jump to navigation

Όταν η Παναγία καθόταν στο τραπέζι μας Αύγουστος 19, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

π. Δημητρίου Μπόκου

Κατά το Μάιο του 1929, τα λίγα χωράφια του χωριού και τα αμπέλια του κινδύνευαν να καταστραφούν τελείως από την επιδρομή αμέτρητων παμφάγων ακρίδων. Τρόπος να τις διώξουν δεν υπήρχε, ούτε μέσο να τις καταστρέψουν. Τα χτήματα ήταν στην απόλυτη κυριαρχία της φοβερής ακρίδας. Όλοι οι χωρικοί έβλεπαν με δέος, πόνο και απελπισία την επικείμενη καταστροφή. Μόνο ο πανάγαθος Θεός μπορούσε να βοηθήσει με το άπειρο έλεός του και με τις ικεσίες της προστάτιδάς μας Παναγίας της Πυρσόγιαννης.
Το ίδιο απόγευμα οι κάτοικοι του χωριού, με πρώτο τον ιερέα παπα-Ηλία Παπακώστα, πηγαίνουν ασθμαίνοντας να φέρουν τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας για να γλυτώσει η Χάρη της τα χτήματα από την ολική καταστροφή και εξαφάνιση.

Όλο το βράδυ έψαλαν με κατάνυξη και με ιδιαίτερη προσοχή τη μεγάλη Παράκληση και πουρνό-πουρνό, ψάλλοντας σε όλο τον δρόμο το «Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε…», τη μετέφεραν στο χωριό μας και στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου. Γονατιστοί μέσα στο ναό έψαλαν τη μεγάλη Παράκληση και πήραν Αγιασμό, για να ραντίσουν τα δοκιμασμένα από τη λαίλαπα των ακρίδων χτήματα. Στο τέλος όλο το χωριό με επικεφαλής τον ιερέα παπα-Ηλία Παπακώστα, ψάλλοντας συνεχώς και ικετεύοντας, έφεραν τη θαυματουργή Εικόνα έξω από τον Ναό του Αγίου Μηνά, με πρόσωπο προς τα χτήματα και προσεύχονταν για να κάνει το θαύμα η Παναγία μας.
Και ω των θαυμασίων σου, Μητέρα του Θεού, Μητέρα της ψυχής μας και προστασία όλων!
Οι ακρίδες, σύννεφα ολόκληρα, φεύγοντας από τα χτήματα, έπεφταν στον Σαραντάπορο ποταμό και πνίγονταν. Η φωνή απελπισίας, η θερμή ικεσία και παράκληση των συγχωριανών εισακούσθηκε. Η Παναγία μας, η προστάτις όλων των πονεμένων, έσωσε για μια ακόμη φορά το χωριό μας. Δοξασμένο ας είναι το άγιο όνομά της!

(Ελεύθερη παράθεση από το βιβλίο: Νικολάου Τσίπα, Σεργιάνισμα στους χώρους και στην ιστορία της Πυρσόγιαννης).

Τέτοια γινόντουσαν τις εποχές που οι άνθρωποι είχαν μονάχα τον γείτονα και τον Θεό. Τον γείτονα για τα πέρα-δώθε, τον Θεό για τα δύσκολα. Είτε χαρά είχαν είτε λύπη, εκεί θα έτρεχαν. Έλεγαν π.χ. οι Φαρασιώτες της Καππαδοκίας, οι συμπατριώτες του αγίου Παϊσίου: «Εμείς στην πατρίδα μας τί θα πει γιατρός δεν ξέραμε. Στον Χατζεφεντή τρέχαμε (στον άγιο Αρσένιο, που τους διάβαζε κάποια ευχή και γίνονταν καλά). Στην Ελλάδα μάθαμε από γιατρούς, αλλ’ αν τα πούμε αυτά εδώ στους ντόπιους, τους φαίνονται παράξενα».
Ο Θεός, η Παναγία και οι Άγιοι, ήταν η απαντοχή τους, η παρέα, το αποκούμπι τους. Μ’ αυτούς τα λέγανε, μ’ αυτούς τρωγόντουσαν νύχτα και μέρα. Στον Θεό λέγαν την καλημέρα τους με το που άνοιγαν τα μάτια τους, σ’ αυτόν και την καληνύχτα τους. Ο μεγάλος Μακρυγιάννης διηγείται πως μάλωσε κάποτε, φτωχό παιδί, με τον Αϊ-Γιάννη τον Πρόδρομο, πικραμένος από την ανθρώπινη κακία. Και μια με τις απειλές, μια με τα παρακάλια, έκαμα, λέει, τις συμφωνίες μου με τον άγιο, να με βοηθήσει αυτός να προκόψω, κι εγώ να του φτιάξω καινούργια την εκκλησία του.
Ο ατίθασος Καραϊσκάκης είχε την Παναγία την Προυσιώτισσα, την «Κυρά της Ρούμελης», σαν μάνα του. Στο μοναστήρι της είχε τη μόνιμη κατοικία του. Της μιλούσε με απόλυτη οικειότητα. Με τη γνωστή του αμετροέπεια, χαριεντίζονταν μαζί της με απλότητα, όταν ασήμωσε την εικόνα της, μετά από μια θεραπεία του από τους πυρετούς και τις θέρμες που τον τσάκιζαν αδιάκοπα: «Γυναίκα δεν είσαι και συ, Μεγαλόχαρη; Έπρεπε, βλέπεις, να σου τάξω μπιχλιμπίδια για να με κάνεις καλά!»

Αυτά δείχνουν σχέση. Οικεία, ζεστή σχέση. Ο Θεός, οι άγιοι, μα ιδιαίτερα η Παναγία, δεν ήταν κάποιοι ξένοι, άγνωστοι, μα σπιτικοί, οι δικοί τους άνθρωποι. Μέλη της οικογένειάς τους. Δεν βάδιζαν μόνοι τον τραχύ δρόμο της ζωής τους, αλλά παρέα με τους αγίους τους, «συν πάσι τοις αγίοις». Οικοδέσποινα, νοικοκυρά σε κάθε σπίτι, είχαν πάντα τη Μεγαλόχαρη. Σε κάθε συμφορά, την Παναγιά καλούσαν πρώτη-πρώτη να συνδράμει. Δεν ήταν γάμος και χαρά, που να μη ζητήσουν με τα όμορφα τραγούδια τους να παρευρεθεί κι εκείνη στη χαρούμενη συντροφιά τους.

– Έλα Θεέ και Παναγιά με τον Μονογενή σου,
κι ευλόγα μας τούτ’ την δουλειάν, που ’ναι ’πο την βουλήν σου…

Δεν ήταν πόνος και καημός, που δεν θα τον ακουμπούσαν στα πόδια της πιο πονεμένης μάνας του κόσμου. Τα δάκρυα της Παναγιάς για τον μο-ναχογιό της, γίνονταν βάλσαμο και παρηγοριά, ένα με τα δικά τους δάκρυα. Έσμιγε το πικρό μοιρολόι τους με τον θρήνο της Μεγάλης Μάνας τους.

– Άρχοντες, αφουγκράστε μου της Δέσποινας τον θρήνον,
πώς κλαίει τον Μονογενή εις τον Σταυρόν εκείνον…

Δεν έβαζαν ψωμί στο στόμα τους, αν δεν καλούσαν Χριστό και Παναγιά συντροφιά στο τραπέζι τους, αχώριστους συνδαιτυμόνες τους.

– Σε τουτ’ την τάβλα που ’μαστε, σε τούτο το τραπέζι,
τον Άγγελο φιλεύουμε και το Χριστό κερνάμε
και την Παρθένα Δέσποινα διπλά την προσκυνάμε,
να μας χαρίσει τα κλειδιά, κλειδιά του Παραδείσου,
ν’ ανοίξω τον Παράδεισο, να μπω να σεργιανίσω,
να δω τους πλούσιους πώς περνούν και τους φτωχούς τί κάνουν…

Και η Παναγιά; Να μη συντρέχει, όταν τ’ αγαπημένα της παιδιά την προσκαλούν; Να μη σκοτώνεται να τα σκεπάσει, όταν απελπισμένα τη φωνάζουν; Σχέση αγάπης, βλέπεις, είναι αυτή, αμφίδρομη, πώς να φανεί αδιάφορη; Αισθάνεται μάνα κι αυτή για όσους αισθάνονται παιδιά της. Ξεχειλίζει ο μητρικός της πόθος για μας.

Εμείς όμως; Σήμερα που δεν μας νοιάζει ο γείτονας και τον Θεό δεν τον ντρεπόμαστε μήτε τον θέλουμε, που νοιώθουμε τάχα δυνατοί και άτρωτοι στον, παρά ταύτα, ετοιμόρροπο τενεκεδένιο μας παράδεισο, θα παραμείνουμε αδιάφοροι σε μια τέτοια μητέρα; Που καταδέχεται να μας θεωρεί, όχι κάποιους μακρινούς, αλλά καταδικούς της οικείους, λατρεμένους της συγγενείς; Πού θα ξαναβρούμε μια τέτοια αγάπη;
«Συγγενούς οικειότητος μη επιλάθη, Δέσποινα…»

Εορτή Κοιμήσεως Θεοτόκου
Αύγουστος 2018

Πηγή: Α ν τ ι ύ λ η, Ι. Ναός Αγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα

Απόσταγμα Σοφίας: Πως αντιμετωπίζεται το Άγχος Αύγουστος 16, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

Όπου αρχίζει η πίστη τελειώνει το άγχος και όπου αρχίζει το άγχος τελειώνει η πίστη.

Πηγή: Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Παραλίας Πατρών

Απόσταγμα Σοφίας: Πως θα είμαι ευτυχισμένος/η; Αύγουστος 13, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Δεν υπάρχει «κάτι» που δίνει την ευτυχία, αλλά «κάποιος», ο Κύριος, και γίνονται ευτυχείς μόνο όσοι μπορέσουν να Τον βρουν και να συνταξιδέψουν μαζί Του.

Πηγή: Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Παραλίας Πατρών

Προσευχή: Λίστα Αιτημάτων ή Παρέα με το Θεό; Ιούλιος 29, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

Τις περισσότερες φορές η προσευχή μας, είναι μια ατελείωτη λίστα από αιτήματα. Ακόμη κι όταν δεν ζητάμε κάτι συγκεκριμένο, και πάλι διεκδικούμαι την δύναμη του Θεού. Ως ένα σημείο είναι ανθρώπινο. Όμως σκέφτομαι ότι ο Εκείνος θα νιώθει μια «πικρία» ένα «παράπονο», ως εκείνον τον παππού που κάποτε συνάντησα σε ένα γηροκομείο, και μου είπε, ότι «τα παιδιά μου θέλουν μονάχα τα δώρα και την περιουσία μου, εμένα δεν με ζητάει κανείς. Με ξέχασαν». Κι όμως η πραγματική προσευχή, είναι εκείνη που ζητάει την κουβέντα, την παρέα, την σχέση με τον Θεό. Εάν αυτή έχουμε, πιστέψτε με όλα τα άλλα θα έρθουν μόνα τους. «Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμΐν», και «Οίδε ο Πατήρ υμών ο ουράνιος ων χρείαν έχετε και προτού αιτείσθε δίδωσιν υμίν» (Ματθ. Στ’ 32 καί 33).

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (FB)

Οι Πολλοί για Έναν: Δωρεάν Σπίτια σε Πολύτεκνες Οικογένειες από την Εκκλησία στην Περιφέρεια Ιούλιος 26, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment

Σπίτια σε πολυτέκνους προσφέρει ο Σιατίστης!

Να μη μείνει κανένας συνάνθρωπός μας δίχως τα βασικά, χωρίς στέγη και εργασία, είναι το όνειρο του Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλου, ο οποίος με το πρόγραμμα «Οι πολλοί για έναν» επιδιώκει να συμμετάσχουν όλο και περισσότεροι στη στήριξη ανθρώπων που έχουν ανάγκη. Με επιμονή, προσπάθεια και, πάνω απ’ όλα, σιωπηλά και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, σε διάστημα ενός έτους κατόρθωσε να συγκεντρώσει τα χρήματα για την αγορά σπιτιών σε χωριά του Δήμου Βοΐου, τα οποία παραχωρεί σε πολύτεκνες οικογένειες που ζουν στην Αθήνα και μένουν στον δρόμο ή σε ελάχιστα τετραγωνικά μέτρα!

Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία άρχισε ακριβώς πριν από έναν χρόνο, ανήμερα την εορτή της Παναγίας, και εξαγγέλθηκε κατά τη θεία λειτουργία στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου. «Θέλουμε να καλλιεργήσουμε τη συμμετοχή των πολλών στη βοήθεια και τη συμπαράσταση των συνανθρώπων μας που έχουν ανάγκη» δηλώνει στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» ο Μητροπολίτης Σισανίου και εξηγεί: «Σε σύμπραξη με τον Φιλανθρωπικό Οργανισμό “Θεόφιλος”, είχαμε μια επικοινωνία και συνεργασία για τις οικογένειες οι οποίες θα δέχονταν να φύγουν από την Αθήνα. Αγκαλιάσαμε αυτή την πρόθεση, επειδή μας ενδιαφέρει και η επιβίωση των χωριών μας, τα οποία είναι πραγματικά υπέροχα και όμορφα».

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ

Ο Μητροπολίτης Σισανίου κ. Παύλος κάνει γνωστό ότι αρχικά είχε ζητηθεί η εισφορά των πιστών, ώστε να συγκεντρωθεί το ποσό των 20.000 ευρώ για την αγορά ενός σπιτιού με κτήμα 32 στρεμμάτων. «Επρεπε άμεσα να βρεθεί λύση για μια πολύτεκνη οικογένεια» υπογραμμίζει ο Μητροπολίτης και συμπληρώνει: «Απευθύνθηκα στον λαό. Του είπα ότι είναι πάρα πολλά χρήματα για έναν άνθρωπο. Είναι όμως πάρα πολύ λίγα για πολλούς. Αν 2.000 άνθρωποι προσφέρουν από 10 ευρώ, θα αγοράσουμε το σπίτι». Ο Μητροπολίτης, συγκινημένος, αναφέρει στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» ότι η ανταπόκριση ήταν άμεση. Δεν χρειάστηκαν 2.000 πιστοί. Το σπίτι αγοράστηκε με τη βοήθεια μόνο τριών ανθρώπων.

Κατόπιν δρομολογήθηκαν κάποιες απαραίτητες εργασίες συντήρησης. Σε λίγο καιρό θα είναι έτοιμο να στεγάσει τα χαμόγελα μιας πολύτεκνης οικογένειας. Η τοπική Εκκλησία όμως δεν εφησυχάζει. Συνεχίζει τον αγώνα της. Επιπροσθέτως, ο Ιεράρχης διευκρινίζει: «Η πρώτη πολύτεκνη οικογένεια θα εγκατασταθεί στο νέο της σπίτι έως τον Αύγουστο. Πρόκειται για οικογένεια με οκτώ παιδιά, η οποία έμενε στην Αθήνα, σε ένα διαμέρισμα ελάχιστων τετραγωνικών. Σε λίγο καιρό θα είμαστε έτοιμοι να υποδεχθούμε ακόμα μία οικογένεια με πέντε παιδιά, ενώ, μόλις ολοκληρωθούν οι εργασίες στο τρίτο σπίτι που ετοιμάζουμε, θα υποδεχθούμε άλλη μία οικογένεια, με τέσσερα παιδιά».

Ο Μητροπολίτης Σισανίου αναφέρει ότι οι οικογένειες που διεκδικούν ένα σπίτι δεν απαιτείται να έχουν καταγωγή από την περιοχή, αρκεί να έχουν τη διάθεση να φύγουν από την πόλη τους και να εργαστούν, διευκρινίζοντας, βέβαια, πως τα σπίτια αρχικά ανήκουν στην τοπική Εκκλησία, αλλά θα παραχωρηθούν στις οικογένειες όταν οι ίδιες αποφασίσουν με ωριμότητα ότι θέλουν να μετεγκατασταθούν στην πόλη, διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή για τα μέλη τους.
ΝΕΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Ο ποιμενάρχης έχει ήδη συναντηθεί με τις πρώτες οικογένειες και μας μετέφερε τον ενθουσιασμό γονιών και παιδιών για το νέο αυτό ξεκίνημα, ενώ μας κάνει κοινωνούς της αμέριστης βοήθειας των ομογενών.
Μάλιστα, σε ένα πρόσφατο ταξίδι του στην Αυστραλία δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τον πλησίασαν προκειμένου να ζητήσουν περισσότερες πληροφορίες για το εν λόγω πρόγραμμα και να δηλώσουν πως είναι στο πλευρό του σε αυτή την προσπάθεια. «Το καλοκαίρι θα έρθει κάποιος να μας προσφέρει ακόμα ένα σπίτι, ώστε να το διαθέσουμε σε κάποια πολύτεκνη οικογένεια» αποκαλύπτει ο κ. Παύλος, τονίζοντας ότι αρκετοί πιστοί από όλη τη Μακεδονία διαθέτουν τον εαυτό τους για τη στήριξη αυτής της ιδέας.

«ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΑΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΘΑΥΜΑΤΑ»

Ο Μητροπολίτης Σισανίου μάς ενημερώνει, επίσης, ότι γενικότερα υπάρχουν αρκετές προσφορές σπιτιών και από άλλα χωριά, ενώ κάνει έκκληση μέσω της εφημερίδας να στηριχθεί αυτή η προσπάθεια. «Αν καθένας δώσει 10 ευρώ και γίνει αυτό που λέμε “οι πολλοί για τον έναν”, μπορούμε να κάνουμε θαύματα. Θα είναι μια μικρή επανάσταση για την πατρίδα μας, για τα χωριά μας. Οι άνθρωποι θα ζουν με αξιοπρέπεια» επισημαίνει και προσθέτει πως οι οικογένειες που θα μετεγκατασταθούν στην περιοχή θα έχουν την αμέριστη συμπαράσταση όχι μόνο της Μητροπόλεως αλλά και των Αρχών του τόπου. Το θεάρεστο αυτό έργο του Μητροπολίτη όμως δεν σταματά εδώ. Ο ίδιος μεριμνά ώστε οι γονείς να βρουν εργασία, για να μπορούν να συντηρήσουν την οικογένειά τους. Υπάρχει, άλλωστε, μεγάλη προσφορά εργασίας στις αγροτικές καλλιέργειες, ενώ ο ίδιος σημειώνει πως και τα σχολεία της περιοχής είναι εξαιρετικά, κάτι που αποδεικνύεται από την εισαγωγή του 80% των μαθητών στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας.

Πηγή: Εφημερίδα Δημοκρατία | Ορθόδοξη Αλήθεια

Εξομολόγηση για παιδιά (νέο βιβλίο) Ιούλιος 23, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Ενδιαφέρουσα νεά έκδοση η οποία αφορά στο μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως και απευθύνεται στα παιδιά.

Η εξομολόγηση, ως ”διάγνωση”, προβάλλεται στο συγκεκριμένο παιδικό ανάγνωσμα όχι με την έννοια της τυποποίησης ή της απαρίθμησης των λαθών, που υποδεικνύονται στο παιδί από μια κατεστημένη πραγματικότητα, αλλά, ως ικανότητα αναγνώρισης του λάθους, πέρα από κάθε εγωιστική αφετηρία. Η επίγνωση ,πως δεν είμαστε τέλειοι και πως ο αιώνιος προορισμός μας στο ”ευ ζην και στο ευ πράττειν της ματαιότητος μας” είναι η συγχώρηση. Ο συγγραφέας ιερέας ο ίδιος και πατέρας ενός μικρού παιδιού προβάλλει τον ”ηρωισμό” μέσα από την εξομολόγηση- καταργεί τις φοβίες των ”πλανεμένων” – κάνει τα πράγματα ”υπαρκτά”- χωρίς να λησμονεί την προτροπή της λειτουργικής πράξης ”μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε”.

Είναι μια απλή προσέγγιση, στο ουσιαστικό και απόλυτα καθοριστικό για τη ζωή του κάθε παιδιού, αυτό μυστήριο. Σήμερα που όλα τα σταθερά σημεία αναφοράς και οι θεσμοί για ποικίλους λόγους κλονίζονται, το να μάθουμε στα παιδιά μας από τη μικρή τους ηλικία να ακουμπούν την ψυχή τους στο Θεό είναι δώρο πολύτιμο και αναλλοίωτο απέναντι σε κάθε επερχόμενο κλυδωνισμό.

Συγγραφέας: π. Γεώργιος Χριστοδούλου

Εικονογράφηση: Γερόντισσα Ανθίμη, Ηγουμένη Ιεράς Μονής Αγ. Σπυρίδωνος Προμυρίου Πηλίου

Δείτε σχετικό αφιέρωμα της ΕΡΤ3 για το βιβλίο, καθώς και για ενδιαφέρουσες άλλες δραστηριότητες για τη νεότητα:

Πλήρες άρθρο: Παιδικό Ορθόδοξο Βιβλίο

Περισσότερες πληροφορίες:

 

Ζώντας Καθηλωμένος στο Κρεβάτι με τον Πόνο ως Ευλογία Ιούλιος 21, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Συγκλονίζουν τα λόγια του π.Σωφρονίου από την Κρήτη που πάσχει από ανίατη ασθένεια.

Ο κλινήρης μοναχός Σωφρόνιος, ο οποίος πάσχει από την τερματική Νόσο Κινητικού Νευρώνος, παραχώρησε πρόσφατα μια συγκλονιστική συνέντευξη στο Crete TV, με την βοήθεια βλεμματικού συστήματος πληκτρολόγησης.

ΕΡ: Λένε ότι ο πόνος ολοκληρώνει την ύπαρξη. Εσείς το βιώνετε αυτό και πώς;
ΑΠ: Ο πόνος είναι ένα μεγάλο σχολείο και διδάσκει την αυτογνωσία η οποία οδηγεί στην αδελφογνωσία και εν τέλει στη θεογνωσία. Ο πόνος σε ταπεινώνει και με την ταπείνωση, η καρδιά μας μαλακώνει και ανοίγει στο Θεό και στον συνάνθρωπο μας. Επικοινωνώ με ανθρώπους σε όλο το κόσμο που υποφέρουν από σωματικές ή ψυχικές ασθένειες. Με την βοήθεια του Θεού, με την εμπειρία μου στο κρεβάτι του πόνου, τους καταλαβαίνω, έστω και λίγο για να τους πω ένα παρήγορο λόγο, ένα λόγο του Χριστού μας. Σήμερα, υπάρχει τόση μοναξιά στον κόσμο και ταραχή και φόβος. Εμείς οι Χριστιανοί που έχουμε το δώρο Θεού να γνωρίζουμε τον Χριστό πρέπει να μοιραζόμαστε με τον συνάνθρωπο μας την χαρά, την γαλήνη και την αγάπη που είναι ο Χριστός. Δεν είναι αυτός ο στόχος της ύπαρξής μας, να σωθούμε όλοι;

ΕΡ: Τι θα λέγατε σε κάποιον που θέλει να κάνει ευθανασία;
ΕΡ: Η ζωή είναι ένα δώρο του Θεού προς όλους μας. Το καταλαβαίνω αυτό καλύτερα από ποτέ τώρα που είμαι στο κρεβάτι. Κανείς μας δεν ήρθε στη ζωή με τη θέλησή του. Οπότε πώς μπορείς να δώσεις ένα τέλος στη ζωή σου, αφού στην ουσία δεν σου ανήκει ; Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το πρόβλημα της εποχής μας, καλλιεργεί στο σύγχρονο άνθρωπο ένα εγωκεντρικό τρόπο ζωής, αποκομμένο από το κοινωνικό σύνολο, από την οικογένεια, τη γειτονιά, την πατρίδα κ.λπ. με αποτέλεσμα να θεωρούμε ότι είμαστε ανεξάρτητοι, αυτοκινούμενοι σε αυτό τον κόσμο. Νομίζω είναι λάθος θεώρηση της ζωής που οδηγεί τον άνθρωπο της εποχής μας από την «αυτοθέωση» στην αυτοκτονία. Καταλαβαίνω ότι δε θέλει ο ασθενής να γίνει βάρος στους άλλους ή δε θέλει τους αγαπημένους του να τον βλέπουν να υποφέρει. Είναι πολύ ταπεινωτικό – το ξέρω πολύ καλά. Αλλά ο ταπεινός έχει την Βασιλεία του Θεού, όχι ο εγωιστής.

ΕΡ: Πιστεύετε ότι εάν δεν είχατε πίστη θα είχατε την ίδια στάση απέναντι στον πόνο;
ΑΠ: Χωρίς τον Χριστό θα ήμουν χάλια. Υπάρχει ένας άλλος πόνος που είναι οδυνηρότερος του πόνου για τον οποίο μιλούμε. Και αυτός είναι ο πόνος που νιώθει η ψυχή, όταν της λείπει η παρουσία του Θεού, που ζωογονεί τα πάντα και δίδει νόημα και σε αυτόν τον ανθρώπινο πόνο. Η απουσία του Θεού από τη ζωή του ανθρώπου σήμερα, είναι ο οδυνηρότερος και πιο αβάσταχτος πόνος.

ΕΡ: Στο κρεβάτι του πόνου έρχονται στιγμές που σας κάνει να αμφισβητήσετε το Θεό και την πίστη σας;
ΑΠ: Το αντίθετο, με ενώνει με το Θεό και νιώθω την Αγάπη και την παρουσία Του πιο έντονη. Αλλά δεν σημαίνει ότι δεν έρχονται και οι στιγμές της ανθρώπινης αδυναμίας. Ο Χριστιανός χρειάζεται πίστη, ανδρεία, και τόλμη. Ο Θεός δεν σας εγκαταλείπει ποτέ.

ΕΡ: Πώς μπορεί να γίνει ο πόνος ευλογία; Τί μπορεί να σημαίνει «ζωή» όταν είσαι καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου;
ΑΠ: Ο πόνος και οι δυσκολίες μερικές φορές είναι ανυπόφοροι για τον άνθρωπο. Αυτές τις στιγμές νιώθω την παρουσία και την παρηγοριά του Θεού πιο έντονα. Νομίζω και σε αυτά τα δύο ερωτήματα η απάντηση μπορεί να δοθεί από Εκείνον που κι εγώ τη λαμβάνω στις δύσκολες στιγμές μου, όταν ενατενίζω τον παθόντα και εσταυρωμένο Χριστό. Αυτός πρώτος μετέτρεψε τον δικό Του πόνο σε ευλογία. Και η δική Του ζωή πάνω στο Σταυρό δοξάστηκε και παρέμεινε στην ιστορία ως ο Βασιλεύς της Δόξης. Είναι το πρότυπο και συγχρόνως η ανάπαυση κάθε πονεμένου.

ΕΡ: Ποιές είναι οι δυσκολίες της ασθενείας σας;
ΑΠ: Έχω ALS/MND – η ασθένεια του Stephen Hawking. Δεν έχει θεραπεία. Είμαι παράλυτος, μόνο κουνώ τα βλέφαρα και τα χείλη μου. Δεν καταπίνω, σιτίζομαι από ένα γαστροσωλήνα. Δεν αναπνέω μόνος μου, παρά μόνο με την υποστήριξη ενός αναπνευστήρα. Μπορώ να σας πω λεπτομέρειες, αλλά αρκεί να πω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα χωρίς την βοήθεια κάποιου να με φροντίζει. Ως λαϊκός ήμουν πολύ ανεξάρτητος, σε ένα βαθμό πολύ εγωιστικός. Τώρα που δεν μπορώ να κάνω το παραμικρό χωρίς κάποιον άλλον, καταλαβαίνω γιατί ο Χριστός μας δίδαξε να είμαστε ενωμένοι σε ένα σώμα. Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον, να είμαστε σε μια κοινωνία με τους συνάνθρωπους μας.

ΕΡ: Πόσα χρόνια βρίσκεστε στο κρεβάτι και πως γίνεται η επικοινωνία;
ΑΠ: Είμαι 6 χρόνια μόνιμα στο κρεβάτι. Επικοινωνώ με ένα σύστημα του υπολογιστή που μου επιτρέπει να γράφω με τα μάτια μου. Δόξα τω Θεώ! Βλέπετε, τί οικονομεί ο καλός Θεός!

ΕΡ: Τί θεωρείτε πως κερδίσατε ως το πιο θετικό από την ασθένεια σας;
ΑΠ: Χωρίς αμφιβολία, το πιο θετικό είναι η ένωση μου με τον Θεό, που νοιώθω την αγάπη Του να γεμίζει την καρδιά μου.

ΕΡ: Η σχέση σας με τους αδερφούς σας στην Ι.Μ. Γουβερνέτου, πώς είναι τώρα με την ασθένεια σας;
ΑΠ: Είμαι πολύ ευλογημένος στην Ι.Μ. Γουβερνέτου. Είναι ένας άγιος τόπος κάτω από την σκέπη της Παναγίας. Με την έντονη παρουσία του Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη και τόπος μαρτύρων – έχει πολύ χάρη. Μες στην Θεία Οικονομία έχω ένα πολύ ευλογημένο ηγούμενο, τον γέροντα Ειρηναίο, άνθρωπο του Θεού, γεμάτο αγάπη. Η αδελφότητα είναι πολύ αγαπημένη με πατέρες ταπεινούς, που κάνουν τον αγώνα τους. Με φροντίζουν με θυσιαστική αγάπη. Ένα παράδειγμα για την αγάπη που υπάρχει εδώ: Ταυτόχρονα ως δόκιμος παρουσιάστηκε η ασθένειά μου. Διαγνώστηκε ΑLS, μια ανίατη ασθένεια . Όταν έμαθα ποιά θα είναι η εξέλιξή της είπα στον γέροντά μου ότι δεν θέλω να γίνω βάρος στην αδελφότητα και δεν θα μονάσω. Όμως ο γέροντας και όλοι οι πατέρες είπαν ότι με θέλουν όπως είμαι. Αυτή είναι η αγάπη του Χριστού.

ΕΡ: Τι θα ήθελες να έλεγες στους τηλεθεατές που σε παρακολουθούν αυτήν την στιγμή, ασθενείς και μη;
ΑΠ: Η ζωή χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή. Με τον Χριστό στο κέντρο της ζωής σας έχετε αγάπη, γαλήνη και η ζωή έχει άλλο νόημα. Όπως ο άγιος Πορφύριος έλεγε: «Ο Χριστός είναι το παν».

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

Ευχαριστίες στον Αργύρη Σ.

Μεσόγειος – ένα ξεχωριστό τραγούδι για την ελπίδα των παιδιών που γλίτωσαν απ’ τους πολέμους Ιούλιος 16, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ευρώπη, Κοινωνία, Οικογένεια / Παιδί, Πολιτική , add a comment

Η Μεσόγειος είναι ένα θαυμάσιο τραγούδι, με ένα υπέροχο βίντεο. Είναι, επίσης, η ιστορία ενός πατέρα που «στ’ ανοιχτά ταξιδεύει για να μείνουμε παιδιά». Στο τραγούδι «Μεσόγειος» (youtube) με την ιδιαίτερη μελωδία παρουσιάζεται η αγωνία, η προσπάθεια, η δύναμη και η ελπίδα των γονιών και κυρίως των παιδιών που χτυπήθηκαν από τους πολέμους.

Η ερμηνεία είναι του Στέλιου Βραχιόλογλου και της μικρής Κυριακής Μαστοροπούλου (8 ετών), σε μουσική του Στέλιου Βραχιόλογλου και στίχους του Διονύση Μαστορόπουλου.

Μέσα από το τραγούδι επιχειρείται η ευαισθητοποίηση του κόσμου που απλά παρακολουθεί τις καταστροφές και τους κυνηγημένους από τους πολέμους γονείς με τα παιδιά τους.

Πηγές: Lifo | in2life

Ευχαριστίες στην Ε.Τ.

Μη βιαστείς να κρίνεις… Ιούλιος 14, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία , add a comment

Τα φαινόμενα απατούν μερικές φορές…

Πηγή: Συνοδοιπορία

Οι Πραγματικές Αιτίες πίσω από τη Χρεοκοπία της Ελλάδας (Μία Άποψη) Ιούλιος 8, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία, Πολιτική , add a comment

[] Η Μεταπολίτευση αντικειμενικά διασφάλισε πρωτόγνωρες ελευθερίες για τον Ελληνα πολίτη αλλά και καλλιέργησε ένα μοντέλο τρόπου ζωής καταστροφικό για τη χώρα, με τα κόμματα να ζητούν μεγάλο δημόσιο τομέα για να αποκτούν μαζικότητα μέσω της νομής της εξουσίας, με διορισμούς των ανεπάγγελτων γόνων της «νομενκλατούρας» στη διοίκηση δημόσιων οργανισμών αλλά και των απλών πολιτών-οπαδών ως υπαλλήλων στο Δημόσιο, με αποτέλεσμα γιγάντωση, αναξιοκρατική στελέχωση αλλά και αναποτελεσματικότητα αυτού. Το χειρότερο είναι ότι παράλληλα με όλα αυτά, στο πλαίσιο προσέλκυσης εκλογικής πελατείας, φτάσαμε στο σημείο να συνταξιοδοτούνται (και με υψηλές συντάξεις μάλιστα) στον ευρύτερο δημόσιο τομέα άτομα ηλικίας 45 και 50 ετών. Αυτή την εποχή τα πολιτικά κόμματά μας «ποδοσφαιροποίησαν» την πολιτική ζωή καλλιεργώντας το μοντέλο του «πολίτη-οπαδού» που οφείλει να μη μιλά για τις παρανομίες του κόμματός του και η αφοσίωση να ανταμείβεται με κάποια συμμετοχή στη νομή της εξουσίας, δηλαδή με «ρουσφέτι». Κάποιοι έντιμοι, με θάρρος, που τολμούσαν να κάνουν καταγγελίες, «περιθωριοποιούνταν» από το σύστημα ως «απροσάρμοστοι» και, όπως έγραφε ο Β. Φίλιας στο βιβλίο του «Τα αξέχαστα και τα λησμονημένα» (εκδ. Παπαζήση, σελ. 405), «ποτέ στο παρελθόν (με εξαίρεση ίσως την περίοδο Βούλγαρη, του επιλεγόμενου Τσουμπέ), τον περασμένο αιώνα, η ζωή του τόπου δεν έχει φτάσει σ’ αυτό το σημείο κατάπτωσης. Κατάπτωσης και κατάρρευσης όλων των διαχρονικών αξιών, που δίνουν το υπόβαθρο σε μια κοινωνία να λειτουργεί συγκροτημένα και να μην αποσυντίθεται». []

Του Δημήτρη Γαρούφα

Πλήρες άρθρο: Εφημερίδα Δημοκρατία