Η Τελειότητα των Συζύγων

Your-own-way

Ο άλλος δεν είναι ο Θεός σου αλλά ο άνθρωπος σου, μην ζητάς τελειότητα γιατί δε μπορεί να στην προσφέρει.

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (FB)

Φωτογραφία: Erik Johansson

5 σκέψεις σχετικά με το “Η Τελειότητα των Συζύγων

  • Ιούλιος 29, 2016, 3:19 μμ
    Permalink

    Nα, ένας δρόμος στρωμένος όχι με ροδοπέταλα όπως πιστεύουν μερικοί,

    αλλά με την συμπαγή άσφαλτο της υπομονής, της αλληλοπεριχώρησης,
    της ανοχής, της μακροθυμίας….

    Η άσφαλτος
    τα καλοκαίρια καίει, και τους χειμώνες γλιστράει,
    μα είναι δρόμος που κάπου σε βγάζει,
    δεν είναι το ύπουλο μονοπάτι,
    ή ο ακανθώδης χωματόδρομος,
    η ακατέργαστη χαράδρα,
    ή ο τερματικός γκρεμός!

    Μόνο που τον δρόμο τον στρώνουν πολλοί μαζί
    και όχι ο ένας της φωτογραφίας «ήρωας»!

    Γι’ αυτό ευπρόσδεκτη κάθε αρωγή
    πατέρες, φίλοι, κι εσείς οι διαλύτες συγγενείς….
    Του Κυρίου δεηθώμεν
    για σωτηρία ολική.
    Ο καιρός γαρ εγγύς!

    Σχολιάστε
    • Αύγουστος 1, 2016, 10:23 πμ
      Permalink

      Ιωάννα, σ’ ευχαριστούμε για το θαυμάσιο «εικονογραφημένο» σχόλιο! Ένα συναφές ερώτημα για όλους μας θα ήταν:
      Ποιές είναι οι δεξιότητες και προϋποθέσεις ώστε κανείς να προετοιμαστεί και να γίνει καλός (ή να βελτιωθεί) στο να απλώνει κι ανοίγει αυτό τον δρόμο της ευλογίας με τη «συμπαγή άσφαλτο της υπομονής, της αλληλοπεριχώρησης, της ανοχής, της μακροθυμίας»;

      Σχολιάστε
  • Αύγουστος 1, 2016, 10:06 μμ
    Permalink

    ΖΙ,

    O ζητών ευρίσκει
    και ο αιτών…λαμβάνει
    υποδείξεις, συμβουλές,…συνταγές,
    για μια ζωντανή συνύπαρξη
    που δεν κάνει την σχέση ατροφική,
    αλλά ένα αγλαόκαρπο δένδρο
    εξ ου τρέφονται πολλοί!
    Ο ύμνος της Αγάπης
    είναι μια ωραία συνταγή
    στην εκτέλεση της οποίας δαπανάς ένα χρέος,
    ό,τι οφείλεις ως αδελφός, ως φίλος, ως εραστής στον άλλο…
    Αγάπα τον όπως τον εαυτό σου
    χωρίς να παραλείπεις να του θυμίζεις
    ότι το πρόσωπο του αξίζει την αγάπη σου
    κι όχι τα εμφανή ελαττώματά του
    και η μοιραία…συμπτωματολογία τους!

    Δανείζουμε τα προτερήματά μας
    προς χαρά του πλησιέστερου προς εμάς
    δεν ξεπουλάμε όμως τις αξίες μας’

    προσφέρουμε τα ανθρωπίνως δυνατά
    και παρακαλούμε μαζί τον Κύριο
    για τα δυνατότερα
    και απίθανα..
    έτσι ώστε εύλογα,
    τη ελπίδι χαίροντες,
    τη προσευχή προσκαρτερούντες,
    να φτάσουμε
    στο ύστατο αμήν.
    Αμήν.

    Σχολιάστε
  • Αύγουστος 31, 2016, 12:15 μμ
    Permalink

    στα λογια πολλα ατομα τα καταφερνουν….

    στις πραξεις ομως?

    Σχολιάστε

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Τὸ σπουδαῖο εἶναι νὰ μποῦμε στὴν Ἐκκλησία. Νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τοὺς συνανθρώπους μας, μὲ τὶς χαρὲς καὶ τὶς λῦπες ὅλων. Νὰ τοὺς νιώθουμε δικούς μας, νὰ προσευχόμαστε γιὰ ὅλους, νὰ πονᾶμε γιὰ τὴν σωτηρία τους, νὰ ξεχνᾶμε τοὺς ἑαυτούς μας. Νὰ κάνομε τὸ πᾶν γι᾿ αὐτούς, ὅπως ὁ Χριστὸς γιὰ μᾶς. Μέσα στὴν Ἐκκλησία γινόμαστε ἕνα μὲ κάθε δυστυχισμένο καὶ πονεμένο κι ἁμαρτωλό. Κανεὶς δὲν πρέπει νὰ θέλει νὰ σωθεῖ μόνος του, χωρὶς νὰ σωθοῦν καὶ οἱ ἄλλοι. Εἶναι λάθος νὰ προσεύχεται κανεὶς γιὰ τὸν ἑαυτό του, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ ἴδιος. Τοὺς ἄλλους πρέπει νὰ ἀγαπᾶμε καὶ νὰ προσευχόμαστε νὰ μὴ χαθεῖ κανείς· νὰ μποῦν ὅλοι στὴν Ἐκκλησία. Αὐτὸ ἔχει ἀξία. Καὶ μ᾿ αὐτὴ τὴν ἐπιθυμία πρέπει νὰ φύγει κανεὶς ἀπ᾿ τὸν κόσμο, γιὰ νὰ πάει στὸ μοναστήρι ἢ στὴν ἔρημο.
    - Γέροντας Πορφύριος
  • Αρέσει σε %d bloggers: