Ο Θεός είναι στα μικρά καθημερινά πράγματα

Ίσως η πιο πρακτική και άκρως ψυχωφελής συζητήση της Σοφίας Χατζή στον ραδιοφωνικό σταθμό Πειραϊκή Εκκλησία με τον Αρχιμανδρίτη π. Ιωνά Μούρτο, Ορθόδοξο ιεραπόστολο στην Ταϊβάν από το κανάλι Άπαντα Ορθοδοξίας στο youtube.

Μερικά ενδεικτικά σημεία:

  • Αν δε μπορείς να δεις τα μικρά, δε μπορείς να προχωρήσεις στα μεγάλα και δύσκολα. Το σύνολο των μικρών τα κάνει μεγάλα!
  • Η αγάπη είναι μικρές σταγόνες καλοσύνης που συσσωρεύονται και διαμορφώνουν την χαρά της ζωής μας!
  • Ποιοι είναι οι «ελάχιστοι αδελφοί» που καλούμαστε να φροντίσουμε; Πως;
  • Ο αληθινός χριστιανός νοιάζεται για όλους τους άλλους, δεν βολεύεται και ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του.
  • Μικρές πράξεις δείχνουν την καθημερινή μεγάλη αγάπη.
  • Η αυθεντική πνευματικότητα φαίνεται στις μικρές καθημερινές στιγμές
  • Δεν αρκεί να λες «σ’ αγαπώ», πρέπει να το δείχνεις και να το εκφράζεις τακτικά, νοιαζόμενοι για τον/την άλλον/άλλην.
  • Στα σχολεία μας μαθαίνουν πως να αγαπούμε και να είμαστε άνθρωποι στις σχέσεις μας;
  • Η χαρά της ζωής είναι η μέριμνα για τους άλλους!
  • Η αγάπη καλλιεργείται, μαθαίνεται (μέσω της μίμησης) και χρειάζεται φροντίδα καθημερινή.
  • Η αγάπη είναι μέριμνα για τον άλλον και ξεκινά από αυτούς που βρίσκονται δίπλα μας.
  • Μήπως ο άλλος δίπλα μας είνα διάφανος και τον αγνοούμε;
  • (Θεωρητική) ηρωική θυσία ή καθημερινή μέριμνα και στροφή προς τους άλλους;
  • Η ατομική σωτηρία είναι υπαρξιακό βόλεμα και είναι λάθος!
  • Για την Ορθόδοξη Εκκλησία η αδιαφορία για τον άλλον είναι αμαρτία.
  • Καλύτερα να κάνεις μια μικρή καλή πράξη και να την μετράς, παρά να μην κάνεις καμία.
  • Η αμαρτία είναι σκίαση του φωτός, η έλλειψη της αγάπης. Δεν είναι παράβαση ενός θείου νόμου, ο Χριστός δεν είναι νομοθέτης, αλλά διάσπαση μιας σχέσης, μια υπαρξιακή αρρώστια που χρειάζεται θεραπεία, την οποία μπορείς να βρεις στην Εκκλησία.
  • Το φαί χωρίς την ελάχιστη αγάπη μεταξύ των συνδαιτυμόνων, δεν κατεβαίνει κάτω!
  • Δεν υπάρχει σωτηρία αν δεν νοιάζεσαι για τον άλλον!
  • Δεν κοινωνούμε για τον εαυτό μας, αλλά για τους άλλους!
  • Τίποτα δεν είναι ιδιωτική πράξη στην Εκκλησία!

Βρείτε την συζήτηση στο youtube.

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    …Θυμάμαι τι μου συνέβη, όταν για πρώτη φορά με αληθινή συντριβή για τις αμαρτίες μου πήγα για εξομολόγηση. Όλη η ζωή που έζησα ορθώθηκε μπροστά μου ως αδικία από την αρχή ώς το τέλος. Όταν συνάντησα τον ιερέα, δεν μπορούσα να μιλήσω καθόλου από τη θλίψη, τα δάκρυα, τον καρδιακό πόνο, αλλά μόνον έκλαιγα.

    Και πιστέψτε με, πριν ακόμη αρχίσω να μιλώ για τις αμαρτίες μου, ο Ίδιος ο Κύριος «εξήλθε προς συνάντησίν μου» και έπεσε στον τράχηλό μου και με καταφίλησε, και ήμουν γι’ Αυτόν αγαπητός, χωρίς να περιμένει από μένα πότε θα πω «συγχώρησον», όπως και στην παραβολή ο άσωτος είπε «Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου», όταν ήδη ο Πατέρας τον δέχτηκε στην αγκαλιά Του.

    Κατηγορούσα τον εαυτό μου για όλα. Ο Κύριος όμως δεν πρόφερε ούτε ένα λόγο μομφής× μόνο χαιρόταν «ότι ο υιός αυτός απολωλώς ην και ευρέθη, νεκρός ην και ανέστη». Τι νύχτα ήταν εκείνη! Μου είναι αδύνατο να τη διηγηθώ. Πόσο μας αγαπά ο Κύριος!
    - Γέροντας Σωφρόνιος
  • Αρέσει σε %d bloggers: