Ο Άγιος Ψεύτικος Γάμος Μαΐου 15, 2012
Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Σχέσεις , 1 comment so farΑπίθανη ιστορία – μαρτυρία ενός ιερέα στην Αμερική για ένα ..περίεργο μυστήριο γάμου που κλήθηκε να τελέσει.
Αν κάποιος αγγλομαθής μπορεί και επιθυμεί να μεταφράσει τμήμα του κειμένου, ας το επικολλήσει στα σχόλια, ώστε να το προσθέσουμε για όσους δεν γνωρίζουν αγγλικά. Ευχαριστούμε.
[...]
This is a story retold with permission from a friend, slightly edited to protect identities. His Dad is a retired minister who sometimes does weddings for people on the fringes of society.
My Dad drove into this apartment complex that he said looked very run down. The people, mostly white (which in the poor part of our town essentially means a meth problem instead of a crack one), looked rough. He gets to the apartment where the wedding is to take place and nobody is parked out front and there is no activity there. He calls the mother of the bride several times and there is no answer. He decides to wait until 15 minutes after the wedding was supposed to have started.
About 5 minutes after the wedding should have been going, the mother of the bride shows up. She is drunk. She lets him in the apartment. The place is a dump and not decorated for a wedding. Some neighbors start bringing over folding chairs. In about 20 minutes time there are maybe a dozen people there. The groom shows up and is introduced to my dad. He’s in his early 50s and very quiet and somber.
Eventually the bride comes downstairs into the living room and dad said that she looked like death – extremely pale, skinny, just like a meth head, and appearing very nervous, in a wrinkled dress, and perhaps in her late 20s.
Dad didn’t know what to think. She had a three year old daughter who was the only person there remotely dressed for a wedding, in a flower dress. The child ran around the living room, around her mother, around my dad, taking toys to show him and being generally interruptive throughout the ceremony. Dad goes through the usual no bells and whistles ritual and notices that groom and bride both look awkward and uncomfortable around each other.
When it comes time for the bride and groom to kiss, they don’t. Dad prods them several times, and finally the groom quickly kisses the very awkward bride on the cheek. At this point dad is getting a little nervous. He is not sure, perhaps there is something nefarious going on here.
After the wedding was over and the paperwork was signed, the groom walks out the door and goes into another apartment a few doors down. Dad doesn’t see him again. In a few minutes there are only 4 or 5 people left, all family of the bride. They hand dad a tip in addition to his normal $150.00 wedding fee, which is notable in itself because more than half of the weddings dad does are for the elite in extravagant settings. The few times dad has ever been offered a tip it has been after doing a wedding for the other half.
The small cohort that remains begins drinking and dad chats up the grandmother of the bride. She, a world weary early 60s-ish lady who tells dad that she owns her own laundromat, has a long cigarette hanging from her lips and is more than a few drinks into the day herself. Long-cig Grandma gives dad a careful looking over and then tells him what it was all about.
The bride has stage four non-hodgkin’s lymphoma. She has no insurance. The apartment complex did a little BBQ fundraiser for her and it only raised a few hundred dollars. The 50 something neighbor, a loner who doesn’t talk much, was at that event. Afterwards, when they were cleaning up the paper plates and empty beer cans, the man approached the mother and grandmother of the sick girl. He works at the railroad and has excellent insurance. He says that he knows that he will never marry again, meaning not under normal circumstances. He offers to get legally married to the girl so that she gets insurance – no questions asked, no expectations, he said any bills sent to him wouldn’t be much and he would take care of them – no relationship or sex or money or anything else in return.
Long-cig grandma says that upon hearing this they thought it was too good to be true, surely he is after something, and if not he is crazy to take the risk (as dad put it «in her world this act was not only unfamiliar, but insane» – no one gives without expecting something in return), but the family checks him out, verifies that all that he said was indeed the case, gets the sense that he is not crazy and that he is telling the truth, and approves the marriage. Long-cig grandma finishes telling this to dad with a chuckle to the craziness of life, and perhaps realizing that «telling» was not on the program for the day, she asks dad if he has a problem with that. Dad responds «Ma’am, you got the right pastor today.» He hands back the envelope with the tip, saying that he can’t take it.
This town is such a bitch and a whore most of the time. But this reminds me of the line from the old Buddy & Julie Miller song, «Letters to Emily» –
Well, I’ve gone wrong, but still I know sometimes God serves the best wine up right from a paper cup.
May that man’s love toward that woman be rewarded at the table where Abraham sits.
Πηγή: Pithless Thoughts
Φωτογραφία: Jakob Montrasio
Popularity: 2%
Λέξεις κλειδιά: αρρώστια, αγάπη, γάμος, ελεημοσύνη, θυσία, καλοσύνηΣχετικές καταχωρήσεις:
Γιατί να πονώ τόσο; Μαΐου 13, 2012
Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ομιλίες / Ηχογραφήσεις, Ορθοδοξία / Εκκλησία , 6comments
- Ο πόνος και ο Σταυρός φέρνει την Ανάσταση στη ζωή μας
- Αυτό που μας ενώνει με τους άλλους είναι ο πόνος
- «Στο υπόγειο απογειώθηκα!»
- Τι θα πει πίστη στην πράξη;
- Η αληθινή πίστη είναι βόμβα στην ψυχή!
- Ζωή χωρίς Χριστό δεν αντέχεται!
- Με τον Χριστό όλα τα ερωτηματικά γίνονται θαυμαστικά!
- Η παραμυθία και η παραμύθα
- Νόημα της ζωής: τι μας θα μας κρατήσει όρθιους την ώρα του μεγάλου πόνου;
- Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη
- Όταν αγαπάς, πονάς αλλιώς και μεταμορφώνεσαι
- Αγαπώ θα πει βγαίνω έξω από τον εαυτό μου και σκέφτομαι τους άλλους
- Πλούτος ψυχής και πόνος
- Πονάς; Προσευχήσου!
Δε μπορείς να προσευχηθείς;
Κλάψε!
Δε μπορείς να κλάψεις;
Ε, φώναξε! - Το κέντημα του Θεού
- Ο ταπεινός είναι αλλιώς!
- Η ευτυχία δεν είναι δικαίωμα, είναι δωρεά. Γιατί λοιπόν όχι δυσκολίες σε μένα;
- Ταπείνωση θα πει υγεία ψυχής
Εκπομπή Αθέατα Περάσματα με τον π. Ανδρέα Κονάνο στον ραδιοφωνικό σταθμό Πειραϊκή Εκκλησία.
Πηγή: Ελληνικοί Παλμοί
Φωτογραφία: Josh Sommers
Popularity: 3%
Λέξεις κλειδιά: π. Ανδρέας Κονάνος, πόνος, πειραϊκή εκκλησία, σταυρός, ταπείνωση, δοκιμασία, νόημαΣχετικές καταχωρήσεις:
Ο κόσμος σου να είμαι εγώ Μαΐου 12, 2012
Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Πολιτική, Σχέσεις , 1 comment so far
Πάλι μεγάλα λόγια κι υπερβολές
πάλι μεγάλα λόγια μου ξαναλές.
Όποιος χωρίς δαιμόνους δαιμονίζεται
πάει μια δεξιά, μια αριστερά,
ποτέ δεν πάει μπροστά.
Λόγια γνωστά και ίδια λόγια αδειανά
ατέλειωτα ταξίδια στο πουθενά.
Όποιος χωρίς ανέμους ανεμίζεται
πάει μια ψηλά, μια χαμηλά,
ποτέ δεν πάει σωστά.
Αν μ’αγαπάς κι αν θες να σ’αγαπώ
σταμάτα να σκορπάς το άνθος σου και τον καρπό.
Μαζί μου θέλω σεμνά να περπατάς
αλλού να μην κοιτάς
ο κόσμος σου να είμαι εγώ.
Πάλι μεγάλα λόγια κι υπερβολές
πάλι μεγάλα λόγια μην ξαναλές.
Όποιος χωρίς φεγγάρια φεγγαριάζεται
πάει μια κρυφά, μια φανερά
ποτέ δεν πάει στρωτά.
Αν μ’αγαπάς κι αν θες να σ’αγαπώ
σταμάτα να σκορπάς το άνθος σου και τον καρπό.
Μαζί μου θέλω σεμνά να περπατάς
αλλού να μην κοιτάς
ο κόσμος σου να είμαι εγώ.
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Αλίκη Καγιαλόγλου
Popularity: 2%
Λέξεις κλειδιά: υποσχέσεις, έρωτας, αλίκη καγιαλόγλου, εκλογές, λόγια, μάνος χατζηδάκης, μουσικήΣχετικές καταχωρήσεις:
Έχω ανάγκη να φεύγω κάθε τόσο Μαΐου 10, 2012
Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Αταξινόμητα , 2comments
Πηγή: Πατίνιος
Popularity: 3%
Λέξεις κλειδιά: φυγή, μελαγχολία, μοναξιάΣχετικές καταχωρήσεις:
Γράμμα προς τον υποψήφιο των πανελληνίων εξετάσεων Μαΐου 8, 2012
Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Οικογένεια / Παιδί, Παιδεία / Εκπαίδευση , add a comment
Αγαπητέ φίλε,
Μου είπαν ότι έχεις έντονο άγχος καθώς ευρίσκεσαι στο τελικό στάδιο πρίν τις εξετάσεις. Ότι έχεις μεταπτώσεις στην συναισθηματική σου κατάσταση. Άλλοτε νιώθεις ήσυχος και σίγουρος και άλλοτε τα νιώθεις μαύρα – δύσκολα – ακατόρθωτα και νιώθεις τις προσπάθειές σου περιττές. Ότι άλλοτε κάνεις αστεία, λες και δεν υπάρχει πρόβλημα, και άλλοτε το πιο μικρό αστείο που θα σου κάνουν είναι ικανό να σε κάνει να θέλεις να διαλύσεις τα πάντα…
Μαθαίνω ότι οι δικοί σου προσπαθούν να σου συμπαρασταθούν και άλλοτε τα καταφέρνουν, άλλοτε πάλι καταφέρνουν το αντίθετο, καθώς ανησυχώντας οι ίδιοι, προσπαθούν να σε πείσουν να μην ανησυχείς…Καθώς σε κοιτάζουν με βλέμμα πικραμένο ή φοβισμένο, όπως όταν έχει αρρωστήσει ένα προσφιλές τους πρόσωπο.
Ότι όταν διαβάζεις πολύ, σου λένε ότι πρέπει να βγείς έξω, να ξεσκάσεις, αλλά όταν βγαίνεις έξω, σε κοιτάζουν ανήσυχα μήπως και έχεις παραιτηθεί…
Μου ζήτησαν λοιπόν επειδή συνεργάζομαι με τους εφήβους και τις οικογένειές τους, να γράψω κάτι που να μπορεί να βοηθήσει…
Λοιπόν θα είμαι ξεκάθαρος, όπως πρέπει να είσαι, όταν αναφέρεσαι στην ζωή.
Το άγχος, η αγωνία, η ανησυχία, η ανασφάλεια, η αποσταθεροποίηση, η ξενοιασιά, ο εκνευρισμός, ο φόβος, όλα αυτά τελοσπάντων όχι μόνο δεν είναι αρνητικά στοιχεία στην πορεία σου, αλλά αντιθέτως αποτελούν αποδείξεις οτί είσαι ζωντανός, υγιής και υπεύθυνος…
Ένας υγιής άνθρωπος, όταν βρίσκεται σε μία εσωτερική διεργασία, όταν θέτει στόχους, όταν δίνει εξετάσεις (οποιουδήποτε είδους εξετάσεις), όταν ανοίγεται, τότε είναι φυσιολογικό να αναρωτιέται… Είναι η ανάληψη της ευθύνης της ελευθερίας του που τον δυσκολεύει…
Είναι ωραίο το να έχεις ένα σκοπό και να τον παλεύεις. Τότε είσαι και νιώθεις ζωντανός. Στην διάρκεια του αγώνα, αν είσαι φυσιολογικός θα αναρωτηθείς και για το εάν θα τα καταφέρεις. Θα αναρωτηθείς και για το εάν αξίζει τόσος κόπος. Για το εάν είναι αυτός που σου ταιριάζει ή ακόμα και αν στην πραγματικότητα είναι δικός σου στόχος ή κάποιοι άλλοι σου τον έχουν επιβάλλει άμεσα ή έμμεσα…
Όμως όλα αυτά δεν είναι αδυναμία. Δεν αποτελούν προδοσία. Είναι η ευκαιρία του να επαναδιαβεβαιώσεις και να επαναπροσδιορίσεις τον στόχο σου. Είναι το τίμημα της ελευθερίας. Και όταν ακόμη κλείνεις τα αυτιά σου και δεν ασχολείσαι με τέτοια ερωτήματα και αυτό υγεία είναι, καθώς γνωρίζεις οτι η επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου, δεν θα σημαίνει τον τελικό προσδιορισμό , αλλά αντίθετα να σου επιτρέψεις να θέσεις και άλλους στόχους στην συνέχεια…
Ένας αθλητής που τρέχει 100 m, δεν προλαβαίνει να σκεφτεί. Συγκεντρώνεται, παίρνει μία ανάσα και τρέχει δίχως να γυρίσει να δεί δίπλα του ή μέσα του, τι συμβαίνει. Ένας μαραθωνοδρόμος όμως, καθώς τρέχει σκέφτεται, ξανασκέφτεται , ιδρώνει, εξαντλείται, αναρωτιέται για τις δυνάμεις του, για την επάρκειά της προπόνησής του, για τις δυνατότητές των αντιπάλων του, για το εάν θα πρέπει τώρα ή αργότερα να δώσει όλες του τις δυνάμεις. Αναρωτιέται ακόμα και για το εάν το να τρέχεις Μαραθώνιο είναι η καλύτερη επιλογή ή άν θα έπρεπε να ασχολείται με κάτι άλλο. Και καθώς αναρωτιέται τρέχει…Και δεν πρόκειται βέβαια για κάποιον αδύναμο άνθρωπο, γιατί τότε δεν θα μπορούσε να τρέχει Μαραθώνιο…
Είναι η μακρά επίπονη και απαιτητική διαδικασία του Μαραθώνιου που θέτει ερωτήματα. Και εσύ φίλε μου δεν τρέχεις 100 m. Μαραθώνιο τρέχεις και σου αξίζει το χειροκρότημα μου, όπως και να νιώθεις.
Σου εύχομαι να πετύχεις, αλλά όχι μόνο σε μία σχολή ή σε μία καλή σχολή, αλλά σε κάτι περισσότερο. Στο να υπερασπίζεις τις επιλογές σου και ταυτόχρονα να τις διευρύνεις…
Δημήτρης Καραγιάννης
φωτογραφία: giulia dF
Popularity: 4%
Λέξεις κλειδιά: σχολείο, ψυχολογία, άγχος, δημήτρης καραγιάννης, εξετάσειςΣχετικές καταχωρήσεις:
Η Διάκριση Μαΐου 6, 2012
Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 2comments
Μοναχού Μωυσή Αγιορείτη
Η διάκριση ξεχωρίζει το ορθό, επιλέγει το αγαθό, κρίνει το καλύτερο, αποφεύγει τα άκρα, βαδίζει τη μέση οδό. Ψάχνει για την καλύτερη απάντηση σε ένα ερώτημα που τίθεται, την πρέπουσα λύση. Η διάκριση είναι απαραίτητη για όλους, ιδιαίτερα όμως για τους διδάσκοντες, τους καθοδηγούντες και συμβουλεύοντες.
Δεν χρειάζεται ούτε υπερβολική αυστηρότητα ούτε μεγάλη επιείκεια. Άστοχες και αδιάκριτες παρεμβάσεις έκαναν ανθρώπους να πικραθούν και να απογοητευθούν για πάντα. Στα θέματα προσεγγίσεως των άλλων δεν ωφελούν πείσματα, ρηχότητες και προχειρότητες. Η διάκριση προέρχεται από γνώση, εμπειρία, πνευματική καλλιέργεια και ωριμότητα. Είναι αποτέλεσμα αυτοελέγχου, αυτοκριτικής, μελέτης και θείου φωτισμού. Η διάκριση παρηγορεί και αναπαύει ψυχές. Η αδιακρισία πληγώνει, κουράζει και ταλαιπωρεί. Έχουν ευθύνη οι καθοδηγοί. Μη δημιουργούν νέα προβλήματα με επιπόλαιες κατευθύνσεις.
Στις καθημερινές διαπροσωπικές σχέσεις χρειάζεται πλησίασμα, κατανόηση, συνεργασία, ευγένεια, καταδεκτικότητα, πνεύμα θυσίας. Ιδιαίτερα τους νέους, όταν τους πιέζουμε, δεν τους βοηθάμε. Αντιδρούν, δεν ακούνε και απομακρύνονται. Το μεγάλο ζόρισμα, μπούχτισμα και στρίμωγμα φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα. Ο ανελεύθερος εξαναγκασμός είναι αφιλάνθρωπος. Διακριτικός συνήθως είναι ο ταπεινός άνθρωπος. Η διάκριση απομακρύνει τον άνθρωπο από επικίνδυνες για την πνευματική ζωή υπερβολές. Η διάκριση αποξενώνει τους φίλους της από κάθε μορφής πλάνη. Δεν αφήνει να επιδεινωθεί το νόσημα.
Ο ιερός Χρυσόστομος λέει πως στην πνευματική αγωγή η μεγάλη αυστηρότητα, οι συνεχείς επιπλήξεις και οι πολλές παρατηρήσεις και τιμωρίες πονούν, κουράζουν και αποθαρρύνουν. Η διάκριση καλείται να σώσει και όχι να επιδεινώσει μια κατάσταση. Η συγχωρητικότητα, η μετάνοια και η αγάπη υπερβαίνουν την όποια αμαρτία. Ο ευγενικός, χαριτωμένος και ταπεινός τρόπος είναι χρήσιμος πάντοτε. Το καλό δεν φέρνει καλό όταν καλώς δεν γίνεται. Τους ανθρώπους θα βοηθήσουμε καλύτερα με την αγαπητική αλήθεια, τη φιλαδελφεία και την καταδεκτικότητα. Κάθε άνθρωπος έχει το κλειδί του, το κλικ του. Να μη στεκόμαστε απέναντι του ως ανακριτές, δικαστές, ψυχαναλυτές και κατήγοροι.
Η μεγάλη αρετή της διακρίσεως πρόκειται για θεοδώρητο και θεοχαρίτωτο χάρισμα. Όσοι το έχουν δεν φλυαρούν, δεν ενθουσιάζονται εύκολα, δεν απογοητεύονται ποτέ. Ο διακριτικός ποιμένας παραδειγματίζει, ειρηνοποιεί, ανέχεται και υπομένει. Σηκώνει όσους πέφτουν, θεραπεύει τους νοσούντες, εμπνέει την αρετή. Γνωρίζει τι θα πει, πότε θα το πει, γιατί θα το πει, πόσο θα πει, τι δεν θα πει. Προσπαθεί να διεγείρει την κάθε ψυχή, δίχως να θέτει δυσβάστακτα φορτία στους ώμους των αδυνάτων. Βοηθά περισσότερο με το σεμνό του παράδειγμα. Μερικοί νομίζουν ότι πρέπει πάντοτε να είναι σοβαροφανείς, αχαμογέλαστοι, εντελώς τυπικοί και σκληρά ψυχροί. Το γλυκό χαμόγελο, το μετρημένο χιούμορ, η ζεστή ματιά, ο ιλαρός λόγος και η ευπροσηγορία βοηθούν πολύ.
Η διάκριση προσφέρει ειρήνη, χαρά, φως. Δεν συμβιβάζεται με υπερβολικούς φανατισμούς, ένοχες σιωπές, φοβικές οπισθοχωρήσεις, δειλές καθυστερήσεις, με το μη βιωμένο παράδειγμα.
Ορισμένοι θεωρούν ότι η πνευματική αγωγή συνίσταται στην έκδοση εύκολων και άμοχθων συνταγών. Έχουν μια αρκετή σφαλερή εντύπωση ότι η πνευματική καθοδήγηση έγκειται σε μια άμεση μαγική λύση. Θέλουν να λυθούν όλα αμέσως, δίχως κανένα προσωπικό κόστος και δική τους αλλαγή. Θα πρέπει να ακολουθούμε τη μέση οδό. Να οδεύουμε προς την τελειότητα με επίμονο αγώνα. Με την καταπίεση δεν έχουμε αίσια αποτελέσματα. Στους καιρούς μας δυστυχώς επικρατεί η νευρικότητα, η επιπολαιότητα, η προχειρότητα και η ρηχότητα. Έτσι δεν υπάρχει χρόνος για μελέτη, περισυλλογή και αγωνιστικές αποφάσεις. Η απουσία της διακρίσεως είναι φανερή. Η ζωή των ανθρώπων είναι ανεξέλεγκτη.
Η διάκριση θα χαριτώσει, θα φρονηματίσει, θα εμπνεύσει και θα φωτίσει. Μακάρι.
Ευχαριστίες στην Ι.Μ. για την αποστολή του κειμένου.
Popularity: 3%
Λέξεις κλειδιά: π. Μωυσής Αγιορείτης, ποιμαντική, αγωγή, διάκριση, ιερωσύνηΣχετικές καταχωρήσεις:
Μια σύγχρονη απατημένη ορθόδοξη σύζυγος Μαΐου 3, 2012
Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Οικογένεια / Παιδί, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Σχέσεις , 12comments
Η νίκη της καλοσύνης και της υπομονής
Μια πολύ γλυκιά κυρία, μου διηγήθηκε τα παρακάτω:
-Τον άνδρα μου τον παντρεύτηκα με προξενιό. Όμως χωρίς να το ξέρω, εκείνος αγαπούσε και είχε χρόνια δεσμό με μια κοπέλα, που οι δικοί του δεν την ήθελαν, αλλά αυτός δεν έπαψε ποτέ να την αγαπά.
Παντρευτήκαμε. Η μέρα του γάμου ήταν πολύ όμορφη.
Όμως οι όμορφες μέρες ήταν μόνο τρεις. Από την τέταρτη μέρα και επί δέκα επτά χρόνια η ζωή μου δίπλα του ήταν μια κόλαση. Όταν τον ρώτησα γιατί μου φερόταν τόσο άσχημα, μου αποκάλυψε πως αγαπούσε άλλη γυναίκα κι όχι εμένα. Έπεσα από τα σύννεφα!
-Τότε γιατί με παντρεύτηκες;
-Γιατί με πίεσαν οι γονείς μου. Εκείνη, βλέπεις, δεν την ήθελαν.
-Και εγώ τι φταίω να μου φέρεσαι έτσι;
-Σήκω και φύγε, άμα δεν σου αρέσει.
-Που να πάω; Ντρέπομαι τα αδέλφια μου και τον κόσμο.
-Ε! Τότε κάτσε εδώ και βούλωστο.
Αυτή ήταν η απάντησή του. Μαζί κοιμόμασταν, όταν τσακωνόταν με την άλλη. Ωστόσο έμεινα έγκυος!
Μόλις του το είπα, έγινε θηρίο έτοιμο να με κατασπαράξει! Μου ζήτησε να το ρίξω. Εγώ όμως, δεν το κάνα. Για κανέναν και για τίποτε δεν θα σκότωνα το παιδί μου. Μ’ αυτόν τον τρόπο γέννησα τρία κορίτσια.
-Εργάζεστε;
-Ναι! Έχω δικό μου κομμωτήριο. Ποτέ όμως οι πελάτισσές μου δεν με είδαν κλαμένη ή πικραμένη. Ούτε και τα παιδιά μου. Την πίκρα μου την έκρυβα βαθιά μες’ στην ψυχή μου, τη μοιραζόμουν μόνο με τον Θεό. Ξέρεις τι σημαίνει να κοιμάσαι με τον άνδρα σου, όποτε τσακώνεται με τη φιλενάδα του;
-Δεν το έχω ζήσει, όμως μπορώ να σε καταλάβω. Καλά, αυτή δεν βρήκε κάποιον να παντρευτεί, να κάνει οικογένεια;
-Παντρεύτηκε, έχει και δύο παιδιά. Αλλά με τον άνδρα μου δεν χώρισαν ποτέ.
-Ο άνδρας της δεν το έχει καταλάβει;
-Δεν ξέρω.
-Τα παιδιά σας δεν έχουν καταλάβει τίποτε;
-Όχι! Πάντα τον δικαιολογούσα, τον κάλυπτα. Αλλά και ποτέ δεν μαλώσαμε. Γιατί ποτέ δεν τον ρώτησα ούτε πού ήταν ούτε γιατί άργησε ούτε αν ήταν με αυτήν. Τίποτα! Όποια ώρα κι αν ερχόταν, αν ήταν μπροστά τα παιδιά, του έλεγα: Καλώς τον Δημητράκη! Και ετοίμαζα το τραπέζι για να φάει.
-Πώς το άντεχες αυτό;
-Δεν μπορούσα να κάνω κι αλλιώς. Έπρεπε να δώσω το καλό παράδειγμα στα παιδιά μου. Ήθελα να μάθουν την αξία του σεβασμού, την αξία της αγάπης, την αξία της υπομονής.
-Και, δόξα τω Θεώ, εσύ διαθέτεις πολλή υπομονή.
Εδώ χαμογέλασε. Συνέχισα:
-Τα παιδιά σου, ποιος σου τα κρατούσε, τις ώρες που εσύ εργαζόσουν;
-Η μητέρα μου. Και ξέρεις πώς τους περνούσα τα μηνύματα για οτιδήποτε ήθελα να αποφύγουν;
-Πώς;
-Τους τα έγραφα σε κασέτα. Από τον καιρό που ήταν μωρά, έγραφα κάθε μέρα κάτι στην κασέτα, την έδινα στη μητέρα μου και της έλεγα να τους βάζει να την ακούνε. Έτσι δεν ένιωθαν πολύ την απουσία μου.
Αυτό γινόταν επί δεκαεπτά χρόνια. Ό,τι μήνυμα ήθελα να τους περάσω, το παρουσίαζα πως το είχα ακούσει στο κομμωτήριο. Για τα ναρκωτικά, ας πούμε, τους έλεγα πως είχε έρθει μία πελάτισσα στο μαγαζί, που ήταν πολύ πικραμένη, γιατί το παιδί της είχε μπλέξει με κάποιους φίλους, που τον παρέσυραν στα ναρκωτικά… ή άλλοτε πως γνώρισα κάποιο κορίτσι, που έμπλεξε με κάποιο αγόρι και έμεινε έγκυος και από την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη τής προέκυψαν πολλά δυσεπίλυτα προβλήματα.
Όταν μεγάλωσαν, δεν πήγαιναν στη γιαγιά τους, αλλά προτιμούσαν να καθίσουν σπίτι να διαβάσουν. Τους έλεγα πως, όταν έρθει ο πατερούλης, έπρεπε να του σερβίρουν το φαγητό, να τον περιποιούνται, αφού εκείνος αγωνίζεται για μας, γιατί μας αγαπάει πολύ. Έτσι, κάθε μέρα γυρίζοντας από το σχολείο, θα έβαζαν πρώτα να ακούσουν το μήνυμα της μαμάς.
-Συγγνώμη. Όλα αυτά πώς τα άντεχες;
-Σου είπα: Την πίκρα μου τη μοιραζόμουν με το Θεό, γι’ αυτό και άντεχα. Αν συζητούσα με κάποια φίλη τα προβλήματά μου, σίγουρα θα είχα χωρίσει. Άκου τη συνέχεια, για να δεις την κατάληξη.
-Είμαι όλη αφτιά! Ακούω.
-Γιατί γελάτε; τη ρώτησα περίεργα.
-Γιατί η κασέτα ήταν γραμμένη από τον άνδρα μου για μένα!
-Τι έλεγε η κασέτα;
-Πριν σου πω τι έλεγε η κασέτα, θα σου πω τι έκανε πριν.
-Τι έκανε;
-Είχε μαλώσει άσχημα με τη φιλενάδα του και χώρισαν. Πήγε σπίτι και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο των παιδιών. Γνώριζε πως τους γράφω κασέτες, πήρε μια στην τύχη και την άκουσε. Κι ύστερα κι άλλες… Έτσι άκουσε τι έλεγα στα παιδιά και συγκινήθηκε. Πήρε λοιπόν και αυτός μια κασέτα και μου έγραψε:
«Συγχώρεσε με για ότι σου έχω κάνει. Τώρα καταλαβαίνω πόσο πολύ σ’ έχω πληγώσει, πόσο πολύ σ’ έχω ταπεινώσει. Και εσύ ούτε μία άσχημη κουβέντα δεν είπες ποτέ, πάντα τρυφερή και γλυκιά μαζί μου. Άκουσα μερικές κασέτες σου, που μιλάς στα παιδιά μας. Δεν με κατηγόρησες ποτέ. Μόνο καλά λόγια έβγαιναν από τα χείλη σου. Τώρα κατάλαβα γιατί μ’ αγαπούν τόσο πολύ τα παιδιά μας. Σε παρακαλώ, συγχώρεσε με, και σου υπόσχομαι, ότι σου στέρησα όλα αυτά τα χρόνια, να σου τα δώσω απλόχερα από εδώ και πέρα. Θα είσαι η βασίλισσα της καρδιάς μου. Σε παρακαλώ, συγχώρεσε με. Αυτή την ώρα που σου μιλάω, πίστεψέ με πως αισθάνομαι πολλή αγάπη για σένα, μου λείπεις. Σ’ αγαπώ».
Ακούγοντάς τα όλα αυτά, ένιωσα όμορφα, δυσκολευόμουν όμως να τα πιστέψω. Στη σκέψη μου ήρθαν, σαν κινηματογραφική ταινία, όσα μου έκανε και όσα μου έλεγε. Έτσι με πήρε ο ύπνος.
Όταν γύρισε το βράδυ, τον άκουσα, μα δεν σηκώθηκα, όπως έκανα πάντα, για να του βάλω φαγητό. Έκανα πως κοιμόμουν. Εκείνος ήρθε και ξάπλωσε δίπλα μου, σιγά-σιγά, για να μη με ξυπνήσει και με πήρε αγκαλιά, για πρώτη φορά στα δεκαεπτά μας χρόνια. Και όχι μια απλή αγκαλιά, αλλά πολύ τρυφερή… Με φίλησε απαλά στην πλάτη και ψιθύρισε: «Συγχώρεσε με, σ’ αγαπώ!»
Από εκείνη την βραδιά η ζωή μου άλλαξε τελείως. Ο Δημήτρης έγινε άλλος άνθρωπος… Τρυφερός, στοργικός, δεν μου χάλασε ποτέ χατίρι. Με λίγα λόγια γίναμε οικογένεια.
Να ξέρεις πως στη ζωή, όταν αγωνίζεσαι, θα χάνεις μάχες, μα στο τέλος τον πόλεμο εσύ θα τον κερδίσεις.
Και κάτι άλλο: Χωρίς πίστη στον Θεό, δεν έχεις όπλα να παλέψεις!
Πηγή: Ο Νεκρός | φωτογραφία: .sudesh.
Θερμές Ευχαριστίες στην Παναγιώτα
Popularity: 6%
Λέξεις κλειδιά: πόνος, συγχώρηση, υπομονή, γάμος, διαζύγιο, μοιχείαΣχετικές καταχωρήσεις:
Ό,τι αγάπησα πολύ Μαΐου 1, 2012
Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο , 4comments
Ό,τι αγάπησα πίσω τ’ άφησα,
να φωτίζει τα σκοτάδια που περπάτησα,
να περνάς εσύ να μη χάνεσαι,
κι όποιος χάνεται να μη νοιάζεσαι.
Ό,τι αγάπησα πολύ
μες από θαμπό γυαλί
το κοιτώ και τ’ αγαπάω
τώρα πιο πολύ.
Ό,τι αγάπησα πίσω τ’ άφησα,
σαν πουλί σε μαύρη πέτρα το ζωγράφισα,
να το δεις εσύ, λίγο να σταθείς,
κι αν με θυμηθείς,
μη μου λυπηθείς.
Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός
Popularity: 5%
Λέξεις κλειδιά: παντελής θαλασσινός, χωρισμός, αγάπη, διαζύγιο, μουσικήΣχετικές καταχωρήσεις:
Κύριοι, μέχρις εδώ! Απριλίου 30, 2012
Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ομιλίες / Ηχογραφήσεις, Πολιτική , add a comment
Εκτάκτως και κατ’ εξαίρεση, ας ακούσουμε τον Καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Γιώργο Αγαπητό, υπουργό Οικονομικών επί οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα. Ο κ. Αγαπητός αναλύει συνοπτικά τα πρόσφατα πεπραγμένα στην Ελληνική οικονομία και αποκαλύπτει μεγάλες αλήθειες στον Νίκο Χατζηνικολάου (Real FM 97,8).
- Γιατί οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις είναι αναίτιες
- Η δράση του ΔΝΤ σε όσες χώρες μπήκε
- Η καταφανής αποτυχία της ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής
- Η λύση: Κύριοι, μέχρις εδώ!
- Ποιο στοιχείο είναι απαραίτητο να υπάρχει στην επόμενη διακυβέρνηση της χώρας
- Η εθνική συνεννόηση Καραμανλή – Παπανδρέου για το «Χόρα» το 1976
- Το απαράδεκτο των έκτακτων εισφορών και το παράλογο της οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζεται στην Ελλάδα
Popularity: 5%
Λέξεις κλειδιά: εκλογές, οικονομίαΣχετικές καταχωρήσεις:
Μπορεί να δημιουργηθεί πλούτος χωρίς αδικία; Απριλίου 29, 2012
Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ομιλίες / Ηχογραφήσεις, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment
- Πως μιλάει ένας θεολόγος σήμερα για το θεό στα πλαίσια του μαθήματος των Θρησκευτικών;
- Bρίσκεται ο Θεός στα γονίδια μας;
- Μπορεί να δημιουργηθεί πλούτος δίχως απληστία, δίχως αδικία;
- Πώς αντιλαμβάνεσθε το δίστιχο «κράτα τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι!»;
- Είμαστε πλασμένοι για τον θάνατο;
- Πιστεύατε πάντοτε; Έχει δοκιμαστεί η πίστη σας ποτέ;
Σε αυτά και άλλα ερωτήματα απάντησε την Παρασκευή 6 Απριλίου του 2012 ο καθηγητής Θεολογίας κ. Θανάσης Παπαθανασίου Στα Άκρα με τη Βίκυ Φλέσσα.
Popularity: 5%
Λέξεις κλειδιά: πλούτος, σχολείο, Θανάσης Παπαθανασίου, θρησκευτικά, θεολογίαΣχετικές καταχωρήσεις:
