Λογοτεχνία – Ποίηση

Σµίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!
Χτισ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!

Ἀνηφορίζουσα ἡ κυρὰ Ἀργυρὼ πρὸς τὸ ἐπὶ τῆς κορυφῆς εὑρισκόμενον ἐκκλησίδιον εἶχεν ἤδη ἀρχίσει διάλογον μετὰ τῆς οἰκοδεσποίνης τοῦ ναοῦ: Ἄχ, Παναγιά μου! Τί μὲ ηὗρε τὴν μαύρη!

Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τον εαυτό της. Έρχονται στον κόσμο μέσα από σας, αλλά δεν ανήκουν σε σας.

Τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε… Χρόνια πολλά σέ ὅλους τούς Ἕλληνες καί τίς Ἑλληνίδες ἀπανταχού τῆς γής.

Του Αντώνη Μπουντούρη I Κι αν οι άρχοντές μας γκρέμισαν προτειχίσματα και τείχη με την απόφαση να παραδοθούν Αυτοί δεν

Ἡμερολόγιο ἥσυχο στὸν τοῖχο, μιὰ ἡμερομηνία κι οἱ ἅγιοι σιωπηλοί, χλωμοὶ κι ἀναμάρτητοι, σημειωμένοι μόνο μὲ τὸ μικρό τους ὄνομα,

του Αργύρη Χριστομάγνου Κάποτε είπαν στον αετό πως πια κάτω απ’ το χώμα βρίσκονται οι λείες, γι’ αυτό θά ‘πρεπε

  Παιδί μου, το Περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις, όπως το βρεις κι όπως το δεις να μη το παρατήσεις.

Κοιτάζοντας μέσα στο κίτρινο, διάφανο σπάρτο, μπόρεσα κι είδα, θαρρώ, το βάθος του κόσμου: την ομορφιά, τη σοφία , το