Η Τελειότητα των Συζύγων

Your-own-way

Ο άλλος δεν είναι ο Θεός σου αλλά ο άνθρωπος σου, μην ζητάς τελειότητα γιατί δε μπορεί να στην προσφέρει.

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (FB)

Φωτογραφία: Erik Johansson

5 σκέψεις σχετικά με το “Η Τελειότητα των Συζύγων

  • Ιούλιος 29, 2016, 3:19 μμ
    Permalink

    Nα, ένας δρόμος στρωμένος όχι με ροδοπέταλα όπως πιστεύουν μερικοί,

    αλλά με την συμπαγή άσφαλτο της υπομονής, της αλληλοπεριχώρησης,
    της ανοχής, της μακροθυμίας….

    Η άσφαλτος
    τα καλοκαίρια καίει, και τους χειμώνες γλιστράει,
    μα είναι δρόμος που κάπου σε βγάζει,
    δεν είναι το ύπουλο μονοπάτι,
    ή ο ακανθώδης χωματόδρομος,
    η ακατέργαστη χαράδρα,
    ή ο τερματικός γκρεμός!

    Μόνο που τον δρόμο τον στρώνουν πολλοί μαζί
    και όχι ο ένας της φωτογραφίας «ήρωας»!

    Γι’ αυτό ευπρόσδεκτη κάθε αρωγή
    πατέρες, φίλοι, κι εσείς οι διαλύτες συγγενείς….
    Του Κυρίου δεηθώμεν
    για σωτηρία ολική.
    Ο καιρός γαρ εγγύς!

    Σχολιάστε
    • Αύγουστος 1, 2016, 10:23 πμ
      Permalink

      Ιωάννα, σ’ ευχαριστούμε για το θαυμάσιο «εικονογραφημένο» σχόλιο! Ένα συναφές ερώτημα για όλους μας θα ήταν:
      Ποιές είναι οι δεξιότητες και προϋποθέσεις ώστε κανείς να προετοιμαστεί και να γίνει καλός (ή να βελτιωθεί) στο να απλώνει κι ανοίγει αυτό τον δρόμο της ευλογίας με τη «συμπαγή άσφαλτο της υπομονής, της αλληλοπεριχώρησης, της ανοχής, της μακροθυμίας»;

      Σχολιάστε
  • Αύγουστος 1, 2016, 10:06 μμ
    Permalink

    ΖΙ,

    O ζητών ευρίσκει
    και ο αιτών…λαμβάνει
    υποδείξεις, συμβουλές,…συνταγές,
    για μια ζωντανή συνύπαρξη
    που δεν κάνει την σχέση ατροφική,
    αλλά ένα αγλαόκαρπο δένδρο
    εξ ου τρέφονται πολλοί!
    Ο ύμνος της Αγάπης
    είναι μια ωραία συνταγή
    στην εκτέλεση της οποίας δαπανάς ένα χρέος,
    ό,τι οφείλεις ως αδελφός, ως φίλος, ως εραστής στον άλλο…
    Αγάπα τον όπως τον εαυτό σου
    χωρίς να παραλείπεις να του θυμίζεις
    ότι το πρόσωπο του αξίζει την αγάπη σου
    κι όχι τα εμφανή ελαττώματά του
    και η μοιραία…συμπτωματολογία τους!

    Δανείζουμε τα προτερήματά μας
    προς χαρά του πλησιέστερου προς εμάς
    δεν ξεπουλάμε όμως τις αξίες μας’

    προσφέρουμε τα ανθρωπίνως δυνατά
    και παρακαλούμε μαζί τον Κύριο
    για τα δυνατότερα
    και απίθανα..
    έτσι ώστε εύλογα,
    τη ελπίδι χαίροντες,
    τη προσευχή προσκαρτερούντες,
    να φτάσουμε
    στο ύστατο αμήν.
    Αμήν.

    Σχολιάστε
  • Αύγουστος 31, 2016, 12:15 μμ
    Permalink

    στα λογια πολλα ατομα τα καταφερνουν….

    στις πραξεις ομως?

    Σχολιάστε

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Συχνά νομίζουμε πως χρειάζεται η θρησκεία για να δικαιώσει το θάνατο και να μας συμφιλιώσει μαζί του. Ο Χριστιανισμός όμως μας γνωστοποιεί το ακριβώς αντίθετο: ότι η φθορά είναι η γελοιοποίηση του ανθρώπου και ο θάνατος η μεγαλύτερη ήττα του, ο μεγαλύτερος εχθρός, που πρέπει οπωσδήποτε να καταπατηθεί. Μόνο που ο θάνατος δε νικιέται με το να μην ασχολούμαστε μαζί του ούτε με το να θεωρείται ένα απλό γεγονός που σηματοδοτεί το τέλος της ζωής. Η νίκη επί του θανάτου ξεπερνά κάθε αυτονομημένη ατομική προσπάθεια και συνίσταται στη συμμόρφωση της ζωής μας στη ζωή του Χριστού, προσπάθεια που σαρκώνεται μόνο στην εκκλησιαστική κοινωνία, αναιρώντας το θάνατο με την Ανάσταση.
    - Γιώργος Μπάρλας
  • Αρέσει σε %d bloggers: