jump to navigation

«Κληρονομήσαμε» ή Οικοδομήσαμε την Πίστη μας στο Θεό; Σεπτέμβριος 23, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , trackback

amm3

Εδώ στην Ελλάδα «κληρονομούμε» την πίστη μας.
Αυτό όμως είναι επικίνδυνο.
Επικίνδυνο, διότι όταν η πίστη δεν είναι εσωτερικός μας καρπός -καρπός πάλης με την αμφιβολία, με τον πόνο, με την λογική- τότε καταντά η πίστη καθήκον.
Χάνεται η δυναμική της.
Βιώνεται στα όρια της παράδοσης, του εθίμου και όχι της σχέσης με τον Θεό.
Γι’αυτό και η Εκκλησία σημαίνει για τους Έλληνες: παπάδες, σκάνδαλα, μιζέρια, «όχι και πρέπει».
Οι χριστιανοί καταντούν άνθρωποι με απωθημένα, φυλακισμένοι σε μια ζωή με καθήκοντα και υποχρεώσεις.
Και η πίστη περνά στο περιθώριο.
Πιο μεγάλη αξία έχει η διατήρησή της πίστης ως έννοια και χαρακτηριστικό του γένους μας και όχι ως Χάρη, ως Σχέση, ως Ελευθερία, ως Εμπιστοσύνη.
—————————-
Πιστεύουμε στον Θεό επειδή είμαστε Έλληνες ή επειδή ματώσαμε μέσα στην γέννα της αναζήτησης;
Είναι ένα ερώτημα.
Γι’ αυτό και καταντούμε στο όνομα της δήθεν πίστης μας να αναθεματίζουμε άλλους ανθρώπους λόγο χρώματος, εθνικότητας.
Πιστεύουν λένε οι Έλληνες αλλά πολεμούν τον μοναχισμό, τους κληρικούς.
Πιστεύουν λένε οι Έλληνες στην Ορθοδοξία αλλά συγχρόνως φλερτάρουν και με κάθε είδους ειδωλολατρία.
Γιατί τελικά η καρδιά μας μένει αμέτοχη της Χάρης.
Δεν ζητούμε τον Θεό, αλλά μένουμε στα «πέριξ» του Θεού.
—————————-
Είναι επικίνδυνο να λες ότι πιστεύεις επειδή και μόνο έτσι σου μάθανε.
Επικίνδυνο γιατί η πίστη δεν είναι ρούχο που το παίρνεις και το φοράς (και ανα πάσα ώρα και στιγμή το πετάς).
Η Πίστη κατοικεί μέσα σε καρδιές, μέσα σε δάκρυα, μέσα στο αίμα που χύνεται στις σιωπηλές μας στιγμές.
Η Πίστη δεν «κληρονομείται», τελικά.
Η Πίστη είναι ο πιο μεγάλος πόνος.
Πόνος μιας γέννας που σε φέρνει στην Αλήθεια, στο Φως, στον Αιώνιο.
Και αυτός ο πόνος είναι δώρο.
Δώρο που σου δόθηκε όχι γιατί το άξιζες αλλά γιατί το ζήτησες, το θέλησες…
——————————-
Πιστεύω. Μεγάλη κουβέντα…

π. Παύλος Παπαδόπουλος (FB)

Comments»

1. ευλογείτε - Σεπτέμβριος 25, 2016

Να τολμήσω να το πω!;
Χαίρε βάθος δυσθεώρητον και αγγέλων οφθαλμοίς!
Ναι, είναι για τον αρθογράφο!
Ελπίζω να χαίρεται η Παναγία, όταν «κλέβουμε» τους θριάμβους της για να τονίσουμε κάτι ξεχωριστό και ανεπανάληπτο μεταξύ των ανθρώπων’και γίνονται όλο και περισσότεροι αυτοί που μας εμπνέουν την πίστη ότι και το χάος εγκλωβίζεται, και ο κύκλος τετραγωνίζεται και η ζούγκλα γίνεται κήπος, μ’ αυτές τις κόρες της σοφίας του Θεού, την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη…
Μεγάλη κληρονομιά-τύχη να έχεις τόση περιουσία,χωρίς να έχει πεθάνει κανείς,αλλά ακριβώς τότε όταν ζει στους τέσσερις ορίζοντες της ζωής σου ο Θεός!
Ευχαριστίες και εύσημα στο ιστολόγιο για τα εύσχημα που κομίζει εδώ ‘ διαπιστωμένα, ποτέ δεν «κομίζει γλαύκα εις Αθήνας»!!!

2. ανώνυμος - Σεπτέμβριος 25, 2016

Δϋσκολα τα πράγματα, ειδικά για γονείς με παιδιά. Πως θα τα εμπνεύσουν; Πως θα αποφευχθεί η εθιμοτυπική, χλιαρή, ψυχαναγκαστική επίσκεψη στην εκκλησία του Κυρίου; Το δια ταύτα τελικά ίσως κρύβεται στα λόγια του σύγχρονου Άγιού μας π. Πορφυρίου. Μόνο προσευχή προς την Παναγία για τα παιδιά. ¨Ολα τα άλλα συνηθέστατα δεν έχουν αποτέλεσμα. Μάλλον αντίδραση φέρνουν.


Subscribe without commenting