Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία

Ευφάνταστα συνθήματα σε τοίχους…

 

Συνθήματα σε τοίχους, αντίσταση στα πνευματικά τανκς...

 

«Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε.»

(λεωφόρος Αλεξάνδρας, Αθήνα)

«Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έχω καταπληκτική μόρφωση.»

(οδός Μπενάκη, Αθήνα)

«Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα;»

(λόφος Στρέφη, Αθήνα)

«Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα.»

(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)

«Ο Χριστός δίδαξε και πέθανε. Οι καθηγητές τι περιμένουν; »

(Ε.Μ.Π., Αθήνα)

«Το Lifestyle είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο.»

(Γκάζι, Αθήνα)

«Θεσσαλονίκη, η μόνη πόλη που γράφεται με δύο Σίγμα και προφέρεται με δύο Λάμδα.»

(Μύλος, Θεσσαλονίκη)

«Διατηρείτε την Αθήνα καθαρή. Πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά.»

(Μεταξουργείο, Αθήνα)

«Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε, Συμμετέχετε, Αποφασίζουν.»

(οδός Σινώπης, Αθήνα)

«Μήπως ήρθε η ώρα να πεθάνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην χώρα που τους γέννησε ;»

(οδός Σινώπης, Αθήνα)

«Η Βία δεν είναι Λύση, η Λία όμως είναι Βίσση.»

(Μύθος, Ρέθυμνο)

2 σκέψεις σχετικά με το “Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία

  • Ιούλιος 3, 2007, 2:23 μμ
    Permalink

    Η νεολαία έχει μυαλό και το λέει η ψυχή της. Δεν συμβιβάζεται με ένα κόσμο συμβιβασμένο. Έχουμε πολλά να διδαχτούμε από τα νέα παιδιά. Τα πεισσότερα από τα παραπάνω συνθήματα έχουν πνεύμα, χιούμορ, καυστικότητα, πόνο, σκεπτικισμό…

    Σχολιάστε
  • Ιούνιος 21, 2008, 1:28 μμ
    Permalink

    ΥΠΕΡΟΧΑ!ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ-ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ-ΕΧΟΥΝ ΧΙΟΥΜΟΡ,ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΚΑΙ-ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ?-ΕΥΘΥΚΡΙΣΙΑ!!

    Σχολιάστε

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Βλέπω ένα πλήθος αναρίθμητο ομοίων και ίσων ανθρώπων που περιστρέφονται ακούραστα περί τον εαυτό τους για να προσπορισθούν μικρές και φτηνές απολαύσεις, με τις οποίες γεμίζουν την ψυχή τους.
    Ο καθείς από αυτούς αποτραβηγμένος παράμερα, νιώθει σαν ξένος προς τη μοίρα όλων των άλλων: τα παιδιά του και οι προσωπικοί του φίλοι αποτελούν για αυτόν ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.
    Οσο για τους γείτονές του, βρίσκεται δίπλα τους αλλά δεν τους βλέπει, τους αγγίζει και δεν τους αισθάνεται, υπάρχει μόνο εν εαυτώ και δι' εαυτόν, και, αν ίσως του μένει μια οικογένεια, δεν έχει, όμως, πλέον πατρίδα.
    Πάνω από αυτούς υψώνεται μια τεράστια κηδεμονική εξουσία, που επιφορτίζεται να διασφαλίζει την απόλαυσή τους και να αγρυπνά για τη τύχη τους.
    Είναι απόλυτη, διεξοδική, έρρυθμη, προνοητική και ήπια. Θα έμοιαζε με την πατρική εξουσία εάν, όπως αυτή, είχε ως αντικείμενο την προπαρασκευή ανθρώπων για την ενηλικίωση. Αντιθέτως, εκείνο που επιδιώκει είναι να τους σταθεροποιήσει αμετακλήτως στην παιδική ηλικία. Της αρέσει να ευφραίνονται οι άνθρωποι, αρκεί να σκέπτονται μόνο το πώς θα ευφρανθούν...
    - Τοκβίλ
  • Αρέσει σε %d bloggers: