Ελληνική Γλώσσα Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη Λογοτεχνία - Ποίηση Παιδεία / Εκπαίδευση 

Εικονογραφημένες Ελληνικές Αξίες

Ζωντανό Ιστολόγιο 1 Σχόλιο ,,,,,,

Σχολείο, πατρίδα, ήρωες, ιστορία, παράδοση, παιχνίδι, ευ ζειν, ποίηση, κληρονομιά, οικουμενικότητα, δημιουργικότητα, τέχνη, καλαισθησία, έμπνευση, γλώσσα, πρόγονοι, αρετή, πίστη, Χριστός, αρχαία Ελλάδα, Ρωμανία, Βυζάντιο, φιλότιμο, λεβεντιά, όραμα, στόχοι, φιλοδοξία, αισιοδοξία, αγωνιστικότητα.

Μια εικόνα, μύριες λέξεις.

Πολύ θέλω τα παιδιά μου να πάνε σε ένα σχολείο να θεμελιώνεται στις παραπάνω αξίες.

δημοτικό σχολείο πρόσοψη κάρπαθος

δημοτικό σχολείο ευ ζειν

αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας

ιστορία

παράδοση

Μακρυγιάννης πατρίδα Θεός

Όμηρος αίεν αριστεύειν

φωτογραφίες δημοτικού σχολείου στην Κάρπαθο: giotse

Λέξεις κλειδιά: αξίες, αρχαία ελλάδα, κάρπαθος, πατρίδα, πολυτονικό, ρωμανία, σχολείο

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Εικονογραφημένες Ελληνικές Αξίες”

  • Νικήτας
    Σεπτέμβριος 2, 2009, 12:54 μμ
    Permalink

    Το αθάνατο ελληνικό πνεύμα ζει!
    Και το ζωοποιεί ο Κύριος και μετά από Αυτόν οι Έλληνες ορθόδοξοι που αγωνίζονται διηνεκώς παρ` όλες τις αντιξοότητες…
    Όπου επλεόνασεν η αμαρτία, υπερπερρίσσευσεν η Χάρις!

    Καλόν αγώνα αδέλφια, εν μετανοία!

    Και να μην ξεχνάμε ότι έχομεν βοηθούς και συμπαραστάτες τους πρόγονους μας-Αγίους και θαυματουργούς-αγωνιστές και παλληκαράδες…!

    Ευχαριστούμε πολύ το Ζωντανό Ιστολόγιο!

    Ο Θεός ευλογεί τον αγώνα σας..!

    Σχολιάστε

Απάντηση σε Νικήτας Ακύρωση απάντησης

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    …Θυμάμαι τι μου συνέβη, όταν για πρώτη φορά με αληθινή συντριβή για τις αμαρτίες μου πήγα για εξομολόγηση. Όλη η ζωή που έζησα ορθώθηκε μπροστά μου ως αδικία από την αρχή ώς το τέλος. Όταν συνάντησα τον ιερέα, δεν μπορούσα να μιλήσω καθόλου από τη θλίψη, τα δάκρυα, τον καρδιακό πόνο, αλλά μόνον έκλαιγα.

    Και πιστέψτε με, πριν ακόμη αρχίσω να μιλώ για τις αμαρτίες μου, ο Ίδιος ο Κύριος «εξήλθε προς συνάντησίν μου» και έπεσε στον τράχηλό μου και με καταφίλησε, και ήμουν γι’ Αυτόν αγαπητός, χωρίς να περιμένει από μένα πότε θα πω «συγχώρησον», όπως και στην παραβολή ο άσωτος είπε «Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου», όταν ήδη ο Πατέρας τον δέχτηκε στην αγκαλιά Του.

    Κατηγορούσα τον εαυτό μου για όλα. Ο Κύριος όμως δεν πρόφερε ούτε ένα λόγο μομφής× μόνο χαιρόταν «ότι ο υιός αυτός απολωλώς ην και ευρέθη, νεκρός ην και ανέστη». Τι νύχτα ήταν εκείνη! Μου είναι αδύνατο να τη διηγηθώ. Πόσο μας αγαπά ο Κύριος!
    - Γέροντας Σωφρόνιος
    • Αρέσει σε %d bloggers: