Αφιέρωμα στον π. Ιάκωβο Τσαλίκη
Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Δαβίδ Ευβοίας.
1o μέρος
2ο μέρος
Μιλά ο ίδιος ο γέροντας Ιάκωβος
Κέρασμα
Ένας άνδρας ζούσε με τον γιο του και το πολυτιμότερο αγαθό τους, ένα άλογο. Μια μέρα το άλογο εξαφανίστηκε. Όταν οι συγχωριανοί πήγαν να τον παρηγορήσουν, εκείνος τους ρώτησε πώς ήξεραν ότι αυτό που συνέβη ήταν κακοτυχία. Μετά κάμποσο καιρό το άλογο επέστρεψε μαζί με ένα κοπάδι άγρια άλογα. Ο άνδρας είχε γίνει ξαφνικά πλούσιος. Ήρθαν ξανά οι συγχωριανοί και αυτήν τη φορά τον συνεχάρησαν για την καλή του τύχη. Εκείνος τους απάντησε ξανά με μια ερώτηση: «Πώς ξέρετε ότι πρόκειται για καλοτυχία;» Όταν ο γιος του άρχισε να καβαλάει τα άλογα, ένα από αυτά τον πέταξε κάτω και έσπασε το πόδι του. Το πόδι θεραπεύτηκε αλλά το οστό έδεσε στραβά και ο γιος έμεινε κουτσός. Ξανά οι χωρικοί επισκέφθηκαν τον άνδρα για να τον παρηγορήσουν για το κακό που βρήκε την οικογένειά του, και ο άνδρας τούς ρώτησε πώς ήξεραν ότι αυτό που συνέβη ήταν κακό. Όταν ξέσπασε πόλεμος στη χώρα και όλοι οι νέοι πήγαν στο μέτωπο, ο κουτσός γιος δεν εκλήθη για στρατιώτης και έμεινε στο σπίτι του ασφαλής».
Την ευχή του Αγίου Γέροντα να έχουμε, μαζί με τις πρεσβείες του Αγίου Δαβίδ και του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου. Ο Θεός με τις πρεσβείες τους να φυλάξει την πατρίδα μας από τους εχθρούς της και να μας οδηγήσει σε μετάνοια και πνευματική ανάνηψη. Αμήν.
Ήταν καλοκαίρι του 1990 και κάνοντας διακοπές στην Αιδηψό με τη σύζυγό μου και τον πέντε μηνών γιο μου επισκεφτήκαμε το Μοναστήρι του Γέροντα για πρώτη φορά .
Δε γνωρίζαμε ούτε είχαμε ακούσει τίποτα για το γέροντα.
Αφού προσκυνήσαμε, πηγαίναμε να φύγουμε όταν ένας μοναχός
μας είπε ότι σε λίγο κατεβαίνει ο Γέροντας και αν θέλαμε να πάρουμε ευλογία.
Περιμέναμε λίγο και τότε κατέβηκε από τη σκάλα με έναν άλλο κύριο τον οποίο αφού χαιρέτησε, ήρθε σε μας.
Του φιλήσαμε το χέρι και τότε αυτός είπε κάτι τόσο πολύ τιμητικό
για μας και επειδή εγώ γνωρίζω τα χάλια μου, έκανα την πονηρή σκέψη πως μας κολακεύει γιατί χρειάζεται την οικονομική ενίσχυση των προσκυνητών.
Από την άλλη μεριά , όμως, ήταν τα μάτια του ! Δε μπορώ να πριγράψω αυτό το βλέμμα. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ήταν δυο ανοίγματα από τα οποία έβλεπα κατευθείαν την ψυχή του και μια γαλήνη με πλημμύριζε. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΠΟΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ , ΟΥΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ.
Χρόνια μετά έμαθα για το ποιον είχα μπροστά μου και γράφω αυτή την ομολογία με δάκρυα, από την ανάγκη να εκφράσω
– την ευγνωμοσύνη μου σε Αυτόν που επέτρεψε αυτή τη συνάντηση
– τη συγγνώμη μου προς το Γέροντα για εκείνη τη σκέψη που έκανα τότε. Η μεγάλη του αγάπη πιστεύω να με συγχωρεί και να μας θυμάται εδώ στην «ξεραΐλα» που είμαστε.
Ευχαριστώ το ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ για τη φιλοξενία .
Παναγιώτης Ασκούνης (Δάσκαλος,Βερολίνο)
Σας ευχαριστούμε θερμά για την μαρτυρία σας.