Μπράβο που Απέτυχες! Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα…
Σήμερα βγήκαν τα αποτελέσματα των Πανελληνίων εξετάσεων 2017. Συγχαρητήρια στον τρίτο γιό μου τον Αλέξανδρο!!! Δεν πέρασε Πουθενά!!! Μπράβο που «απέτυχε». Μια χαρά. Κι αν πετύχαινε πάλι μπράβο θα του έλεγα γιατί ήθελε πολύ την σχολή της Πληροφορικής. Αλλά και τώρα που δεν τα κατάφερε, είναι όλα όμορφα. Και είμαι το ιδιο περήφανος γι αυτόν, και στην επιτυχία μα ιδιαιτέρως στην αποτυχία του.
Οι μεγάλες στιγμές στην ζωή μας συγγενεύουν με μεγάλες ατυχίες και αποτυχίες. Όταν μικρέ μια μέρα θα κοιτάξεις πίσω την ζωή σου, και πλέον θα έχεις ώριμα μάτια θα δεις οτι τα λάθη, οι ήττες και οι αποτυχίες, σε προχώρησαν μπροστά και σε ώθησαν για κάτι άλλο που ήξερε ο Θεός μα εσύ τότε ούτε καν φανταζόσουν. Ο Steve Jobs είχε πει σε αποφοίτους, «Δεν υπάρχει αυτό που αποκαλούμε αποτυχία – αποτυχία είναι απλά η ζωή που προσπαθεί να μας αλλάξει κατεύθυνση…» Εγω θα πρόσθετα ο Θεός που ανοίγει άλλους παράδοξους δρόμους. Και η αγαπημένη πονεμένη και «αποτυχημένη» Σαρλότ Ράμπλινγκ, μας φωνάζει μέσα από την δοξασμένη και πληγωμένη της ζωή, «οτι είμαστε εδώ το οφείλουμε σ΄αυτές τις στιγμές που μας δυσκόλεψαν. Αυτές οι στιγμές είναι η προίκα της ζωή μας…»
Γι αυτό θέλω να σου πω ότι δεν είμαι περήφανος μόνο στις επιτυχίες σου μα και στις φαινομενικές ήττες σου, γιατί αγαπώ αυτό που είσαι και οχι εκείνο που ήθελε ο εγωισμός μου να είσαι. Και γιατί αγαπώ εσένα, με όλα τα σημάδια της διαδρομής σου, που πίστεψε με δεν κρίθηκε σήμερα, απλά σήμερα ξεκίνησε. Και να σου πω και κάτι; Ποτέ δεν θα σε χρησιμοποιούσα για να νιώσω εγω «επιτυχημένος». Δεκανίκι του δικό μου κενού δεν θα γινόσουν ποτέ. Σε αγαπώ γι αυτό που είσαι!!!
Να θυμάσαι μικρέ, οτι στα λάθη μας μαθαίνουμε, και οτι για να φτάσεις στον παράδεισο θα χρειαστεί να περάσεις πολλές φορές από την κόλαση. Καλό ταξίδι ζωης…
π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (Λίβυος) – FB
Ένα αντιδραστικό κείμενο όπως αυτό, είναι το ευτυχισμένο τέλος μιας αποτυχίας’ εδώ μέσα μετριούνται τα συναισθήματα πολλών και ιδίως των οικείων, τα οποία είναι ικανά, όρη αποτυχιών να σηκώσουν ως ελαφρόπετρες, αλλά δεν έχουν ποτέ την δύναμη ν’ αλοιώσουν τον πεσσιμιστικό χαρακτήρα μιας αποτυχίας’ η ουσία δεν αλλάζει’ εμείς όμως μπορούμε ν΄αλλάζουμε κάθε τόσο τις » αποτυχίες» σε ευτυχίες, όταν θα τις κοιτούμε από μέσα και σε βάθος χρόνου’όταν θα γίνονται αφορμή για μια νέα φόρτιση των δυνάμεών μας και γιατί όχι προβληματισμού πάνω στις αιτίες εμφανείς και αόρατες, που έγιναν καθοριστικοί συντελεστές για κάτι τόσο ατυχές και ίσως απρόσμενο!
Πέρα από τα ακανθώδη και ρεαλιστικά στέκομαι με συμπάθεια απέναντι στον Αλέξανδρο ( τον γνώρισα?) και του συστήνω να γίνει άξιος των δυνατοτήτων του συμπεριλαμβανομένων και των ευκαιριών σε χρόνο θαύματος