Πόση υπομονή επιδεικνύουμε στις θλίψεις και τους πειρασμούς;

Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας μια πολύ όμορφη Ελληνίδα η Αργυρή παντρεύτηκε, όμως ένας Τούρκος γείτονάς της την ερωτεύθηκε και την κατήγγειλε στο δικαστήριο λέγοντας ψέματα ότι είχε δηλώσει να αλλαξοπιστήσει. Επειδή και στο δικαστήριο ομολόγησε την πίστη της και φυσικά αρνήθηκε να τουρκέψει, την βασάνισαν πολύ και την φυλάκισαν. Εκεί στη φυλακή συνεχίστηκαν τα βασανιστήριά της για 17 ολόκληρα χρόνια (!), μάλιστα οι Τούρκισσες κρατούμενες που βρίσκονταν εκεί για βαριά παραπτώματα την κορόιδευαν.

Μετά το πέρασμα ολόκληρου αυτού του μεγάλου χρονικού διαστήματος ένας χριστιανός άρχοντας θέλησε να την απελευθερώσει, όμως η ίδια έμεινε στη φυλακή μέχρι το θάνατό της στις 17 Απριλίου 1725.

Μετά από 3 χρόνια έκαναν ανακομιδή στο λείψανό της που είχε ενταφιαστεί έξω από την Προύσα και το βρήκαν ολόκληρο να αναδίδει μια εξαίσια ευωδία.

Εμείς οι χριστιανοί τι υπομονή επιδεικνύουμε στις θλίψεις και τους πειρασμούς;

Πηγή: Περιοδικό «Μεταμόρφωσις» του ιερού Ησυχαστηρίου Μεταμόρφωση του Σωτήρος στους Τσουκαλάδες Αγρινίου (Τεύχος 60).

Ευχαριστίες στον Σπύρο Γκ. για την αποστολή του κειμένου

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Συχνά νομίζουμε πως χρειάζεται η θρησκεία για να δικαιώσει το θάνατο και να μας συμφιλιώσει μαζί του. Ο Χριστιανισμός όμως μας γνωστοποιεί το ακριβώς αντίθετο: ότι η φθορά είναι η γελοιοποίηση του ανθρώπου και ο θάνατος η μεγαλύτερη ήττα του, ο μεγαλύτερος εχθρός, που πρέπει οπωσδήποτε να καταπατηθεί. Μόνο που ο θάνατος δε νικιέται με το να μην ασχολούμαστε μαζί του ούτε με το να θεωρείται ένα απλό γεγονός που σηματοδοτεί το τέλος της ζωής. Η νίκη επί του θανάτου ξεπερνά κάθε αυτονομημένη ατομική προσπάθεια και συνίσταται στη συμμόρφωση της ζωής μας στη ζωή του Χριστού, προσπάθεια που σαρκώνεται μόνο στην εκκλησιαστική κοινωνία, αναιρώντας το θάνατο με την Ανάσταση.
    - Γιώργος Μπάρλας
  • Αρέσει σε %d bloggers: