Ἐλπιζα καὶ πάλι ἐλπίζω

Ήχος πλ. α´, Χισάρ Πουσσελίκ

Ἔλπιζα καὶ πάλι ἐλπίζω, μὲ ἐλπίδα σταθερὰ
ἐπειδὴ καὶ ἡ καρδιά μου ἦτον πάντα καθαρά.

Νὰ προσμένῃς πρέπει τέλος κι ὄχι νὰ ἀπελπισθῇς,
καύχημα διὰ νὰ σ᾿ ἔχω, τῆς δικῆς μου τῆς ζωῆς.

Ο Δρόσος Κουτσοκώστας του μουσικού σχήματος “Εν Χορδαίς” τραγουδά το «’Ελπιζα και πάλι ελπίζω» από την “Ευτέρπη» του Χουρμουζίου Χαρτοφύλακος.

Τό ἄσμα «Ἐλπιζα καὶ πάλι ἐλπίζω» του Γρηγορίου Πρωτοψάλτου είναι καταγεγραμμένο στο κώδικα Δοχειαρίου 322 και έχει συμπεριληφθεί στη μουσική συλλογή του Θεοδώρου Φωκαέα «Πανδώρα». Δισκογραφικά έχει εκδοθεί από τον καθηγητή Γρηγόρη Στάθη με τη χορωδία του Θρ. Στανίτσα στο Άλμπουμ για τον Γρηγόριο Πρωτοψάλτη.

Πηγή: Σημεία Καιρών

Εὐχαριστίες στήν Ἰωάννα Ι.

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Δεν είναι ελευθερία όταν πούμε στους ανθρώπους ότι όλα επιτρέπονται. Αυτή είναι σκλαβιά. Για να προκόψη κανείς πρέπει να δυσκολευθή.
    Να ένα παράδειγμα: Έχουμε ένα δεντράκι. Το περιποιούμαστε, του βάζουμε πάσσαλο και το δένουμε με σχοίνι. Δεν το δένουμε όμως με σύρμα, γιατί θα του κάνουμε κακό. Με τους τρόπους αυτούς δεν περιορίζουμε το δέντρο; Και όμως δεν γίνεται αλλιώς. Για κοιτάξτε και το παιδάκι. Του περιορίζουμε την ελευθερία από την αρχή. Μόλις συλλαμβάνεται είναι περιορισμένο το κακόμοιρο στην κοιλιά της μητέρας· μένει εκεί εννιά μήνες… μόλις αρχίζει να μεγαλώνη του βάζουν κάγκελα κ.λ.π… Όλα αυτά είναι απαραίτητα για να μεγαλώση. Φαίνονται ότι του στερούν την ελευθερία, αλλά δίχως αυτά τα προστατευτικά μέτρα το παιδί θα πέθαινε από την πρώτη στιγμή.
    - Γέροντας Παΐσιος
  • Αρέσει σε %d bloggers: