελαγχολία. Οι ώμοι του άρχισαν να γέρνουν. Δεν χαμογελούσε πιά. Έπαψε να είναι εκείνο το χαρούμενο, ευχαριστημένο παιδί που ήταν κάποτε.
Όταν τον ρωτούσαν για την κακοκεφιά του, το μόνο που τους έλεγε ήταν: «Όλα είναι μιά χαρά».
Τα μάτια του δεν κυττούσαν πλέον προς το καθιστικό με την ίδια φλέγουσα επιθυμία, αλλά με ένα θλιμμένο και έντρομο δέος. Εκεί, κάτω από την επίσημη πολυθρόνα του πατέρα του, ήξερε πως βρίσκονταν κρυμμένα τα θραύσματα ενός ακριβού βάζου….
Πέρασαν εβδομάδες. Μήνες. Η προσωπικότητα του Ανδρέα βυθιζόταν όλο και περισσότερο, κάτω από το βάρος της ενοχής….
Και τότε συνέβη.
Μια μέρα, καθώς έσερνε τα βήματά του στο χωλ του σπιτιού, είδε την μητέρα του να βγαίνει από το φρικτό εκείνο δωμάτιο.
Τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν.
Εκείνος κατάλαβε….. Εκείνη κατάλαβε……
Ωχχχχ. Πάγωσε από τον τρόμο.
Μέχρι που είδε την μητέρα του να χαμηλώνει προς το μέρος του, και να του ανοίγει ορθάνοιχτα την αγκαλιά της …
Και μετά συνέβη… Τα δάκρυα μετανοίας άρχισαν να κυλούν σαν ποτάμι στα μάγουλά του, και έτρεξε να χωθεί μέσα στην αγκαλιά της μητέρας του.
«Γιατί;» του είπε με παράπονο. «Γιατί δεν μου το είπες;»
Δεν χρειάστηκε να της πει περισσότερα. Η μητέρα του είχε ήδη δει τον φόβο και την θλίψη στα μάτια του. Και εκείνη την στιγμή, έμαθε και τον λόγο της μελαγχολίας του παιδιού της. Αλλά εκείνη την στιγμή, γνώρισε και ο Ανδρέας για πρώτη φορά το ”θαύμα της συγχωρητικής αγάπης”

Πηγή: Ηλιαχτίδα

Θερμές ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Λέξεις κλειδιά: παιδί, συγχώρηση, υπομονή, θυμός

Νέα Θαύματα του Αγίου Ραφαήλ στο Μοναστήρι του στην Αττική! Ιουλίου 18, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

agios-rafail

Ο Άγιος Ραφαήλ είναι «γνωστός» για τα θαύματα και για την δύναμη της αγάπης που δείχνει στους πιστούς του! Ακόμη ένα από τα θαύματά του έγινε γνωστό σε έναν συνάνθρωπο που τον είχε ανάγκη.

«Μια Κυριακή ήλθε στην Ιερά Μονή του Αγίου Ραφαήλ στο Άνω Σούλι του Μαραθώνα, ο κ. Γιώργος Κ. με την οικογένειά του.

Προσκύνησε στον Ιερό Ναό του Αγίου Ραφαήλ και τόπο εμφανίσεώς Του, έκανε την προσευχή του, ζήτησε και πήρε λαδάκι από την ακοίμητη κανδήλα του Αγίου Ραφαήλ και αφού συζήτησε κάποια θεολογικά θέματα με τους πατέρες της Ιεράς Μονής, αποχώρησε. Τις επόμενες μέρες, λοιπόν, ο Άγιος του ικανοποίησε όλα αυτά τα οποία ζήτησε στην προσευχή του, ενώ παράλληλα, βάζοντας το λαδάκι στη μέση του στην οποία είχε χρόνιους πόνους και ταλαιπωρούταν, του πέρασαν αυτοστιγμεί. Περιχαρής, λοιπόν και ιδιαίτερα συγκινημένος, ξαναήλθε την επόμενη Κυριακή μαζί με την οικογένειά του για να ευχαριστήσει τον Άγιο Ραφαήλ.

Εδώ ακολούθησε και άλλο θαύμα:

Στο Μοναστήρι έφτασαν στις 3.00 η ώρα το μεσημέρι. Είπαν μεταξύ τους, όπως ομολόγησαν μετά στους πατέρες της Μονής, ότι εάν έβρισκαν κλειστή την πόρτα του μοναστηριού δεν θα χτυπούσαν το κουδούνι, για να μην ενοχλήσουν τους πατέρες, εφόσον ήταν ώρα ξεκούρασης.

Και ενώ οι πατέρες πάντοτε κλείνουν την πόρτα της Ιεράς Μονής το μεσημέρι (αλλά και κάθε στιγμή που δεν είναι παρών στην είσοδο της Μονής κάποιος από τους πατέρες), εκείνοι βρήκαν την πόρτα ανοικτή!!! Και έτσι μπήκαν να προσκυνήσουν. Έγιναν δε αντιληπτοί από τους πατέρες όταν έμπαιναν στον ναό του Αγίου Ραφαήλ. Αυτό ήταν πραγματικά ένα θαύμα του Αγίου Ραφαήλ, διότι οι πατέρες πάντοτε προσέχουν πολύ να μην είναι ανοικτή η πόρτα, διότι περνούν συχνά κοπάδια με κατσίκια τα οποία υπάρχει κίνδυνος να εισέλθουν στον προαύλιο χώρο της Μονής, και να καταστρέψουν τα δένδρα και τα λουλούδια.

Ο Άγιος Ραφαήλ, λοιπόν, ο οποίος επιθυμούσε να εισέλθουν οι ευλαβείς προσκυνητές και φίλοι του πού είχαν έλθει για να Τον ευχαριστήσουν έδειξε για άλλη μια φορά την έμπρακτη αγάπη Του και την πρόνοιά Του. Από τότε ο κ. Γιώργος Κ. και η οικογένειά του είναι δεμένοι με το μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ και αναγνωρίζουν τον Άγιο Ραφαήλ ως προστάτη και στήριγμά τους και τους πατέρες της Ιεράς Μονής Του ως φίλους και δικούς τους ανθρώπους, όπως και πράγματι είναι.

Επισκέπτονται δε συχνά τον Άγιο Ραφαήλ, για να Του αποδώσουν τιμές, να πάρουν την ευχή και την ευλογία Του και να Του δείξουν την ευγνωμοσύνη τους, η οποία με τόσο προφανή τρόπο φάνηκε ότι ήταν πολύ ευπρόσδεκτη από τον Άγιο Ραφαήλ.

Μάλιστα, τα θαυμαστά σημεία του Αγίου Ραφαήλ συνεχίστηκαν και στην εργασία του κ. Γιώργου Κ., καθώς από τότε που προσκύνησε τον Άγιο Ραφαήλ για δεύτερη φορά και ενώ υπήρχε οικονομική κρίση παντού, σε εκείνον ερχόντουσαν οι παραγγελίες η μία μετά την άλλη και άρχισε να κλείνει σημαντικές εμπορικές συμφωνίες για μεγάλες ποσότητες εμπορευμάτων. Η πρόοδός του ήταν τόσο ξαφνική και μεγάλη που ο ίδιος έμεινε εκστατικός και έκθαμβος και συχνά επαναλάμβανε μονολογώντας: Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού… Έστειλε μάλιστα στον Άγιο Ραφαήλ και άλλους φίλους του, που είχαν πρόβλημα με την εργασία τους με την ελπίδα ότι θα βοηθήσει και κείνους, κάτι που όντως έγινε».

Πηγή: Ποιμήν

Λέξεις κλειδιά: Άγιος Ραφαήλ, άγιοι, θαύμα, μοναστήρι

Η μουσική στην υπηρεσία της εκπαίδευσης και της ψυχικής επαφής δασκάλου – μαθητή Ιουλίου 15, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Παιδεία / Εκπαίδευση , add a comment

Το φανταστικό τραγούδι που ο Στέργιος έγραψε για τον μαθητή του τον Μιχάλη, δεν ήρθε απ” το πουθενά. Συχνά οι σχέσεις των δασκάλων με τους (φαινομενικά) λιγότερο τυχερούς μαθητές είναι στοργικές και συγκινητικές. Αυτό που αρέσει στην περίπτωση αυτού του δασκάλου και αυτού του μαθητή στην Ρόδο, είναι πως η απόλαυση και η χαρά βιώνεται και απ” τις δύο πλευρές. Δείτε το βίντεο:

Λέει ο ίδιος: «Ο μαθητής μου ο Μιχάλης κι εγώ, αποχαιρετούμε τη φετινή σχολική χρονιά τραγουδώντας μαζί ένα τραγούδι που έγραψα για εκείνον. Για όλα όσα μου έμαθε. Το αφιερώνουμε σε όλους εμάς τους μεγάλους και «σοφούς» που πολλές φορές ξεχνάμε τις πιο απλές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες της ζωής. Ευχαριστούμε όσους στάθηκαν δίπλα μας τη φετινή χρονιά, και ειδικότερα την οικογένεια του Μιχάλη. Καλό καλοκαίρι σε όλους!»
Μερικές φορές θεωρούμε ότι είμαστε ήρωες επειδή βοηθάμε τους άλλους, και ίσως το προβάλλουμε και με κάποια περηφάνια τονίζοντας το πόσο χάρηκαν οι «ευεργετημένοι». Δεν συμβαίνει αυτό εδώ. Το αντίθετο: ο δάσκαλος τονίζει συνεχώς πως αυτός είναι ο τυχερός, πως αυτός έμαθε πράγματα, με σεμνότητα ουσιαστική και αναζωογονητική. Ας πούμε, στο Facebook του, τον Μάρτιο ανέβασε την παρακάτω φωτογραφία, γράφοντας: Και είναι και οι στιγμές που λες: «Δε μπορεί να είμαι εγώ ο πιο τυχερός δάσκαλος του κόσμου… » Κι όταν κάτω απ” τη φωτογραφία, οι φίλοι του έγραψαν όμορφα λόγια, ο ίδιος δεν τα θεώρησε καθόλου δεδομένα:

«Δεν έχω λόγια… Όλα αυτά τα σχόλια μας συγκίνησαν τόσο πολύ. Ήθελα μέσα απ αυτή την φωτογραφία να δείξω σε όλους μου τους φίλους το καμάρι μου. Τον Μιχάλη, ο οποίος σχεδόν πάντα φοράει αυτό το αξεπέραστο χαμόγελο. Χωρίς να το ξέρει καν ο ίδιος, κάθε μέρα με διδάσκει πιο πολλά από όσα του διδάσκω εγώ. Για αυτό είμαι λοιπόν τυχερός.»
Στο τέλος της προηγούμενης σχολικής χρονιάς ο Στέργιος είχε χρησιμοποιήσει πάλι τη μουσική, για να ενώσει αυτή τη φορά μαθητές 7 διαφορετικών εθνικοτήτων. Εξηγεί ο ίδιος: «Για καιρό ετοιμάζαμε κάτι με την τάξη που ανέλαβα. Μια «άλλη» τάξη με παιδιά απο 7 διαφορετικές χώρες προέλευσης. Μία τάξη «πλούτου» που μόνο χαρές μπορεί να προσφέρει στον δάσκαλό της. Ήθελα λοιπόν φεύγοντας να μείνει κάτι σε αυτά τα παιδιά (και σε όλα τα παιδιά). Έγραψα στίχους, τα παιδιά έπαιξαν μουσική, τραγούδησαν, μίλησαν στις δικές τους γλώσσες πάνω σε ένα πανέμορφο Βαλς του Shostakovich που συνέθεσε το 1938. Όλα αυτά τα αξιοποίησε ο συνάδελφος και ΦΙΛΟΣ Πάνος Δρακόπουλος και με την βοήθεια της τάξης του γεννήθηκε αυτό το τραγούδι, που ήταν το κερασάκι στην γλυκιά εμπειρία της χρονιάς. Ο στόχος μας είναι το τραγούδι αυτό να εμπνεύσει, να δώσει δύναμη, να κάνει την αγάπη να ξεπερνάει την διαφορετικότητα. Ας ταξιδέψει λοιπόν και όπου το βγάλει ο άνεμος. Όπου και να φτάσει σίγουρα θα κάνει καλό

Σε μια περίοδο που οι δάσκαλοι, στραβωμένοι απ” τις περικοπές των μισθών τους, θα μπορούσαν να αδιαφορούν για τα πάντα ή έστω να προσφέρουν μόνο τα απολύτως απαραίτητα (και μερικοί το κάνουν), είναι ελπιδοφόρο να βλέπεις νέους δασκάλους και δασκάλες να χρησιμοποιούν όλη τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους – και τον ελεύθερο χρόνο τους φυσικά.

Έχω γνωρίσει πολλούς τέτοιους τα τελευταία χρόνια, στην Θεσσαλονίκη, την Κομοτηνή, την Αθήνα, την Ρόδο… Το κοινό που είχαν, πέρα απ” το αίσθημα ευθύνης και την αγάπη για τα παιδιά, ήταν μια ευγενής ιδιοτέλεια: Ήταν καλοί και δημιουργικοί δάσκαλοι γιατί αυτό έκανε τους ίδιους πρώτα πρώτα να νιώθουν όμορφα. Το να απολαμβάνεις τη δουλειά σου και να νιώθεις ότι -ασχέτως της βοήθειας που μπορεί να προσφέρεις- γίνεσαι εσύ ο ίδιος καλύτερος και πιο ευτυχισμένος είναι τελικά το μυστικό μιας Καλής Ζωής.

Πηγή: www.lifo.gr

Λέξεις κλειδιά: σχολείο, αναπηρία, μουσική

Προσωπικές Μνήμες Άγιου Παϊσίου Αγιορείτου Ιουλίου 12, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

paisios

Μνήμες… 12 Ιουλίου η πρώτη πανελλαδικά θεία Λειτουργία προς τιμήν του Άγιου Γέροντα Παϊσίου Αγιορείτου

Τον γνώρισα μετά τα φοιτητικά μου χρόνια. Έκτοτε ο αδελφός μου είχε στενότερες σχέσεις, γιατί ακολούθησε το μοναχικό σχήμα… Οι εμπειρίες αρκετές από την επαφή στο Άγιο Όρος, αλλά και στη Σουρωτή και τη μ. Αγίας Τριάδας.

Δεν θα αναφέρω τα όσα μας είπε προσωπικά για τις ζωές μας και τις συμβουλές του. Ατελείωτος κόσμος ως τα ξημερώματα για μιαν ευχή, ακατάβλητες οι δικές του δυνάμεις. Οι τρεις σταυροί, από αυτούς που σκάλιζε ο γέροντας, στη χούφτα της χήρας μάνας μου ως εναπομείναντες στο σπίτι μας -η πρώτη σιωπηλή, παρηγορία- όταν νεότερη τον πρωτοείδε, χωρίς κάτι να του αναφέρει. Σ” αυτούς τους αγιοπνευματικούς ανθρώπους δεν χρειάζονται τα λόγια. Αρκεί που είσαι κοντά τους. Ησυχάζεις! Έχουν μιαν αύρα, μια ενέργεια διαφορετική. Είναι σαν να εισχωρείς στο νοερό τους κύκλο, όπου εκεί η κάθε είδους ταραχή «απενεργοποιείται»!!!!

Δυστυχώς πολλοί πλησίαζαν τον γέροντα, όπως θα πήγαιναν σ” ένα «μάγο» να τους πει τα μελλούμενα. Η θρησκοληψία και οι φανατισμοί πάντα έβλαπταν την Ορθοδοξία. Η ανάγκη για άμεση απάντηση στα προβλήματά μας και ο μεγάλος πόνος στη ζωή μας πολλές φορές φθάνει στην προσωπολατρεία και στον «γεροντισμό». Ξεχνούμε πως πάνω απ” όλα είναι το πρόσωπο του Χριστού. Ακόμη και οι άγιοι δεν ήταν αλάνθαστοι! Άνθρωποι ήταν, αλλά που αγάπησαν έως θανάτου προσωπικού τον Σταυρό του Κυρίου και υπέταξαν το ανθρώπινο θέλημά τους για την αγάπη Εκείνου και των ανθρώπων.

Μια μαρτυρία μονάχα θα αναφέρω: ο γέροντας- άγιος πια- ανέφερε πως πολλοί στο μέλλον θα βγαίνουν και θα λένε, ως δικά του, λόγια τους και απόψεις. Πολλοί θα καπηλεύονται το όνομά του για δημοσιότητα, οφέλη και προσωπική προβολή. Ίσως το έκανα κι εγώ μέσα στις τάξεις των παιδιών μου, ούσα παρορμητική. Ας με συγχωρέσει κι ας έχει ο τόπος μας την ευλογία του.

Πηγή: κατερίνα 2015

Λέξεις κλειδιά: άγιοι, γέροντας Παΐσιος, μαρτυρίες

Πῶς νὰ ἀρνηθοῦµε χωρὶς νὰ ποῦµε «ὄχι» (Ἡ σημασία τῆς αἰσιόδοξης διατύπωσης) Ιουλίου 9, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Οικογένεια / Παιδί , add a comment

Μαρίνα Διαμαντῆ

Ὁ ἄνθρωπος σήμερα ἔχει ἀνάγκη νὰ ἐλπίζει. Δὲν ἔχει τὸ σθένος καὶ τὴ δύναμη νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς, ἀλλὰ ἔχει ἀνάγκη νὰ ἐλπίζει! Δὲν ἀντέχει οὔτε νὰ ἀκούσει κάτι ἀπαισιόδοξο. Ἀκόμη καὶ οἱ διατυπώσεις, ὁ τρόπος ποὺ ἐκφέρονται τὰ λόγια, παίζουν πολὺ μεγάλο ρόλο στὴ διαμόρφωση τῆς ψυχολογικῆς του κατάστασης, κάθε στιγμή. Ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ αἰσιόδοξα μηνύματα καὶ ἀρνεῖται νὰ ἀκούσει τὴ λέξη «δέν».

Τὸ παράδοξο εἶναι πάντως πώς, ἐνῷ ἔχει τόση ἀνάγκη γιὰ ἐλπίδα, ἔχει ἀπορρίψει ἀπὸ τὴ ζωὴ του τὸ Θεὸ καὶ ἔχει ἐναποθέσει ὅλες του τὶς ἐλπίδες στὸν ἄνθρωπο! Ἀναζητᾶ τὴν πρόοδο σὲ νέες ἀθεϊστικὲς θεωρίες καὶ δὲν παραιτεῖται ἀπὸ τὴ μάχη του μὲ τὴν Ἀλήθεια, παρότι βλέπει ὅτι ἡ ζωὴ ποὺ ἐπέλεξε εἶναι μιὰ πορεία ἀπελπισίας.

Ἂς σταθοῦμε ὅμως λίγο στὶς διατυπώσεις τῶν καθημερινῶν μας λόγων καὶ στὴν ἐπίπτωση ποὺ ἔχουν αὐτὲς στὴν ψυχικὴ διάθεση τοῦ ἀνθρώπου, στὸν ὁποῖο ἀπευθυνόμαστε.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι μιὰ διαφορετικὴ διατύπωση τοῦ ἴδιου πράγματος μπορεῖ νὰ δημιουργήσει διαφορετικὴ ψυχικὴ κατάσταση στὸν ἄνθρωπο ποὺ τὴν ἀκούει. Γιὰ παράδειγμα, στὴν ἐρώτηση ἑνὸς μικροῦ παιδιοῦ κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία, στὴ μέση τοῦ Χερουβικοῦ ὕμνου, ἐὰν μπορεῖ νὰ καθίσει στὸ κάθισμά του, ἡ ἀπάντηση εἶναι «ὄχι». Ἡ ἀπάντηση αὐτὴ μπορεῖ νὰ εἰπωθεῖ ἁπλᾶ καὶ σκέτα «ὄχι», ἀλλὰ μπορεῖ καὶ νὰ εἰπωθεῖ: «Τώρα δὲν καθόμαστε. Θὰ καθίσεις σὲ λίγο». Ὁ ἀντίκτυπος στὸ μικρὸ παιδὶ τῶν δύο αὐτῶν ἀπαντήσεων, ποὺ ἐπὶ τῆς οὐσίας λένε τὸ ἴδιο πρᾶγμα, εἶναι ἐντελῶς διαφορετικός: μὲ τὸ σκέτο «ὄχι» τὸ παιδάκι ἐξακολουθεῖ νὰ βρίσκεται μέσα στὴ δυσκολία του, χωρὶς νὰ ξέρει πότε θὰ βγεῖ ἀπὸ αὐτήν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ αἰσθάνεται δυσφορία καὶ συχνὰ νὰ ἀντιδρᾶ μὲ γκρίνια. Μὲ τὴ δεύτερη ἀπάντηση ὅμως, λαμβάνει μὲν τὸ σωστὸ μήνυμα, ἀλλὰ ἔχει μπροστά του τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἔρθει σὲ λίγο ἡ ὥρα νὰ καθίσει καὶ ἔτσι ἡσυχάζει. Μιὰ μικρὴ διαφορὰ στὴ διατύπωση, λοιπόν, μπορεῖ νὰ ἔχει ἐντελῶς ἀντίθετα ἀποτελέσματα. Δὲν ἀρκεῖ, δηλαδή, πολλὲς φορὲς νὰ δώσουμε μιὰ ἀπάντηση. Πρέπει νὰ δώσουμε τὴ σωστὴ ἀπάντηση, ὥστε νὰ ἔχει καὶ τὰ ἀνάλογα ἀποτελέσματα στὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀπευθυνόμαστε.

Τὸ πιὸ σημαντικὸ ὅμως ἀποτέλεσμα μιᾶς αἰσιόδοξης καὶ ἐλπιδοφόρας ἀπάντησης εἶναι τὸ ὅτι ἐκφράζεται μὲ αὐτὴν τὸ ἐνδιαφέρον μας γιὰ τὸν ἄλλο ἄνθρωπο. Δὲν ἀπαντᾶμε ἁπλῶς στὴν ἐρώτησή του, ἀλλὰ περνᾶμε ἐμμέσως τὸ μήνυμα ὅτι εἴμαστε κοντά του, ἐνδιαφερόμαστε καὶ κατανοοῦμε τὸ πρόβλημά του καὶ προσπαθοῦμε μαζί του νὰ δώσουμε μιὰ λύση.

Δὲν ἀρκεῖ στὸ παιδί, στὸ παράδειγμά μας, ἁπλᾶ νὰ ἀπαντήσουμε στὴν ἐρώἁπλᾶησή του γιὰ νὰ μάθει ὅτι στὸ Χερουβικὸ ὕμνο δὲν ἐπιτρέπεται νὰ καθίσει. Τοῦ ἀρκεῖ, ὅμως, νὰ νιώσει ὅτι καταλάβαμε πὼς κουράστηκε νὰ στέκεται ὄρθιο καὶ ὅτι σὲ λίγο θὰ μπορέσει νὰ καθίσει. Ἔχει σημασία γιὰ τὸ παιδὶ νὰ νιώσει ὅτι ἀσχοληθήκαμε μὲ τὸ πρόβλημά του, ὅσο ἀσήμαντο κι ἂν τὸ θεωροῦμε ἐμεῖς. Γιατί γιὰ μᾶς μπορεῖ νὰ φαίνεται ἀσήμαντο τὸ νὰ σταθεῖ τὸ παιδὶ ἀκόμη λίγο ὄρθιο, ἀλλὰ γιὰ τὸ ἴδιο τὸ παιδὶ ἐκείνη τὴ στιγμὴ εἶναι πολὺ σημαντικό.

Μιὰ αἰσιόδοξη διατύπωση, ἂν παρατηρήσουμε στὶς καθημερινὲς συναναστροφές μας μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ἐπηρεάζει πολὺ τὴν ψυχικὴ διάθεση τῶν γύρω μας. Ὅλοι θέλουμε νὰ ἀκούσουμε κάτι θετικό. Κι ἐμεῖς περιμένουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ μᾶς δώσουν μιὰ ἐλπίδα στὰ θέματα ποὺ ἀντιμετωπίζουμε, ἀλλὰ καὶ οἱ γύρω μας ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ μᾶς νὰ λάβουν ἕνα αἰσιόδοξο μήνυμα, τὸ ὁποῖο τελικὰ δὲν εἶναι ἁπλᾶ θέμα διατύπωσης, ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὴ διατύπωση αὐτὴ ἐκφράζεται τὸ ἐνδιαφέρον μας καὶ ἡ ψυχική μας διάθεση νὰ ἀσχοληθοῦμε πραγματικὰ μὲ τὸν διπλανό μας καὶ νὰ τοῦ προσφέρουμε μιὰ ἀνακούφιση σὲ αὐτὸ ποὺ τὸν ἀπασχολεῖ. Ἔχει μεγάλη σημασία στὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους νὰ δείχνουμε τὸ ἐνδιαφέρον μας γι’ αὐτούς, ἐκφράζοντάς το μὲ κάθε τρόπο.

Ἡ αἰσιόδοξη διατύπωση ὅμως γιὰ νὰ εἰπωθεῖ, προϋποθέτει ἀπὸ μᾶς ποὺ τὴν ἐκφέρουμε, θετικὴ διάθεση πρὸς τὸν ἄλλο ἄνθρωπο. Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ τοῦ δώσουμε μιὰ ἐλπίδα, θὰ πρέπει νὰ ἐνδιαφερθοῦμε γιὰ τὸ πῶς θὰ ἐκλάβει τὴν ἀπάντησή μας. Θὰ πρέπει ὁ ἀπώτερος σκοπός μας νὰ εἶναι ἡ ἀνακούφιση τοῦ ἄλλου ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν ἀγωνία τῆς στιγμῆς καὶ ὄχι αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴ ἡ ἀπάντηση ποὺ θὰ τοῦ δώσουμε ὥστε νὰ λάβει τὸ μάθημα ποὺ τοῦ χρειάζεται.

Οἱ γονεῖς δοκιμαζόμαστε σὲ αὐτὸ πολλὲς φορὲς κάθε μέρα. Τὰ παιδιὰ ζητοῦν διαρκῶς διάφορα, ἀλλὰ σὲ πολλὰ αἰτήματά τους ἡ ἀπάντηση ποὺ πρέπει νὰ δώσουμε εἶναι ἀρνητική. Πῶς θὰ τὸ κάνουμε αὐτὸ ὥστε καὶ νὰ μὴν ἀπογοητευθοῦν τὰ παιδιὰ καὶ νὰ λάβουν τὸ σωστὸ μήνυμα; Ἄλλοτε χρειάζεται νὰ δώσουμε μιὰ παράταση στὸ αἴτημά τους, νὰ τὸ μεταθέσουμε γιὰ ἄλλη χρονικὴ στιγμή, ἄλλοτε ὅμως χρειάζεται νὰ τὸ ἀπορρίψουμε ὁριστικά. Ἐκεῖ θέλει τρόπο γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ ἀπόρριψη χωρὶς νὰ ἀπογοητευθοῦν καὶ νὰ ἀντιδράσουν ἄσχημα τὰ παιδιά. Θὰ μπορούσαμε γιὰ παράδειγμα, νὰ τοὺς προσφέρουμε μιὰ ἐναλλακτικὴ πρόταση ἢ νὰ δώσουμε μιὰ ἐξήγηση παραπάνω, ἐὰν ἡ στιγμὴ τὸ ἐπιτρέπει. Σὲ κάθε περίπτωση ὅμως, γιὰ νὰ ἔχει καλὸ ἀποτέλεσμα ὁ λόγος μας, θὰ πρέπει νὰ ἐπιδιώκουμε μὲ τὴν ἀπάντηση ποὺ θὰ δώσουμε νὰ εἰρηνεύσει ἡ ψυχὴ τοῦ ἄλλου ἀνθρώπου καὶ ὄχι ἁπλᾶ νὰ τοῦ δώσουμε ἕνα μάθημα.

Δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ δώσουμε ἕνα αἰσιόδοξο μήνυμα, ἐὰν ἐμεῖς δὲν ἐνδιαφερθοῦμε πραγματικὰ γι’ αὐτὸ ποὺ ἀπασχολεῖ τὸν συνάνθρωπό μας.

Καί, γιὰ νὰ ἐνδιαφερθοῦμε γιὰ τὸ πρόβλημα τοῦ ἄλλου, θὰ πρέπει νὰ σταματήσουμε γιὰ λίγο νὰ ἀσχολούμαστε μόνο μὲ τὸν ἑαυτό μας καὶ μὲ τὰ δικά μας προβλήματα. Αὐτὸς ὁ «αὐτισμὸς» τῆς ἐποχῆς μας, ἡ τάση ὅλων μας νὰ ἀσχολούμαστε ὁ καθένας μὲ τὰ δικά του θέματα, νομίζω ὅτι ἔχει ὁδηγήσει τὴν κοινωνία μας στὸ ἀδιέξοδο ποὺ ἀντιμετωπίζουμε καθημερινά, τῆς παντελοῦς ἔλλειψης ἐπικοινωνίας καὶ τῆς γενικῆς ἀδιαφορίας. Ὅσο ὅμως ἀσχολούμαστε εἰλικρινὰ μὲ τοὺς γύρω μας, τόσο πιὸ πολλὰ πράγματα συνειδητοποιοῦμε πρῶτα γιὰ τὸν ἑαυτόν μας καὶ ὕστερα γιὰ τοὺς ἄλλους. Σὰν νὰ γινόμαστε πιὸ ψύχραιμοι, πιὸ νηφάλιοι, πιὸ ταπεινοί, πιὸ ἱκανοὶ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὶς διάφορες καταστάσεις.

Ἂς βγοῦμε λοιπόν, γιὰ λίγο ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας καὶ ἀπὸ τὰ δικά μας «θέλω» καὶ ἂς δώσουμε λίγη προσοχὴ στὰ θέματα ποὺ ἀπασχολοῦν τοὺς γύρω μας. Ἂς θελήσουμε νὰ δώσουμε λύση στὰ αἰτήματά τους, ἀκόμη κι ἂν πρέπει νὰ ἀρνηθοῦμε. Ἂς μετατρέψουμε τὴν ἄρνηση ποὺ πρέπει νὰ δώσουμε σὲ μιὰ ἐναλλακτικὴ λύση. Ἂς δείξουμε, ἁπλᾶ, ἐνδιαφέρον!

Θὰ διαπιστώσουμε ὅτι ἡ δική μας συμβολὴ στὴν ἐπίλυση αὐτῶν τῶν θεμάτων μπορεῖ νὰ εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ αὐτὴ ποὺ νομίζουμε ὅτι μποροῦμε νὰ προσφέρουμε, ἐνῷ παράλληλα, θὰ δεχθοῦμε κι ἐμεῖς τὴν εὐεργετικὴ συνδρομὴ τῶν ἄλλων στὶς δικές μας ἀναζητήσεις.

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 154-155, Ἰούνιος – Ἰούλιος 2015

Πηγή: Συνοδοιπορία

Λέξεις κλειδιά: παιδί, συμβουλές, γονείς, ενοριακή ευλογία

Ο γλάρος Ιωνάθαν (video) Ιουλίου 6, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Βιβλία / Περιοδικά, Κοινωνία, Φύση / Ζώα , add a comment

Οπτική περίληψη (video) από το βιβλίο του Ρίτσαρντ Μπαχ «Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβιγκστον».

Λέξεις κλειδιά: παραβολή, παραμύθι, βιβλίο, μεταφορά

Βάζε Όρια για να έχεις Περιθώρια! Πρόταση Αυτοκριτικής για Έλληνες Γονείς Ιουλίου 3, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment

Νεολαία σε ελεύθερη πτώση και πώς συμβάλλαμε στη διαφθορά της ελληνικής νέας γενιάς

Της Αργυρώς Π. Σταθερού

όνειρα πλούτος λεφτά γυναίκες γκόμενες αυτοκίνητα διασημότητα

Ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός μαζί με την άνοδο του βιοτικού επιπέδου και την τεχνολογική ανάπτυξη μας έβαλε αργά και σταθερά το «δηλητήριο» του σε όλους τους τομείς της ζωής μας μεγαλώνοντας ολόκληρες γενιές με σκοπό ζωής το χρήμα, το σεξ, την «εύκολη» ζωή. Στη μεθόδευση της διαχείρισης των μαζών του δυτικού κόσμου επιστρατεύτηκαν ισχυρότατα και πλέον αποτελεσματικά «όπλα» με τρομακτική επίδραση στην ψυχολογία. Τα μέσα ενημέρωσης, επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης με τις απελευθερωμένες σε ήθη διαφημιστικές καμπάνιες και ψυχαγωγικές εκπομπές, η σύγχρονη μουσική και τέχνη, η χαλαρότητα στους κρατικούς, κοινωνικούς και παιδαγωγικούς θεσμούς, αλλά και η αποδυνάμωση της χριστιανικής πίστης κατέλυσαν τη δυναμική και το θεσμό της οικογένειας και έδωσαν στους νέους την ελευθερία να ζουν από την παιδική ηλικία με επιβλαβείς επιρροές επιλογές και παροχές ενηλίκων.

Η πρόθεσή μου δεν είναι επ’ ουδενί να «τα βάλω» με τη νεολαία ή, όπως συνήθιζε ο αδερφός μου να παραφράζει στα παιδικά μας χρόνια αστειευόμενος, «νεο-λέρα»! Με τον κίνδυνο να γίνει προσβλητικός, ο χαρακτηρισμός, τελικά, καταφέρνει να αποδώσει με αστείο τρόπο την ουσία της παράφρασης, του «λερώματος» των νέων ανθρώπων.

 

Η ρίζα του κακού

λεφτά γκόμενα νεοπλουτισμός

Το πρόβλημα άρχισε πολλά χρόνια πριν όταν στερημένοι και αυστηροί οικογενειάρχες των προηγούμενων γενεών άρχισαν να χαλαρώνουν ανακαλύπτοντας τις σαθρές απολαβές του δυτικού, ξενόφερτου τρόπου ζωής. Η κατοχύρωση της γυναίκας στην αγορά εργασίας απορρόφησε το ενδιαφέρον της από το σπίτι και το μεγάλωμα – έλεγχο των παιδιών και επιτάχυνε την σταδιακά αυξανόμενη οικονομική της ανεξαρτησία με την εκτίναξη των διαζυγίων στα ύψη, καθώς οι γυναίκες βγαίνοντας στην αγορά της εργασίας ανακάλυψαν την αυτοδυναμία τους, αλλά και την αδυναμία τους να αντέξουν τους αν-ώριμους άντρες. Καθώς οι άντρες έχασαν πλέον την κατοχυρωμένη τους κυριαρχία στον εργασιακό χώρο, υποβιβάστηκαν στα γυναικεία μάτια και ταυτόχρονα μπήκαν σε ακόμη περισσότερους πειρασμούς! Και η τηλεόραση ενίσχυσε την πεποίθηση στις γυναίκες πως το παν είναι να είναι όμορφες, στους άντρες πως υπάρχουν κι άλλες πολλές γυναίκες, στα παιδιά πως δεν χρειάζεται να υπακούνε για να περνάνε καλά, στους νέους πως η ζωή θέλει διασκέδαση για να την αντέξεις και στη μάζα πως, τελικά, μπορείς να ζεις εξίσου καλά με τεμπελιά, δανεικά και …αγύριστα! Και μεγάλωσαν ολόκληρες γενιές με ανθρώπους που αρνιούνται να κοπιάσουν και να μην ακριβοπληρωθούν. Που η προσπάθειά τους να πετύχουν ένα καλύτερο αύριο δεν περιλαμβάνει σχεδόν ποτέ τη χρησιμοποίηση του μυαλού ή των προσωπικών ικανοτήτων, αλλά την στείρα, κονσερβοποιημένη υποβοήθηση ενός «βιομηχανοποιημένου» και πολυετούς φροντιστηρίου για την προετοιμασία τους απλώς για να έχουν ένα προσοδοφόρο επάγγελμα, χωρίς κανείς να τους διδάσκει ποιο είναι το νόημα της επιβίωσης, της οικογένειας, της ευθύνης.

atakes-goneon-paideuousi-tekna

Αρκετά χρόνια πριν, όταν η δική μας γενιά περνούσε τα χρόνια της εφηβείας άρχισε να διαφαίνεται και στην Ελλάδα το αργό, αλλά σαρωτικό «τσουνάμι» των δυτικών προτύπων με ό,τι αυτό συνεπαγόταν. Γρήγορα και σταθερά συνηθίσαμε τα φαστ φουντ, τις ντίσκο, τις καφετέριες και τις μίνι φούστες και αρχίσαμε να αμφισβητούμε εντονότερα τη γονεϊκή εξουσία. Από τότε και έως σήμερα πολλά πράγματα άλλαξαν για τη νέα γενιά και φτάσαμε αυτά που εμείς θεωρήσαμε κάποτε προχωρημένα, τα παιδιά μας τώρα να τα θεωρούν παρωχημένα. Αυτό γινόταν και θα γίνεται, καθώς αυτή είναι η εξέλιξη των γενεών που δικαιολογεί και τη φιλοσοφία του λεγόμενου «χάσματος». Το πρόβλημα, όμως, εστιάζει βαθύτερα. Κι εμείς κάποτε ως νέοι κάναμε τρέλες και ξεφεύγαμε κάποτε και σε άκρα. Αλλά γνωρίζαμε και αποδεχόμασταν τα όρια και όταν τα παραβιάζαμε παρέμβαιναν γονείς, καθηγητές, κοινωνικές δομές και πνευματικοί λειτουργοί και προέβαλαν ένα προστατευτικό «stop»! Με την πάροδο των ετών τα πράγματα άλλαξαν προς το χειρότερο. Και ποιος την πλήρωσε; Όλοι μαζί και κυρίως τα παιδιά που ξαφνικά έγιναν το ένα πίσω από το άλλο «παιδιά χωρισμένων γονιών», «μονογονεϊκών οικογενειών», «παιδιά ανύπαντρων μητέρων» ή και ακόμα πιο «προχωρημένων» τα δύστυχα, «παιδιά ομοφυλόφιλων γονέων». Ο θεσμός του γάμου και της οικογένειας υποβιβάστηκε, η έννοια της συζυγικής αγάπης και πίστης εκχυδαΐστηκε και τα παιδιά μας έγιναν από εμάς τους ίδιους «παιδιά ενός κατώτερου Θεού». Πολλά από όσα επιβιώνουν ακόμα μέσα σε «οικογένειες» αισθάνονται ότι καλύτερα θα ήταν τρόφιμοι ορφανοτροφείων ή κέντρων απεξάρτησης παρά κάτοικοι στην οικτρή πραγματικότητα και τον καθημερινό εφιάλτη της οικογενειακής τους εστίας.

 

Πρώιμη ενηλικίωση

Αυτό που συμβαίνει στις μέρες μας δεν έχει προηγούμενο. Κατά την πλειονότητά τους τα παιδιά μας έχουν ξεφύγει και είναι πρόωρα «λερωμένα» ηθικά, σωματικά, πνευματικά κι ενώ χρειάζονται περισσότερο από ποτέ όρια, τελικά, είναι καταδικασμένα στην ανεξέλεγκτη …ελευθερία της πρόωρης αυτοδιάθεσης! Κανείς δεν τολμά να τα περιορίσει, να τα τιμωρήσει, να τα στερήσει από κάτι. Έχουν σηκώσει κεφάλι απέναντι σε γονείς, καθηγητές, κοινωνία, θεσμούς γενικότερα κι εμείς τους δώσαμε αυτό το δικαίωμα γιατί εμείς χαλαρώσαμε το κυριότερο όριο, το κύρος του ρόλου μας απέναντί τους και τους ανοίξαμε καταστροφικά παράθυρα προς πρόωρη και πολλές φορές ανεξέλεγκτη ελευθερία.  Πρωτίστως, λοιπόν, θα έπρεπε να ντρεπόμαστε όχι για την κατρακύλα της νεολαίας, αλλά για τη δική μας ευθύνη, το δικό μας μερίδιο σε αυτή τη συνειδητή καταστροφή των παιδιών μας που ένας ευσυνείδητος εισαγγελέας θα μπορούσε να ονομάσει και να καταδικάσει ως αδίκημα με την κατηγορία της «εκ προθέσεως έκθεσης ανηλίκων σε κίνδυνο»!

ethismos-internet

Όσο βαρύγδουποι ή ακραίοι κι αν φαίνονται αυτοί οι χαρακτηρισμοί εντούτοις οφείλουμε να παραδεχτούμε πως ζούμε στην εποχή που μαζί με τους θεσμούς καταλύονται και τα ήθη και πως η κατάσταση των παιδιών μας που ξημεροβραδιάζονται δίχως νόημα στα μπαρ δεν έγινε απότομα και ως δια μαγείας. Η εικόνα των μικρών παιδιών που αντί να παίζουν στην παιδική χαρά κάθονται αποχαυνωμένα με το κινητό ή το tablet στο χέρι και παίζουν μετά μανίας ηλεκτρονικά παιχνίδια ή «σερφάρουν» ανεμπόδιστα στον καθόλου αθώο κόσμο του διαδικτύου μέσω και των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και των εφήβων που από τα 13 έχουν καρφωμένο στο στόμα τους ένα τσιγάρο και πηγαίνουν στους «χορούς» του Γυμνασίου –Λυκείου ντυμένα –ειδικά τα κορίτσια- τόσο αποκαλυπτικά που σχεδόν αγγίζουν το χυδαίο, τελικά, μόνο ντροπή θα έπρεπε να μας δημιουργεί. Αν κοιτάξει κανείς γύρω του βλέπει έφηβους να περιπλανιούνται με άδεια πρόσωπα και θλιμμένα μάτια, με απόγνωση για το παρόν και το μέλλον τους, δέσμιοι της πρόωρης ελευθερίας που τους δώσαμε να γίνουν ενήλικοι πριν την ώρα τους και με ασαφή όρια που εμείς οι ίδιοι πρώτοι τους δείξαμε πώς να παραβιάζουν. Στην πρόωρη, όμως, ενηλικίωση και καταστροφή της αθωότητάς τους βγαίνουν και από την ανεξέλεγκτη και χωρίς όρια έκθεσή τους στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου καταλαβαίνουν τον κόσμο με λάθος τρόπο, πρότυπα και χωρίς φραγμούς, καθώς εκεί μέσα δεν υπάρχει τόπος, χρόνος και ευθύνη. Η ανεξέλεγκτη ελευθερία φέρνει αυξανόμενη δυστυχία στην ψυχή των παιδιών μας. Δεν είναι τυχαίο που η επικρατέστερη και πλέον συνήθης φράση των παιδιών είναι το «βαριέμαι».  Άραγε γιατί βαριούνται ενώ έχουν άπειρες περισσότερες επιλογές και παροχές από παιδιά τριτοκοσμικών ή υπανάπτυκτων χωρών που στερούνται ακόμα και των βασικών ειδών διατροφής; Μήπως επειδή το να έχεις τα πάντα δεδομένα, τελικά, δεν σε κάνει ευτυχισμένο; Μήπως επειδή το να μπορείς να διασκεδάζεις εύκολα και απεριόριστα τελικά σε φτάνει ένα βήμα αρχύτερα στη δυστυχία και την …κατάθλιψη;

Στις μέρες μας, πλέον, διαφαίνεται καθαρά πως ο «πολιτισμός» αυτός που ζούμε, δυστυχώς, απέτυχε παταγωδώς στο να κάνει ευτυχισμένο τον άνθρωπο και ειδικότερα τους νέους όλων των ηλικιών.

 

Δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα

Και ενώ η σύγχρονη, ξεπεσμένη σε αξίες, δυτική κοινωνία ωθεί τα παιδιά στην πρόωρη αυτονομία με όλα τα «σκουπίδια» που τους ταΐζει ως πρότυπα, η σύγχρονη οικογένεια τα «εξοπλίζει» με αδυναμία να έχουν οποιαδήποτε δεξιότητα πέραν του control και του χειριστηρίου των ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Επειδή, όμως, πολλοί θα πάρουν το μέρος της νεολαίας και θα πουν «παιδιά είναι, πρέπει να είναι ανέμελα, να παίζουν, να διασκεδάζουν, να μην φορτώνονται από τα τρυφερά τους χρόνια με ευθύνες και υποχρεώσεις» αξίζει να αντιτάξουμε ένα βασικό κανόνα της διαπαιδαγώγησης που λέει πως το παιδί διαμορφώνεται από τη στιγμή που γεννιέται και μέχρι τα πρώτα παιδικά του χρόνια (την ηλικία των πέντε) έχει διαμορφώσει την προσωπικότητά του. Μέχρι εδώ είναι αποκλειστική η ευθύνη της οικογένειας. Μετέπειτα, καθώς τα χρόνια περνούν και τα παιδιά πάνε σχολείο και γίνονται έφηβοι ακολουθώντας κάποια σπουδή στην διαπαιδαγώγησή τους συμβάλλουν και οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων, αλλά κυρίως οι φίλοι.

Αλλά ας μη νομίσει κανείς πως φταίνε τα παιδιά. Τα παιδιά είναι απλώς οι καθρέφτες των γονιών, των οικογενειών, των καθηγητών τους. Δεν πήραν καλή αγωγή από τη μικρή τους ηλικία, δεν έμαθαν ότι η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας, πως η αγάπη δεν αγοράζεται κι ας έχει τη μεγαλύτερη αξία και πως όλα τα αγαθά αποκτιούνται με πολύ κόπο και κόστος. Κάποια παιδιά είδαν τους γονείς τους χαλαρούς, να μην έχουν όρια και συνέπεια στη ζωή τους, σοβαρότητα ήθος και ιδανικά, αξίες που θα τους ενέπνεαν. Και έχασαν το μπούσουλα τα καημένα τα παιδιά, πέρασαν στη μόνιμη αντίδραση για την αντίδραση γιατί είδαν εμάς πρώτους να αντιδράμε σε όλους και όλα και μας αντέταξαν: Μας δείξατε το σωστό και δεν το κάναμε; Σας είδαμε εσάς σταθερούς στις αποφάσεις και τη ζωή σας; Μας μεγαλώσατε σε ένα ήρεμο, ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον όπου η αγάπη, η κατανόηση και η συνεργασία ήταν η προϋπόθεση για να αναπτυχθούμε ή μας δείξατε πως με την πρώτη δυσκολία καταφεύγετε στα ηρεμιστικά, στους τσακωμούς και τους χωρισμούς; Μας διδάξατε πως υπάρχει Θεός και ελπίδα για κάθε τι που μας τρόμαζε; Μας δώσατε ευκαιρίες να πιστέψουμε ότι υπάρχει μέλλον και πως μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι; Μας δείξατε πως μέσα από τη στέρηση μπορεί κανείς να αισθανθεί την ευλογία της αφθονίας; Μας αφιερώσατε πραγματικό χρόνο επικοινωνίας ή μας βάζατε μπροστά σε μια οθόνη για να σας αφήσουμε στην ησυχία σας να δουλέψετε για να αποκτήσετε καλύτερο αυτοκίνητο; Μας δείξατε σεβασμό και μας μιλήσατε με ευγένεια σαν να ήμαστε άνθρωποι που αξίζουμε ή μας συμπεριφερθήκατε ως ζώα δίνοντάς μας, ενίοτε υποβιβαστικούς, προσβλητικούς ή και χυδαίους χαρακτηρισμούς;

πούρο αυτοκίνητο νεοπλουτισμός

Οι προεκτάσεις αυτής της διολίσθησης των προτύπων και των αξιών της νεολαίας δεν σταματούν όμως στην κακή ψυχολογία ή στις αυτοκαταστροφικές της τάσεις. Οι νέοι μπαίνουν στον εύκολο τρόπο ζωής που σύμφωνα με τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς που κινείται η εικόνα και η πληροφορία στην τεχνολογία θέλουν να κινούνται και οι παροχές που διεκδικούν προς αυτούς χωρίς, όμως, να έχουν διδαχθεί από το οικογενειακό περιβάλλον –πόσο μάλλον από το υποβαθμισμένο, ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα- πως κάθε τι έχει το κόστος του και απαιτεί εργασία και χρόνο για την απόκτησή του. Και έχουμε, λοιπόν, το θλιβερό θέαμα μιας ξεπεσμένης νεολαίας σε ιδανικά και αξίες, σε μια τραγικά δύσκολη σύγχρονη εποχή κρίσης και λιτότητας να κάθεται και να παίζει ασταμάτητα PlayStation, να ξενυχτάει στο Facebook διαχειριζόμενη τους ανεξέλεγκτους λογαριασμούς των 3.000 (!!!) ηλεκτρονικών φίλων και να μη έχει όρεξη να κουνηθεί από την καρέκλα ούτε για να πάει να ταΐσει το σκύλο ή να πετάξει τα σκουπίδια στον κάδο απορριμάτων! Τα παιδιά μας είναι κουρασμένα ή πιο σωστά θα μπορούσαμε να πούμε «ευνουχισμένα» κι ας μη μας τρομάζει ο χαρακτηρισμός, ας μας τρομάζει η συμβολή μας σε αυτή την τραγική κατάσταση και ας μας κάνει να ντρεπόμαστε που εμείς το επιτρέψαμε και το δημιουργήσαμε αυτό αργά, σταθερά και δυστυχώς, αποτελεσματικά.

Πολλοί από εμάς θα σπεύσουν να δικαιωθούν ισχυριζόμενοι πως «εμείς δώσαμε ό,τι νομίζαμε καλύτερο στα παιδιά μας, τα πήγαμε σε καλά σχολεία, ξοδέψαμε πολλά χρήματα για να αποκτήσουν γνώσεις, δεξιότητες, ήμασταν κοντά τους και τώρα συνεχίζουμε να τα στηρίζουμε, αφού σπουδάζουν ακόμα, κι ας είναι μιας κάποιας, για τα παλαιότερα δεδομένα, μεγάλης ηλικίας. Και δε καταλαβαίνουν πως συντηρούν ενήλικους, πλέον, ανθρώπους με το σύνδρομο του ανώριμου παιδιού ή του αιώνιου φοιτητού. Και κρυμμένοι όλοι μαζί από τις ευθύνες που απορρέουν από την ενηλικίωση κάνουν ένα ατέρμονο συμβιβασμό για να αισθάνονται όλοι καλά και άξιοι γονείς που ενδιαφέρονται “εσαεί” για τα παιδιά τους. Η πικρή αλήθεια είναι πως τα εμποδίζουν να «απογαλακτιστούν» και συνεχίζουν να τους βοηθούν με κάθε τρόπο ακόμα κι όταν φύγουν από το πατρικό σπίτι. Και τρέχουν από πίσω τους όταν εκείνα αποκτούν τη δική τους «εξαρτημένη» οικογένεια για να τους μεγαλώσουν τα παιδιά γιατί εκείνα δεν αναλαμβάνουν πλήρως τις ευθύνες τους και παραμένουν αιώνια προστατευμένα από την “ομπρέλα” της οικογένειας τα «αιώνια παιδιά» περιμένοντας να κληρονομήσουν δικαίως ακόμα και την τελευταία σταγόνα της όποιας πατρικής περιουσίας!

Ως εκ τούτου η κατάντια της σύγχρονης, δυτικοποιημένης, ελληνικής κοινωνίας είναι μεγάλη, τα ερωτήματα πολλά, οι ευθύνες όλων, η ουσία είναι, όμως, μία. Η νέα γενιά είναι σε αδιέξοδο και υποφέρει από τη δική μας κακώς εννοούμενη υπερπροστασία. Προτείνοντας το χέρι ως «ζητιάνοι» για χαρτζιλίκι προς τους γονείς, τους παππούδες ή διάφορους άλλους «χορηγούς» αρνούνται να παραδεχτούν πως πρέπει να αναλάβουν τη ζωή τους στα χέρια τους, να αναζητήσουν τίμιες πλην, όμως, κοπιαστικές εργασίες, να αυτονομηθούν και να θέσουν τα σωστά θεμέλια ώστε αύριο – μεθαύριο να μην κατηγορούν παρά μόνο τους εαυτούς τους για τις επιλογές, τις οικογένειες που δημιούργησαν, τα λάθη τους. Οι ενήλικοι από τη μεριά τους κατηγορούν τη νεολαία ότι είναι τεμπέληδες και τα περιμένουν όλα έτοιμα, ενώ αυτοί τους εκπαίδευσαν επί σειρά ετών σε αυτό το ρόλο και τους έδιναν πάντα από το υστέρημα (γιατί κρίμα είναι τα καημένα τα παιδιά να στερούνται) ή το πλεόνασμά τους (γιατί κρίμα είναι να έχουμε και να μη δίνουμε στα παιδιά μας). Οι νέοι που θα έπρεπε να είναι εκ φύσεως αισιόδοξοι δεν πιστεύουν σε ένα καλύτερο αύριο και ως επί το πλείστο δεν έχουν αυτοεκτίμηση, καθώς δεν έχουν αυτοπεποίθηση από τις δεξιότητες και τα επιτεύγματά τους, γιατί, απλά οι περισσότεροι δεν έχουν. Ένα πράγμα μόνο ξέρουν πολύ καλά, περισσότερο από κάθε μάθημα, κάθε υποχρέωση, κάθε γνώση …να διασκεδάζουν και να καταναλώνουν και να κρίνουν τους πάντες και τα πάντα εκτός από τον εαυτό τους. Ένα από τα άλλοθι για την απραγία τους, εκτός από την συνήθη επιχειρηματολογία του «σιγά μη πάμε να δουλέψουμε στα χωράφια ή να μοιράζουμε φυλλάδια» είναι και η έλλειψη θέσεων εργασίας και γενικότερα, η αυξανόμενη ανεργία στους νέους χωρίς προϋπηρεσία. Εν τω μεταξύ, όμως, καθώς στη χώρα μας αυξάνεται ραγδαία η προσέλευση μεταναστών (και παιδιών και νέων) σε λίγο δεν θα υπάρχουν δουλειές για κανέναν και πουθενά, γεγονός που δεν χρειάζεται αιτιολόγηση. Οι νέοι μας πρέπει να βιαστούν και να κοπιάσουν.

 

Υπάρχει φως στο τούνελ;

φάρος ελπίδα φως κρίση

Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη κάτι να αλλάξει ριζικά, από την αρχή και για όλους μας. Να δούμε πως όλα τα καλά του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού ήταν μια σαπουνόφουσκα που κάποτε έσκασε και δεν έχει πλέον καμία λάμψη, αλλά ούτε και ελπίδα αναβίωσης. Αναλογιζόμενοι τα λάθη και τις αδυναμίες μας θα πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε καλύτερο να αναστρέψουμε την κατάσταση που έφτασε στον πάτο του πηγαδιού. Τα παιδιά θέλουν να πάρουν ανάσα, να διδαχθούν όρια για να νιώσουν ασφαλή στις επιλογές τους και στο μέλλον τους. Να τους βάλουμε φρένο με αγάπη όταν αφήνουν κάτω το χειρόφρενο και τρέχουν ανεξέλεγκτα. Να τους στερήσουμε τη δυνατότητα να κάνουν ό,τι κάνουν οι περισσότεροι φίλοι τους, οι άλλοι και η μάζα, να μη τους δώσουμε τα χρήματα να βάψουν τα μαλλιά, να κάνουν τατουάζ και να αλλοιώσουν την αγνότητά τους μέχρι να ενηλικιωθούν και τότε να ξέρουν πως κάθε τι που θα κάνουν θα έχουν εκείνα το κόστος και την ευθύνη των επιλογών τους. Αν εμείς δεν αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και δεν τους δείξουμε το σωστό δεν πρόκειται να διορθωθούν από μόνοι τους οι νέοι ούτε και να πετύχουν το καλύτερο στη ζωή τους. Και θα ήμαστε αναπολόγητοι για αυτά που δεν τους εμπνεύσαμε και για όσα έπρεπε να τους δώσουμε και δεν έφταναν στις υλικές παροχές και τα gadgets προηγμένης τεχνολογίας. Μακάρι να τους είχαμε διδάξει πως με τα πέντε ευρώ που έχεις στην τσέπη σου δεν πας να πιείς καφέ και έχει ο Θεός. Γιατί ο Θεός έχει για όλους, αλλά όχι για τους τεμπέληδες. Και μακάρι δηλαδή να έκλεινε την «κάνουλα» στους καταστροφικούς, σύγχρονους γονείς μήπως κι ερχόταν η σωτηρία στους νέους, μήπως και περνούσαν στην πραγματικότητα της ζωής, μήπως γινόντουσαν κάποτε ώριμοι και υπεύθυνοι ενήλικες!

Ας ελπίσουμε ότι ποτέ δεν είναι αργά για κανέναν και πως μπορούμε να βάλουμε ξανά το νερό στο αυλάκι πριν χάσουμε κι άλλα παιδιά στο βωμό του δυτικό – φερτού, σύγχρονου «πολιτισμού». Αυτό είναι η αληθινή αγάπη στα παιδιά, η προστασία με όρια και η στρατηγική «το μαστίγιο και το καρότο». Μια φίλη κάποτε μου είπε μια σοφή φράση αναφερόμενη στις σχέσεις: «Βάζε όρια για να έχεις περιθώρια». Πόσο δίκιο είχε. Χωρίς όρια δεν έχει κανείς περιθώρια στην ελευθερία του, αλλά ούτε και στη ζωή του, τελικά. Ας τρέξουμε να προλάβουμε να διορθώσουμε τα λάθη μας. Όσο είναι ακόμα καιρός. Γιατί, δυστυχώς, για πολλούς νέους έχει φτάσει η στιγμή που οι στίχοι του επιτυχούς, παλιού τραγουδιού της Σοφίας Βόσσου βουίζουν ως Ερινύες στα αυτιά τους…

«Πού να γείρω το κορμί μου
όταν γυρνάω απ’ τα μπαρ
κι απ’ τα ξενύχτια

Πού να βρω ένα φιλαράκι
να μου πει πως μ’ αγαπάει στ’ αλήθεια
αφού κι εσύ έχεις εξαφανιστεί»…

Λέξεις κλειδιά: παγκοσμιοποίηση, παιδιά, γονείς, διαπαιδαγώγηση, διασκέδαση, διαδίκτυο, εργασία, ελλάδα, καταναλωτισμός, νέοι

Έκκληση για Κοινή Προσευχή για το Δημοψήφισμα Ιουνίου 29, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Ορθοδοξία / Εκκλησία , 3comments

Είτε «ναι» είτε «όχι», δεν γίνεται χωρίς Χριστό… 
Έκκληση για κοινή προσευχή

εικονοστάσι

“Ο καθένας τους παρότρυνε τόν πλησίον του σέ προσευχή καί δέηση καί ἐξομολόγηση, καί ἔγινε ἡ πόλη σάν ἕνα σῶμα• διότι ὁ καθένας τους πρόσεχε νά μήν ἁμαρτήσει κανείς ἀπ᾿αὐτούς. Κανείς ἐκεῖ δέν προσευχήθηκε, γιά νά σωθεῖ μόνος, ἀλλά ὁ καθένας προσεύχονταν σάν ἕνα μέλος τοῦ σώματος γιά τή σωτηρία τους• διότι ὅλη ἡ πόλη, σάν ἕνας ἄνθρωπος, εἶχε κληθεῖ νά παραδοθεῖ στόν ἀφανισμό καί στήν καταστροφή.Παρακαλοῦσαν οἱ δίκαιοι γιά τούς ἁμαρτωλούς, για να σωθοῦν καί ἐκεῖνοι μαζί τους• ἐπίσης οἱ ἁμαρτωλοί κραύγαζαν στόν Θεό, να ἀκούσει τή φωνή τῶν δικαίων.”
Η συγκλονιστική μετάνοια των Νινευϊτών απόσπασμα από το Λόγο του ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ.
Αδελφέ μου την επόμενη Κυριακή καλούμαστε να πάρουμε μια απόφαση για το μέλλον μας. Εγώ δεν ξέρω ποια είναι η σωστή απάντηση. Δεν ξέρουμε αν το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ θα μας σώσει από μόνο του. Αυτό το οποίο ξέρω είναι ότι κανένα από τα δύο δεν θα μας σώσει χωρίς Χριστό.

Ο Άγιος Παΐσιος είχε φτιάξει ένα τάγμα προσευχής. Το έβαζε να προσεύχεται για διάφορες δύσκολες περιστάσεις. Μια φορά γνώριζε ότι η Ελλάδα και η Τουρκία είχαν παραταχτεί για πόλεμο κι όλα κρεμόντουσαν σε μία κλωστή. Ήταν πρώτη Οκτωβρίου. Το έτος δεν έχει σημασία. Πολλά πνευματικά παιδιά του, αναφέρουν ότι τους είχε ζητήσει να αγρυπνήσουν και να προσευχηθούν «υπέρ της Ελλάδος», εκείνη ακριβώς τη νύχτα, χωρίς να τους πει τίποτα περισσότερο. Ένας από αυτούς ήταν και ο μετέπειτα μητροπολίτης Λεμεσού, Αθανάσιος, ο οποίος αναφέρει ότι μετά από μερικές ημέρες άραξε στα παράλια του Αγίου Όρους ένα ελληνικό υποβρύχιο. Σε αυτό μέσα υπήρχαν και ειδικές δυνάμεις των οποίων ο διοικητής ομολόγησε μπροστά του ότι η Ελλάδα βρέθηκε πολύ κοντά σε πόλεμο με την Τουρκία την πρώτη Οκτωβρίου. Ευτυχώς, συμπλήρωσε, τελευταία στιγμή αποφεύχθηκε η σύγκρουση. Εμείς τώρα ξέρουμε το πώς αποφεύχθηκε.
Έτσι και σήμερα αν ήταν κοντά μας ο αγαπητός μας και πατριώτης Άγιος Παΐσιος θα έκανε το ίδιο. Θα έβαζε τα παιδιά του να προσεύχονται να μας βοηθήσει ο Κύριος μας και να γίνει το καλύτερο δυνατό για την πατρίδα μας. Επειδή όμως δεν είναι κοντά μας, είπαμε να εκδώσουμε αυτή την επιστολή με σκοπό να βρούμε όσους περισσότερους πιστούς μπορούμε για να συμπροσευχηθούμε και να ζητήσουμε το έλεος του Κυρίου, όπως και οι Νινευΐτες.

ΓΙ΄ΑΥΤΟ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ 28/6 ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 5/7, ΚΑΘΕ ΝΥΧΤΑ 23:00 – 01:00 ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ Ή ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ Ή ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΟ «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ – ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ, ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ».
“Να εμπιστευτείς τον εαυτό σου στον Θεό, σημαίνει να μην κυριεύεσαι πλέον από καμιά αγωνία ή φόβο, να μην βασανιστείς ξανά από κανέναν λογισμό, από καμιά σκέψη πώς δεν έχεις κανέναν για να σε φροντίσει.”

Λέξεις κλειδιά: πρωτοβουλία, προσευχή, ΟλοιΜαζι, δημοψήφισμα

Όλοι Μαζί! Ιουνίου 28, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ευρώπη, Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Ιστορία, Κοινωνία, Πολιτική , add a comment

#ΟλοιΜαζι #Greferendum #dimopsifisma

oloimazi

Λέξεις κλειδιά: greferendum, grexit, πρωτοβουλία, ΟλοιΜαζι, δημοψήφισμα