Η Ανταπόδωση της Καλοσύνης
Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό. Τελικά όμως, ό,τι δίνεις, παίρνεις! Όμορφη ταινία μικρού μήκους.
Ευχαριστίες στον Σπ.Γκ.
Κέρασμα
Τὸ σπουδαῖο εἶναι νὰ μποῦμε στὴν Ἐκκλησία. Νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τοὺς συνανθρώπους μας, μὲ τὶς χαρὲς καὶ τὶς λῦπες ὅλων. Νὰ τοὺς νιώθουμε δικούς μας, νὰ προσευχόμαστε γιὰ ὅλους, νὰ πονᾶμε γιὰ τὴν σωτηρία τους, νὰ ξεχνᾶμε τοὺς ἑαυτούς μας. Νὰ κάνομε τὸ πᾶν γι᾿ αὐτούς, ὅπως ὁ Χριστὸς γιὰ μᾶς. Μέσα στὴν Ἐκκλησία γινόμαστε ἕνα μὲ κάθε δυστυχισμένο καὶ πονεμένο κι ἁμαρτωλό. Κανεὶς δὲν πρέπει νὰ θέλει νὰ σωθεῖ μόνος του, χωρὶς νὰ σωθοῦν καὶ οἱ ἄλλοι. Εἶναι λάθος νὰ προσεύχεται κανεὶς γιὰ τὸν ἑαυτό του, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ ἴδιος. Τοὺς ἄλλους πρέπει νὰ ἀγαπᾶμε καὶ νὰ προσευχόμαστε νὰ μὴ χαθεῖ κανείς· νὰ μποῦν ὅλοι στὴν Ἐκκλησία. Αὐτὸ ἔχει ἀξία. Καὶ μ᾿ αὐτὴ τὴν ἐπιθυμία πρέπει νὰ φύγει κανεὶς ἀπ᾿ τὸν κόσμο, γιὰ νὰ πάει στὸ μοναστήρι ἢ στὴν ἔρημο.
Τι ωραία ναταν έτσι οι ανθρώπινες σχέσεις!
Σαν Παράδεισος στη γη…
Κάπως έτσι ήρθε στο δρόμο μου ένας φίλος του πατέρα να με στηρίζει σαν αληθινός πατέρας, εδώ και 2 χρόνια αφού εκείνος ταξίδεψε για πάντα στα 58 του… Ούτε ανταλλάγματα, ούτε χάρες, Μόνο προσφορά, χωρίς αντίκρισμα!
Τί σημασία έχουν από δω και πέρα τα κληρονομικά ή τα εξ αδιαιρέτου…(Εξαίρετο μέτρο! ειδικά για τους ασώτους).
Κι όμως πόσο τυφλός ήμουν, ώστε έχασα πολύτιμο χρόνο υπολογίζοντας σε χωμάτινα παλάτια και διάφορους άλλους συμψηφισμούς. Έχασα το δίκιο μου, προτάσσοντας επιχειρήματα αξιοσύνης…
Το φως βρίσκεται διάχυτο, αλλά συμβαίνει να φοράμε μαύρα γυαλιά. Μπορεί να ρίχνει, έστω και λίγες ψιχάλες καλοσύνης αλλά εμείς να κρατάμε ομπρέλα.
Οι καλοί δε χάνονται. Όντως, το καλό δεν έχει γραμμικό ή καθρεπτικό χαρακτήρα. Σίγουρα όμως κρατάει χαρακτήρα, αφού ό,τι δίνεις, παίρνεις και μάλιστα σε μορφή που δε τη φαντάζεσαι!!!