Έγραψα γυμνή την αλήθεια να ιδούνε όλοι οι Έλληνες, ν’ αγωνίζονται διά την πατρίδα τους, διά την θρησκεία τους, να ιδούνε και τα παιδιά μας και να λένε: Έχομεν αγώνες πατρικούς, έχομεν θυσίες… και να μπαίνουν σε φιλοτιμίαν και να εργάζονται εις το καλό της πατρίδος τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας.
- Ο ορισμός της ιστορίας κατά τον στρατηγό Μακρυγιάννη (θουκυδίδειο παράδειγμα)
Στα δικά μου αυτιά ακούγεται σαν ανούσιες φλυαρίες αυτό που γράφε στην ανάρτηση.
Απλές λογικές σκέψεις.
Είναι δυνατόν να αγαπάς αυτό που έχεις, όταν σου λείπει αυτό που αγαπάς ;
Όταν η καρδιά σου είναι αλλού ;