Αη Δημήτρη μου εσύ

Αη Δημήτρη μου εσύ
που ανθίζεις μεσ’ τα κρύα
τη μυρωδιά σου την βουβή
τα κρίνα έχουνε κλέψει

Έλα να στολίσεις το χειμώνα μου
που ρέει στο κορμί μου
για να ζηλέψει η άνοιξη
το χρόνο να πλανέψει

Μες στην καρδιά μου σαν κρυφτείς
δεν θα σε προδώσω πάλι
γιατί τα αγκάθια έδιωξα
άφησα μόνο εμένα

Τώρα μπορώ να ζω
στο άνθος σου να ελπίζω
στην παραδείσια άβυσσο
τα χνάρια μου να αφήνω

Κι όταν θα τρέχεις μακριά
στα πέρατα του απείρου
θα έχω αποδράσει απ’ τη γη
στον ίσκιο σου θα φεύγω

Δημήτρης Τριαντακωνσταντής

φωτογραφία: walking disaster

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Αη Δημήτρη μου εσύ

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Έχεις συνεχή θλίψη κι αυτό, παιδί μου, Δεν είναι καλό. Πρόσεξέ το. Ο Θεός θέλει να είμαστε γεμάτοι από χαρά, δεν τη θέλει τη θλίψη. Να προσεύχεσαι, όσο μπορείς. Έστω κι αυτό το λίγο, το ακούει ο Θεός. Δεν αξίζει για τίποτα στον κόσμο να θλίβεσαι. Το ξέρεις αυτό; Να χαίρεσαι, μανούλα μου. και να μη στενοχωριέσαι, να μη ζαλίζεσαι για πράγματα που δεν είναι στη δικαιοδοσία σου.
    - γέρ. Αμβρόσιος Λάζαρης
  • Αρέσει σε %d bloggers: