Στην «καταιγίδα» της ζωής σου, μην ξεχνάς…

Όταν «συννεφιάζει» στη ζωή μας και ξεσπά καταιγίδα, μοιάζουμε με τον παράλυτο της Βηθεσδά. Απελπισμένοι, ανήμποροι, μόνοι. Τότε μας πολιορκούν τα «γιατί», τα «γιατί να υποφέρω εγώ, ενώ οι άλλοι τα καταφέρνουν», «τι αμαρτίες πληρώνω» κλπ. Ωστόσο έχουμε καθηλωθεί, έχουμε παραλύσει από τα αδιέξοδα και δεν βρίσκεται κανείς να μας συμπαρασταθεί. Μας πικραίνει η αδιαφορία και ρίχνουμε το φταίξιμο εδώ κι εκεί. Ελπίζουμε όμως ότι μέσα από τα τα σύννεφα κάποια στιγμή θα βγει ο ήλιος. Μάλιστα προσευχόμαστε θερμά γι αυτό. Έστω και μόνοι. Θυμόμαστε πως ο Χριστός είναι πάντα κοντά μας και υπομονετικά περιμένουμε να περάσει η καταιγίδα φροντίζοντας να κάνουμε ό, τι μπορούμε για να προστατευτούμε, από λογισμούς, τύψεις, ενοχές. Τον προσμένουμε στον δικό Του χρόνο. Ώσπου μια μέρα, εκεί που αγναντεύουμε τον κατάμαυρο ουρανό μας, βγαίνει ξαφνικά ολόλαμπρος ο ήλιος, ο Χριστός, και φωτίζεται το Είναι μας. Να μπορούσαμε λέει ό, τι και να συμβεί να μη χάσουμε ούτε στιγμή την εμπιστοσύνη μας σε Κείνον!

Δημήτρης Καραβασίλης (FB)

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Το ωραιότερο πράγμα που μπορεί να μας συμβεί είναι ν' ακούμε το γέλιο ενός μωρού
    - Σ. Φρόυντ
  • Αρέσει σε %d bloggers: