Κοίτα Ψηλά! (Look up)

YouTube Preview Image

Εξαιρετικό οπτικοποιημένο ποίημα για τις ..αντικοινωνικές συνέπειες της άμετρης χρήσης των ..κοινωνικών δικτύων (sic). Μια έμπρακτη παρότρυνση προς ..αλόγους τεχνολόγους για απευθείας και εκ του συστάδην επικοινωνία με τους συνανθρώπους μας.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο του ποιήματος στα αγγλικά. Αν κάποιος μπορεί και θέλει, ας μας βοηθήσει στα σχόλια του άρθρου να μεταφράσουμε το κείμενο στα ελληνικά.

«Look Up» by Gary Turk

I have 422 friends, yet I am lonely.
I speak to all of them every day, yet none of them really know me.
The problem I have sits in the spaces between
Looking into their eyes, or at a name on a screen.

I took a step back and opened my eyes,
I looked around and realised,
That this media we call social is anything but
When we open our computers and it’s our doors we shut

All this technology we have, it’s just an illusion
Community companionship, a sense of inclusion
But when you step away from this device of delusion
You awaken to see a world of confusion.

A world where we’re slaves to the technology we mastered
Where information gets sold by some rich greedy bastard
A world of self interest, self image and self promotion
Where we all share our best bits but, leave out the emotion.

We’re at our most happy with an experience we share,
But is it the same if no-one is there?
Be there for your friends and they’ll be there too,
But no-one will be if a group message will do.

We edit and exaggerate, crave adulation
We pretend not to notice the social isolation
We put our words into order and tint our lives a-glistening
We don’t even know if anyone is listening

Being alone isn’t a problem let me just emphasize
If you read a book, paint a picture, or do some exercise
You’re being productive and present, not reserved and recluse
You’re being awake and attentive and putting your time to good use

So when you’re in public, and you start to feel alone
Put your hands behind your head, step away from the phone
You don’t need to stare at the menu, or at your contact list
Just talk to one another, learn to co-exist.

I can’t stand to hear the silence of a busy commuter train
When no one want’s to talk for the fear of looking insane.
We’re becoming unsocial, it no longer satisfies
To engage with one another, and look into someone’s eyes.

We’re surrounded by children, who since they were born,
Have watched us living like robots, who now think it’s the norm.
It’s not very likely you’ll make world’s greatest dad,
If you can’t entertain a child without using an iPad

When I was a child, I’d never be home
Be out with my friends, on our bikes we’d roam
I’d wear holes on my trainers, and graze up my knees
We’d build our own clubhouse, high up in the trees

Now the park’s so quiet, it gives me a chill
See no children outside and the swings hanging still.
There’s no skipping, no hopscotch, no church and no steeple
We’re a generation of idiots, smart phones and dumb people.

So look up from your phone, shut down the display
Take in your surroundings, make the most of today
Just one real connection is all it can take
To show you the difference that being there can make.

Be there in the moment, that she gives you the look
That you remember forever as when love overtook
The time she first held your hand, or first kissed your lips
The time you first disagreed but you still love her to bits

The time you don’t have to tell hundreds of what you’ve just done
Because you want to share this moment with just this one
The time you sell your computer, so you can buy a ring
For the girl of your dreams, who is now the real thing.

The time you want to start a family, and the moment when
You first hold your little girl, and get to fall in love again.
The time she keeps you up at night, and all you want is rest
And the time you wipe away the tears as your baby flees the nest.

The time your baby girl returns, with a boy for you to hold
And the time he calls you granddad and makes you feel real old.

The time you’ve taken all you’ve made, just by giving life attention.
And how you’re glad you didn’t waste it, by looking down at some invention.

The time you hold your wife’s hand, sit down beside her bed,
You tell her that you love her and lay a kiss upon her head.
She then whispers to you quietly as her heart gives a final beat
That she’s lucky she got stopped by that lost boy in the street.

But none of these times ever happened, you never had any of this.
When you’re too busy looking down, you don’t see the chances you miss.

So look up from your phone, shut down those displays
We have a final act existence, a set number of days
Don’t waste your life getting caught in the net,
As when the end comes nothing’s worse than regret.

I’m guilty too of being part of this machine,
This digital world, we are heard but not seen.
Where we type as we talk, and we read as we chat
Where we spend hours together without making eye contact

So don’t give into a life where you follow the hype
Give people your love, don’t give them your ‘like’
Disconnect from the need to be heard and defined
Go out into the world, leave distractions behind.

Look up from your phone. Shut down that display. Stop watching this video. Live life the real way.

Θερμές ευχαριστίες στην Ιωάννα Τσ.

3 σκέψεις σχετικά με το “Κοίτα Ψηλά! (Look up)

  • Μάιος 14, 2014, 10:44 μμ
    Permalink

    Απλά πολύ ωραίο και πολύ αληθινό. Προσωπικά δεν έχω λογαριασμό στο Facebook, το θεωρώ χάσιμο χρόνου. Ίσως δεν είναι κακό να μπαίνεις λίγο και σ’αυτό, από ένα σημείο και μετά όμως γίνεται επικίνδυνο υποκατάστατο ζωής – τύπου «Second Life».

    Σχολιάστε
  • Μάιος 15, 2014, 2:36 πμ
    Permalink

    «Look Up» by Gary Turk
    Σήκωσε τα μάτια σου, του Γκάρυ Τουρκ

    Εχω φίλους 442, παρόλα αυτά είμαι μόνος.
    Κι αν κάθε μέρα τους μιλώ, κάνεις τους δεν με ξέρει.

    Το πρόβλημα μου έγκειται στα ενδιάμεσα μας κενά μιας τα μάτια τους κοιτώ η το όνομα τους γραμμένο σε μια οθόνη.

    Κάνοντας ένα βήμα πίσω άνοιξα τα μάτια μου και γύρω μου κοιτώντας το συνειδητοποίησα.

    Αυτά τα μέσα, τα καλούμενα, κοινωνικής δικτύωσης είναι όλα μα τίποτα.
    Γιατί ανοίγοντας τις συσκευές μας κλείνουμε τις καρδιές μας.
    Η τεχνολογία είναι μια αυταπάτη.
    Κοινότητα, συντροφικότητα το να άνοικουμε κάπου.
    Μα κάνοντας ένα βήμα μακριά απο τις συσκευές τις αυταπάτης, ξυπνάς και βλέπεις ένα κόσμο σύγχησης…

    Το ποίημα είναι μεγάλο, ελπίζω να συνεχίσει κάποιος την μετάφραση αν και επίκαιρο λογοτεχνικά δεν το βρίσκω πολύ ευφάνταστο και το γεγονός οτι έιναι τοσο μεγάλο το κάνει να χάνει το ενδιαφέρον και το μηνυμα που θέλει να περάσει.

    Αναρωτιέμαι όταν το εμπνεύστηκε, το έγγραψε σε χαρτί ή στο i pad ?

    Σχολιάστε
  • Μάιος 22, 2014, 5:08 μμ
    Permalink

    1.Έχω 422 φίλους,…μα μόνος νιώθω.
    Σ’ ολους κάθε μέρα μιλώ….μα κανείς το βάθος μου δεν ξέρει.
    Πρόβλημα να λιμνάζεις σε τόπους,
    βουτώντας στα μάτια τους μέσα ή σ’ ένα όνομα της οθόνης.

    2.Οπισθοδρόμησα, τα μάτια μου άνοιξα,
    κοίταξα γύρω μου και κατάλαβα
    πως αυτό που αποκαλούμε μέσο κοινωνικό είναι «κάτι»
    που τις πόρτες μας κλείνει , όταν το computer ανοίγει

    3.Κατάλαβα πως όλη η τεχνολογία είναι ακριβώς μια α υ τ α π ά τ η,

    η δήθεν κοινότης, η συντροφιά, ενός εγκλωβισμού η αίσθηση μόνο’

    κι όταν αποσυρθείς από την μηχανή της απάτης,

    ξυπνάς και βλέπεις τον κόσμο της πλάνης!

    4.Ένας κόσμος, όπου οι δούλοι της τεχνολογίας γινόμαστε » κύριοι»,

    όπου τη γνώση πουλούν κάποιοι άπληστοι πλούσιοι «λεκέδες»,

    ο κόσμος της ιδιοτέλειας, των ειδώλων, της αυτοπροβολής,

    όπου όλοι μοιραζόμαστε τα καλύτερά μας «bits»,αλλά χωρίς την αίσθηση της επαφής!

    5.Μπαίνουμε στον κόσμο της ευτυχίας, καθώς μοιραζόμαστε την εμπειρία

    αλλά μήπως είναι ίδια με την …απουσία;

    Είσαι εκεί για τους φίλους σου, κι αυτοί θα είναι εκεί για σένα,

    όμως όλοι απόντες θα είναι, όταν το ομαδικό μήνυμα θα «φύγει».

    6.Συντάσσουμε και υπερβάλλουμε, εκλιπαρούμε την κολακεία,

    υποκρινόμαστε ,δεν προσέχουμε την απομόνωση μέσα στη κοινωνία,

    παρατάσσουμε τις λέξεις μας και δίνουμε στη ζωή μας μιας λάμψης την χροιά,

    χωρίς να ξέρουμε… κι αν κανείς μας ακούει.

    7.Επίτρεψέ μου να τονίσω, το νά’ σαι μόνος δεν είναι πρόβλημα,

    αν ένα βιβλίο μελετάς, βάφεις μια ζωγραφιά, ή στο σώμα σου δίνεις «φτερά».

    Γίνεσαι δημιουργία και προσφορά, όχι επιφύλαξη και ερημιά,

    είσαι σε εγρήγορση και προσοχή, χρησιμοποιείς το χρόνο σου σωστά!

    Σχολιάστε

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Για να αυξηθεί η αγάπη, πρέπει να την δώσεις.
    - Γέροντας Παΐσιος
  • Αρέσει σε %d bloggers: