Βίντεο Κοινωνία Παιδεία / Εκπαίδευση Σχέσεις 

Δρόμους γυρεύει ἡ ἀγάπη, κί εἶναι οἱ δρόμοι ἀνοιχτοί

Ζωντανό Ιστολόγιο 0 Σχόλια ,,,,,,

Ἀφιερωμένο στούς μαθητές που διαγωνίζονται σέ κάθε πρόκληση πού ἐπέλεξαν

Δρόμοι του ανέμου δρόμοι της μεγάλης φυγής Μαζί της τα πάντα ρισκάρεις Έξοδος κινδύνου πέρα στ’ ανοιχτά της ζωής Δεν θα σε φτάσει κανείς

Δρόμοι του ονείρου του φεγγαριού Γεμάτο υποσχέσεις Απ’ τα κρόσσια των ονείρων σου αν κρεμαστείς Σαν άστρο θα πέσεις στίγματα βροχής στο πανωφόρι της γης τέσσερεις τοίχους γκρεμίζεις και πάς πώς να πετάξεις ν’ απογειωθείς ποιους ουρανούς πολεμάς

Δρόμους γυρεύει η αγάπη Κι είναι οι δρόμοι ανοιχτοί Στίγματα είναι γεμάτη Κι όλο ανοίγει η πληγή

Δρόμοι του ανέμου δρόμοι της μεγάλης φυγής Μαζί της σαν ίσκιος ρολάρεις Έξοδος κινδύνου πέρα στ’ ανοιχτά της ζωής Εδώ δεν αντέχει κανείς

Δρόμοι της συγγνώμης μέσ’ στον πυρετό της οργής Η μόνη ελεύθερη ζώνη

Δρόμοι που ξοδεύουν όλο το ρεύμα της γης Μα εκεί δεν παίζει κανείς

Δρόμους γυρεύει η αγάπη Κι είναι οι δρόμοι ανοιχτοί Στίγματα είναι γεμάτη Κι όλο ανοίγει η πληγή

στίχοι –μουσική: Γιώργος Φραντζολάς ερμηνεία: Αντώνης Μουσαδές

Λέξεις κλειδιά: αγάπη, γιώργος φραντζολάς, έντεχνη, εξετάσεις, μουσική, σχολείο, ταξίδι

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    …Θυμάμαι τι μου συνέβη, όταν για πρώτη φορά με αληθινή συντριβή για τις αμαρτίες μου πήγα για εξομολόγηση. Όλη η ζωή που έζησα ορθώθηκε μπροστά μου ως αδικία από την αρχή ώς το τέλος. Όταν συνάντησα τον ιερέα, δεν μπορούσα να μιλήσω καθόλου από τη θλίψη, τα δάκρυα, τον καρδιακό πόνο, αλλά μόνον έκλαιγα.

    Και πιστέψτε με, πριν ακόμη αρχίσω να μιλώ για τις αμαρτίες μου, ο Ίδιος ο Κύριος «εξήλθε προς συνάντησίν μου» και έπεσε στον τράχηλό μου και με καταφίλησε, και ήμουν γι’ Αυτόν αγαπητός, χωρίς να περιμένει από μένα πότε θα πω «συγχώρησον», όπως και στην παραβολή ο άσωτος είπε «Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου», όταν ήδη ο Πατέρας τον δέχτηκε στην αγκαλιά Του.

    Κατηγορούσα τον εαυτό μου για όλα. Ο Κύριος όμως δεν πρόφερε ούτε ένα λόγο μομφής× μόνο χαιρόταν «ότι ο υιός αυτός απολωλώς ην και ευρέθη, νεκρός ην και ανέστη». Τι νύχτα ήταν εκείνη! Μου είναι αδύνατο να τη διηγηθώ. Πόσο μας αγαπά ο Κύριος!
    - Γέροντας Σωφρόνιος
    • Αρέσει σε %d bloggers: