Ἡ Λύση στήν Κρίση

Ἡ Κρίση καί ὁ Καμπινές που βουλώνει «Εσείς το λέτε κρίση, εγώ το λέω καμπινέ που κάθε λίγο βουλώνει. Όλοι

Περισσότερα

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος…

Το συγκλονιστικό ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη «Aν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος» σε αφήγηση από τον Κώστα Καζάκο. Αν θέλεις να λέγεσαι

Περισσότερα

Τό Μυστήριο τῆς Ποιητικῆς Δημιουργίας

Συνέντευξη τῆς ποιήτριας Κικῆς Δημουλά στήν ἐκπομπή Ή ζωή εἶναι ἀλλοῦ τῆς ἘΤ1 (video) γιά τήν ποιητική δημιουργία καί τά μεγάλα θέματα

Περισσότερα

Σώπα, μὴ μιλᾶς (;)

Πότε εἶναι πνευματικῶς ὠφέλιμο νὰ μιλᾶμε, νά ἐξεγειρόμαστε, νά διεκδικοῦμε τό δίκιο μας καί πότε νά σιωποῦμε; Πότε ἡ σιωπή εἶναι

Περισσότερα

Ὠκεανός (Ἡ Ἐξομολόγηση τοῦ Εὐγνώμονα Ἔρωτα)

Αἰσιόδοξο, μελωδικό τραγούδι μέ τρυφεροῦς στίχους τοῦ Βαγγέλη Τσακίρη σέ ἐρμηνεία τῆς Ἐλένης & Σουζάνας Βουγιουκλή που ἀξίζει νά ἀκούσετε. Ὠκεανός Ἀστέρι εἶσαι

Περισσότερα

Νά βρείς Ἀνθρώπους Ὄμορφους

Να βρεις ανθρώπους που σε σέβονται και σε εκτιμούν πραγματικά γι’ αυτό που είσαι. Να βρεις ανθρώπους που σου κάνουν

Περισσότερα

Μάθε Ἔμβρυό μοῦ Γράμματα!

Ἀπό πότε ἀρχίζει νὰ ὑπάρχει ὁ ἄνθρωπος; Πότε ἀποκτᾶ ψυχὴ ἕνα ἔμβρυο; Ἡ διακοπή τῆς κυήσεως (ἄμβλωση – ἔκτρωση) εἶναι

Περισσότερα

Αποχαιρετισμός στο Καλοκαίρι (Adagio της Θάλασσας)

Ένα ξεχωριστό ορχηστρικό κομμάτι του Σταμάτη Σπανουδάκη από τον τελευταίο δίσκο του Χαίρε Θάλασσά μου το οποίο μιλά στην καρδιά

Περισσότερα

Τα μάτια σου ο Βόσπορος (Βασιλική)

Απολαύστε την εξαιρετική μουσική που ντύνει ιδανικά τους θαυμάσιους στίχους στο τραγούδι εισαγωγής της τηλεοπτικής σειράς ‘Βασιλική‘ του κυπριακού σταθμού Σίγμα

Περισσότερα

Ας Ανοίξουμε ένα νέο Δρόμο προς την Άνοιξη

Ακούστε το υπέροχο ορχηστρικό κομμάτι «Οι Δρόμοι της Άνοιξης» (Routes of Spring) του Σταμάτη Σπανουδάκη γεμάτο αισιοδοξία και ενθάρρυνση για

Περισσότερα
  • Κέρασμα

    Βλέπω ένα πλήθος αναρίθμητο ομοίων και ίσων ανθρώπων που περιστρέφονται ακούραστα περί τον εαυτό τους για να προσπορισθούν μικρές και φτηνές απολαύσεις, με τις οποίες γεμίζουν την ψυχή τους.
    Ο καθείς από αυτούς αποτραβηγμένος παράμερα, νιώθει σαν ξένος προς τη μοίρα όλων των άλλων: τα παιδιά του και οι προσωπικοί του φίλοι αποτελούν για αυτόν ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.
    Οσο για τους γείτονές του, βρίσκεται δίπλα τους αλλά δεν τους βλέπει, τους αγγίζει και δεν τους αισθάνεται, υπάρχει μόνο εν εαυτώ και δι' εαυτόν, και, αν ίσως του μένει μια οικογένεια, δεν έχει, όμως, πλέον πατρίδα.
    Πάνω από αυτούς υψώνεται μια τεράστια κηδεμονική εξουσία, που επιφορτίζεται να διασφαλίζει την απόλαυσή τους και να αγρυπνά για τη τύχη τους.
    Είναι απόλυτη, διεξοδική, έρρυθμη, προνοητική και ήπια. Θα έμοιαζε με την πατρική εξουσία εάν, όπως αυτή, είχε ως αντικείμενο την προπαρασκευή ανθρώπων για την ενηλικίωση. Αντιθέτως, εκείνο που επιδιώκει είναι να τους σταθεροποιήσει αμετακλήτως στην παιδική ηλικία. Της αρέσει να ευφραίνονται οι άνθρωποι, αρκεί να σκέπτονται μόνο το πώς θα ευφρανθούν...
    - Τοκβίλ