jump to navigation

Εξομολόγηση για παιδιά (νέο βιβλίο) Ιούλιος 23, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Ενδιαφέρουσα νεά έκδοση η οποία αφορά στο μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως και απευθύνεται στα παιδιά.

Η εξομολόγηση, ως ”διάγνωση”, προβάλλεται στο συγκεκριμένο παιδικό ανάγνωσμα όχι με την έννοια της τυποποίησης ή της απαρίθμησης των λαθών, που υποδεικνύονται στο παιδί από μια κατεστημένη πραγματικότητα, αλλά, ως ικανότητα αναγνώρισης του λάθους, πέρα από κάθε εγωιστική αφετηρία. Η επίγνωση ,πως δεν είμαστε τέλειοι και πως ο αιώνιος προορισμός μας στο ”ευ ζην και στο ευ πράττειν της ματαιότητος μας” είναι η συγχώρηση. Ο συγγραφέας ιερέας ο ίδιος και πατέρας ενός μικρού παιδιού προβάλλει τον ”ηρωισμό” μέσα από την εξομολόγηση- καταργεί τις φοβίες των ”πλανεμένων” – κάνει τα πράγματα ”υπαρκτά”- χωρίς να λησμονεί την προτροπή της λειτουργικής πράξης ”μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε”.

Είναι μια απλή προσέγγιση, στο ουσιαστικό και απόλυτα καθοριστικό για τη ζωή του κάθε παιδιού, αυτό μυστήριο. Σήμερα που όλα τα σταθερά σημεία αναφοράς και οι θεσμοί για ποικίλους λόγους κλονίζονται, το να μάθουμε στα παιδιά μας από τη μικρή τους ηλικία να ακουμπούν την ψυχή τους στο Θεό είναι δώρο πολύτιμο και αναλλοίωτο απέναντι σε κάθε επερχόμενο κλυδωνισμό.

Συγγραφέας: π. Γεώργιος Χριστοδούλου

Εικονογράφηση: Γερόντισσα Ανθίμη, Ηγουμένη Ιεράς Μονής Αγ. Σπυρίδωνος Προμυρίου Πηλίου

Δείτε σχετικό αφιέρωμα της ΕΡΤ3 για το βιβλίο, καθώς και για ενδιαφέρουσες άλλες δραστηριότητες για τη νεότητα:

Πλήρες άρθρο: Παιδικό Ορθόδοξο Βιβλίο

Περισσότερες πληροφορίες:

 

Πνευματικές Συμβουλές γιά τήν Ἐξομολόγηση στίς Μεγάλες Ἑορτές Μάρτιος 30, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Οι πιο πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν τον λόγο του Θεού, άλλοι τον ακούνε με ευχαρίστηση όμως δεν υπακούνε δηλαδή δεν περνάνε στην εφαρμογή αυτών που ακούσανε. Υπάρχουν τέλος και κάποιοι που ακούνε και υπακούνε στον λόγο του Θεού, κάνουμε στα μέτρα του δυνατού μια φιλότιμη προσπάθεια.

Οι πρώτοι είναι για λύπηση, οι δεύτεροι ενώ έχουνε διάθεση δεν έχουνε το σθένος και την αποφασιστικότητα που χρειάζεται να ζήσεις αληθινά και έτσι δεν καταφέρνουν τίποτα, οι τελευταίοι είναι μακάριοι διότι κατάφεραν να κλείσουν τα αυτιά τους στις σειρήνες του κόσμου τούτου και δώσανε την καρδιά τους στον Χριστό χωρίς συμβιβασμούς και δικαιολογίες.

Δεν αρκεί αδελφοί μου η πίστη μας στον Χριστό εάν δεν συνοδεύεται με έργα. «Η πίστις, ἐὰν μὴ ἔργα ἔχῃ, νεκρά ἐστι καθ’ ἑαυτήν»(Ιακ.2,17).

Κατ’αρχήν λοιπόν πρέπει να γνωρίζουμε τον λόγο του Θεού ώστε να πιστεύουμε ορθά και έπειτα να περάσουμε στην υπακοή αυτών που ακούσαμε και μάθαμε. Δεν είναι το θέμα να γνωρίζουμε για την νηστεία αλλά να νηστεύουμε, δεν είναι το θέμα απλά να γνωρίζουμε για τον εκκλησιασμό αλλά να εκκλησιαζόμαστε, δεν είναι το θέμα να γνωρίζουμε περί αγάπης και συγχώρεσης αλλά να αγαπούμε και να συγχωρούμε. Το να ξέρω ότι η πορνεία, η γαστριμαργεία, η μνησικακία, το ψέμμα, η κλεψιά είναι αμαρτίες δεν με ωφελεί εάν τις διαπράττω· αντιθέτως θα δώσω και μεγαλύτερο λόγο στον Θεό διότι ενώ τα γνώριζα δεν εφάρμοζα στην ζωή μου τον λόγο του.

Συμβουλές για την Εξομολόγηση

Πολλές φορες μας αρέσει να κρυβόμαστε πίσω από δικαιολογίες. «Δεν το ήθελα αλλά το έκανα επειδη…». Καλέ μου άνθρωπε, το ήθελες και το έκανες αλλιώς δεν θα το έκανες. Το ήθελες και αμάρτησες, το ήθελες και παράκουσες τον λόγο του Θεού, το θέλεις και παραμένεις μέσα στα πάθη σου. Εύκολα αναφέρουμε πτώσεις μας και κολλάμε από πίσω τους δικαιολογίες.Έτσι λοιπόν όπως ήθελες και αμάρτησες τώρα με τη Χάρη του Θεού έλα στα συγκαλά σου και θέλησε να μετανοήσεις πραγματικά.

Το πρώτο έργο της πίστης μας στον Χριστό είναι η μετάνοια, η ανάληψη των ευθυνών μας χωρίς να μπλέκουμε τους άλλους (που ίσως ευθύνονται κι αυτοί). Ο λόγος του Θεού είναι καταγεγραμμένος μέσα στην Αγία Γραφή και έχει ερμηνευτεί από τους Θεοφόρους Πατέρες μας. Νομίζω όλοι μας άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο γνωρίζουμε αυτό που θέλει ο Θεός, ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος (το γνωρίζουμε και από την συνείδησή μας). Καλούμαστε λοιπόν με ανδρείο φρόνημα ν’αγωνιστούμε ώστε να ζήσουμε όπως θέλει ο Θεός. Αυτό όμως δεν θα γίνει με μιζέρια και ηττοπάθεια. Πολλοί χριστιανοί πριν καν προσπαθήσουν λένε «δεν θα τα καταφέρω». Μα, καλέ μου άνθρωπε, δεν θα τα καταφέρεις εσύ· όμως θα κάνεις την προσπάθειά σου με πίστη -με εμπιστοσύνη- στον Θεό, ο οποίος θα ευλογήσει αυτήν την προσπάθεια για να προοδεύσεις πνευματικά. Δεν είναι το ζητούμενο να βγούμε πρώτοι στον αγώνα τον πνευματικό (γιατί έχουμε κι αυτήν την πνευματική φαντασίωση) αλλά να συμμετάσχουμε ενεργά στον αγώνα αυτόν κι ας βγούμε και τελευταίοι.

Το να πάμε να εξομολογούμαστε τις πτώσεις μας χωρίς δικαιολογίες είναι μακάριο, όμως η εξομολόγηση πρέπει να είναι αρχή για έναν αγώνα κατά του εγωισμού και των παθών μας διότι εάν εύκολα ξαναπέφτουμε στις εξομολογούμενες αμαρτίες μας αυτό δείχνει ότι δεν είμαστε αποφασισμένοι να ζήσουμε Αληθινά, ότι δεν είμαστε αποφασισμένοι να ζήσουμε όπως θέλει ο Θεός, δεν έχουμε μετάνοια· ουσιαστικά δείχνει ότι η πίστη μας είναι ατελής και προβληματική.

Αυτά τ’ αναφέρουμε όχι προς απογοήτευση αλλά προς προβληματισμό όλων μας ώστε επιτέλους να πάρουμε γεναίες αποφάσεις στην ζωή μας· ν’ απαρνηθούμε το εγώ μας, να σηκώσουμε τον σταυρό μας και να ακολουθήσουμε τον Χριστό όχι στον δρόμο του Γολγοθά -διότι ο Γολγοθάς δεν είναι ο προορισμός μας- αλλά στην Ανάστασή μας.

Μετάνοια και Εξομολόγηση

Για να βιώσεις τις Άγιες αυτές ημέρες βασική προϋπόθεση είναι μέσα σου να πάρεις απόφαση αλλαγής και όχι απλά να πας να εξομολογηθείς. Διότι εάν δεν πήρες απόφαση να εφαρμόσεις τον λόγο του Θεού στην ζωή σου η εξομολόγησή σου θα σε κάνει απλά να νιώσεις συναισθηματικά καλά (και γ’αυτό μάλλον θα πεις κάποια προβλήματά σου και δεν θα ομολογήσεις τις αμαρτίες σου) και αυτό θα γίνει διότι δεν θα υπάρχει βαθιά μετάνοια από μέρους σου. Και γι’αυτό δεν γίνονται αντιληπτές οι αμαρτίες μας αλλά και το μέγεθος της ζημιάς που μας προξενούν.

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι απλά να πάμε στον πνευματικό μας και να εξομολογηθούμε -εθιμοτυπικά, λόγω των ημερών- όταν η ίδια μας η ζωή είναι μια άρνηση του λόγου του Θεού και δεν είμαστε διατεθειμένοι να υπακούσουμε στην Αλήθεια της Εκκλησίας μας φέρνοντας πάντα δικαιολογίες για την ανυπακοή μας και την συστηματική καταπάτηση των εντολών του Θεού.

π. Παῦλος Παπαδόπουλος (FB)

Παπα-Φώτης, ο Ιερέας που Εξομολογούσε τις Ιερόδουλες Ιούλιος 12, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 2Σχόλια

Ο παπα-Φώτης ο Λαυρεώτης, ο κληρικός από τη Μυτιλήνη με τα φθαρμένα παπούτσια και το τριμμένο ράσο, έμπαινε ακόμα και στους οίκους ανοχής για να μιλήσει στις γυναίκες για τη μετάνοια και τη σωτηρία της ψυχής.

Ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει σε μια ομιλία του με τίτλο «Στο Σταυρό και στο ληστή» τα εξής: «Και όταν έβαλε, ο Κύριος, τελώνες και πόρνες στη βασιλεία των ουρανών, δεν το έκανε γιατί ήθελε να την περιφρονήσει, αλλά περισσότερο την τιμούσε, αποδεικνύοντας ότι τέτοιος είναι ο Κύριος της βασιλείας των ουρανών, που κάνει και πόρνες και τελώνες τόσο εκλεκτούς, ώστε ν’ αποδειχθούν άξιοι για την τιμή και την ευεργεσία αυτή». Συνεχίζει, μάλιστα, στην ίδια ομιλία να μας λέει: «Οπως δηλαδή θαυμάζουμε πάρα πολύ έναν ιατρό τότε, όταν τον δούμε να θεραπεύει και να επαναφέρει την υγεία σ’ ανθρώπους που έπασχαν από ανίατες ασθένειες, έτσι είναι δίκαιο να θαυμάζουμε και τον Χριστό, όταν θεραπεύει ανίατα τραύματα, όταν ξαναδίνει σε τελώνη και πόρνη τόση υγεία, ώστε ν’ αποδειχθούν άξιοι για τη βασιλεία των ουρανών».

Προϋπόθεση για όποια μεγάλη αλλαγή στη ζωή μας είναι η μετάνοια, ποιος όμως θα μιλήσει στους τελώνες και στις πόρνες του καιρού μας γι’ αυτή, χωρίς να προσκρούει στην κοινωνική κριτική για τα χρηστά ήθη; Κι όμως, υπήρξε ένας ιερέας του καιρού μας, ο οποίος μπροστά στη διδασκαλία του Χριστού φαίνεται να αγνοούσε παντελώς το πολιτικά ορθό. Πρόκειται για τον παπα-Φώτη Λαυρεώτη, εκείνον τον κουρελή, ξυπόλυτο παπά από τη Λέσβο, γνωστό και ως παπα-Σαρδέλλη, ο οποίος κοιμήθηκε στις 3 Μαρτίου του 2010.

ΡΑΚΕΝΔΥΤΟΣ
Γεννηθείς στα Πάμφιλα στις 5 Ιανουαρίου του 1913 από τη Μαρία και τον Δημήτριο Σαρδέλλη, ο παπα-Φώτης με την καθαρή ματιά, βαδίζοντας σκυφτός, ρακένδυτος, φορώντας ένα παλιό τριμμένο ράσο, πολυκαιρισμένα φθαρμένα παπούτσια, σχεδόν ξυπόλυτος ακόμα και το καταχείμωνο, οδοιπορούσε επιθυμώντας να οδηγήσει τους ανθρώπους, εικόνες Θεού, στη σωτηρία, ανεβαίνοντας και εκείνος τον γολγοθά του· αναζητώντας πάντοτε κάποιο προσκύνημα, τελώντας τη λειτουργία σε κάποιον αγαπημένο ναό του που ευλαβείτο.
(περισσότερα…)

Η Εξομολόγηση του Τραπεζίτη Αύγουστος 13, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Αταξινόμητα , 1 comment so far

Ένας τραπεζικός πηγαίνει να εξομολογηθεί σε έναν ναό. Ένα μεγάλο κρίμα βαραίνει την ψυχή του και τη ζωή του… Συγκινητική ταινία μικρού μήκους από την Ρωσία.

Ψυχιατρείο και Ορθόδοξη Εξομολόγηση Ιούλιος 28, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 2Σχόλια

exomologhsh

Τα ψυχιατρεία θα ήταν άδεια, αν οι χριστιανοί εξομολογούντο ορθόδοξα (Γέροντας Παΐσιος)

Ακούστε. Τα ψυχιατρεία θα ήταν άδεια, αν οι χριστιανοί εξομολογούντο ορθόδοξα, καθαρά, με ειλικρίνεια, ταπείνωση και υπακοή, σε διακριτικό Πνευματικό, ας είναι και λίγο αυστηρός. Και μετά να κοινωνούν αξίως. Τότε κανείς δεν θα είχε άγχος, προβλήματα και μεγάλους πειρασμούς. Πρέπει να ξέρετε, ότι, όλα ξεκινούν από τον εγωϊσμό, την ανυπακοή και τους κακούς λογισμούς. Υπακοή είναι Ζωή, Παρακοή είναι Θάνατος.

Πηγή: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», τευχ. 62-63, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1995, σ. 38.

Ενοχή και Πνευματική Ζωή Ιούλιος 17, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment
texniki-antikatastasis-tis-eksegersis-me-tin-enoxi
Ερώτηση: Η έννοια της ενοχής τι ρόλο μπορεί να παίξει στην πνευματική ζωή; Στις μέρες μας πολλοί θα συμφωνούσαν με το ότι μόνο αρνητικό ρόλο διαδραματίζει. Δεν μπορεί να αφυπνίσει όμως τον άνθρωπο;
Εμείς λέμε στην εκκλησία, λένε και οι Πατέρες, ότι η ενοχή δεν είναι παράγοντας πνευματικής προόδου ας πούμε. Βέβαια, αν μιλήσουμε για τύψεις, για μία ενοχή η οποία παίζει έναν ρόλο αφυπνιστικό και με βάζει σε μια διαδικασία να αισθανθώ ότι κάτι έκανα λάθος, μπορούμε να τη δεχτούμε ώς ένα σημείο μέσα στη ζωή μας, με μία φυσιολογία, ας πούμε, ψυχολογική.
Αν όμως αυτό γίνεται με τρόπο παθολογικό, τότε κάτι τρέχει, κάτι δεν πάει καλά. Διότι σε βαθύτερη ανάγνωση νηπτική, βλέπουμε ότι η ενοχή είναι ουσιαστικά ένας θρήνος απέναντι στο εγώ μας. Δηλαδή δεν είναι ότι χάνω τον Θεό, χάνω τη σχέση μου, χάνω την εμπιστοσύνη μου, χαλάω την κοινωνία με ένα άλλο πρόσωπο, αλλά είναι τελικά το «πώς εγώ έπεσα σε αυτό το αμάρτημα; Πώς εγώ έπεσα τόσο χαμηλά; Πώς εγώ τελικά χάλασα αυτό που έφτιαχνα τόσο καιρό;».
Οπότε αυτού του είδους η ενοχή έχει να κάνει με το αυτοείδωλό μας, με τον ναρκισσιστικό καθρεφτισμό μας, γι΄αυτό και δεν οδηγεί τις περισσότερες φορές σε μετάνοια. Οδηγεί σε μια αποκατάσταση της εικόνας μου.
Μετανοώ δηλαδή και πάω μέσα από την ενοχή στην εξομολόγηση αλλά για να αποκαταστήσω τη δική μου εικόνα, να τα έχω καλά με τον εαυτό μου και να έχω ένα ατομικό ψυχολογικό ξαλάφρωμα.
Αλλά στην ουσία δεν αναζητώ το άλλο πρόσωπο, διότι αν ήταν αυτό, θα ήξερα ότι το άλλο πρόσωπο με αγαπάει όχι γιατί είμαι κάποιος, αλλά με αγαπάει γιατί Αυτός μόνο αγαπάει. Δεν με αγαπάει επειδή εγώ είμαι υπέροχος, είμαι φοβερός, αλλά επειδή η αγάπη του δεν έχει όρους, δεν έχει προϋποθέσεις, είναι αγάπη μανική που λέει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής. Με αγαπαέι το ίδιο στην αρετή μου, το ίδιο στην πτώση μου. Το ίδιο στις φωτεινές μου και το ίδιο στις σκοτεινές μου ημέρες. Οπότε, ας πούμε, αισθάνομαι ότι δεν σώζομαι επειδή είμαι κάποιος αλλά επειδή Κάποιος με αγαπάει.
Πηγή: Πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε ο π. Χαραλάμπος Παπαπαδόπουλος (παπα Λίβυος), στον ραδιοφωνικό σταθμό Πειραϊκή Εκκλησία, στην εκπομπή της κ. Χατζή Σοφίας)
Αναδημοσίευση από: π.Λίβυος
Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Ομιλία Περι Μετανοίας & Εξομολογήσεως Μάιος 30, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment YouTube Preview Image

Γέροντας Εφραίμ της Iεράς Σκήτεως Aποστόλου Aνδρέου και Μεγάλου Αντωνίου Αγίου Όρους.

Ευχαριστίες στον Κωνσταντίνο Κ.

Η μετάνοια της Ζαμφίρας της τσιγγάνας Νοέμβριος 18, 2013

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 2Σχόλια

Εδώ και επτά χρόνια είμαι ιερέας στο παρεκκλήσι των φυλακών Προύνκου στο Κίσιβο (σ.σ.Δημοκρατία της Μολδαβίας). Επειδή παράλληλα υπηρετώ και στην ενορία μου κάνω εκεί ακολουθίες τις Τετάρτες και τις Παρασκευές. Με βοηθούν κάποιοι κρατούμενοι ως εθελοντές.Ένα από τα καθήκοντά τους είναι να προετοιμάσουν τους κρατουμένους που θα συμμετάσχουν στην Ακολουθία της επομένης ημέρας δινοντάς τους να διαβάσουν είτε το Ωρολόγιο είτε κάποιο από τα βιβλία που έχουμε στην μικρή μας βιβλιοθήκη.

Θέλω όμως να σας διηγηθώ κάτι που συνέβη το φθινόπωρο του 2008.

Οι φυλακές Προύνκου.είναι οι μοναδικές φυλακές-νοσοκομείο στο οποίο βρίσκονται και άντρες και γυναίκες. Σε ένα κελί του χειρουργικού τμήματος βρισκόνταν και η Ζαμφίρα η τσιγγάνα. Όταν ένας από τους εθελοντές πήγε στο κελί για να ρωτήσει ποιός θα συμμετείχε στην ακολουθία της επομένης ημέρας η Ζαμφίρα του είπε: «Εγώ θα έρθω αλλά δεν έχω ανάγκη τα βιβλία σου». Η Ζαμφίρα ήταν περίπου 36 ετών, όμορφή και απ’όσα είχα καταλάβει ”ελαφρών ηθών”.Ήταν στην φυλακή από τα δεκαέξι της χρόνια επειδή είχε σκοτώσει το παιδί της αλλά και γιά άλλα σοβαρά παραπτώματα.

Την επομένη λοιπόν η Ζαμφίρα ήρθε στην ακολουθία στο παρεκκλήσι. Την ημέρα εκείνη διαβάσαμε τον Ικετήριο κανόνα προς τον Ιησού Χριστό,την Παράκληση της Παναγίας και τον κανόνα της Θείας Μεταλήψεως. Η Ζαμφίρα όμως στο πίσω μέρος του ναού απαντούσε σε κάθε προσευχή κοροιδευτικά και έκανε άσχημες χειρονομίες. Φυσικά ενοχλούσε και εμένα αλλά και τους άλλους κρατουμένους οι οποίοι ήταν περίπου 35, άνδρες και γυναίκες. Κανείς δεν τολμούσε να της κάνει παρατήρηση επειδή είχε ένα κάποιο ”κύρος”στον υπόκοσμο. Παρότι ήταν 36 ετών ήταν ψηλά στην ιεραρχία κάτι που όλοι οι κρατούμενοι σέβονταν απολύτως.Έδωσε ολόκληρη παράσταση και κάποιους τους διασκέδαζε με τα αστεία της. Την άφησα ήσυχη,μόνο την ρώτησα:

«Πώς σε λένε»; «Ζαμφίρα»μου απάντησε.Της είπα να ησυχάσει. «Καλά»μου απάντησε αυτή,συνέχισε όμως τα ίδια.

Μετά την ακολουθία τους εξομολόγησα όλους. Σε μια γυναίκα – η οποία ζούσε στο ίδιο κελί με την Ζαμφίρα – είπα: «Δε μπορώ να σε κοινωνήσω τώρα. Θα κάνεις τον κανόνα που θα σου δώσω και θα έρθεις σε δύο εβδομάδες να κοινωνήσεις». Μόνο η Ζαμφίρα δεν εξομολογήθηκε.

Τότε την ρώτησα: «Εσυ θα εξομολογηθείς;

-Όχι δεν θα εξομολογηθώ, γιατί αν θα εξομολογηθώ θα σου πέσουν οι τρίχες από την μύτη.(σ.σ.αργκώ των φυλακισμένων).

-Τότε γιατί ήρθες στην εκκλησία αφού ούτε εξομολογείσαι, ούτε προσεύχεσαι, ούτε ακούς την ακολουθία.Ήρθες για βόλτα;

-Όχι ήρθα για να δω πόσο όμορφος είσαι.

Σε όλα απαντούσε πολύ απότομα. Τότε είπα : «Ας γίνει το θέλημα του Κυρίου»

Μετά από δύο εβδομάδες έστειλα έναν εθελοντή στην γυναικα στην οποία είχα βάλει κανόνα και η οποία έμενε στο ίδιο κελί με την Ζαμφίρα, για να της θυμίσει ότι θα κοινωνήσει και να ετοιμαστεί. Πάει ο εθελοντής στο κελί και της λεει «Ο ιερέας είπε πως επειδή αύριο θα κοινωνήσετε να ετοιμαστείτε και να διαβάσετε την προσευχή προ της Θείας Μεταλήψεως» Της έδωσε ένα Ωρολόγιο και αμέσως πετάχτηκε η Ζαμφίρα,

-«Θέλω και εγώ να πάω αύριο στην εκκλησία.

-«Όχι δεν θα πας επειδή δεν κάθεσαι ήσυχη» της είπε ο εθελοντής.

-«Σε παρακαλώ, θέλω να πάω» επέμενε η Ζαμφίρα. «Δώσε μου ένα βιβλίο να διαβάσω».

Της έδωσε το Ψαλτήρι. Δεν ξέρω τι διάβασε και πόσο διάβασε αλλά την επόμενη ημέρα ήρθε και με βρήκε μια συγκρατούμενή της και μου είπε:

«Πάτερ η Ζαμφίρα δεν είναι καλά στο μυαλό της»

-«Δηλαδή,τι θέλεις να πεις»; ρώτησα εγώ.

-«Όλη νύχτα έκλαιγε. Διάβαζε και έκλαιγε. Δεν ξέρω τι διάβασε αλλά έκλαιγε πάρα πολύ.

Αφού τους εξομολόγησα όλους πήγα στην Ζαμφίρα.Ήταν γονατισμένη σε μια γωνία.Φαινόνταν κλαμμένη. Δεν έλεγε τίποτα.

-«Θέλεις να εξομολογηθείς;

-«Ναι πάτερ θα εξομολογηθώ, αλλά δεν θα εξομολογηθώ όπως όλοι οι άλλοι.

-«Πες μου πώς θέλεις».

-«Θέλω να εξομολογηθώ με δυνατή φωνή,μπροστά σε όλους.»

Και όπως στεκόμουν εγώ με το πρόσωπο προς την εικόνα του Χριστού, γύρισε προς τους άλλους κρατουμένους και άρχισε να εξομολογείται δημόσια!

Η εξομολόγηση κράτησε 45 λεπτά. Σε κάθε αμαρτία έκλαιγε, έκανε μια μετάνοια και έλεγε: «Παρακαλώ συγχωρέστε με». Αφού τελείωσε σκέφτηκα. ”Να την κοινωνήσω”; Σύμφωνα με τους κανόνες του Αγίου Βασιλείου έπρεπε να μην της επιτρέψω να κοινωνήσει για τριακόσια χρόνια με τόσο βαριές αμαρτίες που είχε κάνει.

Αυτό που κατάφερα να μάθω ήταν πως η γιαγιά της την είχε βαπτίσει όταν ήταν μικρή αλλά ποτέ δεν είχε κοινωνήσει. Συνεπώς θα ήταν η πρώτη φορά.

Δεν είχε φάει τίποτα εκείνο το πρωινό. Σκεφτόμουν τι θα έκανε ο Χριστός μετά από μια τέτοια εξομολόγηση προσευχόμενος ως εξής: «Κύριε εαν την κοινωνώ αναξίως παίρνω εγώ επάνω μου αυτήν την αμαρτία». Την κοινώνησα.Μετά την Θεία Κοινωνία έλαμπε από χαρά και έψελνε ”Αλληλούια”. Βρισκόνταν σε μια τέτοια κατάσταση χαράς που σπάνια συναντάς και σε χριστιανούς που ζουν ελευθεροί στον κόσμο.

Το βράδυ μου τηλεφώνησε ένας φύλακας: «Πάτερ,η Ζαμφίρα πέθανε»μου λέει»!

Στις 9 το βράδυ έφτασα στην φυλακή και ρώτησα μια φυλακισμένη που είχε κοινωνήσει μαζί της,τι συνέβη και μου είπε:

«Πάτερ, ήταν πολύ χαρούμενη που κοινώνησε. Από το πρωί προσευχόνταν στο Θεό, μου μιλούσε για το Θεό, για την μετάνοια, για την πίστη και την αγάπη και έκλαιγε για τις αμαρτίες της. Κατά της οκτώ το βράδυ μου λέει: «Δεν αισθάνομαι καλά,κάτι έχω».

Πήγε στο μπάνιο, πλύθηκε,έβαλε τα πιο καλά της ρούχα και είπε: «Εγώ θα πεθάνω τώρα, δώστε μου ένα κερί» (σ.σ.Σε άλλες ορθόδοξες χώρες όταν κάποιος ξεψυχάει πάντα κρατούν δίπλα του ένα αναμμένο κερί). Της έφεραν το κερί, γύρισε το κεφάλι της προς τον τοίχο και πέθανε!

Την επομένη ημέρα οι γιατροί έκαναν συμβούλιο.Έπρεπε να χειρουργηθεί για κοίλη αλλά δεν έβρισκαν μια αιτία για τον ξαφνικό θάνατό της. Εγώ πιστεύω πως ο Θεός περιμένει τον καθένα να επιστρέψει κοντά Του και όταν αυτό γίνει και είναι καθαρός τότε ο Θεός κρίνει εαν θα τον πάρει δίπλα Του

Ιερέας Βιορέλ Κοζοκάρου-Κίσιβο

Απόδοση στα ελληνικά π. Γεώργιος Κονισπολιάτης

Από το περιοδικό ”Familia Ortodoxa” τεύχος 39 Απρίλιος 2012

Πηγή: Ομοθυμαδόν

Ευχαριστίες στον Κωνσταντίνο Κ.

Περί εξομολόγησης, Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος Φεβρουάριος 22, 2013

Posted by Παναγιώτα in : Γενικά, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Ομιλίες / Ηχογραφήσεις, Ομιλίες / Ηχογραφήσεις , 4Σχόλια

Περιληπτικά:
– Τι είναι εξομολόγηση;
– Η ευθύνη του πνευματικού
– Ο ιερέας οφείλει να είναι προσευχόμενος και όχι σκεπτόμενος
– Ζητούμενα σ’ έναν πνευματικό
– Ο καλός πνευματικός είναι αυτός που φέρνει ο Θεός μπροστά μας, όχι αυτός που επιλέγουμε με δικά μας κριτήρια
– Η έννοια της υπακοής στην εξομολόγηση

Περί εξομολόγησης - +Μεσογαίας Νικόλαος

Πηγή: Παντοκράτορας

Ιεραποστολή στο Ταξί Οκτώβριος 10, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Photography is the Art of Being Prepared to Be Lucky

Ακολουθεί μία διδακτικὴ ἱστορία ἀπὸ τὴ μοναχὴ Πορφυρία, τὴν πρώην ὁδηγὸ τάξι

Ἐννέα ἡ ὥρα τὸ βράδυ, βρίσκομαι στὴν πλατεία Παγκρατίου. Ἕνα παιδὶ γύρω στὰ 17 μὲ σταματάει.
–Καλησπέρα, στὰ Village.
Ἀπὸ τὸ ραδιόφωνο τοῦ αὐτοκινήτου ἔχει ἀρχίσει τὸ ἀπόδειπνο. Τὸ παιδί, ποὺ κάθισε δίπλα μου, μοῦ λέει:
– Δὲν βγάζεις τὸν παπά, νὰ βάλεις τραγούδια;
– Γιατί, ἀγόρι μου, δὲν σοὺ ἀρέσει ἡ ἀκολουθία;
– Ἡ ἀκολουθία δὲν μὲ νοιάζει… Τοὺς παπάδες δὲν θέλω νὰ ἀκούω.
– Γιατί, τί σου ἔκαναν οἱ παπάδες;
– Ἐμένα τίποτε… Ὁ πατέρας μου τοὺς βρίζει, γι’ αὐτὸ δὲν τοὺς θέλω.
– Ὁ πατέρας σου γιατί τοὺς βρίζει;
– Δὲν ξέρω.
– Ἔχεις πάει ποτέ σου στὴν Ἐκκλησία;
– Ὄχι! Ποτέ!
– Καλά, στὴν Ἀνάσταση δὲν πάτε; Τὰ…. Χριστούγεννα δὲν πάτε;
– Ὄχι!

– Σὲ γάμους, σὲ βαφτίσια, πάτε;
– Ναί, πᾶμε.
– Ἡ μανούλα σου δὲν σοὺ ἔχει μιλήσει γιὰ τὸν Θεό;
– Ὄχι!
– Οὔτε τὸ σταυρό σου κάνεις;
– Ὄχι!
Χριστέ μου, δὲν εἶναι δυνατόν!
– Ἀγόρι μου γλυκό, στὸ σχολεῖο θρησκευτικὰ δὲν κάνετε;
– Ἐ, κάνουμε κάτι λίγο.
– Ἄκουσε νὰ σοὺ πῶ, ἀγόρι μου, ὁ Θεὸς εἶναι ἡ ζωή, ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ παπὰς εἶναι γιὰ νὰ μᾶς μεταφέρει τὰ λόγια του Θεοῦ. Χωρὶς τὸν Θεὸ εἴμαστε νεκροί!
– Νεκροί;
– Ναί! Χωρὶς Θεὸ εἴμαστε πνευματικὰ νεκροί. Στὸ σπίτι σᾶς εἶστε εὐτυχισμένοι, οἱ γονεῖς σου εἶναι ἀγαπημένοι;
– Μμ!! ὄχι.
– Γιατί; Τί συμβαίνει;
– Ὁ πατέρας μου εἶναι νευρικός, ὅλο μαλώνει μὲ τὴν μάννα μου καὶ μέ μας. Ὅλα του φταῖνε.
– Βλέπεις πῶς μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ εἴμαστε δυστυχισμένοι; Ἐνῶ, ὅταν εἴμαστε κοντά Του, εἴμαστε χαρούμενοι καὶ ἤρεμοι, δὲν νευριάζουμε, ξέρουμε νὰ συγχωροῦμε, εἴμαστε γεμάτοι ἀπὸ ἀγάπη. Ἐσὺ θὰ ἤθελες, ὅταν θὰ μεγαλώσεις καὶ παντρευτεῖς, νὰ κάνεις οἰκογένεια σὰν καὶ αὐτὴ ποῦ ζεῖς;
– Ὄχι, γιατί δὲν μ’ ἀρέσει.
– Γιὰ νὰ κάνεις καλύτερη οἰκογένεια, πρέπει νὰ πλησιάσεις τὸν Θεό.
– Πῶς θὰ τὸν πλησιάσω;
– Νά, θὰ σὲ πάω τώρα νὰ μιλήσεις μὲ ἕναν παπά, ὅπως τοὺς λὲς ἐσύ. Πᾶμε;
– Ὄχι, ὄχι, δὲν θέλω!
– Σὲ παρακαλῶ, σὲ ἱκετεύω, τοῦ εἶπα πολὺ γλυκά, πολὺ τρυφερά. Πήγαινε μόνο μία φορὰ καὶ μὴν ξαναπᾶς ποτέ σου, σὲ παρακαλῶ. Καὶ ἐγὼ θὰ ἔρθω μαζί σου καὶ ὕστερα θὰ σὲ πάω στὰ, VILLAGE, χωρὶς χρήματα.
Αὐτὸ τοῦ ἄρεσε καὶ μοῦ λέει:
– Τὸ λόγο σου;
– Τὸ λόγο μου!
Βιαζόμουν νὰ προλάβω, πρὶν φύγει ὁ ἱερέας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Εὐτυχῶς πρόλαβα. Τὸ παλληκάρι μπῆκε γιὰ ἐξομολόγηση. Ὅταν μετὰ ἀπὸ μισῆ ὥρα βγῆκε, ἦταν τόσο ἀλλαγμένος, ποὺ μὲ εὐχαρίστησε καὶ μοῦ εἶπε: «Ὡραῖος αὐτὸς ὁ παπάς, θὰ ξανάρθω!»
Μετὰ τὸν πῆγα στὰ VILLAGE. ὅπως τοῦ εἶχα ὑποσχεθεῖ. Ἡ χαρά μου ἦταν ἀπερίγραπτη• τὸ παιδὶ ξεκινοῦσε μία νέα σωτήρια πορεία.

«Ταξιδεύοντας στὰ τείχη τῆς πόλης», Πορφυρίας Μοναχής, εκδ. «Παναγόπουλος Νεκτάριος».

Πηγή: evaggelismos