Ατομικά δικαιώματα και Ελληνικός πολιτισμός

Τα ατομικά δικαιώματα είναι μια μεγάλη κατάκτηση και βασικό θεμέλιο του σημερινού (δυτικού) πολιτισμού.

Ανθρώπινα δικαιώματα (human rights) & Ελληνικός πολιτισμός

Γιατί όμως ατομικά δικαιώματα δεν υπήρχαν στην αρχαία Ελλάδα ή το ρωμαϊκό δίκαιο; Ποια η θέση και η σχέση των ατομικών δικαιωμάτων με τον Ελληνικό πολιτισμό;

Αναλύει ο Χρήστος Γιανναράς στην εκπομπή Ασκήσεις Κριτικής Σκέψης (Σκάι 100,3).

ατομικά δικαιώματα και ελληνικός πολιτισμός

2 σκέψεις σχετικά με το “Ατομικά δικαιώματα και Ελληνικός πολιτισμός

  • Οκτώβριος 20, 2009, 4:49 μμ
    Permalink

    Τα δικαιώματά μου ως (αδιαφοροποίητο) άτομο με καραργούν ως (πολιτικό) πρόσωπο;

    Σχολιάστε
  • Φεβρουάριος 9, 2012, 11:29 μμ
    Permalink

    Κύριε Γιανναρά, μήπως ήρθε η ώρα να μπείτε μπροστά;
    «Ζούμε ιστορικές στιγμές.
    Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα από τα πιο κρίσιμα σταυροδρόμια της Ιστορίας του ελληνικού λαού. Ο λαός της Ελλάδας οδηγείται με συνοπτικές διαδικασίες στο τέλος του. Αν αφεθεί να του καθορίσουν τη μοίρα αυτοί που τον οδήγησαν εδώ, τότε το ημερολόγιο στην Ελλάδα γυρίζει πριν το 1898, όταν ο Ελληνας ήταν συνώνυμο της δυστυχίας και της εξαθλίωσης, όταν η ύπαρξή του αποτελούσε περιουσιακό στοιχείο των ντόπιων και ξένων δανειστών και τοκογλύφων».

    Γιατί δε δημιουργείτε μαζί με καθαρούς ανθρώπους του πνεύματος τις προϋποθέσεις, ώστε να οδηγηθούμε σε ένα νέο Γουδί; Ή συστήστε ένα νέο κόμμα… Ο κόσμος είναι τόσο μπερδεμένος και θολωμένος… Κι έχει τόση ανάγκη από κάτι καθαρό! Ω πόσο το έχει ανάγκη!
    Εσείς σίγουρα μπορείτε να κάνετε περισσότερα πράγματα από εμάς. Δείξτε μας τουλάχιστον το δρόμο!
    Τι φοβάστε; Αν φοβάστε εσείς, εμείς τι πρέπει να κάνουμε;

    Σχολιάστε

Απάντηση σε Δημήτρης Γεωργίου Ακύρωση απάντησης

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Βλέπω ένα πλήθος αναρίθμητο ομοίων και ίσων ανθρώπων που περιστρέφονται ακούραστα περί τον εαυτό τους για να προσπορισθούν μικρές και φτηνές απολαύσεις, με τις οποίες γεμίζουν την ψυχή τους.
    Ο καθείς από αυτούς αποτραβηγμένος παράμερα, νιώθει σαν ξένος προς τη μοίρα όλων των άλλων: τα παιδιά του και οι προσωπικοί του φίλοι αποτελούν για αυτόν ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.
    Οσο για τους γείτονές του, βρίσκεται δίπλα τους αλλά δεν τους βλέπει, τους αγγίζει και δεν τους αισθάνεται, υπάρχει μόνο εν εαυτώ και δι' εαυτόν, και, αν ίσως του μένει μια οικογένεια, δεν έχει, όμως, πλέον πατρίδα.
    Πάνω από αυτούς υψώνεται μια τεράστια κηδεμονική εξουσία, που επιφορτίζεται να διασφαλίζει την απόλαυσή τους και να αγρυπνά για τη τύχη τους.
    Είναι απόλυτη, διεξοδική, έρρυθμη, προνοητική και ήπια. Θα έμοιαζε με την πατρική εξουσία εάν, όπως αυτή, είχε ως αντικείμενο την προπαρασκευή ανθρώπων για την ενηλικίωση. Αντιθέτως, εκείνο που επιδιώκει είναι να τους σταθεροποιήσει αμετακλήτως στην παιδική ηλικία. Της αρέσει να ευφραίνονται οι άνθρωποι, αρκεί να σκέπτονται μόνο το πώς θα ευφρανθούν...
    - Τοκβίλ
  • Αρέσει σε %d bloggers: