Ορθοδοξία / Εκκλησία 

Η κατασκήνωση και τα χρήματα

Ζωντανό Ιστολόγιο 0 Σχόλια ,,

Μια φορά, διηγείτο ο μακαριστός μητροπολίτης Σισανίου Παύλος, είχα πάει στον άγιο Ιάκωβο της Εύβοιας. Εκεί που κουβεντιάζαμε, και χωρίς να του έχω πει κάτι νωρίτερα , με ρωτά: «Πάτερ θα κάνετε φέτος την κατασκήνωση; Ξέρετε έχουμε δυσκολίες γέροντα και προβληματίζομαι». Όλα αυτά τη στιγμή που μια οικογένεια μας είχε παραχωρήσει το εξοχικό της μαζί με τον γύρω ελαιώνα για να τα χρησιμοποιήσουμε όπως θέλαμε, όμως δεν υπήρχαν χρήματα. «Όχι πάτερ επέμεινε ο γέροντας, πρέπει να κάνετε την κατασκήνωση, γιατί τα παιδιά ωφελούνται πάρα πολύ». Και αμέσως βγάζει και μου δίνει ένα ποσό. Κατόπιν φώναξε έναν μοναχό και του είπε να δώσει η μονή όσα περισσότερα τρόφιμα. Ήταν και αυτό ένα δείγμα του πόσο φρόντιζε την περιοχή ο γέροντας και ειδικότερα τους νέους.

Όταν έμεινα μόνος (συνεχίζει ο μετέπειτα μητροπολίτης Παύλος) είδα ότι τα χρήματα ήταν 70.000 δραχμές, ποσό αστρονομικό για εκείνη την εποχή και έτσι η κατασκήνωση έγινε.

Πηγή: +Παύλου μητρ. Σιατίστης: «Άνθρωπος που δεν είναι ταπεινός δεν μπορεί να αγαπήσει» σ. 77-79

Ευχαριστίες στον Σπύρο Γκ.

Λέξεις κλειδιά: γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης, ενσυναίσθηση, π. Παύλος +Σισανίου

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    …Θυμάμαι τι μου συνέβη, όταν για πρώτη φορά με αληθινή συντριβή για τις αμαρτίες μου πήγα για εξομολόγηση. Όλη η ζωή που έζησα ορθώθηκε μπροστά μου ως αδικία από την αρχή ώς το τέλος. Όταν συνάντησα τον ιερέα, δεν μπορούσα να μιλήσω καθόλου από τη θλίψη, τα δάκρυα, τον καρδιακό πόνο, αλλά μόνον έκλαιγα.

    Και πιστέψτε με, πριν ακόμη αρχίσω να μιλώ για τις αμαρτίες μου, ο Ίδιος ο Κύριος «εξήλθε προς συνάντησίν μου» και έπεσε στον τράχηλό μου και με καταφίλησε, και ήμουν γι’ Αυτόν αγαπητός, χωρίς να περιμένει από μένα πότε θα πω «συγχώρησον», όπως και στην παραβολή ο άσωτος είπε «Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου», όταν ήδη ο Πατέρας τον δέχτηκε στην αγκαλιά Του.

    Κατηγορούσα τον εαυτό μου για όλα. Ο Κύριος όμως δεν πρόφερε ούτε ένα λόγο μομφής× μόνο χαιρόταν «ότι ο υιός αυτός απολωλώς ην και ευρέθη, νεκρός ην και ανέστη». Τι νύχτα ήταν εκείνη! Μου είναι αδύνατο να τη διηγηθώ. Πόσο μας αγαπά ο Κύριος!
    - Γέροντας Σωφρόνιος
    • Αρέσει σε %d bloggers: