jump to navigation

Μια διαφορετική Άποψη για τη Σύγκρουση Πίστης και Αθεΐας (4/6) Μάρτιος 22, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Μέρος 40  « Το σημείο του θεού»

Τον Ιανουάριο του 1944 ο γάλλος ιατρός Alexis Carrel έγραψε ένα δοκίμιο περί προσευχής και τα θεραπευτικά αποτελέσματά της από ιατρικής απόψεως . Στο δοκίμιο αυτό αναφέρει ότι ο άνθρωπος εκτός από τις πέντε αισθήσεις του έχει και μία έκτη την «αίσθηση του Ιερού» ή το «θρησκευτικό αισθητήριο».

Με τον όρο αυτόν ο Carrel εννοεί «το σύνολο των συνειδητών ή μη αισθημάτων, με τα οποία ο άνθρωπος γνωρίζει ή απλώς αισθάνεται την ύπαρξη ενός κόσμου Iερού, πάνω από τον δικό του κόσμο». Εάν μία από τις αισθήσεις του δεν λειτουργεί καλά ή είναι ατροφική ο άνθρωπος δεν έχει την πλήρη αίσθηση του κόσμου και της ζωής όπως την έχει ένας άλλος που λειτουργούν όλες οι αισθήσεις του κανονικά. Μια τέτοια αναπηρία δεν του επιτρέπει να είναι ένα υγειές στοιχείο της κοινωνίας  Αυτό ισχύει και για την έκτη αίσθηση του ιερού η οποία σαν βιολογική λειτουργία εξαρτάται  από την ίδια την κατασκευή του ανθρωπίνου σώματος.

Προεκτείνοντας τη ιδέα αυτή του Carrel και θεωρώντας ότι οι άλλες πέντε αισθήσεις έχουν αντίστοιχα κέντρα στον εγκέφαλο θα πρέπει και το θρησκευτικό αισθητήριο να έχει και αυτό το κέντρο του. Πράγματι, σε ένα επιστημονικό συμπόσιο του 1997, της αμερικανικής εταιρίας Νευρολογίας ανακοινώθηκε για πρώτη φορά η εύρεση  ενός σημείου στον εγκέφαλο που παράγει προφανώς τα θρησκευτικά συναισθήματα το οποίο και ονόμασαν «σημείο του Θεού». Η ανακάλυψη αυτή προφανώς δικαιώνει τον Carrel ο οποίος πριν 43 χρόνια είχε προβλέψει, με καθαρά ιατρικούς όρους την ύπαρξη του αισθητηρίου του Ιερού. Προφανώς το σημείο αυτό στο εγκέφαλο λειτούργει σαν κεραία για να επικοινωνεί το πλάσμα με τον Δημιουργό του και αποτελεί τον συνδετικό κρίκο των βιολογικών οργάνων του εγκεφάλου με τον πνευματικό κόσμο.

Ας δούμε όμως το θέμα από την υλιστική άποψη. Αν θεωρήσουμε τη δαρβίνεια λογική ότι, η φύση και μέσω της εξελικτικής διαδικασίας δημιουργεί  και κρατά ότι είναι χρήσιμο, τότε η ύπαρξη του κέντρου του αισθητηρίου του ιερού είναι καθαρά επιλογή και δημιουργία της φύσεως. Αυτό σημαίνει ότι, η θρησκευτικότητα του ανθρώπου είναι μία θεμελιώδης βιολογική λειτουργία που επεκτείνεται όμως και πέρα από τη φυσική του υπόσταση στον πνευματικό κόσμο. Το σημαντικό είναι ότι το τελευταίο συμπέρασμα είναι απόρροια της υλιστικής άποψης και όχι της άποψης της Θρησκείας.

Η επιστημονική αυτή ανακάλυψη έγινε πρωτοσέλιδο σε πολλές εφημερίδες και προκάλεσε ευρύτατα σχόλια. Προκάλεσε όμως και ένα επικριτικό σχόλιο  από μερικούς συντηρητικούς χριστιανούς με επικεφαλής τον αντιεξελικτικιστή ηγέτη Phillip Johnson οι οποίοι αμφισβήτησαν το επιστημονικό αυτό αποτέλεσμα  με το αιτιολογικό ότι οι επιστήμονες που έκαναν αυτή την ανακοίνωση είναι υλιστές.

Π.Π

 

Μια διαφορετική Άποψη για τη Σύγκρουση Πίστης και Αθεΐας (3/6) Μάρτιος 15, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Μέρος 3 από 6: « Η Θεωρία της Εξελίξεως»

Ένα δεύτερο παράδειγμα αποτελεί η θεωρία της εξελίξεως που εμφανίστηκε από τον Δαρβίνο τον 190 αιώνα. Δεν θα ασχοληθούμε με την εγκυρότητα ή όχι της θεωρίας αυτής γιατί αυτό αποτελεί αντικείμενο έρευνας των βιολόγων. Εκείνο όμως που θα μας απασχολήσει είναι η ανάμιξη της θρησκείας στην εσωτερική αυτή υπόθεση της επιστήμης.

Πολλοί θρησκευόμενοι επιστήμονες στην προσπάθειά τους να υπερασπιστούν  τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις προσχώρησαν στο στρατόπεδο των αντιεξελικτικιστών γιατί πιστεύουν ότι η νέα θεωρία δεν συνάδει με το κείμενο της περιγραφής της δημιουργίας στην παλαιά Διαθήκη. Μια προσεκτική όμως δεύτερη ανάγνωση του σχετικού κειμένου της Βίβλου με ευρύτητα πνεύματος διαπιστώνουμε ότι μία εν σπέρματι εξελικτική διαδικασία είναι καταγεγραμμένη στο κείμενο. Ο υλικός Κόσμος  δεν δημιουργήθηκε συγχρόνως, αλλά σταδιακά από τα βασικότερα και ατελέστερα στα πλέον εξελιγμένα όπως ο άνθρωπος και όλα αυτά μέσα σε επτά ημέρες.

Σήμερα φυσικά όλοι δεχόμαστε την άποψη της επιστήμης ότι οι ημέρες της Δημιουργίας δεν έχουν καμία σχέση με τις ημέρες όπως τις εννοούμε σήμερα (24 ώρες) αλλά θεωρούνται μεγάλα χρονικά διαστήματα ίσως και εκατομμυρίων ετών. Και αυτό με την ευρύτητα της ερμηνείας του Κειμένου και γιατί όχι να μην μπορεί να δεχθεί το κείμενο αυτό ακόμη και συμβατότητα με την εξελικτική θεωρία υπό τη βασική  προϋπόθεση ότι, ο θεός ρυθμίζει την εξελικτική διαδικασία μέσω των φυσικών νόμων που ο ίδιος νομοθέτησε και όχι η φύση από μόνη της. Και ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης(ΡG 44, 148C) δέχεται μια εξελικτική πορεία στη φύση: «Καθάπερ διά βαθμών η φύσις, των της ζωής λέγω ιδιωμά­των, από των μικροτέρων επί το τέλειον ποιείται την άνοδον».

Η κατά γράμμα ερμηνεία του κειμένου της Δημιουργίας ή οι αυθαίρετες προεκτάσεις των εννοιών του οφείλονται σε προβλήματα στενότητας μυαλού και  δημιουργούν την εντύπωση ότι η θρησκεία και οι άνθρωποί της είναι πηγή σκοταδισμού, ακραίας  συντηρητικότητας και εχθρική προς την επιστήμη.

Κλείνοντας την παράγραφο αυτή θα ήθελα να διευκρινίσω ότι η μη απόρριψη της θεωρίας αυτής δεν σημαίνει και αποδοχή της. Η Θρησκεία θα πρέπει να μην εμπλέκεται σε επιστημονικές διαφωνίες, άσχετα αν οι άθεοι επιστήμονες εκμεταλλεύονται τις διαφωνίες αυτές για να στηρίξουν τα επιχειρήματά τους. Η Θρησκεία θα πρέπει να βρίσκεται πάντα σε ειλικρινή διάλογο με την επιστήμη.

Π.Π

Μια διαφορετική Άποψη για τη Σύγκρουση Πίστης και Αθεΐας (2/6) Μάρτιος 8, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Μέρος 2 από 6: «Και όμως η Γη γυρίζει»

Η θρησκεία και η επιστήμη μπορούν να θεωρηθούν σαν δύο παράλληλα επίπεδα τα οποία ουδέποτε τέμνονται και η κάθε μία έχει διαφορετικούς στόχους. Ο σκοπός της επιστήμης είναι η γνώση του υλικού Κόσμου, ενώ ο σκοπός της θρησκείας είναι η γνώση του Θεού και η μέθεξη του ανθρώπου με αυτόν.

Είναι γνωστόν ότι η επιστήμη αναπτύσσεται και καινούργιες επιστημονικές απόψεις  αντικαθιστούν τις παλαιές. Σε αυτές τις αλλαγές η  πλειονότητα των θρησκευόμενων ενίοτε και η επίσημη Εκκλησία παρουσιάζει αντιστάσεις και αρνείται να τις αποδεχθεί ή αργεί πολύ παρουσιάζοντας μία αδράνεια. Έτσι, η παλαιά επιστημονική άποψη θεωρείται από μερίδα θρησκευόμενων ότι είναι συμβατή με το βιβλίο <Γενεσις> της παλαιάς διαθήκης ενώ η νέα όχι.

Αυτό συμβαίνει λόγω της ανάγνωσης με «στενά όρια» αυτού του βιβλίου που δεν χωράει τίποτε άλλο εκτός από το παλαιό Κοσμοείδωλο. Σε περίπτωση που η νέα επιστημονική άποψη επικρατήσει τότε αυτή θεωρείται καταστροφική για τη θρησκεία που την παρουσιάζει αναξιόπιστη και για αυτό πρέπει να καταπολεμηθεί. Αντί λοιπόν να έχει η Πίστη σύμμαχο την επιστήμη την κάνει αντίπαλό της και αυτό με ευθύνη μερίδας θρησκευόμενων οι οποίοι, όπως και οι γέροντες αθηναίοι, διαβάζουν κατά γράμμα το χρησμό του μαντείου των Δελφών «Μόνο τα ξύλινα τείχη θα σας σώσουν»

Είναι γεγονός ότι η περιγραφή της δημιουργίας του Κόσμου στην παλαιά διαθήκη  περιέχει εν Σοφία δημιουργική ασάφεια. Το στοιχείο αυτό δίνει τη δυνατότητα, να χωρούν όλες οι επιστημονικές απόψεις που παρουσιάστηκαν από τη συγγραφή του Βιβλίου μέχρι σήμερα και αυτό  καθιστά την περιγραφή αυτή διαχρονικά έγκυρη.

Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί η μεταστροφή του επιστημονικού κοσμοειδώλου  του σχήματος της Γης (από επίπεδη επιφάνεια σε σφαίρα). Η επίσημη δυτική Εκκλησία είχε παραμείνει στο παλαιό Κοσμοείδωλο (επίπεδη Γη) γιατί νόμιζε πεισματικά ότι αυτό περιγράφει ακριβώς η Παλαιά Διαθήκη και όχι τίποτε άλλο. Και δεν έμεινε μέχρις εκεί αλλά προχώρησε, με την κοσμική δύναμη που είχε τότε, σε Ιερές Εξετάσεις δικάζοντας και καταδικάζοντας πολλούς ερευνητές (πχ Γαλιλαίος, και όμως η Γη γυρίζει). Σήμερα είναι γεγονός ότι η Γη είναι στρογγυλή και γυρίζει και αυτό το αποδέχεται πανηγυρικά όλη η ανθρωπότητα και φυσικά καθυστερημένα και η δυτική Εκκλησία αφού προκάλεσε μεγάλη ζημία στο Χριστιανικό κόσμο. Η ανατολική Εκκλησία δεν είχε ανάμιξη σε όλα αυτά γιατί εκείνη την εποχή είχε άλλα προβλήματα να επιλύσει (τουρκοκρατία) αλλά και από τη φύση της δίνει βάρος περισσότερο στην πνευματική εμβάθυνση παρά στη νομοτέλεια.

Παρόλο που πέρασαν πολλοί αιώνες από τότε οι μνήμες αυτής της κατάστασης παραμένουν ακόμη σε πολλούς επιστήμονες ζωντανές θεωρώντας ότι η οργανωμένη θρησκεία  αντιτάσσεται εκ των πραγμάτων στη διανοητική ελευθερία και την ελευθερία της αλήθειας πράγμα το οποίο δεν ισχύει. Στη Bίβλο ο Θεός προστάζει να γίνει κάτι και μετά αυτό γίνεται. Αλλά τι μεσολαβεί μεταξύ της προσταγής και της ενέργειας  και πώς η προσταγή υλοποιείται και σε πόσο χρόνο, αυτό είναι μυστικό του θεού Λόγου «Το μυστικώς προσταχθέν εν Λόγω» λέγει ο υμνωδός της Εκκλησίας. Εάν απαρνηθούμε αυτή τη μυστικότητα αναγκάζουμε τη Θρησκευτική άποψη σε υποχώρηση έναντι της επιστήμης. «O αληθής εραστής του Θεού ζητεί να τον δει, όχι όπως ο άνθρωπος μπορεί, αλλά όπως ο Θεός είναι» (Άγιος Γρηγόριος Νύσσης).

Π.Π

Μια διαφορετική Άποψη για τη Σύγκρουση Πίστης και Αθεΐας (1/6) Μάρτιος 2, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 4Σχόλια

Μέρος 1 από 6: «Γένεσις»

Η αθεΐα έχει βαθειά τις ρίζες της στην ανθρώπινη ιστορία, γιατί και αυτή είναι μία άλλη μορφή πίστης και μάλιστα με περισσότερα δόγματα από ότι η θρησκευτική. Βέβαια εμφανίστηκε μετά τη θρησκευτική πίστη σαν αντίδραση προς αυτήν και μεγεθύνεται με το χρόνο για διαφόρους λόγους που θα αναλυθούν αργότερα. Το σημείο της διαφωνίας τους είναι η ύπαρξη ή όχι ενός θεού δημιουργού των πάντων. Οι θρησκευόμενοι πιστεύουν σε ένα προσωπικό Θεό που έφτιαξε τον κόσμο και που οι άνθρωποι μπορούν να επικοινωνούν μαζί του και ο Θεός να ενδιαφέρεται για αυτούς και να επεμβαίνει στη ζωή τους. Από την άλλη πλευρά, οι άθεοι θεωρούν ότι, είτε δεν υπάρχει τέτοιος Θεός και ότι ολόκληρος ο Κόσμος φτιάχτηκε μόνος του, ή και αν υπάρχει δεν ασχολείται με τα ασήμαντα πλάσματα τους ανθρώπους που βρίσκονται σε μια στρογγυλή κουκίδα στο απέραντο Σύμπαν. Λειτουργεί μόνο νοησιαρχικά και ασχολείται με το να φτιάχνει και να διαλύει αστέρια  γαλαξίες σμήνη γαλαξιών και να μεριμνά για την καλή λειτουργία όλων αυτών.

Προφανώς, για τη σύγκρουση αυτή και οι δύο πλευρές επικαλούνται τη άποψη της επιστήμης η οποία  a priori δίνει ενδείξεις και όχι αποδείξεις για την ύπαρξη η όχι του Θεού.  Το παράξενο είναι ότι τα ίδια επιστημονικά δεδομένα τα χρησιμοποιούν ως επιχειρήματα και οι μεν και οι δε. Απλά δίνουν διαφορετική ερμηνεία για το καθένα από αυτά. Οι μεν ισχυρίζονται ότι ο θεός εν τη Σοφία του έφτιαξε τον Κόσμο με κορωνίδα τον άνθρωπο, οι δε, ότι με την ύλη και την ενέργεια εν τη σοφία αυτών των δύο και μέσω της εξελικτικής διαδικασίας δημιουργήθηκε ο Κόσμος και τελικά ο άνθρωπος. Δηλαδή, οι μεν αποδίδουν τη σοφία σε ένα Λογικό υπέρτατο Ον, οι δε στις άλογες οντότητες ύλη και ενέργεια.

Σημείο αντιπαράθεσης και των δύο κοσμοθεωριών είναι το πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης < Γένεσις>. Το βιβλίο αυτό, που γράφτηκε χιλιάδες χρόνια πριν, δεν έχει την έννοια επιστημονικού συγγράμματος. Απλώς περιγράφει απλοϊκά και με βάση τις γνώσεις της εποχής εκείνης τη δημιουργία του Κόσμου. Είναι θαυμαστό πάντως το γεγονός ότι η επιστήμη μέχρι στιγμής δεν το έχει διαψεύσει. Απεναντίας, έχει επιβεβαιώσει πολλά γεγονότα που αναφέρονται εκεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός της δημιουργίας πρώτα των ιχθύων και μετά των ζώων. Πράγματι η επιστήμη παραδέχεται σήμερα ότι η ζωή βγήκε από τη θάλασσα και αναπτύχθηκε στη ξηρά.

Παρόλα αυτά, η σύγκρουση μεταξύ πίστης και αθεΐας παραμένει ζωντανή με το πέρασμα των αιώνων. Έτσι οι άθεοι προσδοκούν νέες επιστημονικές ανακαλύψεις που να υποχρεώνουν τη Θρησκευτική άποψη σε συστηματική υποχώρηση, οι δε θρησκευόμενοι αμύνονται, με άλλες επιστημονικές απόψεις που κατά τη γνώμη τους είναι συμβατές με τη Βίβλο,

Τι ακριβώς συμβαίνει λοιπόν και διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση; Στη συνέχεια ( Μέρος 20 ) θα αναφερθεί  μία λανθασμένη εκτίμηση που  γίνεται από πλευράς θρησκευόμενων ανά τους αιώνες με αποτέλεσμα η σύγκρουση μεταξύ πίστης και αθεΐας να εξελίσσεται τελικά σε σύγκρουση μεταξύ πίστης και επιστήμης πράγμα που οδηγεί τελικά σε υποχώρηση της πρώτης γιατί επί υλικών θεμάτων το βάρος της αλήθειας πέφτει στην επιστήμη.

Π.Π

Το Μυστικό της Χαράς των Χριστουγέννων Δεκέμβριος 29, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

π.  Δημητρίου  Μπόκου

Προ­τοῦ ξη­με­ρώ­σει, νύ­χτα ἀ­κό­μη, ξύ­πνη­σε, κα­θὼς τὸ συ­νή­θι­ζε, ὁ γέ­ρο-Φι­λά­γριος. Ἄλ­λα­ξε φυ­τί­λι στὸ καν­τή­λι ποὺ τρε­μό­σβη­νε κι ἀ­νά­βον­τας δυὸ κε­ριὰ μπρὸς στὶς εἰ­κό­νες, δι­ά­βα­σε τὶς ἑ­ω­θι­νές του προ­σευ­χές, τὸ Με­σο­νυ­κτι­κὸ καὶ τὸν Ὄρ­θρο.

Ἔ­φεγ­γε γιὰ τὰ κα­λὰ ὅ­ταν τε­λεί­ω­σε. Τρά­βη­ξε τὸ ξύ­λι­νο πορ­τό­φυλ­λο ποὺ ἔ­κλει­νε τὸ ἄ­νοιγ­μα τῆς σπη­λιᾶς καὶ βγῆ­κε στὸν ἐ­ξώ­στη, ἕ­να φυ­σι­κὸ πλά­τω­μα τοῦ βρά­χου πά­νω ἀ­π’ τὸν γκρε­μό. Ἀ­πὸ χα­μη­λὰ ἀ­νέ­βαι­νε, μό­νι­μο τρα­γού­δι στ’ αὐ­τιά του, τὸ βου­η­τὸ τοῦ νε­ροῦ, κα­θὼς κυ­λοῦ­σε ὁρ­μη­τι­κὰ στὸ φα­ράγ­γι. Τὸ κα­λο­καί­ρι μό­νο ἡ­σύ­χα­ζε, γι­νό­ταν φλύ­α­ρο μουρ­μου­ρη­τό, μη­τρι­κὸ να­νού­ρι­σμα στὸν ὕ­πνο του.

Ἡ ἀ­να­το­λὴ ρό­δι­ζε στὸ βά­θος κι ἕ­να ὑ­πέ­ρο­χο σύ­νο­λο ἁ­πα­λῶν χρω­μα­τι­σμῶν ξε­χυ­νό­ταν τριγύ­ρω. Τὰ μά­τια του μα­γεύ­τη­καν στὴ θέ­α τῆς αὐ­γῆς. Φω­νὲς που­λι­ῶν, θρο­ΐ­σμα­τα φύλ­λων, γρυ­λί­σμα­τα ἀ­γρι­μι­ῶν, γέ­μι­ζαν ὀ­μορ­φιὰ τὴν ἄ­γρια φύ­ση. Πῶς τ’ ἀ­γα­ποῦ­σε ὅ­λα αὐ­τά! Φι­λά­γριος, βλέ­πεις!

Ἀ­νά­πνευ­σε τὸν πρω­ι­νὸ ἀ­έ­ρα κι ἕ­να κύ­μα εὐ­φο­ρί­ας φού­σκω­σε τὴν καρ­διά του.

«Ὡς ἐ­με­γα­λύν­θη τὰ ἔρ­γα Σου, Κύ­ρι­ε…»

«Αἰνεῖτε τὸν Κύριον ἐκ τῆς γῆς… τὰ ὄρη καὶ πάντες οἱ βουνοί, …τὰ θηρία καὶ πάντα τὰ κτήνη, ἑρπετὰ καὶ πετεινὰ πτερωτά…»

Δὲν ἦ­ταν μό­νο μιὰ ὄ­μορ­φη φθι­νο­πω­ρι­ά­τι­κη μέ­ρα ἡ ση­με­ρι­νή. Εἶ­χε κά­τι ξε­χω­ρι­στὸ καὶ γι’ αὐ­τόν.

Ξα­να­γύ­ρι­σε στὸ βά­θος τῆς σπη­λιᾶς, πῆ­ρε στὰ χέ­ρια του ἕ­να μα­κρὺ ξε­φλου­δι­σμέ­νο ξύ­λο καὶ τό ’­φε­ρε ἔ­ξω. Τὸ σή­κω­σε ψη­λὰ καὶ τὸ κοί­τα­ξε στὸ φῶς. Ἦ­ταν γε­μά­το χα­ρα­κι­ές. Κά­θε χα­ρα­κιὰ κι ἕ­νας χρό­νος. Πολ­λὲς χα­ρα­κι­ές, πολ­λὰ χρό­νια!

Χα­μο­γέ­λα­σε. Ἔ­βγα­λε τὸν πα­λιό του σου­γιὰ καὶ τρά­βη­ξε μιὰ χα­ρα­κιὰ ἀ­κό­μα κά­τω ἀ­π’ τὶς ἄλ­λες. Ἑ­κα­τό!

Σή­με­ρα γι­νό­ταν ἑ­κα­τὸ χρο­νῶν! Χα­μο­γέ­λα­σε πά­λι.

–  Ἦρ­θε ὁ και­ρός!… μουρ­μού­ρι­σε.

Ἀ­να­σύ­ρον­τας τὶς βα­ρει­ὲς κουρ­τί­νες τοῦ χρό­νου ἡ μνή­μη του ἔ­τρε­ξε πο­λὺ πί­σω. Τό­τε πού, δε­κά­δες χρό­νια πρίν, ἀ­φή­νον­τας τὸν κό­σμο, ξε­κι­νοῦ­σε τὸ μα­κρὺ τα­ξί­δι γιὰ τὸ ἀ­σκη­τα­ριό του.

–  Θὰ ξα­να­ϊ­δω­θοῦ­με στὰ ἑ­κα­τό μας, ἂν ζοῦ­με, εἶ­πε στὴ δί­δυ­μη μο­να­δι­κὴ ἀ­δελ­φή του, βλέ­πον­τας τὰ δά­κρυ­α στὰ μά­τια της, τά­χα ἀ­στει­ευ­ό­με­νος γιὰ νὰ κρύ­ψει καὶ τὴ δι­κή του συγ­κί­νη­ση. Θὰ γι­ορ­τά­σου­με μα­ζὶ τὰ ἑ­κα­το­στά μας Χρι­στού­γεν­να.

Ἐ­κεί­νη χα­μο­γέ­λα­σε πι­κρὰ μὲ­ς στὰ δά­κρυ­ά της καὶ τὸν φί­λη­σε γιὰ τε­λευ­ταί­α φο­ρά…

–  Ἦρ­θε ὁ και­ρός, Μαρ­γα­ρί­τα! ξα­νά­πε καὶ τὰ μά­τια του βούρ­κω­σαν. Ποι­ὸς θὰ τὸ πί­στευ­ε! Νὰ ζεῖς ἄ­ρα­γε; (περισσότερα…)

Κοιτάζοντας Ψηλά Νοέμβριος 29, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία , add a comment

Αισιόδοξο τραγούδι από τις Κατηχητικές Ομάδες του Ιερού Ναού Παναγίας Αλεξιωτίσσης Πατρών.

Το τραγούδι κέρδισε το 1ο βραβείο στο διαγωνισμό της Εκκλησίας της Ελλάδος με θέμα «Τόπος από Φως και Θάλασσα» το 2011.

Στίχοι

Ο χρόνος κυλάει η ζωή μας περνά,
και γύρω όλα μοιάζουν πιο σκοτεινά.
Τον κόσμο κυριεύει θλίψη και μοναξιά,
που πήγαν τα όνειρά μας τα παιδικά;

Κοιτάζω ψηλά και σήμερα συννεφιά,
γιατί έφυγ’ η αγάπη απ’ την καρδιά.
Μα η ελπίδα υπάρχει δεν θα σβήσει ποτέ,
σα φάρος θα φέγγει η ελπίδα, αδελφέ.

Γεμάτος πάντα απ’ το φως, θα ‘ναι ο τόπος αυτός,
ευλογημένη η γη, θάλασσα κι ουρανός.
Κι αν έρθουν μπόρες, φουρτούνες, καταιγίδες, σεισμοί,
με το Σταυρό στη σημαία μας θα πλέουμε πιστοί.

Τα λόγια που ακούω είναι τώρα πικρά,
μονάχα αφορούν της γης τα μάταια.
Την ψυχή την αφήσαμε για τα κοσμικά,
γι’ αυτά που σκλαβώνουν μυαλό και καρδιά.

Κοιτάζω ψηλά στην κορυφή η Εκκλησιά,
καντήλια αναμμένα στις εικόνες μπροστά.
Λόγια προσευχής μου έρχονται ταπεινά,
ειρήνη, αγάπη χάρισε ημάς.

Γεμάτος πάντα απ’ το φως…

«Κληρονομήσαμε» ή Οικοδομήσαμε την Πίστη μας στο Θεό; Σεπτέμβριος 23, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 2Σχόλια

amm3

Εδώ στην Ελλάδα «κληρονομούμε» την πίστη μας.
Αυτό όμως είναι επικίνδυνο.
Επικίνδυνο, διότι όταν η πίστη δεν είναι εσωτερικός μας καρπός -καρπός πάλης με την αμφιβολία, με τον πόνο, με την λογική- τότε καταντά η πίστη καθήκον.
Χάνεται η δυναμική της.
Βιώνεται στα όρια της παράδοσης, του εθίμου και όχι της σχέσης με τον Θεό.
Γι’αυτό και η Εκκλησία σημαίνει για τους Έλληνες: παπάδες, σκάνδαλα, μιζέρια, «όχι και πρέπει».
Οι χριστιανοί καταντούν άνθρωποι με απωθημένα, φυλακισμένοι σε μια ζωή με καθήκοντα και υποχρεώσεις.
Και η πίστη περνά στο περιθώριο.
Πιο μεγάλη αξία έχει η διατήρησή της πίστης ως έννοια και χαρακτηριστικό του γένους μας και όχι ως Χάρη, ως Σχέση, ως Ελευθερία, ως Εμπιστοσύνη.
—————————-
Πιστεύουμε στον Θεό επειδή είμαστε Έλληνες ή επειδή ματώσαμε μέσα στην γέννα της αναζήτησης;
Είναι ένα ερώτημα.
Γι’ αυτό και καταντούμε στο όνομα της δήθεν πίστης μας να αναθεματίζουμε άλλους ανθρώπους λόγο χρώματος, εθνικότητας.
Πιστεύουν λένε οι Έλληνες αλλά πολεμούν τον μοναχισμό, τους κληρικούς.
Πιστεύουν λένε οι Έλληνες στην Ορθοδοξία αλλά συγχρόνως φλερτάρουν και με κάθε είδους ειδωλολατρία.
Γιατί τελικά η καρδιά μας μένει αμέτοχη της Χάρης.
Δεν ζητούμε τον Θεό, αλλά μένουμε στα «πέριξ» του Θεού.
—————————-
Είναι επικίνδυνο να λες ότι πιστεύεις επειδή και μόνο έτσι σου μάθανε.
Επικίνδυνο γιατί η πίστη δεν είναι ρούχο που το παίρνεις και το φοράς (και ανα πάσα ώρα και στιγμή το πετάς).
Η Πίστη κατοικεί μέσα σε καρδιές, μέσα σε δάκρυα, μέσα στο αίμα που χύνεται στις σιωπηλές μας στιγμές.
Η Πίστη δεν «κληρονομείται», τελικά.
Η Πίστη είναι ο πιο μεγάλος πόνος.
Πόνος μιας γέννας που σε φέρνει στην Αλήθεια, στο Φως, στον Αιώνιο.
Και αυτός ο πόνος είναι δώρο.
Δώρο που σου δόθηκε όχι γιατί το άξιζες αλλά γιατί το ζήτησες, το θέλησες…
——————————-
Πιστεύω. Μεγάλη κουβέντα…

π. Παύλος Παπαδόπουλος (FB)

Η Ευλογία της Καταστροφής Σεπτέμβριος 7, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

melagxolia-parathyro

Είναι σκληρό να κοιτάς τον ουρανό, να μιλάς στο Θεό, και να αισθάνεσαι την απόλυτη σιωπή. Να νιώθεις μοναξιά που σκοτεινιάζει κάθε κύτταρο της ύπαρξης σου. Εκείνη την στιγμή δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Νιώθεις θλίψη και πλήρη ακινησία. Καμία όρεξη για ζωή. Μα και η πίστη σου χαμένη σε μαύρες σκέψεις και θύελλες λογισμών. Όμως, να θυμάσαι, μετά από λίγο καιρό ίσως και χρόνια, με τα ίδια μάτια, θα κοιτάς τον ουρανό και πάλι, και θα λες στο Θεό: «Σε ευχαριστώ Θεέ μου που δεν με άκουσες τότε και δεν έκανες αυτά που σου ζητούσα. Σε ευχαριστώ όπως λέει και ένας φίλος μου, «που με άφησες να καταστραφώ και βρήκα τον εαυτό μου».

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (FB)

Ἐπιστολή πρός τούς ἀσθενεῖς Ιούλιος 10, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , 2Σχόλια
Ἀσθενεῖς μου, συμπαθεστάτη ὁμάδα τῶν ἀνθρώπων,
xeria-470
        Ἀπευθύνομαι σέ σᾶς. Σᾶς καταλαβαίνω ἀπόλυτα ὅσο κανείς ἄλλος, γιατί εἶμαι καί ἐγώ ἀσθενής. Νομίζω πάντα ὅτι ὁ φτωχός καταλαβαίνει τόν φτωχό, ὁ πονεμένος τόν πονεμένο, ὁ δυστυχής τόν δυστυχή καί ὁ ἄρρωστος τόν ἄρρωστο.
        Σκέφθηκα λοιπόν νά σᾶς ἀπευθύνω τήν παροῦσα ἐπιστολή μήπως μπορέσω νά ἀνακουφίσω λίγο τόν πόνο καί τήν μοναξιά σας.
        Σᾶς φωνάζω, λοιπόν, δυνατά μέ ὅλη τή δύνμαη τῆς φωῆς καί τῆς ψυχῆς μου: «Μήν ἀπελπίζεσθε. Πίσω ἀπό τήν φουρτούνα δέν εἶναι ἡ γαλήνη; Πίσω ἀπό τήν καταιγίδα δέν εἶναι ἡ λιακάδα; Μετά τήν βαρχειμωνιά δέν ἔρχεται πάντοτε ἡ ἄνοιξη; Μετά τήν δύση δέν εἶναι ἡ ἀνατολή; Δόξα Σοι Κύριε!».

        Ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ βεβαιώνει:
«Ὅποιος ὑποφέρει τήν ἀσθένειά του μέ ὐπομονή καί εὐγνωμοσύνη στόν Θεό, στεφανώνεται σάν μάρτυρας».
Ἀγαπητοί μου ἀσθενεῖς!
        Ὑποφέρετε, ὑποφέρω· πονᾶτε πονῶ· νοιώθετε μοναξιά· τήν νοιώθω καί ἐγώ. Ὅλα ὅμως πρέπει νά τά ἀντιμετωπίζουμε μέ ὑπομονή, μέ πίστη, ἐλπίδα καί αἰσιοδοξία.
        Σ’ αὐτό θά μᾶς βοηθήσει ἡ πίστη στόν Θεό.
        Σ’ αὐτό θά μᾶς θεραπεύσουν τά φάρμακα τῆς Ἐκκλησίας πού δέν τά βρίσκουμε στά Φαρμακεῖα.
        Μή ξεχνᾶτε ὅτι δέν εἴμαστε ἄρρωστοι μόνο στό σῶμα. Αὐτό εἶναι μεγάλο λάθος, καί ἡ ψυχή μας εἶναι ἄρρωστη, ἴσως περισσότερο. Ἐδῶ κάνει μία φοβερή διαπίστωση ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος:
        «Ἡ πολυχρόνια ὑπομονή ὁδηγεῖ στήν ταπείνωση. Ἡ ταπείνωση ὁδηγεῖ στήν ὑγεία τῆς ψυχῆς. Ἡ ὑγεία τῆς ψυχῆς στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καί τέλος ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στή χαρά τοῦ Θεοῦ, τή γλυκότερη ὅλων».

(περισσότερα…)

Αυτό που σήκωσε ένας πλούσιος άνδρας από το πεζοδρόμιο επιφυλάσσει ένα πολύτιμο μάθημα για όλους! Μάιος 20, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία , add a comment

diarkhs-kinhsh

Πόσες φορές έχετε πετύχει ένα πεσμένο νόμισμα ενός λεπτού στο δρόμο, ενώ περπατάτε; Τις περισσότερες φορές, οι άνθρωποι το αγνοούν. Στη τελική, είναι μόνο ένα λεπτό, σωστά;

Αυτό που Σήκωσε ένας Πλούσιος Άντρας από το Πεζοδρόμιο Επιφυλάσσει ένα Πολύτιμο Μάθημα για Όλους!

Αλλά υπάρχουν και αυτοί που απλά θα το σηκώσουν. Συνήθως είναι από μια προληπτική υπόσχεση τύχης. Αλλά μια ιστορία με ένα πολύ διαφορετικό λόγο κάνει το γύρο του Διαδικτύου, και είναι κρίμα να μη τη μοιραστούμε. Είναι για έναν πλούσιο άντρα που σταμάτησε να μαζέψει ένα λεπτό, και ο λόγος του είναι ένα σπουδαίο μάθημα για όλους μας!

Όπως πολλές ταινίες και βιβλία, αυτή η ιστορία μπορεί να είναι φανταστική. Ωστόσο, ο αντίκτυπος της στους αναγνώστες μπορεί να είναι πραγματικός. Απολαύστε την λοιπόν! (περισσότερα…)