Γης τῆς Μεγίστης

Ἐπικό, ἐπιμορφωτικό και συνάμα συγκινητικό τραγούδι αφιερωμένο στην οικογένεια του δημιουργού Π.Κ. Χούλη, το Καστελλόριζο και τους Καστελλοριζιούς σε όλον τον κόσμο.

Το τραγούδι περιγράφει περιληπτικά τη σημαντική ιστορία (από αρχαιοτάτων χρόνων) και τη στρατηγική θέση του Καστελλορίζου (εμπόριο, ταξίδια Γερσίν για την εύρεση ίασης της πανώλης). Επιδεικνύει τους ήρωες του (Λάμπρος Κατσώνης, Δέσποινα Αχλαδιώτη, Νίκος Σάββας), θυμίζει τις καταστροφές (φωτιά του Empire Patrol και των σπιτιών που είχαν ήδη βομβαρδιστεί, σεισμός 8 ρίχτερ του 1926), τους λόγιους και ευεργέτες (Εμμανουήλ Κισθήνιος, Αχιλλέας Διαμαντάρας, Μιχαήλ Πετρίδης, Λουκάς Σαντραπές) και γενικά την πλούσια και περήφανη κουλτούρα (χορούς, φορεσιές και τις παραδόσεις αυτού του νησιού) η οποία αναλογικά είναι ασύγκριτη. Τελειώνει με μια νοσταλγική ευχή να επιστρέψουν (μόνιμα ή με επίσκεψη) σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο όλοι οι ξενιτεμένοι. Ένα «άγριο» και θαυμαστό νησί!

Στίχοι

ΓΗΣ ΤΗΣ ΜΕΓΙΣΤΗΣ

Μια ιστορία να διηγηθώ, αλλιώτικη από άλλες, χωρίς φλυαρίες και πειθώ, και υπερβολές μεγάλες. Δέκα χιλιάδες κάτοικοι, συν πέντε χιλιάδες ακόμα, ψυχή μικρασιάτικη, στο λυκιακό το χώμα. Οι έμποροι μας αφεντιά, ανθούσε το λιμάνι, και καπετάνιοι λεβεντιά, ελπίδας πυροφάνι. Καράβια με παράδοση, τεράστιος ο στόλος, διαχρονική η διάδοση, παγκόσμιος ο ρόλος. Τούτο δεν είναι νησί, είναι ναυαρχίδα, κι έχουν οι Καστελλοριζιοί, το άγγιγμα του Μίδα. Δεινά ήλθανε μύρια, από σωτήρες ψεύτες, βόμβες, φωτιές, μαρτύρια, μας δώσαν οι αρχικλέφτες. Εχθροί υποτιμήσανε, τον Λάμπρο τον Κατσώνη, μέχρις που αισθανθήκανε, το πυρ απ΄το κανόνι. Η γαλανόλευκη ψηλά, περήφανη φαντάζει, στη νήσο Ρω με την κυρά, ποτέ δεν ξαναλλάζει. Ζημιές (μπουμ!) στα βομβαρδιστικά (μπουμ!), από τον Νίκο Σάββα, καήκαν σχέδια εχθρικά, στου ηρωισμού τη λάβα. Πάνω ψηλά χωρίζονται, η Μούντα από τη Βίγλα, για να μπορεί η Στρογγυλή, στη Ρω να γλυκομίλα. Κάθε γωνιά και εκκλησιά, τον τόπο ευλογήσαν, κι ο σταυρός με την καρδιά, αγκυροβολήσαν. Ηπείρους τρεις στο χάρτη, ενώνει μια κουκίδα, ενώνει και μια τετάρτη, κρυμμένη Ατλαντίδα. Το Καστελλόριζο δε ζει, ζει και βασιλεύει, και αρχοντιά οι Καστελλοριζιοί, έχουνε και περισσεύει. Θαύματα αρχιτεκτονικής, θεώρατα τα κτήρια, αρχαία της ελληνιστικής, σπηλιές και πατητήρια. Διαμαντάρας, Πετρίδης Μιχαήλ, από τους δοξασμένους και ο Κισθήνιος Εμμανουήλ, Διδάσκαλος του Γένους. Ο Σαντραπές με τη Σχολή, προσφέρει μεγαλεία, όπως και άλλοι Καστελλοριζιοί. ως την Αυστραλία. Το πέλαος κρυστάλλινο, αγκάλιασε τα κάστρα, το θάρρος το ατσάλινο, που φτάνει ως τα άστρα. Άστρο λαμπρό βοήθησε, να επιστρέψουν πάλι, όλοι οι ξενιτεμένοι μας, πίσω στο ακρογυάλι.

Χωρίς λέξεις κλειδιά.