jump to navigation

Μια διαφορετική Άποψη για τη Σύγκρουση Πίστης και Αθεΐας (6/6) Απρίλιος 5, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Μέρος 60  « Πίστη και Αθεΐα στη ζωή μας»

Μέχρι τώρα συζητήσαμε για τις δύο κοσμοθεωρίες σε φιλοσοφικό επίπεδο. Το ερώτημα επομένως που τίθεται είναι: Πώς και πόσο επηρεάζουν οι δύο αυτές θεωρίες τη ζωή μας και τη λειτουργία μας στην κοινωνία;

Ομιλώντας για την Ελληνική κοινωνία μπορούμε να πούμε ότι αυτή έχει τους δικούς της ηθικούς νόμους οι οποίοι σχεδόν συμπίπτουν (ακόμη!!!) με τις αρχές  της θρησκείας μας. Αυτό είναι αποτέλεσμα ζύμωσης επί είκοσι αιώνες της ελληνικής κοινωνίας με τη χριστιανική μας παράδοση. Η θρησκεία απλώς δημιουργεί τα ισχυρά πνευματικά ερείσματα σε αυτούς που την ακολουθούν ώστε η εφαρμογή των κοινωνικών νόμων και ηθών να λαμβάνεται πιο σοβαρά υπόψη (πάντα στατιστικά) συγκριτικά με αυτούς που έχουν διακόψει κάθε δεσμό με τη Θρησκεία. Άλλωστε ο ίδιος ο Δαρβίνος έγραφε «Η θρησκεία αποτελεί στρατηγική επιβίωση μιας φυλής». Επίσης έχει παρεξηγηθεί   η φράση του Karl Marx ότι «Η θρησκεία είναι το όπιον του λαού». Το όπιο τα χρόνια του Μαρξ δεν ήταν ναρκωτικό. Ήταν  νόμιμα  διακινούμενη ουσία που χρησιμοποιούνταν ως αναλγητικό αλλά και ως φάρμακό εναντίον της χολέρας. Ήταν φάρμακο για τη θεραπεία ασθενειών.  Το εδάφιο του Μαρξ λοιπόν, ηχεί ως ύμνος στο μεγαλείο  της ανθρώπινης ψυχής  και του θρησκευτικού συναισθήματος.

Το κλείσιμο της  πραγματείας αυτής ας μη γίνει με δικές μας σκέψεις αλλά με σκέψεις του γιατρού Carrel μέσα από το Βιβλίο του περί προσευχής (Βλέπε 40 Μέρος). «Από πικρή πείρα μάθαμε πως η εξαφάνιση του ηθικού και θρησκευτικού αισθητηρίου από την πλειονότητα των δημιουργικών στοιχείων ενός έθνους φέρνει στο έθνος αυτό την παρακμή και την υποδούλωσή του στους ξένους. Πριν από τον ξεπεσμό της αρχαίας Ελλάδος  προηγήθηκε ένα ανάλογο φαινόμενο αθρησκίας και ανηθικότητας. Είναι ολοφάνερο πως η επιτυχία στη ζωή είναι ασυμβίβαστη με την κατάργηση των ψυχικών λειτουργιών που δόθηκε από τη φύση. Στην πράξη παρατηρείται πως οι ηθικές λειτουργίες είναι ενωμένες με τις θρησκευτικές. Λίγο μετά το αισθητήριο του Ιερού ξεψυχά και το ηθικό αισθητήριο. Ο άνθρωπος δεν πέτυχε να χτίσει, όπως θέλησε ο Σωκράτης, ένα σύστημα ηθικής ανεξάρτητο από κάθε θρησκευτική δοξασία. Οι κοινωνίες όπου εξαφανίζεται η ανάγκη της θρησκευτικότητας δεν απέχουν πολύ κυριολεκτικώς από τον εκφυλισμό».

Μήπως το κείμενο αυτό θυμίζει το δυτικό κόσμο αλλά και τη σημερινή μας Ελλάδα;

Π.Π

«Ο Χριστός εφημερεύει» – Παναγιώτης Δημακάκος Απρίλιος 3, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Ο ομότιμος καθηγητής της Ιατρικής Αθηνών περιγράφει στην «Κιβωτό» περίπτωση θείας παρέμβασης στο χειρουργείο

Στον Γιώργο Ρήγα

Ο πραγματικός ερευνητής αναζητά την αλήθεια και, τελικά, εκεί είναι που συναντά τον Θεό. Τέτοιο είναι το παράδειγμα του Παναγιώτη Δημακάκου, ομότιμου καθηγητή της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, ο οποίος σημειώνει στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας»: «Θρησκεία και επιστήμη είναι δίδυμες αδελφές. Δεν συγκρούονται, αλλά είναι πυλώνες του κτιρίου που λέγεται αλήθεια».

Φλογερός ευπατρίδης και πρωτοπόρος στον τομέα της αγγειοχειρουργικής, με χιλιάδες επεμβάσεις στο ενεργητικό του, γνώρισε την αναγνώριση σε μεγάλα ιατρικά κέντρα στο εξωτερικό, αλλά επέστρεψε για να δημιουργήσει στον τόπο του. Παρά τις πολλές διακρίσεις του, με σεμνότητα και συγκίνηση εξομολογείται πως έχει την προσευχή ως νοερό όπλο. Με προσωπική του φροντίδα, το δωμάτιο στο οποίο εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο έγινε χώρος προσκυνήματος, ενώ το παρεκκλήσι του αγίου στο νοσοκομείο αγιογραφήθηκε με τα θαύματά του.

Από τη μακρά εμπειρία σας στο χειρουργικό τραπέζι, έχετε ζήσει περιπτώσεις θείας παρέμβασης;

Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Μπορώ να σας πω την περίπτωση ενός αρρώστου 52 ετών από τη Σαμοθράκη, με 5 παιδιά, όπου είχε αποφραγμένη την αορτή του. Καθάρισα την αορτή και είδα ότι οι βλάβες αυτές προχωρούσαν και στις νεφρικές αρτηρίες. Αν μείνουν οι νεφροί μία ώρα χωρίς ροή αίματος και οξυγόνο, νεκρώνουν. Αυτό τότε δεν φαινόταν στις εξετάσεις και είχε ήδη περάσει μισή ώρα, ώσπου να καθαρίσω την αορτή και να την κλείσω. Συνειδητοποιώ πλέον ότι θα έχω έναν νεφροπαθή ασθενή, που θα πρέπει 2 και 3 φορές την εβδομάδα να υποβάλλεται σε αιμοκάθαρση. Με λούζει κυριολεκτικά κρύος ιδρώτας, τα νεότερα παιδιά βέβαια δεν συνειδητοποιούν τίποτα, και εκείνη την ώρα ψελλίζω μέσα από τη μάσκα τρεις φορές, σαν προσευχή: «Γλυκέ μου Χριστέ, άπλωσε τα χέρια Σου και κατηύθυνε τα δικά μου δάχτυλα». Όπως έχω ανοιχτή την αορτή και εκφύονται τα αγγεία, «τυφλά» βγάζω με τις λαβίδες ό,τι σκληρά αθηρώματα και σε λιγότερο από μισή ώρα κάνω την πιο «τρελή» επέμβαση που θα μπορούσα να κάνω. Πέντε παιδιά τον περίμεναν εκεί έξω κι εγώ έκανα κάτι ανορθόδοξο!

Όταν κάναμε την επομένη μια ενδοφλέβια αγγειογραφία, που μας φωτογραφίζει τις αρτηρίες, ομολογώ ότι ο ασθενής φαινόταν, όχι σαν να είναι χειρουργημένος, αλλά όπως τον γέννησε η μάνα του. Σαν να μην είχε αρρωστήσει ποτέ! Τότε στην επίσκεψή μου επάνω έκανα ομολογία στους νέους συναδέλφους μου: «Δεν χειρούργησα εγώ, παρακάλεσα και χειρούργησε κάποιος άλλος». Δεν το ξεχνώ ποτέ αυτό.

Μπορούμε να μιλήσουμε και για περιστατικά που έχουν επανέλθει;

Θυμάμαι το παράδειγμα ενός ασθενούς που παρουσίασε ανακοπή της καρδιάς και είχε διάρκεια ανάνηψης πλέον της μίας ώρας. Όταν επανήλθε, με σοβαρότητα και ικανοποίηση, σαν να συμμετείχε ενεργά στην όλη διαδικασία. «Γιατρέ, είχατε σοβαρό πρόβλημα μαζί μου. Αργήσατε και κουραστήκατε πολύ», μου είπε και με ευχαρίστησε. Οι άρρωστοι σε «αποχωρητικές» καταστάσεις, όταν καταβάλλουμε προσπάθειες επανόδου τους στη ζωή, φαίνεται ότι συμμετέχουν στη διαδικασία αυτή. Κάποιοι μαρτυρούν ότι βρέθηκαν σε κάποιον κόσμο φωτεινό και όμορφο. Είναι ικανοποιημένοι. Κάποιοι άλλοι περιγράφουν λεπτομέρειες από τις ιατρικές μας ενέργειες, ακόμη κι από συζητήσεις, κατά τον χρόνο της ανάνηψης.

Εσείς προσωπικά έχετε προσευχηθεί για ασθενείς σας;

Χειρούργησα μια γυναίκα 65 ετών στην καρωτίδα, σε μια, κατά τα άλλα, επέμβαση ρουτίνας. Η ασθενής όταν ξύπνησε από τη νάρκωση ήταν ημιπληγική από τη μία πλευρά, στο χέρι και στο πόδι, δεν επικοινωνούσε κι έλεγε πράγματα ασυνάρτητα. Στην αγγειογραφία και στο κρανίο όλα έδειχναν απολύτως φυσιολογικά. Μιλώ με τους συγγενείς κι ανοίγω για δεύτερη φορά, προκειμένου να ελέγξω. Ακολούθησε συμβούλιο καθηγητών, ειδικών, αλλά κανείς δεν μπορούσε να δώσει απάντηση. Αποφασίσαμε την παραμονή της ασθενούς στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας μέχρι την άλλη ημέρα το πρωί, σε βαθιά νάρκωση. Δεν θα ξεχάσω την ημερομηνία: 8 Νοεμβρίου 2006, παραμονή του Αγίου Νεκταρίου. Δεν μπορούσα να εκκλησιαστώ, γιατί είχα στις 7 το πρωί προγραμματισμένο χειρουργείο. Γινόταν αγρυπνία στον Ι.Ν. του Αγίου Νεκταρίου στο Νέο Ηράκλειο. Στάθηκα για πολλή ώρα, παρακάλεσα τον άγιο και κοινώνησα. Την επομένη νωρίς το πρωί άνοιξα τον μικρό ναό που έχουμε φτιάξει για τον άγιο στο Αρεταίειο, άναψα ένα κεράκι, ζήτησα και πάλι τη βοήθειά του και πήγα και χειρούργησα. Η ασθενής ξύπνησε, είχε θαυμάσια επικοινωνία με το περιβάλλον, κινούσε ελεύθερα όλα τα άκρα, πήρε το πρόγευμά της κανονικά, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, με φυσιολογική επικοινωνία μαζί μας.

Νιώθετε την παρουσία του αγίου στο Αρεταίειο;

Ο άγιος, αφότου εγκαταστάθηκε μόνιμα το 1908 στην Αίγινα, σπάνια την εγκατέλειπε. Απέκρυπτε, μάλιστα, το πρόβλημα της υγείας του, υποφέροντας σιωπηλά τους σωματικούς πόνους και το βαρύ μαρτύριο. Όταν, όμως, η κατάστασή του επιδεινώθηκε, δέχθηκε την υπόδειξη του γιατρού για εισαγωγή σε νοσοκομείο της Αθήνας. Έκτοτε παραμένει μεγάλη η ευλογία του για το Αρεταίειο και το πανεπιστήμιό μας, αφού φιλοξένησε για νοσηλεία τον μεγάλο άγιο του 20ού αιώνα. Σύμφωνα με προσωπική μαρτυρία του ιατρού Καραπλή, οι γάζες που είχαν χρησιμοποιηθεί με την κοίμησή του ευωδίαζαν και γι’ αυτό δεν τις πέταξαν, αλλά τις τοποθέτησαν μέσα στη γη. Νοσηλεύτηκε στη γ’ θέση (απορίας), όπου στην παρακείμενη κλίνη νοσηλευόταν ύστερα από ατύχημα ένας παραπληγικός ασθενής. Από τότε κιόλας, αμέσως μετά την κοίμησή του, εκδηλώθηκε το πρώτο από μια σειρά θαυμάτων του Αγίου Νεκταρίου στο νοσοκομείο μας. Κατά την αλλαγή του ιερού λειψάνου, η μοναχή Ευφημία τοποθέτησε τη φανέλα του αγίου στο κρεβάτι του παραπληγικού, ο οποίος αιφνίδια σηκώθηκε και άρχισε να βηματίζει ελεύθερα. Έκτοτε, στο δωμάτιο υπάρχει η εικόνα του, ένα καντήλι που καίει συνεχώς και από το 2000 είναι τόπος προσκυνήματος, χωρίς να νοσηλεύονται ασθενείς. Όνειρό μου ήταν ο χώρος αυτός να γίνει εκκλησία και μάλιστα είχα βρει και τα οικονομικά μέσα για να το υλοποιήσω… αλλά η διοίκηση δεν ήθελε να ακούσει τίποτα από αυτά.

Πολλοί επιστήμονες κοιτάζουν με δυσπιστία ό,τι δεν εξηγείται με όρους επιστημονικούς. Τι θα τους λέγατε;

Ο αληθινός επιστήμονας αναζητά την αλήθεια. Επειδή ο Θεός αλήθεια εστί, εξαρτάται από τον Θεό. Γίνεται έτσι λάτρης, μύστης, ακόλουθος, μαθητής του. Ο ίδιος, ομολογώ, δεκαετίες τώρα, δεν χειρουργώ χωρίς να έχει προηγηθεί προσευχή και, κατά κανόνα, καθαρίζω με το αντισηπτικό την περιοχή του δέρματος που θα χειρουργήσω, ξεκινώντας με το σημείο του Σταυρού για ευλογία. Αν, μάλιστα, βρεθώ σε δύσκολα χειρουργεία, κάνω νοερά προσευχή. Σας εξομολογούμαι ότι πολλές φορές «εφημερεύει» ο ίδιος ο Χριστός και ζούμε την παρουσία του.

Με τις μαρτυρίες αυτές μπορώ να πω σε κάθε συνάδελφο: το απόλυτο είναι θεία κτίση. Το σχετικό με την πρόοδο της επιστήμης, την πείρα, την Τέχνη, την τόλμη και την αρετή χειρουργούμε. Δεν ανήκει, όμως, σε εμάς το 100%. Μπορεί να έχω εκτελέσει μία επέμβαση 200.000 φορές και ύστερα από τόση πείρα να παρουσιάσει κάποιος μια εμπλοκή, ένα κακό. Γι’ αυτό ο ίδιος προσωπικά έχω την προσευχή ως νοερό όπλο.

Η ασθένεια είναι κρίκος θρησκείας και επιστήμης. Αυτές οι δύο είναι δίδυμες αδελφές. Δεν συγκρούονται, αλλά είναι πυλώνες του κτιρίου που λέγεται αλήθεια.

Από τη μακρά εμπειρία σας, έχετε γνωρίσει ασθενείς που ξεπέρασαν το κλινικό πρόβλημα με όπλο την πίστη τους;

Ασθενείς με πίστη έχουν ιδιαίτερο χάρισμα, είναι γαλήνιοι, ήρεμοι, γεμάτοι ελπίδα και προσευχόμενοι συγκεντρώνουν περισσότερη δύναμη. Το θαύμα, άλλωστε, είναι προϊόν πίστεως, δώρο μέγιστο για όσους την κατέχουν, δύναμη ανεξάντλητη. Το θαύμα εμφανίζεται σιωπηλά, αθόρυβα, και, ξαναλέω, επιτυγχάνεται μέσω πίστεως, η οποία ούτε υποχρεωτική ούτε καταναγκαστική είναι, αλλά εδρεύει και πηγάζει από την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου.

Ποια εφόδια πρέπει να έχει ένας νέος γιατρός;

Το κάλλος της ιατρικής επιστήμης βρίσκεται στην εμπιστοσύνη, την οποία ο ίδιος ο Δημιουργός έχει εκδηλώσει για την ιπποκράτεια επιστήμη, για τον διάκονο του ανθρώπινου πόνου στην Παλαιά Διαθήκη: «Και ιατρώ δος τόπον, και γαρ αυτόν έκτισε Κύριος». Ο γιατρός είναι το πρώτο και το τελευταίο πρόσωπο που βλέπει κανείς όταν έρχεται και όταν εγκαταλείπει τα γήινα. Στην ενδιάμεση λοιπόν ζωή, η αποστολή του είναι να φροντίζει την καλή ποιότητα υγείας, διότι χαρά μεγαλύτερη δεν υπάρχει από το να είναι κανείς υγιής. Όλοι καταλαβαίνουμε πόσο ευτυχής είναι ο ζητιάνος, όταν είναι υγιής, συγκριτικά με έναν άρρωστο βασιλιά. Γι’ αυτόν τον λόγο ο γιατρός πρέπει να είναι ένας οικουμενικός ευπατρίδης, όταν πλησιάζει τον άρρωστό του, στοργικός πατέρας, όπως ο Κύριος που μας δημιούργησε, με τριπλή προσωπικότητα: καλό επιστήμονα, ανθρωπιστή και με πίστη στον Χριστό. Αν έχει αυτές τις προϋποθέσεις, τότε μπορεί να δει και τις περιπτώσεις που αναφέραμε με τη θεία παρέμβαση σε πολλές στιγμές της ζωής του.

Τι φοβάστε από την κρίση στον τόπο;

Ένα έθνος και μία πατρίδα μπορεί να ελπίζουν, αν η νεολαία υπερέχει των γερόντων, αν οι γεννήσεις υπερέχουν των θανάτων. Τώρα εμείς έχουμε έναν γερασμένο πληθυσμό, με 120.000 θανάτους και μόνο 100.000 γεννήσεις. Με την Ελλάδα να ψυχορραγεί στην εντατική μονάδα, έχουμε ελεύθερες τις εκτρώσεις, με 1.000 δολοφονίες κάθε πρωί! Χίλια ελληνόπουλα κάθε πρωί σκοτώνονται. Αν κοιτάξεις το καρδιογράφημα ενός εμβρύου, θα δεις την καρδιά του να χτυπά από την 4η εβδομάδα. Μιλάμε για δολοφονίες σε άτομα που δεν μπορούν να αμυνθούν. Δείτε τα νούμερα: Πετάμε στους οχετούς 350.000 ζωές τον χρόνο, δηλαδή μια πόλη σαν την Πάτρα. Αντί να στηρίξουμε, λοιπόν, την οικογένεια και τα νέα ζευγάρια, που φοβούνται εξαιτίας της οικονομικής ανασφάλειας, δημιουργούμε αφύσικους στην οικογένεια θεσμούς.

Πηγή: Κιβωτός

Ευχαριστίες στον Άγγελο Γ.

Μια διαφορετική Άποψη για τη Σύγκρουση Πίστης και Αθεΐας (5/6) Μάρτιος 30, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Μέρος 5« Άθεοι επιστήμονες και άλλοι»  

Υπάρχει όντως πρόβλημα στους κόλπους των επιστημόνων σχετικά με τα ελατήρια της έρευνάς τους; «Δεν είναι όλοι οι επιστήμονες θαρραλέα μοναχικά άτομα που είναι πρόθυμα να πεθάνουν για την αλήθεια» εξηγεί ο λουθηριανός θεολόγος Phillip Hefner. Για το λόγο αυτόν  υπάρχουν δύο είδη έρευνας:  η έρευνα που κάνουμε με σκοπό την αποκάλυψη της αλήθειας και η έρευνα που κάνουμε με σκοπό να αποδείξουμε  ότι αυτό που έχουμε  στο μυαλό μας είναι η αλήθεια. Η πρώτη έρευνα είναι ανιδιοτελής η δε δεύτερη εμπεριέχει ιδιοτέλεια. Υπάρχουν επομένως κοινωνικοί παράγοντες που επηρεάζουν τη δυσπιστία μεταξύ των επιστημόνων και αυτό επηρεάζει ακόμη και την επιλογή τους σε διεθνείς οργανισμούς και ακαδημίες.

Ο φιλόσοφος Μ Ruse είχε σχολιάσει την επιλογή μελών της αμερικανικής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών (ΕΑΕ) ως εξής. «Τα μεγάλα μυαλά τείνουν να γίνουν αθεϊστές, ή τέτοιες ακαδημίες καλωσορίζουν μόνον άθεους;» και σχολιάζει ο Ruse «Είναι κάτι και από τα δύο». Η μέτρηση των θρησκευτικών πεποιθήσεων στη Αμερική μοιάζει με πυραμίδα. Από τα 1800 μέλη της (ΕΑΕ) που θεωρούνται η ελίτ των επιστημόνων της Αμερικής το 95% δηλώνουν άθεοι ή αγνωστικιστές. Οι μεσαίας στάθμης επιστήμονες δηλώνουν 60% άθεοι ενώ η ευρεία και βαριά βάση βυθίζεται  πιο σταθερά στη θρησκευόμενη Αμερική.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Ο Matt Cartmill, Πρόεδρος της αμερικανικής Ένωσης Φυσικών Ανθρωπολόγων σημειώνει ότι, «Πολλοί επιστήμονες είναι άθεοι ή αγνωστικιστές γιατί θέλουν να πιστεύουν ότι ο φυσικός κόσμος που μελετούν είναι όλο ότι υπάρχει και προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι η επιστήμη τους δίνει τις βάσεις για την πεποίθηση αυτή. Είναι μία έντιμη πεποίθηση αλλά δεν είναι ερευνητικό απόκτημα». Και προφανώς οι άθεοι επιστήμονες θα ήταν λιγότεροι εάν οι συντηρητικοί θρησκευόμενοι δεν εναντιώνονταν την επιστήμη θεωρώντας ότι μερικά συμπεράσματά της είναι αντίθετα με τα θρησκευτικά τους πιστεύω.

Ο Απόστολος Παύλος εξηγεί την πυραμίδα των θρησκευτικών πεποιθήσεων με τη φράση «Εν τη σοφία του Θεού, ο άνθρωπος ουκ έγνω τον Θεόν δια της σοφίας αλλά δια της μωρίας του κηρύγματος». Δηλαδή το σχέδιο του Θεού προβλέπει να αποκαλύπτεται μέσω της μωρίας του κηρύγματος και όχι δια της ανθρώπινης σοφίας  Παρόλα όμως τα προβλήματα στον επιστημονικό χώρο, τελικά η επιστήμη ήταν είναι και θα είναι  εγγύηση για την έρευνα της αλήθειας στον υλικό κόσμο.

Δεν είναι όμως η προσκόλληση στην επιστήμη ο μοναδικός λόγος αθεΐας ο οποίος σε τελευταία ανάλυση είναι και ανιδιοτελής. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι, σημαντικοί που όμως υποκρύπτουν ιδιοτέλεια. Για παράδειγμα, πολλοί, στην προσπάθειά τους να απαλλαγούν  από τους ηθικούς περιορισμούς της θρησκείας «Ην γαρ τα έργα αυτών πονηρά» καταλήγουν στην αθεΐα. Γι΄αυτό, σε άλλο  σημείο ο Απόστολος Παύλος γράφει «Έχοντες Πίστη και αγαθή συνείδηση, ήν τινές απώθησαν (την αγαθή συνείδηση) περί την Πίστην εναυάγησαν ή ηστόχησαν ».

Ένα δεύτερο παράδειγμα αποτελεί και η συμπόρευση με την  αθεΐα λόγω του συρμού. Το να είσαι άθεος είσαι μοντέρνος με προοδευτικές αντιλήψεις, ενώ το να είσαι θρήσκος είναι ρετσινιά στην προσωπικότητά σου, ακραίος συντηρητικός και σκοταδιστής.

Τέλος υπάρχει και ένα άλλο  νέο είδος αθεΐας, η κομματική αθεΐα όπου, τα μέλη ενός κόμματος απαρνούνται τα θρησκευτικά τους πιστεύω για να υπακούσουν στην αθεϊστική ιδεολογία του κόμματός τους.

Π.Π.

Μια διαφορετική Άποψη για τη Σύγκρουση Πίστης και Αθεΐας (4/6) Μάρτιος 22, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Μέρος 40  « Το σημείο του θεού»

Τον Ιανουάριο του 1944 ο γάλλος ιατρός Alexis Carrel έγραψε ένα δοκίμιο περί προσευχής και τα θεραπευτικά αποτελέσματά της από ιατρικής απόψεως . Στο δοκίμιο αυτό αναφέρει ότι ο άνθρωπος εκτός από τις πέντε αισθήσεις του έχει και μία έκτη την «αίσθηση του Ιερού» ή το «θρησκευτικό αισθητήριο».

Με τον όρο αυτόν ο Carrel εννοεί «το σύνολο των συνειδητών ή μη αισθημάτων, με τα οποία ο άνθρωπος γνωρίζει ή απλώς αισθάνεται την ύπαρξη ενός κόσμου Iερού, πάνω από τον δικό του κόσμο». Εάν μία από τις αισθήσεις του δεν λειτουργεί καλά ή είναι ατροφική ο άνθρωπος δεν έχει την πλήρη αίσθηση του κόσμου και της ζωής όπως την έχει ένας άλλος που λειτουργούν όλες οι αισθήσεις του κανονικά. Μια τέτοια αναπηρία δεν του επιτρέπει να είναι ένα υγειές στοιχείο της κοινωνίας  Αυτό ισχύει και για την έκτη αίσθηση του ιερού η οποία σαν βιολογική λειτουργία εξαρτάται  από την ίδια την κατασκευή του ανθρωπίνου σώματος.

Προεκτείνοντας τη ιδέα αυτή του Carrel και θεωρώντας ότι οι άλλες πέντε αισθήσεις έχουν αντίστοιχα κέντρα στον εγκέφαλο θα πρέπει και το θρησκευτικό αισθητήριο να έχει και αυτό το κέντρο του. Πράγματι, σε ένα επιστημονικό συμπόσιο του 1997, της αμερικανικής εταιρίας Νευρολογίας ανακοινώθηκε για πρώτη φορά η εύρεση  ενός σημείου στον εγκέφαλο που παράγει προφανώς τα θρησκευτικά συναισθήματα το οποίο και ονόμασαν «σημείο του Θεού». Η ανακάλυψη αυτή προφανώς δικαιώνει τον Carrel ο οποίος πριν 43 χρόνια είχε προβλέψει, με καθαρά ιατρικούς όρους την ύπαρξη του αισθητηρίου του Ιερού. Προφανώς το σημείο αυτό στο εγκέφαλο λειτούργει σαν κεραία για να επικοινωνεί το πλάσμα με τον Δημιουργό του και αποτελεί τον συνδετικό κρίκο των βιολογικών οργάνων του εγκεφάλου με τον πνευματικό κόσμο.

Ας δούμε όμως το θέμα από την υλιστική άποψη. Αν θεωρήσουμε τη δαρβίνεια λογική ότι, η φύση και μέσω της εξελικτικής διαδικασίας δημιουργεί  και κρατά ότι είναι χρήσιμο, τότε η ύπαρξη του κέντρου του αισθητηρίου του ιερού είναι καθαρά επιλογή και δημιουργία της φύσεως. Αυτό σημαίνει ότι, η θρησκευτικότητα του ανθρώπου είναι μία θεμελιώδης βιολογική λειτουργία που επεκτείνεται όμως και πέρα από τη φυσική του υπόσταση στον πνευματικό κόσμο. Το σημαντικό είναι ότι το τελευταίο συμπέρασμα είναι απόρροια της υλιστικής άποψης και όχι της άποψης της Θρησκείας.

Η επιστημονική αυτή ανακάλυψη έγινε πρωτοσέλιδο σε πολλές εφημερίδες και προκάλεσε ευρύτατα σχόλια. Προκάλεσε όμως και ένα επικριτικό σχόλιο  από μερικούς συντηρητικούς χριστιανούς με επικεφαλής τον αντιεξελικτικιστή ηγέτη Phillip Johnson οι οποίοι αμφισβήτησαν το επιστημονικό αυτό αποτέλεσμα  με το αιτιολογικό ότι οι επιστήμονες που έκαναν αυτή την ανακοίνωση είναι υλιστές.

Π.Π

 

Μια διαφορετική Άποψη για τη Σύγκρουση Πίστης και Αθεΐας (3/6) Μάρτιος 15, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Μέρος 3 από 6: « Η Θεωρία της Εξελίξεως»

Ένα δεύτερο παράδειγμα αποτελεί η θεωρία της εξελίξεως που εμφανίστηκε από τον Δαρβίνο τον 190 αιώνα. Δεν θα ασχοληθούμε με την εγκυρότητα ή όχι της θεωρίας αυτής γιατί αυτό αποτελεί αντικείμενο έρευνας των βιολόγων. Εκείνο όμως που θα μας απασχολήσει είναι η ανάμιξη της θρησκείας στην εσωτερική αυτή υπόθεση της επιστήμης.

Πολλοί θρησκευόμενοι επιστήμονες στην προσπάθειά τους να υπερασπιστούν  τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις προσχώρησαν στο στρατόπεδο των αντιεξελικτικιστών γιατί πιστεύουν ότι η νέα θεωρία δεν συνάδει με το κείμενο της περιγραφής της δημιουργίας στην παλαιά Διαθήκη. Μια προσεκτική όμως δεύτερη ανάγνωση του σχετικού κειμένου της Βίβλου με ευρύτητα πνεύματος διαπιστώνουμε ότι μία εν σπέρματι εξελικτική διαδικασία είναι καταγεγραμμένη στο κείμενο. Ο υλικός Κόσμος  δεν δημιουργήθηκε συγχρόνως, αλλά σταδιακά από τα βασικότερα και ατελέστερα στα πλέον εξελιγμένα όπως ο άνθρωπος και όλα αυτά μέσα σε επτά ημέρες.

Σήμερα φυσικά όλοι δεχόμαστε την άποψη της επιστήμης ότι οι ημέρες της Δημιουργίας δεν έχουν καμία σχέση με τις ημέρες όπως τις εννοούμε σήμερα (24 ώρες) αλλά θεωρούνται μεγάλα χρονικά διαστήματα ίσως και εκατομμυρίων ετών. Και αυτό με την ευρύτητα της ερμηνείας του Κειμένου και γιατί όχι να μην μπορεί να δεχθεί το κείμενο αυτό ακόμη και συμβατότητα με την εξελικτική θεωρία υπό τη βασική  προϋπόθεση ότι, ο θεός ρυθμίζει την εξελικτική διαδικασία μέσω των φυσικών νόμων που ο ίδιος νομοθέτησε και όχι η φύση από μόνη της. Και ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης(ΡG 44, 148C) δέχεται μια εξελικτική πορεία στη φύση: «Καθάπερ διά βαθμών η φύσις, των της ζωής λέγω ιδιωμά­των, από των μικροτέρων επί το τέλειον ποιείται την άνοδον».

Η κατά γράμμα ερμηνεία του κειμένου της Δημιουργίας ή οι αυθαίρετες προεκτάσεις των εννοιών του οφείλονται σε προβλήματα στενότητας μυαλού και  δημιουργούν την εντύπωση ότι η θρησκεία και οι άνθρωποί της είναι πηγή σκοταδισμού, ακραίας  συντηρητικότητας και εχθρική προς την επιστήμη.

Κλείνοντας την παράγραφο αυτή θα ήθελα να διευκρινίσω ότι η μη απόρριψη της θεωρίας αυτής δεν σημαίνει και αποδοχή της. Η Θρησκεία θα πρέπει να μην εμπλέκεται σε επιστημονικές διαφωνίες, άσχετα αν οι άθεοι επιστήμονες εκμεταλλεύονται τις διαφωνίες αυτές για να στηρίξουν τα επιχειρήματά τους. Η Θρησκεία θα πρέπει να βρίσκεται πάντα σε ειλικρινή διάλογο με την επιστήμη.

Π.Π

Μια διαφορετική Άποψη για τη Σύγκρουση Πίστης και Αθεΐας (2/6) Μάρτιος 8, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Μέρος 2 από 6: «Και όμως η Γη γυρίζει»

Η θρησκεία και η επιστήμη μπορούν να θεωρηθούν σαν δύο παράλληλα επίπεδα τα οποία ουδέποτε τέμνονται και η κάθε μία έχει διαφορετικούς στόχους. Ο σκοπός της επιστήμης είναι η γνώση του υλικού Κόσμου, ενώ ο σκοπός της θρησκείας είναι η γνώση του Θεού και η μέθεξη του ανθρώπου με αυτόν.

Είναι γνωστόν ότι η επιστήμη αναπτύσσεται και καινούργιες επιστημονικές απόψεις  αντικαθιστούν τις παλαιές. Σε αυτές τις αλλαγές η  πλειονότητα των θρησκευόμενων ενίοτε και η επίσημη Εκκλησία παρουσιάζει αντιστάσεις και αρνείται να τις αποδεχθεί ή αργεί πολύ παρουσιάζοντας μία αδράνεια. Έτσι, η παλαιά επιστημονική άποψη θεωρείται από μερίδα θρησκευόμενων ότι είναι συμβατή με το βιβλίο <Γενεσις> της παλαιάς διαθήκης ενώ η νέα όχι.

Αυτό συμβαίνει λόγω της ανάγνωσης με «στενά όρια» αυτού του βιβλίου που δεν χωράει τίποτε άλλο εκτός από το παλαιό Κοσμοείδωλο. Σε περίπτωση που η νέα επιστημονική άποψη επικρατήσει τότε αυτή θεωρείται καταστροφική για τη θρησκεία που την παρουσιάζει αναξιόπιστη και για αυτό πρέπει να καταπολεμηθεί. Αντί λοιπόν να έχει η Πίστη σύμμαχο την επιστήμη την κάνει αντίπαλό της και αυτό με ευθύνη μερίδας θρησκευόμενων οι οποίοι, όπως και οι γέροντες αθηναίοι, διαβάζουν κατά γράμμα το χρησμό του μαντείου των Δελφών «Μόνο τα ξύλινα τείχη θα σας σώσουν»

Είναι γεγονός ότι η περιγραφή της δημιουργίας του Κόσμου στην παλαιά διαθήκη  περιέχει εν Σοφία δημιουργική ασάφεια. Το στοιχείο αυτό δίνει τη δυνατότητα, να χωρούν όλες οι επιστημονικές απόψεις που παρουσιάστηκαν από τη συγγραφή του Βιβλίου μέχρι σήμερα και αυτό  καθιστά την περιγραφή αυτή διαχρονικά έγκυρη.

Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί η μεταστροφή του επιστημονικού κοσμοειδώλου  του σχήματος της Γης (από επίπεδη επιφάνεια σε σφαίρα). Η επίσημη δυτική Εκκλησία είχε παραμείνει στο παλαιό Κοσμοείδωλο (επίπεδη Γη) γιατί νόμιζε πεισματικά ότι αυτό περιγράφει ακριβώς η Παλαιά Διαθήκη και όχι τίποτε άλλο. Και δεν έμεινε μέχρις εκεί αλλά προχώρησε, με την κοσμική δύναμη που είχε τότε, σε Ιερές Εξετάσεις δικάζοντας και καταδικάζοντας πολλούς ερευνητές (πχ Γαλιλαίος, και όμως η Γη γυρίζει). Σήμερα είναι γεγονός ότι η Γη είναι στρογγυλή και γυρίζει και αυτό το αποδέχεται πανηγυρικά όλη η ανθρωπότητα και φυσικά καθυστερημένα και η δυτική Εκκλησία αφού προκάλεσε μεγάλη ζημία στο Χριστιανικό κόσμο. Η ανατολική Εκκλησία δεν είχε ανάμιξη σε όλα αυτά γιατί εκείνη την εποχή είχε άλλα προβλήματα να επιλύσει (τουρκοκρατία) αλλά και από τη φύση της δίνει βάρος περισσότερο στην πνευματική εμβάθυνση παρά στη νομοτέλεια.

Παρόλο που πέρασαν πολλοί αιώνες από τότε οι μνήμες αυτής της κατάστασης παραμένουν ακόμη σε πολλούς επιστήμονες ζωντανές θεωρώντας ότι η οργανωμένη θρησκεία  αντιτάσσεται εκ των πραγμάτων στη διανοητική ελευθερία και την ελευθερία της αλήθειας πράγμα το οποίο δεν ισχύει. Στη Bίβλο ο Θεός προστάζει να γίνει κάτι και μετά αυτό γίνεται. Αλλά τι μεσολαβεί μεταξύ της προσταγής και της ενέργειας  και πώς η προσταγή υλοποιείται και σε πόσο χρόνο, αυτό είναι μυστικό του θεού Λόγου «Το μυστικώς προσταχθέν εν Λόγω» λέγει ο υμνωδός της Εκκλησίας. Εάν απαρνηθούμε αυτή τη μυστικότητα αναγκάζουμε τη Θρησκευτική άποψη σε υποχώρηση έναντι της επιστήμης. «O αληθής εραστής του Θεού ζητεί να τον δει, όχι όπως ο άνθρωπος μπορεί, αλλά όπως ο Θεός είναι» (Άγιος Γρηγόριος Νύσσης).

Π.Π

Μια διαφορετική Άποψη για τη Σύγκρουση Πίστης και Αθεΐας (1/6) Μάρτιος 2, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 6Σχόλια

Μέρος 1 από 6: «Γένεσις»

Η αθεΐα έχει βαθειά τις ρίζες της στην ανθρώπινη ιστορία, γιατί και αυτή είναι μία άλλη μορφή πίστης και μάλιστα με περισσότερα δόγματα από ότι η θρησκευτική. Βέβαια εμφανίστηκε μετά τη θρησκευτική πίστη σαν αντίδραση προς αυτήν και μεγεθύνεται με το χρόνο για διαφόρους λόγους που θα αναλυθούν αργότερα. Το σημείο της διαφωνίας τους είναι η ύπαρξη ή όχι ενός θεού δημιουργού των πάντων. Οι θρησκευόμενοι πιστεύουν σε ένα προσωπικό Θεό που έφτιαξε τον κόσμο και που οι άνθρωποι μπορούν να επικοινωνούν μαζί του και ο Θεός να ενδιαφέρεται για αυτούς και να επεμβαίνει στη ζωή τους. Από την άλλη πλευρά, οι άθεοι θεωρούν ότι, είτε δεν υπάρχει τέτοιος Θεός και ότι ολόκληρος ο Κόσμος φτιάχτηκε μόνος του, ή και αν υπάρχει δεν ασχολείται με τα ασήμαντα πλάσματα τους ανθρώπους που βρίσκονται σε μια στρογγυλή κουκίδα στο απέραντο Σύμπαν. Λειτουργεί μόνο νοησιαρχικά και ασχολείται με το να φτιάχνει και να διαλύει αστέρια  γαλαξίες σμήνη γαλαξιών και να μεριμνά για την καλή λειτουργία όλων αυτών.

Προφανώς, για τη σύγκρουση αυτή και οι δύο πλευρές επικαλούνται τη άποψη της επιστήμης η οποία  a priori δίνει ενδείξεις και όχι αποδείξεις για την ύπαρξη η όχι του Θεού.  Το παράξενο είναι ότι τα ίδια επιστημονικά δεδομένα τα χρησιμοποιούν ως επιχειρήματα και οι μεν και οι δε. Απλά δίνουν διαφορετική ερμηνεία για το καθένα από αυτά. Οι μεν ισχυρίζονται ότι ο θεός εν τη Σοφία του έφτιαξε τον Κόσμο με κορωνίδα τον άνθρωπο, οι δε, ότι με την ύλη και την ενέργεια εν τη σοφία αυτών των δύο και μέσω της εξελικτικής διαδικασίας δημιουργήθηκε ο Κόσμος και τελικά ο άνθρωπος. Δηλαδή, οι μεν αποδίδουν τη σοφία σε ένα Λογικό υπέρτατο Ον, οι δε στις άλογες οντότητες ύλη και ενέργεια.

Σημείο αντιπαράθεσης και των δύο κοσμοθεωριών είναι το πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης < Γένεσις>. Το βιβλίο αυτό, που γράφτηκε χιλιάδες χρόνια πριν, δεν έχει την έννοια επιστημονικού συγγράμματος. Απλώς περιγράφει απλοϊκά και με βάση τις γνώσεις της εποχής εκείνης τη δημιουργία του Κόσμου. Είναι θαυμαστό πάντως το γεγονός ότι η επιστήμη μέχρι στιγμής δεν το έχει διαψεύσει. Απεναντίας, έχει επιβεβαιώσει πολλά γεγονότα που αναφέρονται εκεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός της δημιουργίας πρώτα των ιχθύων και μετά των ζώων. Πράγματι η επιστήμη παραδέχεται σήμερα ότι η ζωή βγήκε από τη θάλασσα και αναπτύχθηκε στη ξηρά.

Παρόλα αυτά, η σύγκρουση μεταξύ πίστης και αθεΐας παραμένει ζωντανή με το πέρασμα των αιώνων. Έτσι οι άθεοι προσδοκούν νέες επιστημονικές ανακαλύψεις που να υποχρεώνουν τη Θρησκευτική άποψη σε συστηματική υποχώρηση, οι δε θρησκευόμενοι αμύνονται, με άλλες επιστημονικές απόψεις που κατά τη γνώμη τους είναι συμβατές με τη Βίβλο,

Τι ακριβώς συμβαίνει λοιπόν και διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση; Στη συνέχεια ( Μέρος 20 ) θα αναφερθεί  μία λανθασμένη εκτίμηση που  γίνεται από πλευράς θρησκευόμενων ανά τους αιώνες με αποτέλεσμα η σύγκρουση μεταξύ πίστης και αθεΐας να εξελίσσεται τελικά σε σύγκρουση μεταξύ πίστης και επιστήμης πράγμα που οδηγεί τελικά σε υποχώρηση της πρώτης γιατί επί υλικών θεμάτων το βάρος της αλήθειας πέφτει στην επιστήμη.

Π.Π

Το Μυστικό της Χαράς των Χριστουγέννων Δεκέμβριος 29, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

π.  Δημητρίου  Μπόκου

Προ­τοῦ ξη­με­ρώ­σει, νύ­χτα ἀ­κό­μη, ξύ­πνη­σε, κα­θὼς τὸ συ­νή­θι­ζε, ὁ γέ­ρο-Φι­λά­γριος. Ἄλ­λα­ξε φυ­τί­λι στὸ καν­τή­λι ποὺ τρε­μό­σβη­νε κι ἀ­νά­βον­τας δυὸ κε­ριὰ μπρὸς στὶς εἰ­κό­νες, δι­ά­βα­σε τὶς ἑ­ω­θι­νές του προ­σευ­χές, τὸ Με­σο­νυ­κτι­κὸ καὶ τὸν Ὄρ­θρο.

Ἔ­φεγ­γε γιὰ τὰ κα­λὰ ὅ­ταν τε­λεί­ω­σε. Τρά­βη­ξε τὸ ξύ­λι­νο πορ­τό­φυλ­λο ποὺ ἔ­κλει­νε τὸ ἄ­νοιγ­μα τῆς σπη­λιᾶς καὶ βγῆ­κε στὸν ἐ­ξώ­στη, ἕ­να φυ­σι­κὸ πλά­τω­μα τοῦ βρά­χου πά­νω ἀ­π’ τὸν γκρε­μό. Ἀ­πὸ χα­μη­λὰ ἀ­νέ­βαι­νε, μό­νι­μο τρα­γού­δι στ’ αὐ­τιά του, τὸ βου­η­τὸ τοῦ νε­ροῦ, κα­θὼς κυ­λοῦ­σε ὁρ­μη­τι­κὰ στὸ φα­ράγ­γι. Τὸ κα­λο­καί­ρι μό­νο ἡ­σύ­χα­ζε, γι­νό­ταν φλύ­α­ρο μουρ­μου­ρη­τό, μη­τρι­κὸ να­νού­ρι­σμα στὸν ὕ­πνο του.

Ἡ ἀ­να­το­λὴ ρό­δι­ζε στὸ βά­θος κι ἕ­να ὑ­πέ­ρο­χο σύ­νο­λο ἁ­πα­λῶν χρω­μα­τι­σμῶν ξε­χυ­νό­ταν τριγύ­ρω. Τὰ μά­τια του μα­γεύ­τη­καν στὴ θέ­α τῆς αὐ­γῆς. Φω­νὲς που­λι­ῶν, θρο­ΐ­σμα­τα φύλ­λων, γρυ­λί­σμα­τα ἀ­γρι­μι­ῶν, γέ­μι­ζαν ὀ­μορ­φιὰ τὴν ἄ­γρια φύ­ση. Πῶς τ’ ἀ­γα­ποῦ­σε ὅ­λα αὐ­τά! Φι­λά­γριος, βλέ­πεις!

Ἀ­νά­πνευ­σε τὸν πρω­ι­νὸ ἀ­έ­ρα κι ἕ­να κύ­μα εὐ­φο­ρί­ας φού­σκω­σε τὴν καρ­διά του.

«Ὡς ἐ­με­γα­λύν­θη τὰ ἔρ­γα Σου, Κύ­ρι­ε…»

«Αἰνεῖτε τὸν Κύριον ἐκ τῆς γῆς… τὰ ὄρη καὶ πάντες οἱ βουνοί, …τὰ θηρία καὶ πάντα τὰ κτήνη, ἑρπετὰ καὶ πετεινὰ πτερωτά…»

Δὲν ἦ­ταν μό­νο μιὰ ὄ­μορ­φη φθι­νο­πω­ρι­ά­τι­κη μέ­ρα ἡ ση­με­ρι­νή. Εἶ­χε κά­τι ξε­χω­ρι­στὸ καὶ γι’ αὐ­τόν.

Ξα­να­γύ­ρι­σε στὸ βά­θος τῆς σπη­λιᾶς, πῆ­ρε στὰ χέ­ρια του ἕ­να μα­κρὺ ξε­φλου­δι­σμέ­νο ξύ­λο καὶ τό ’­φε­ρε ἔ­ξω. Τὸ σή­κω­σε ψη­λὰ καὶ τὸ κοί­τα­ξε στὸ φῶς. Ἦ­ταν γε­μά­το χα­ρα­κι­ές. Κά­θε χα­ρα­κιὰ κι ἕ­νας χρό­νος. Πολ­λὲς χα­ρα­κι­ές, πολ­λὰ χρό­νια!

Χα­μο­γέ­λα­σε. Ἔ­βγα­λε τὸν πα­λιό του σου­γιὰ καὶ τρά­βη­ξε μιὰ χα­ρα­κιὰ ἀ­κό­μα κά­τω ἀ­π’ τὶς ἄλ­λες. Ἑ­κα­τό!

Σή­με­ρα γι­νό­ταν ἑ­κα­τὸ χρο­νῶν! Χα­μο­γέ­λα­σε πά­λι.

–  Ἦρ­θε ὁ και­ρός!… μουρ­μού­ρι­σε.

Ἀ­να­σύ­ρον­τας τὶς βα­ρει­ὲς κουρ­τί­νες τοῦ χρό­νου ἡ μνή­μη του ἔ­τρε­ξε πο­λὺ πί­σω. Τό­τε πού, δε­κά­δες χρό­νια πρίν, ἀ­φή­νον­τας τὸν κό­σμο, ξε­κι­νοῦ­σε τὸ μα­κρὺ τα­ξί­δι γιὰ τὸ ἀ­σκη­τα­ριό του.

–  Θὰ ξα­να­ϊ­δω­θοῦ­με στὰ ἑ­κα­τό μας, ἂν ζοῦ­με, εἶ­πε στὴ δί­δυ­μη μο­να­δι­κὴ ἀ­δελ­φή του, βλέ­πον­τας τὰ δά­κρυ­α στὰ μά­τια της, τά­χα ἀ­στει­ευ­ό­με­νος γιὰ νὰ κρύ­ψει καὶ τὴ δι­κή του συγ­κί­νη­ση. Θὰ γι­ορ­τά­σου­με μα­ζὶ τὰ ἑ­κα­το­στά μας Χρι­στού­γεν­να.

Ἐ­κεί­νη χα­μο­γέ­λα­σε πι­κρὰ μὲ­ς στὰ δά­κρυ­ά της καὶ τὸν φί­λη­σε γιὰ τε­λευ­ταί­α φο­ρά…

–  Ἦρ­θε ὁ και­ρός, Μαρ­γα­ρί­τα! ξα­νά­πε καὶ τὰ μά­τια του βούρ­κω­σαν. Ποι­ὸς θὰ τὸ πί­στευ­ε! Νὰ ζεῖς ἄ­ρα­γε; (περισσότερα…)

Κοιτάζοντας Ψηλά Νοέμβριος 29, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία , add a comment

Αισιόδοξο τραγούδι από τις Κατηχητικές Ομάδες του Ιερού Ναού Παναγίας Αλεξιωτίσσης Πατρών.

Το τραγούδι κέρδισε το 1ο βραβείο στο διαγωνισμό της Εκκλησίας της Ελλάδος με θέμα «Τόπος από Φως και Θάλασσα» το 2011.

Στίχοι

Ο χρόνος κυλάει η ζωή μας περνά,
και γύρω όλα μοιάζουν πιο σκοτεινά.
Τον κόσμο κυριεύει θλίψη και μοναξιά,
που πήγαν τα όνειρά μας τα παιδικά;

Κοιτάζω ψηλά και σήμερα συννεφιά,
γιατί έφυγ’ η αγάπη απ’ την καρδιά.
Μα η ελπίδα υπάρχει δεν θα σβήσει ποτέ,
σα φάρος θα φέγγει η ελπίδα, αδελφέ.

Γεμάτος πάντα απ’ το φως, θα ‘ναι ο τόπος αυτός,
ευλογημένη η γη, θάλασσα κι ουρανός.
Κι αν έρθουν μπόρες, φουρτούνες, καταιγίδες, σεισμοί,
με το Σταυρό στη σημαία μας θα πλέουμε πιστοί.

Τα λόγια που ακούω είναι τώρα πικρά,
μονάχα αφορούν της γης τα μάταια.
Την ψυχή την αφήσαμε για τα κοσμικά,
γι’ αυτά που σκλαβώνουν μυαλό και καρδιά.

Κοιτάζω ψηλά στην κορυφή η Εκκλησιά,
καντήλια αναμμένα στις εικόνες μπροστά.
Λόγια προσευχής μου έρχονται ταπεινά,
ειρήνη, αγάπη χάρισε ημάς.

Γεμάτος πάντα απ’ το φως…

«Κληρονομήσαμε» ή Οικοδομήσαμε την Πίστη μας στο Θεό; Σεπτέμβριος 23, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 2Σχόλια

amm3

Εδώ στην Ελλάδα «κληρονομούμε» την πίστη μας.
Αυτό όμως είναι επικίνδυνο.
Επικίνδυνο, διότι όταν η πίστη δεν είναι εσωτερικός μας καρπός -καρπός πάλης με την αμφιβολία, με τον πόνο, με την λογική- τότε καταντά η πίστη καθήκον.
Χάνεται η δυναμική της.
Βιώνεται στα όρια της παράδοσης, του εθίμου και όχι της σχέσης με τον Θεό.
Γι’αυτό και η Εκκλησία σημαίνει για τους Έλληνες: παπάδες, σκάνδαλα, μιζέρια, «όχι και πρέπει».
Οι χριστιανοί καταντούν άνθρωποι με απωθημένα, φυλακισμένοι σε μια ζωή με καθήκοντα και υποχρεώσεις.
Και η πίστη περνά στο περιθώριο.
Πιο μεγάλη αξία έχει η διατήρησή της πίστης ως έννοια και χαρακτηριστικό του γένους μας και όχι ως Χάρη, ως Σχέση, ως Ελευθερία, ως Εμπιστοσύνη.
—————————-
Πιστεύουμε στον Θεό επειδή είμαστε Έλληνες ή επειδή ματώσαμε μέσα στην γέννα της αναζήτησης;
Είναι ένα ερώτημα.
Γι’ αυτό και καταντούμε στο όνομα της δήθεν πίστης μας να αναθεματίζουμε άλλους ανθρώπους λόγο χρώματος, εθνικότητας.
Πιστεύουν λένε οι Έλληνες αλλά πολεμούν τον μοναχισμό, τους κληρικούς.
Πιστεύουν λένε οι Έλληνες στην Ορθοδοξία αλλά συγχρόνως φλερτάρουν και με κάθε είδους ειδωλολατρία.
Γιατί τελικά η καρδιά μας μένει αμέτοχη της Χάρης.
Δεν ζητούμε τον Θεό, αλλά μένουμε στα «πέριξ» του Θεού.
—————————-
Είναι επικίνδυνο να λες ότι πιστεύεις επειδή και μόνο έτσι σου μάθανε.
Επικίνδυνο γιατί η πίστη δεν είναι ρούχο που το παίρνεις και το φοράς (και ανα πάσα ώρα και στιγμή το πετάς).
Η Πίστη κατοικεί μέσα σε καρδιές, μέσα σε δάκρυα, μέσα στο αίμα που χύνεται στις σιωπηλές μας στιγμές.
Η Πίστη δεν «κληρονομείται», τελικά.
Η Πίστη είναι ο πιο μεγάλος πόνος.
Πόνος μιας γέννας που σε φέρνει στην Αλήθεια, στο Φως, στον Αιώνιο.
Και αυτός ο πόνος είναι δώρο.
Δώρο που σου δόθηκε όχι γιατί το άξιζες αλλά γιατί το ζήτησες, το θέλησες…
——————————-
Πιστεύω. Μεγάλη κουβέντα…

π. Παύλος Παπαδόπουλος (FB)