jump to navigation

Χριστοκεντρική Εκπαίδευση Κατ’ Οίκον στην Ελλάδα του 21ου αιώνα Φεβρουάριος 23, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment

Μια ελληνική οικογένεια αποφάσισε να μη στείλει τα 4 παιδιά της στο σχολείο. Τι έγινε μετά;

Ο Χρήστος Καραλιάς κατέγραψε στο ντοκιμαντέρ ΙΧΘΥΣ την ιστορία μίας εντελώς αντισυμβατικής οικογένειας που δεν είχε καμιά εμπιστοσύνη στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και προτίμησε την κατ’ οίκον εκπαίδευση. Η ταινία θα παρουσιαστεί στη Θεσσαλονίκη στις 9 & 10/3/2017. Επάνω μπορείτε να δείτε το trailer της ταινίας.
«Το ντοκιμαντέρ ΙΧΘΥΣ ξεκίνησε ως ένα σπουδαστικό πρότζεκτ, []  και ήρθα σε επαφή με αυτή την οικογένεια εντελώς τυχαία» λέει ο Χρήστος Καραλιάς, σκηνοθέτης της ταινίας και ένας εκ των δύο δημιουργών της (την έφτιαξε μαζί με τον Παναγιώτη Ποντικίδη, που έκανε την παραγωγή). «Είχαμε πάει αρχικά για τον μεγαλύτερο γιο της οικογένειας, τον Αθανάσιο, ο οποίος το 2014 είχε κερδίσει το διαγωνισμό cosplay στο Comic Con, εδώ, στην Αθήνα. [] είχαμε πάει να του πάρουμε συνέντευξη για να κάνουμε ντοκιμαντέρ αυτό το θέμα. Αυτός μας κάλεσε στο σπίτι του για τη συνέντευξη [] και όταν πήγαμε εκεί και είδαμε την κατάσταση στο σπίτι, τον τρόπο που οι γονείς έχουν διαχειριστεί τη ζωή των παιδιών τους, αποφασίσαμε ότι θέλουμε να ασχοληθούμε με αυτό το πράγμα. Τους το είπαμε και μας είπαν «κάντε ό,τι σας φωτίσει ο θεός». Είναι μία εξαμελής οικογένεια, ο πατέρας είναι γιατρός σε μεγάλο νοσοκομείο και η μητέρα πριν έρθουν στην Ελλάδα δούλευε ως δασκάλα. Έχουν έρθει από την Αμερική, ο πατέρας είναι ελληνικής καταγωγής, η μητέρα κατάγεται από τη Σερβία, αλλά τα παιδιά έχουν γεννηθεί όλα στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια οικογένεια αρκετά θρησκευόμενη με τέσσερα παιδιά: τον Αθανάσιο, τον Αρσένιο, τον Αλέξιο και την Αγάπη.
Ακολουθούν αποσπάσματα συνέντευξης με τον σκηνοθέτη της ταινίας ΙΧΘΥΣ.
[] Η δική μου άποψη είναι ότι τα παιδιά αυτά είναι πάρα πολύ επιδέξια, πάρα πολύ έξυπνα και πολύ χαρούμενα επίσης. Οι ανάγκες που μπορεί να έχουν από την πλευρά της κοινωνικοποίησης καλύπτονται. Είναι τέσσερα αδέρφια έτσι κι αλλιώς, έχουν σχέση με τους γείτονες που έχουν και αυτοί πολλά παιδιά, είναι νορμάλ παιδιά με φίλους… Το πολύ βασικό είναι ότι μπαίνεις στο χώρο τους και βλέπεις ένα χαρούμενο σπίτι που είναι πολύ δύσκολο να το δεις γενικά. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μια αντισυμβατικότητα πολύ περίεργη, η οποία δεν είναι απαραίτητα καλή ή κακή. Σίγουρα, όμως, είναι μακριά από την νεοελληνική αντίληψη του πώς μεγαλώνεις παιδιά.
[] Είναι χριστιανοί ορθόδοξοι και οι δύο γονείς. Ο πατέρας της μαμάς, μάλιστα, ήταν παπάς ορθόδοξος στη Σερβία.   — Θρησκευόμενοι, που ζουν απομονωμένοι, το πρώτο πράγμα που μου φέρνουν στο μυαλό είναι οι Άμις. Δεν είναι, καμία σχέση. [] Απλά έχουν μια πιο πρωτοχριστιανική ορθόδοξη αντίληψη για τη θρησκεία. [] Δεν υπάρχουν απαγορεύσεις. Τα παιδιά έχουν μεγαλώσει σε ένα σπίτι, όμως, που η πίστη στο Χριστό είναι πολύ έντονη. Το κέντρο της ζωής τους είναι η ενορία.
[] Εμείς που παρακολουθήσαμε για λίγο την όλη διαδικασία του home schooling ήταν εντυπωσιακή. Η μαμά μπορούσε να διδάσκει μαθηματικά φτιάχνοντας πίτα και βάζοντας να υπολογίσουν τα ml, τα κιλά και τα γραμμάρια. Με διαδραστικούς τρόπους. Φυσικά το home schooling δεν είναι κάτι που έχει πέσει από τον ουρανό, στην Αμερική και σε κάποιες αγγλοσαξονικές χώρες υπάρχουν πολλά παραδείγματα. [] Το έκαναν αυτό γιατί δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, γενικότερα στα εκπαιδευτικά συστήματα με τον τρόπο που είναι δομημένα, δηλαδή σου λένε σαν επιχείρημα ότι είναι αντιανθρώπινο να βάζεις όλα τα παιδιά να μαθαίνουν το ίδιο πράγμα στην ίδια χρονική στιγμή, απλά επειδή έτυχε να γεννηθούν τον ίδιο χρόνο. Η μητέρα μας περιγράφει πώς ήταν η εμπειρία να διδάσκει τα παιδιά της στο σπίτι και πόσο διαφορετικό είναι από την εμπειρία του σχολείου.
[] Εκτός από τα μαθήματα, τι άλλο κάνουν για να περάσουν την ημέρα τους; [] Υπάρχουν διάφορες δραστηριότητες, γυρνάνε ταινίες, φροντίζουν το σπίτι και το κτήμα, έχουν ζώα, κότες, κατσίκες, μποστάνι, παίζουν μουσική, διαβάζουν, ζουν σε ένα τεράστιο κτήμα. Είναι οι ιδανικές συνθήκες να μεγαλώνει ένα παιδί, πάρα από την πεπατημένη.
Διαβάστε όλη την συνέντευξη στο Lifo.
Ευχαριστίες στην Ε.Τ.

Χαρά, το Μονοπάτι προς την Αγάπη – Συνέντευξη με τον Κώστα Λοή Φεβρουάριος 13, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βιβλία / Περιοδικά, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Σχέσεις , add a comment

 

Ο Κώστας Λοής είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας των «δίδυμων» μυθιστορημάτων Χαρά μου, χαρά μου και Βάλε το όνειρο στο ψυγείο (εκδόσεις Σαββάλας). Και τα δύο βιβλία πραγματεύονται τη διαδρομή και τη συνάντηση δύο νέων ανθρώπων, καθώς και την πορεία οικοδόμησης της σχέσης τους. Το Χαρά μου, χαρά μου το έχουμε παρουσιάσει παλαιότερα στο Ζωντανό Ιστολόγιο.

Πρόσφατα είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε και να συζητήσουμε με τον Κώστα Λοή. Μοιραζόμαστε εδώ μερικά σημεία από τη συζήτηση που εκτιμούμε ότι μπορεί να είναι χρήσιμα και ωφέλιμα καθώς και κάποια ενδιαφέροντα νέα.

Ζ.Ι.

 

Περί Έρωτα, Γάμου και Σχέσεων: Ο δρόμος της Αγάπης

Σύμφωνα με την εμπειρική παρατήρηση του Κ.Λ., όλοι οι άνθρωποι αναζητούν την αγάπη, αλλά όλοι καταλήγουν να γεύονται τον πόνο. 

Βασικό ερώτημα που πρέπει να απαντήσει κάθε νέος/νέα: Γιατί θέλεις να παντρευτείς; Για να παντρευτείς, πρέπει να μάθεις να αγαπάς. Προϋπόθεση και υποχρέωση για να αγαπήσεις είναι να πορεύεσαι πνευματικά με ταπείνωση οικοδομώντας πρώτα τον εαυτό σου μέσα από έναν αγώνα διά βίου.

Η αγάπη με την συνήθη έννοια εμπεριέχει συμπάθειες και εμπάθειες. Η αυθεντική αγάπη είναι δρόμος που οδηγεί στον Χριστό. Η αγιοπνευματική αγάπη δεν έχει πόνο ως λύπη, αλλά χαρά ακόμα και μέσα στις δυσκολίες, χαρμολύπη. Ο πόνος είναι ένας εκσκαφέας κατά το γέροντα Μωυσή Αγιορείτη. Ανοίγει τον δρόμο στην πνευματική ζωή και σε βοηθάει να προχωράς.

 

Η Οικοδόμηση της Προσωπικότητας για την Αγάπη

Στο δεύτερο βιβλίο ο Πάρης συμβουλεύει τον Ιορδάνη: Βάλε το όνειρό σου στο ψυγείο (π.χ. για εύρεση συντρόφου), οικοδόμησε πρώτα τον χαρακτήρα σου και όταν κρίνει ο Θεός θα γίνει!

Καθένας μας έχει ανάγκη από έναν άνθρωπο στη ζωή του και όλοι μας τον Θεό. Δε μπορείς να μιλήσεις για οικοδόμηση χαρακτήρα χωρίς να αναφερθείς στο Θεό. Οδοδείκτης μας για την οικοδόμηση αυτή είναι η προς Γαλάτας επιστολή του Αποστόλου Παύλου για τα εννέα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος:

ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πρᾳότης, ἐγκράτεια (Γαλ. 5:22-23)

Η ατομική πορεία του καθενός μας πρέπει να ξεκινήσει αντίστροφα:

Ξεκινάς από την εγκράτεια, να μάθεις να λες όχι στον εαυτό σου και στις παρορμήσεις σου, προχωράς στην πραότητα, στην πίστη, την αγαθότητα (να έχεις καλές προθέσεις), την χρηστότητα (να είσαι χρήσιμος στην κοινωνία, στην οικογένειά σου και σε άλλους ανθρώπους στον τομέα σου), τη μακροθυμία (σταματάς να θυμώνεις γιατί αγαπάς τον άλλον άνθρωπο ακόμα κι αν σου φέρεται άσχημα), την ειρήνη (εσωτερική γαλήνη, αταραξία τόσο στα δυσάρεστα όσο και στα ευχάριστα), που είναι βασική προϋπόθεση της χαράς, και στο τέλος να φτάσεις στην αγάπη, καθώς αν δεν είσαι χαρούμενος άνθρωπος, δε μπορείς να αγαπήσεις.

 

Αναφορικά με τα Βιβλία

Αγάπη, πόνος, ελευθερία είναι οι κύριοι άξονες και λέξεις γύρω από τις οποίες κινούνται και τα δύο βιβλία (τα οποία βρίσκονται υπό έκδοση και στα ρωσικά).

Η συγγραφή των βιβλίων έγινε στον υπολογιστή τον οποίον αγόρασε έπειτα από υπακοή σε προτροπή του πνευματικού του, αν και δεν είχε καμία προηγούμενη γνώση υπολογιστών. Το πρώτο βιβλίο προέκυψε αυθόρμητα εν πολλοίς μέσα σε μια νύχτα, αμέσως μετά από μια φιλική συνάντηση με αγαπημένα του πρόσωπα και συζήτηση περί διαπροσωπικών σχέσεων. Ακολούθως, χαρακτήρες και καταστάσεις της καθημερινότητάς του ενέπνευσαν την ολοκλήρωση του βιβλίου.

Στα σκαριά βρίσκεται 3ο βιβλίο γύρω από άλλο πρόσωπο της ιστορίας πέραν της Χαράς και του Ιορδάνη από την οπτική γωνιά των οποίων είναι γραμμένα τα δύο πρώτα βιβλία αντίστοιχα.

 

Ένα μήνυμα-σύνθημα του συγγραφέα

Ως χριστιανοί, έχουμε την υποχρέωση να ζήσουμε και να χαρούμε τη ζωή μας. Αντί όμως να το κάνουμε όπως οι περισσότεροι, εμείς ας ζήσουμε τη ζωή μας με άλλο, “πρωτότυπο” τρόπο: Βρες τη χαρά και ζήσε τη ζωή σου μέσα από τα μυστήρια της Εκκλησίας.

6 Προϋποθέσεις για έναν Επιτυχημένο Γάμο Ιανουάριος 17, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί, Σχέσεις , 3Σχόλια

Ο Μητροπολίτης Λεμεσού, κ. Αθανάσιος, εμπνεόμενος από τη ζωή των μοναχών, μιλά για τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν σε μια οικογένεια και τον τρόπο που πρέπει να αντιμετωπίζονται από τους συζύγους, στον Ι.Ν. Αγίου Γερασίμου Ιλισίων, στις 31/10/2016.

  1. Σωστά θεμέλια του γάμου: Ο κύριος σκοπός του γάμου (δεν είναι μόνο να είμαστε ευτυχισμένοι ή να περνάμε καλά)
  2. Γρήγορη καταλλαγή, μετάνοια & συγχώρηση: να ζητάμε συγνώμη (πριν το τέλος της μέρας) χωρίς δικαιολόγηση του εαυτού μας
  3. Επένδυση στην επικοινωνία και την κατανόηση των αναγκών, επιθυμιών, τρόπου σκέψης του/της συζύγου, τι τον/την αναπαύει
  4. Πρόθυμη, αμοιβαία υπακοή (και όχι ιδιοτροπία) ως έκφραση ανιδιοτελούς αγάπης: να βάζουμε τον/την σύζυγο πρώτο/η και να κόβουμε τα δικά μας «θέλω»
  5. Καλλιέργεια κλίματος αμοιβαίας εμπιστοσύνης
  6. Η συμβουλή του Άγιου Παϊσίου για αρμονική οικογενειακή ζωή: η ύπαρξη κοινού πνευματικού

α’ μέρος

β’ μέρος

 

Πηγή: Πεμπτουσία

Ο Άγιος και το Καλό Λιοντάρι (κινούμενα σχέδια) Δεκέμβριος 26, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , 1 comment so far

Ο βίος του Οσίου Γερασίμου του Ιορδανίτη σε κινούμενα σχέδια με αγγλικούς ύποτιτλους.

Χριστιανοί Σύζυγοι: Βόλεμα ή Περιπέτεια; Δεκέμβριος 19, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί, Σχέσεις , add a comment

Ομιλία του Αρχιμαδρίτη π. Βαρνάβα Γιάγκου στη Σχολή Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδος (11/5/2016).

Κύρια σημεία

Αρχείο ήχου

Την ομιλία μπορείτε να την κατεβάσετε σε μορφή αρχείου ήχου (mp3) εδώ.

«Μεγάλωσες, ωρίμασες, σπούδασες, καιρός να παντρευτείς» Νοέμβριος 9, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί, Σχέσεις , add a comment

barka-eros

Του Γιώργου Μπάρλα

…῞Ενα ἄλλο ἐμπόδιο εἶναι ὅτι ὁ γάμος ταυτίζεται μέ τήν «καλή οἰκογένεια». ῾Η ἀφετηρία εἶναι προφανῶς λανθασμένη κι ἄν μείνεις ἐκεῖ, δέν κατάλαβες τίποτα γιά τό μυστήριο. Μᾶλλον πρέπει νά ἀρχίσουμε νά λέμε στά παιδιά μας ὅτι τό περιεχόμενο τοῦ μυστηρίου δέν εἶναι πρῶτα ἡ οἰκογένεια, ἀλλά ὁ Χριστός καί ἡ συμμετοχή στή ζωή Του, πράγμα πού μᾶλλον δέν ἀποτελεῖ πάντα ἐχέγγυο γι’ αὐτό πού ὁ κόσμος θεωρεῖ «καλή οἰκογένεια»… Εἰδωλοποιώντας τήν οἰκογένεια καί θεωρώντας ἱστορική ἀποστολή νά διατηρήσεις τό καλό της ὄνομα, σίγουρα δέν ἔφτασες στό σημεῖο γιά τό ὁποῖο μιλάει ὁ Σμέμαν· «῞Ενας γάμος πού δέν σταυρώνει ἀδιάκοπα τήν ἐγωπάθειά του, πού δέν ἀποθνήσκει γιά τόν ἑαυτό του, ὥστε νά ἀτενίσει πέρα ἀπό τόν ἑαυτό του, δέν εἶναι χριστιανικός γάμος».

Παράλληλα, ἡ εἰκόνα τοῦ γάμου ὡς ἑνός εἴδους βολέματος καί ἀψεγάδιαστης εὐτυχίας παίζει τόν ρόλο ψυχολογικοῦ συμπληρώματος στούς ἀναποφάσιστους ἤ ρομαντικούς, μακριά ἀπό κάθε ἔννοια μυστηρίου. ῾Η κοντόθωρη αὐτή νοητική σύλληψη γιά τόν γάμο, ἀπέναντι σέ μιά πραγματικότητα τόσο ρευστή καί ἀντιφατική, εἶναι μία ἀπό τίς κύριες αἰτίες διαζυγίου. «Μεγάλωσες, ὡρίμασες, σπούδασες, καιρός νά παντρευτεῖς, νά τακτοποιηθεῖς». ᾿Αλλά βολεμένος καί τακτοποιημένος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ὅταν βρίσκεται ἀκόμη μέ τούς γονεῖς του, ποτέ ὅταν φύγει μακριά τους. ῞Υστερα, τό ἄνοιγμά σου στόν ῎Αλλο, μέσα στό μυστήριο τοῦ γάμου, καί τελικά στόν Θεό εἶναι ἀπαράδεκτο νά συρρικνώνεται στήν ἀναζήτηση ἑνός καθαρά κοσμικοῦ βολέματος, ἡ ὁποία τείνει νά ἀποκλείσει τόν Θεό ἀπό τή ζωή τοῦ ἀνθρώπου. «Κανείς ἀσφαλισμένος δέν μπορεῖ νά γνωρίσει τόν Θεό. Εἶναι προτιμότερη ἡ ἀποτυχία, παρά ἡ ἀσφάλεια. Στήν πρώτη ὑπάρχουν περιθώρια μετανοίας. ῞Οταν χάσεις τά πάντα, ὅταν «ἀποτύχεις» τελείως, μπορεῖς νά γνωρίσεις τόν Θεό. Καί σ’ αὐτό ἀκριβῶς συντείνει ἡ μή τακτοποιημένη ζωή τοῦ γάμου. ᾿Εδῶ πλέον φαίνεται ὅτι δέν ὑπάρχουν, τελικά, δικαιώματα. ῾Υπάρχουν μόνο ὑποχρεώσεις, ὄχι ἀπό αἴσθηση καθήκοντος, ἀλλά σέ μιά δυναμική προσπάθεια ἀγαπητικῆς πρόσληψης τοῦ ῎Αλλου. ῎Ετσι καλλιεργεῖται ἡ ἐλπίδα. Διαφορετικά, ὑπάρχουν μόνο συμβόλαια, πού ἀκόμα καί ἄν τηρηθοῦν, συντηροῦν μιά τελματώδη κατάσταση, καπηλευτική τῆς μυστηριακότητας τοῦ γάμου. Στόν γάμο δέν τηροῦνται συμβόλαια, διότι ἀποκαλύπτεσαι στόν ῎Αλλον, δέν μπορεῖς νά κρυφτεῖς. ῎Αν τό προσπαθήσεις, ζεῖς μιά κολασμένη ζωή. ῎Αν δέν δώσεις ὅ,τι καλύτερο μπορεῖς, ἄν ἀπαιτεῖς μόνο, ἄν μεθοδικά ἀποφεύγεις τόν σταυρό μέσα στόν γάμο, δέν θά γνωρίσεις ποτέ τήν ὄντως ἐλευθερία. ῎Ισως τό μόνο πού πρέπει νά σκεφτεῖς πρίν τόν γάμο εἶναι ἄν μπορεῖς νά ἀντέξεις τόν ῎Αλλο.

…῎Αλλωστε σκοπός τοῦ χριστιανικοῦ γάμου δέν εἶναι ἡ διαχείριση τῶν προβλημάτων πού ἀνακύπτουν ἀπό τή συνύπαρξη τοῦ ζευγαριοῦ οὔτε ἡ μαζοχιστική καρτερία, ἀλλά ἡ ἁγιότητα. ῾Ο Χριστός στόν γάμο τῆς Κανᾶ παρεμβαίνει ἰαματικά χωρίς νά πεῖ λέξη στούς νεόνυμφους. Κι ἀπό τότε κάνει τό ἴδιο σ’ ὅλους τούς γάμους ἕως σήμερα, μεταμορφώνοντας κάθε ζευγάρι πού θά τό θελήσει. Εἶναι σέ κάθε γάμο δίπλα μας, σιωπώντας καί ἀναμένοντας νά συμμετάσχουμε στή ζωή Του, στόν Σταυρό Του καί στήν ᾿Ανάστασή Του. ῎Ας τόν ἀφήσουμε τουλάχιστον νά ἐργαστεῖ, ὅπως ᾿Εκεῖνος ξέρει, γιά τή σωτηρία κάθε γάμου.

fylakas-skiaἈπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο

«ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΜΟΥ,

Κείμενα γιά τήν ἀγάπη καί τήν πίστη σήμερα»

τοῦ Γιώργου Μπάρλα,

ἀπό τίς ἐκδόσεις

«ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ»

(τηλ.: 210 9310605).

 

 

 

Πηγή: Συνοδοιπορία

Εικόνα: Γεώργιος Κόρδης

Το Φτωχό Ορφανό που έγινε Πατέρας 400 παιδιών Νοέμβριος 2, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , 1 comment so far

Επίσκοπος Λογγίνος-Πατέρας 400 παιδιών! Μία συνέντευξη που αγγίζει την ψυχή!

episkopos-logginos
 Δεν είναι ακαδημαικός,ούτε εφευρέτης,ούτε εξωγήινος. Είναι εθνικός ήρωας στην Ουκρανία παρότι είναι Ρουμάνος. Γιατί; Επειδή είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
 Είναι 50 ετών και έχει 400 παιδιά. Τα 33 από αυτά τα έχει υιοθετήσει, ενώ έχει την κηδεμονία των υπόλοιπων. Τα μεγαλώνει σε δύο μοναστήρια. Στο Μπαντσένι και στο Μποιάν.
Πρόκειται για τον επίσκοπο Λογγίνο. Τον γνωρίσατε πρώτη φορά μέσα από την ταινία «ΤΟ ΦΡΟΥΡΙΟ». Όταν γυρίστηκε η ταινία ήταν ο ιερομόναχος Μιχαήλ (Ζαρ).
Ξέρω ότι αυτή η ταινία άγγιξε πολλές ψυχές. Ξέρω πως άγγιξε τις ευαίσθητες χορδές πολλών. Είναι μία ταινία για αγγέλους και αγίους ή αλλιώς για αγάπη και χριστιανική ομολογία. Είναι για την ψυχή μία δοκιμασία. Η παρουσία του Θεού σε αυτό το μοναστήρι είναι έντονη, τα θαύματα καθημερινά.

Σας παρουσιάζω λοιπόν μία συνέντευξη του επίσκοπου Λογγίνου,εξίσου συγκινητική που ίσως βοηθήσει να αναθεωρήσουμε πολλά.
-Δοκίμασα πολλά στη ζωή μου αλλά όλοι οι δρόμοι με οδήγησαν στην εκκλησία, στην πίστη, στον Θεό. Εαν θα μου έλεγε κάποιος όταν έμεινα ορφανός και μόνος σε αυτόν τον κόσμο, πήγαινε στο μοναστήρι να γίνεις μοναχός, να υπηρετήσεις τον Κύριο, θα πήγαινα. Ο Θεός όμως μου έδωσε άλλον σταυρό, άλλον δρόμο,για να περάσω από πολλά βάσανα και θλίψεις και να φτάσω εκεί που βρίσκομαι σήμερα .Επειδή όταν έμεινα μόνος μου σε αυτόν τον κόσμο…
-Σε ποιά ηλικία;
-Στα δεκαέξι μου. Ήμουν μικρός και φιλάσθενος. Εργαζόμουν πολύ. Μία μέρα πήγαινα σχολείο και μία μέρα άρμεγα τις αγελάδες στην φάρμα για να μπορώ να ζήσω.. Την νύχτα φύλαγα τις αγελάδες στην φάρμα, καθάριζα, και το πρωί πήγαινα στο σχολείο. Όλα τα παιδιά έφευγαν από κοντά μου επειδή μύριζα κοπριά, εγώ όμως είχα μέσα μου ειρήνη… Και έτσι άρχισε η ζωή μου. Θυμάμαι όμως τον μεγαλύτερο πόνο μου…
 Βγαίνοντας στο κατώφλι του σπιτιού μου και βλέποντας να βγαίνει ο καπνός από τις καμινάδες των γειτόνων, ρωτούσα τον Θεό:
«Θεέ μου, γιατί δεν έχω και εγώ ξύλα για να ανάψω φωτιά; Και πήγαινα, έβαζα όλα τα μαξιλάρια όπως τότε που κοιμόμουν με την μητέρα-η μητέρα ήταν άρρωστη και ήταν πολύ δύσκολα- και έβαζα τα μαξιλάρια πάνω στην σόμπα, ντυνόμουν, σκεπάζομουν με το πουπουλένιο πάπλωμα και ήμουν πολύ ευτυχισμένος εκεί κοντά στην μητέρα μου.
 Έτσι συνέχισα και όταν δεν την είχα. Μόνο που μου έλειπε η μητέρα και κοιμόμουν αγκαλιά με τα ρούχα της και την φωτογραφία της. Έτσι κοιμήθηκα πολλά χρόνια, η ψυχή μου όμως σχιζόνταν από την νοσταλγία της μητέρας μου. Επειδή σαν εκείνην δεν είχα κανέναν.
 Και όταν πεινούσα, πάλι ρωτούσα τον Θεό:
«Κύριε,γιατί δεν έχω τουλάχιστον ένα κομμάτι ψωμί;» Αφού δεν έχω ξύλα, τουλάχιστον να έχω ψωμί! Αφού μου πήρες την μανούλα, Κύριε,τουλάχιστον δώσε μου κάτι απ’ όλα αυτά!»
Αλλά ο Θεός δεν μου απαντούσε τότε, επειδή δεν ήταν η στιγμή να μου απαντήσει, αλλά μου απαντάει σήμερα. Εαν είχα τότε απ’όλα,δεν θα είχαν αυτά τα τετρακόσια παιδιά σήμερα, αυτά που έχουν.

(περισσότερα…)

Ορθόδοξη Πνευματική ζωή και Κοινωνικά Δίκτυα Οκτώβριος 21, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment
πρεσβύτερος υιός άσωτος παραβολή υποκρισία φαρισαίος
eyxh.gr

Όλοι γνωρίζουμε το facebook, και ως φατσοβιβλίο. Πλέον έχει μπει στην ζωή μας και πάει να αντικαταστήσει ακόμα και τον αριθμό του τηλεφώνου. Ένας χώρος παγίδα και κατάρα αλλά συνάμα κι ευλογία, ανάλογα πως θα το χρησιμοποιήσει κανείς.Δυστυχώς οι περισσότεροι τοποθετούν τις ζωές στους στο facebοοk με τη θέλησή τους. Πριν κάποια χρόνια για να δώσεις τον αριθμό του προσωπικού σου τηλεφώνου έπρεπε τον άλλον να τον ξέρεις πολύ καλά. Τώρα δίνουμε φωτογραφίες από παιδιά, σπίτι, διακοπές, προσωπικές στιγμές, χωρίς φόβο αλλά με πάθος και υπερηφάνεια. Ιδιαίτερα για το θέμα των παιδιών ο Διευθυντής της δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος κ.Σφακιανάκης είναι σαφής : «Καμία φωτογραφία παιδιού στο διαδίκτυο». Οι κίνδυνοι βέβαια είναι τεράστιοι και για τα παιδιά και για τους μεγάλους. Πολλοί τοποθετούν στίγμα που βρίσκονται «Είμαι για καφέ εκεί…», «Πάω διακοπές 10 μέρες στο τάδε νησί» και φυσικά έχουν γίνει κλοπές διότι μόνοι μας εκθέτουμε τη ζωή μας….

Ορθόδοξη Πνευματική ζωή και Facebook

Όλοι στο Faceboοκ παρουσιάζονται τέλειοι, οι περισσότεροι σαλιαρίζουν, βάζουν ρητά, λέξεις και από κάτω οι φιλοφρονήσεις έρχονται και φεύγουν «Αχ , τι όμορφο», «Αχ τι γλυκό, έτσι είναι η ζωή»,  «Πως θα διώξουμε τον φόβο , την κακία»,  «Είσαι τέλεια, κούκλα», «Μπράβο κ.Παντελή φοβερά ρητά». Ο ναρκισσισμός σε όλο το μεγαλείο. Οι φιλοφρονήσεις δίνουν και παίρνουν σε σημείο που λες «Γιατί τελικά υπάρχει κακία και πόλεμοι στον κόσμο εδώ όλα είναι όμορφα». Φυσικά πίσω από την οθόνη όλα πλάθονται σύμφωνα με τον εγωϊσμό μας. Θα πούμε «αχ, τι ωραίο ρητό» επειδή το ρητό μας συμφέρει. Καλύτερα να κάτσουμε να διαβάσουμε την Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες παρά να χάνεται η ψυχή μας σε αοριστολογήματα. Λίγα προφιλ ασχολούνται με τους Πατέρες της Εκκλησίας, τα περισσότερα θα έχουν στον τοίχο τους φιλοσοφίες, συναισθηματισμούς, ρητά κάποιων φιλοσόφων ακόμα και αιρετικών. Φυσικά γιατί μας συμφέρει εφόσον οι φιλόσοφοι έλεγαν αοριστολογίες μέσα από τα πάθη τους και τη φιλοσοφία της ζωής. Οι πατέρες της Εκκλησίας αυτό που λένε είναι βίωμα και εμπειρία ζωής εν Αγίω Πνεύματι οπότε βρείτε τις διαφορές.

Μην παρεξηγηθούμε δεν θέλουμε εδώ στην euxh.gr να ακυρώσουμε κανέναν. Αλλά δεν μπορεί κάποιος που λέει ότι βαδίζει τον Ορθόδοξο δρόμο να ασπάζεται σοφίες του Ινδουϊσμού και να ακυρώνει τους Πατέρες της Εκκλησίας.

Όλα για το χρήμα στην ζωή, Όλα για τα Likes στο facebook

jesus-facebookaholic

Τα likes  είναι η μεγαλύτερη παγίδα. Όσα περισσότερα Likes τόσο σημαντικός/η νιώθω και αισθάνομαι. Το κυνήγι της υπερηφάνειας μέσα από τα likeκαι τα γλυκόλογα νιώθω σπουδαίος. Δεν έχω ζωή , δεν έχω κάτι άλλο να δώσω στην πραγματικότητα  ή αυτό που δίνω είναι κενό, οπότε μέσα από το Φατσοβιβλίο θα δείξω ότι υπάρχω , και υπάρχω με συγκεκριμένο τρόπο να είμαι ο τέλειος ψυχή και σώματι, να το παίζω καθηγητής και διδάσκαλος ενώ μπορεί στην ζωή μου να τα έχω κάνει μαντάρα. Αλλά αυτό δεν βγαίνει προς τα έξω. Στους άλλους όλα βγαίνουν τέλεια σε σημείο που πολλοί στα προφίλ πρέπει να έχουν φωτοστέφανα με αυτά που λένε. Όλοι έχουν τέλειες οικογένειες, παιδιά, συζύγους, εγγόνια, δουλειές. Αυτογνωσία πουθενά και μετά το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως γίνεται ένας εμπαιγμός και μια αυτοδικαίωση. Όλοι οι άλλοι φταίνε, εγώ δεν φταίω πουθενά στην ζωή μου είμαι τέλειος/α. []

H ευκολία της …διαγραφής Οκτώβριος 4, 2016

Posted by Αργυρώ Σταθερού in : Αταξινόμητα, Κοινωνία, Οικογένεια / Παιδί, Προσωπικά / Σκέψεις, Σχέσεις, Τεχνολογία / Διαδίκτυο , add a comment

cut-fold-road

Της Αργυρώς Σταθερού

Το να διαγράψει κάποιος ένα φίλο στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, το facebook ή το twitter είναι ό,τι πιο εύκολο. Πατάει δύο – τρία κλικ και όπως συνηθίζουν να λένε οι νέοι, «άντε γειά…»! Αναρωτιέται, όμως, κανείς αν αυτή η διαγραφή περιορίζεται στις επικοινωνίες με διαδικτυακές επαφές, ή επεκτείνεται στο νέο, σύγχρονο τρόπο γίγνεσθαι. Μήπως με την ίδια ταχύτητα και ευκολία που πιέζει κάποιος τα κλικ στο ποντίκι, «ξεπετάει» και τις σχέσεις του με τους ανθρώπους; Οι εμπειρίες της ζωής δείχνουν πως όσο δύσκολα κτίζονται οι ανθρώπινες φιλίες και σχέσεις, τόσο εύκολα γκρεμίζονται. Η εμπιστοσύνη και ο σεβασμός απαιτούν κόπο σε βάθος χρόνου για να εδραιωθούν και ένας κακός χειρισμός μπορεί να τα καταστρέψει όλα, κυριολεκτικά, σε μια στιγμή. Δεν παίρνει πολύ χρόνο στο σύγχρονο άνθρωπο, που κατά κόρον λειτουργεί σε ταχύτητες που συμβαδίζουν με αυτές της προηγμένης τεχνολογίας, να κόψει μια …σύνδεση. Μόνο που πίσω από ένα ηλεκτρονικό προφίλ κρύβεται ένας άλλος άνθρωπος και όχι ένας, ακόμα, λογαριασμός! Μία οντότητα με αισθήματα, παρελθόν, παρόν και μέλλον. Η διαγραφή μιας επαφής «ελαφριά τη καρδία» σημαίνει απόρριψη ενός προσώπου με διαδικασία «ψεκάστε – σκουπίστε – τελειώσατε» από το οπτικό μας πεδίο και εν κατακλείδι από το μυαλό μας. Ή τουλάχιστον, έτσι νομίζουν μερικοί, πως διαγράφοντας κάποιον από τη λίστα των φίλων τους θα διαγραφεί από το μυαλό και τη ζωή τους. Η καρδιά, όμως, όσο πληγωμένη, διεφθαρμένη κι αν είναι, σκουντάει το νου και αυτός θυμάται.

Τα παλιά χρόνια, όταν δεν υπήρχε η «προηγμένη», ηλεκτρονικού τύπου ενημέρωση μέσω του ίντερνετ, οι άνθρωποι και πάλι μάλωναν, χώριζαν και διέκοπταν φιλίες μακροχρόνιες. Αυτά, όμως, γίνονταν με σχετική ανωνυμία, κάποτε αθόρυβα και χωρίς οι εμπλεκόμενοι να «γίνονταν βούκινο» κοινοποιώντας και εκθέτοντας δημόσια τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους. Ίσως το πολύ – πολύ το μάθαινε η οικογένεια, η γειτονιά και ο μικρός, κοινωνικός περίγυρος που εμπλέκονταν αποκλειστικά μαζί τους. Ακόμα και τα δημόσια πρόσωπα μπορούσαν να έχουν μία ιδιωτική, προφυλαγμένη κατά κάποιο τρόπο ζωή, χωρίς τα φώτα της δημοσιότητας σε κάθε τους βήμα. Αυτό, πλέον, δεν ισχύει ούτε για τους διάσημους, ούτε για τους άσημους, ούτε για κανέναν, καθώς έγινε απόλυτα συνηθισμένη η δημόσια προβολή των πάντων.

Κάποτε κυκλοφορούσαν χαρακτηρισμένες «κουτσομπολίστικες» φυλλάδες (βάση περιεχομένου και κυρίως κοινωνικού ρεπορτάζ) και τώρα όλα τα ενημερωτικά μέσα αδιακρίτως, ακόμα και τα οικονομικά site, μάς τροφοδοτούν με όλων των ειδών, απόλυτα προσωπικές πληροφορίες, εικόνες και αφιερώματα που ξεπερνούν κάθε όριο ιδιωτικότητας, αηδιαστικού ή χυδαίου. Τα πρόσωπα εξευτελίζονται, οι συνήθειές τους, το σώμα τους, οι σχέσεις τους, τα λεγόμενα ή γραφόμενά τους προς τέρψη και διασκέδαση της μάζας που πρέπει να τα ξέρει όλα για όλους και ποτέ δεν ικανοποιείται, ούτε της κάνει εντύπωση πλέον και η πιο «κουφή» και ακραία είδηση, καθώς τα έχει δει και διαβάσει όλα! Ζούμε στην εποχή του απόλυτου ηθικού ξεπεσμού που προβάλλεται ως φυσιολογικός στην κάθε διαστροφή του, γιατί μας γίνεται τόση πλύση εγκεφάλου με περιττή υπερ-πληροφόρηση που, πλέον, σε τίποτα δεν αντιδράμε. (περισσότερα…)

Γιατί αποτυχαίνουν οι σχέσεις σήμερα (Χρ. Γιανναράς) Σεπτέμβριος 20, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Σχέσεις , 3Σχόλια

konti-foustitsa

«Δεν φταίνε οι άνθρωποι σήμερα όταν δεν μπορούν να ερωτευθούν, όταν ταυτίζουν τον έρωτα μόνο με τη χρήση του άλλου»

ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ἔχουμε δύο λέξεις γιὰ νὰ σημάνουμε τὰ ἀντι-κείμενα τῆς ἐμπειρικῆς μας πιστοποίησης: τὴ λέξη «πράγματα» καὶ τὴ λέξη «χρήματα».

«Πράγματα» εἶναι τὰ παράγωγα τοῦ πράττειν, τὰ ἀποτελέσματα μιᾶς ποιητικῆς ἐνέργειας, τὰ πεπραγμένα ἑνὸς δημιουργοῦ προσώπου. «Χρήματα» εἶναι ἐκεῖνα ἀπὸ τὰ πράγματα ποὺ καθορίζονται κυρίως ἀπὸ τὴ χρήση τους, ἐξυπηρετοῦν χρηστικὲς ἀνάγκες, εἶναι χρήσιμα στὴν πρακτικὴ τοῦ βίου.

Τὰ πράγματα ἐνδέχεται νὰ διασώζουν τὴν ἑτερότητα (μοναδικότητα καὶ ἀνομοιότητα) ἑνὸς προσωπικοῦ δημιουργικοῦ λόγου, νὰ παραπέμπουν στὸ πρόσωπο τοῦ δημιουργοῦ τους (ὅπως ἡ ζωγραφιὰ στὸν ζωγράφο καὶ τὸ ποίημα στὸν ποιητή).

Τὰ χρήματα ταυτίζονται ἁπλῶς μὲ τὴ χρηστική τους σκοπιμότητα, παραπέμπουν στὴν ἴδια γιὰ ὅλους ὠφέλιμη διευκόλυνση.

EΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΡΙΤΗ ΛΕΞΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ: τὴ λέξη «νομίσματα». Εἶναι ἐκεῖνα ἀπὸ τὰ χρήματα ποὺ τὴ χρήση τους τὴν καθορίζουμε ἐμεῖς (κάθε ἀνθρώπινη κοινωνία) μὲ κοινὴ συμφωνία-σύμβαση. Ἀντιπροσωπεύουν τὴ σύμβαση (τὸν δικό μας «νόμο»), δὲν ἔχουν δική τους «φύση-οὐσία», γι’ αὐτὸ καὶ τὰ λέμε «νομίσματα»: εἶναι τὰ νομιζόμενα, «ὅτι οὐ φύσει, ἀλλὰ νόμῳ κεῖνται», καθὼς ὅρισε ὁ Ἀριστοτέλης.

Μὲ τὰ νομίσματα κατορθώνουμε οἱ ἄνθρωποι νὰ «ἰσάζωμεν» τὶς ἀνταλλακτικές μας σχέσεις, νὰ κοινωνοῦμε τὶς ἀνάγκες μας «κατὰ λόγον», μὲ τρόπο λογικό: τὸν τρόπο τῆς συμπαντικῆς ἁρμονίας καὶ κοσμιότητας. Στόχος εἶναι οἱ ἁρμονικές, κόσμιες σχέσεις μας (στόχος ὑπαρκτικῆς ἀλήθειας καὶ γνησιότητας τόσο γιὰ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες ὅσο —ὡς ἐλευθερία ἀγάπης— καὶ γιὰ τοὺς Χριστιανούς).

ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΤΟ ΜΕΣΟ, τὸ ἐργαλεῖο ποὺ ὑπηρετεῖ τὴ λογικότητα τῶν σχέσεών μας. Γι’ αὐτὸ καὶ μοιάζει ἀδιανόητο (τουλάχιστον γιὰ τὸν Ἀριστοτέλη) νὰ αὐτονομεῖται τὸ νόμισμα, νὰ λειτουργεῖ ἄσχετα ἀπὸ τὶς σχέσεις, γιὰ παράδειγμα νὰ αὐτοπολλαπλασιάζεται μὲ τὸν «τόκο»: ὁ τόκος, τὸ νὰ «τίκτει» τὸ νόμισμα, «παρὰ φύσιν τῶν χρηματισμῶν ἐστι».

Τὰ «πράγματα» προσφέρονται στὴ σχέση, τὰ «χρήματα» καὶ τὰ «νομίσματα» στὴ χρήση ποὺ ὑπηρετεῖ τὴ σχέση (ὅταν ἀποβλέπει ἡ χρήση στὴν «κοινωνία τῆς χρείας»).

ΟΜΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΚΟΙΝΟ ΤΡΟΠΟ ΒΙΟΥ (δηλαδὴ πολιτισμό) ποὺ μειώνει συνεχῶς τὸ πεδίο τῶν σχέσεων, τὸ ἐνδιαφέρον ἢ τὴν ἀνάγκη τῆς σχέσης, γιὰ χάρη τῆς προτεραιότητας τῶν χρήσεων.

Στὸν πολιτισμό μας ἡ χρήση αὐτονομεῖται ἀπὸ τὴ σχέση, τείνει νὰ ὑποκαταστήσει τὴν κοινωνία τῆς χρείας μὲ παράλληλες ἄπληστες χρήσεις. Διαμορφώνει ἀνεπαίσθητα τὸν ψυχισμό μας αὐτὸς ὁ πολιτισμός, μᾶς μπολιάζει μὲ ἀντανακλαστικὰ κυρίως χρησιμοθηρικά, μὲ προϊούσα ἀνικανότητα σχέσης, ἀνέραστη συμπεριφορά.

ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΗΜΕΡΑ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΡΩΤΕΥΘΟΥΝ, ὅταν ταυτίζουν τὸν ἔρωτα μόνο μὲ τὴ χρήση τοῦ ἄλλου. Δὲν φταῖνε, γιατὶ δὲν ἀσκήθηκαν ποτὲ στὴ σχέση, δὲν ξέρουν νὰ σχετίζονται, κάθε ἐπιθυμία τους ἐκπληρώνεται πατώντας ἕνα κουμπί. Δὲν ἔμαθαν νὰ μοιράζονται τὸ θέλημά τους, νὰ βγαίνουν ἀπὸ τὸ ἐγώ τους. Ξέρουν μόνο τὴ χρήση, ὄχι τὴ σχέση, μόνο τὰ χρήματα, ὄχι τὰ πράγματα.

 

Ο Χρήστος Γιανναράς (10 Απριλίου 1935) είναι σύγχρονος Έλληνας καθηγητής φιλοσοφίας και συγγραφέας. Σπούδασε θεολογία στην Αθήνα και φιλοσοφία στη Βόννη και στο Παρίσι (Σορβόνη). Το συγγραφικό του έργο σχετίζεται πολύ με την έρευνα των διαφορών ανάμεσα στην ελληνική και στη δυτικοευρωπαϊκή φιλοσοφία και ορθόδοξη χριστιανική παράδοση. Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 10 γλώσσες.

Πηγή: doctv | yannarasbooks (pdf)