Ἡ προσφυγική κρίση, ὁ ἐθελοντισμός καί τό χρέος τῶν χριστιανῶν

ethelontis-nayagoswstis

Εγώ [] σε αυτόν τον άνθρωπο και άλλους όμοιους του, που δεν ξέρω ποιοι είναι και τι είναι, με χαρά φυλάω τα πόδια και τα χέρια τους πιστεύοντας ακράδαντα ότι είναι πολύ περισσότερο Χριστιανοί από μένα και πολλούς άλλους που κλεισμένοι στον εαυτό μας περιμένουμε να δούμε τον Θεό. Νομίζω ότι έπρεπε ήδη να έχουμε φύγει για Λέσβο εθελοντές…

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος – Λίβυος (FB)

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    …Θυμάμαι τι μου συνέβη, όταν για πρώτη φορά με αληθινή συντριβή για τις αμαρτίες μου πήγα για εξομολόγηση. Όλη η ζωή που έζησα ορθώθηκε μπροστά μου ως αδικία από την αρχή ώς το τέλος. Όταν συνάντησα τον ιερέα, δεν μπορούσα να μιλήσω καθόλου από τη θλίψη, τα δάκρυα, τον καρδιακό πόνο, αλλά μόνον έκλαιγα.

    Και πιστέψτε με, πριν ακόμη αρχίσω να μιλώ για τις αμαρτίες μου, ο Ίδιος ο Κύριος «εξήλθε προς συνάντησίν μου» και έπεσε στον τράχηλό μου και με καταφίλησε, και ήμουν γι’ Αυτόν αγαπητός, χωρίς να περιμένει από μένα πότε θα πω «συγχώρησον», όπως και στην παραβολή ο άσωτος είπε «Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου», όταν ήδη ο Πατέρας τον δέχτηκε στην αγκαλιά Του.

    Κατηγορούσα τον εαυτό μου για όλα. Ο Κύριος όμως δεν πρόφερε ούτε ένα λόγο μομφής× μόνο χαιρόταν «ότι ο υιός αυτός απολωλώς ην και ευρέθη, νεκρός ην και ανέστη». Τι νύχτα ήταν εκείνη! Μου είναι αδύνατο να τη διηγηθώ. Πόσο μας αγαπά ο Κύριος!
    - Γέροντας Σωφρόνιος
  • Αρέσει σε %d bloggers: