Ἔκκληση σέ ὑγιείς δυνάμεις γιά τήν Ἁγιά Σοφιά

Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι,

Όχι  ως  Έλληνας  που έλκω ολοκληρωτικά την καταγωγή μου από την Κωνσταντινούπολη αλλά ως πολίτης του κόσμου νιώθω απογοήτευση και αποτροπιασμό από τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας, παγκόσμιου συμβόλου του πολιτισμού, σε μουσουλμανικό τζαμί. Η πράξη αυτή αν γίνει ανεκτή από τη διεθνή κοινότητα εγείρει πολλά ερωτηματικά για τον πολιτισμένο κόσμο. Αναρωτιέμαι πόση εγκυρότητα έχει η επίκληση των κοινών αξιών και ο διάλογος σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Ή μήπως η δύναμη των οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων στρογγυλοποιεί τα πάντα;  Η Τουρκία τι πρεσβεύει με τον τρόπο αυτό; Ότι η αυθαιρεσία, αναίδεια και θρασύτητα της ηγεσίας της αλλά και όπως φαίνεται μεγάλου μέρους του λαού της δεν έχει κανένα όριο, καμμιά αναστολή, κανένα σεβασμό ούτε καν στην ιστορικά παγιωμένη παγκόσμια πολιτιστική συνείδηση, ή ακόμη χειρότερα (και για την ίδια την υπόστασή της) ότι  η ένδεια δικών της αξιών μπορεί να κρύβεται πίσω από το σφετερισμό ξένων συμβόλων  και την παραποίηση της ιστορίας και του πολιτισμού.

Πιστεύω και κάνω έκκληση σε όποιες υγιείς δυνάμεις υπάρχουν στη χώρα αυτή (δεν μπορεί κάποιες θα υπάρχουν) να βρούν τρόπο να αντιδράσουν. Η Τουρκία θέτει μόνη της τον εαυτό της εκτός πολιτισμένου κόσμου αλλά και ο πολιτισμένος κόσμος πρέπει με σαφήνεια να της δείξει την έξοδο. Ανοχή σημαίνει συνυπευθυνότητα και προετοιμάζει για μια «δήθεν» ουδετερότητα απέναντι στην έκπτωση αξιών η οποία όποτε ιστορικά υιοθετήθηκε είχε ολέθρια αποτελέσματα.

Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο από το να είναι απλά πολιτικό.

Αντώνης Αλεξανδρίδης, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ἔκκληση σέ ὑγιείς δυνάμεις γιά τήν Ἁγιά Σοφιά

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Βλέπω ένα πλήθος αναρίθμητο ομοίων και ίσων ανθρώπων που περιστρέφονται ακούραστα περί τον εαυτό τους για να προσπορισθούν μικρές και φτηνές απολαύσεις, με τις οποίες γεμίζουν την ψυχή τους.
    Ο καθείς από αυτούς αποτραβηγμένος παράμερα, νιώθει σαν ξένος προς τη μοίρα όλων των άλλων: τα παιδιά του και οι προσωπικοί του φίλοι αποτελούν για αυτόν ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.
    Οσο για τους γείτονές του, βρίσκεται δίπλα τους αλλά δεν τους βλέπει, τους αγγίζει και δεν τους αισθάνεται, υπάρχει μόνο εν εαυτώ και δι' εαυτόν, και, αν ίσως του μένει μια οικογένεια, δεν έχει, όμως, πλέον πατρίδα.
    Πάνω από αυτούς υψώνεται μια τεράστια κηδεμονική εξουσία, που επιφορτίζεται να διασφαλίζει την απόλαυσή τους και να αγρυπνά για τη τύχη τους.
    Είναι απόλυτη, διεξοδική, έρρυθμη, προνοητική και ήπια. Θα έμοιαζε με την πατρική εξουσία εάν, όπως αυτή, είχε ως αντικείμενο την προπαρασκευή ανθρώπων για την ενηλικίωση. Αντιθέτως, εκείνο που επιδιώκει είναι να τους σταθεροποιήσει αμετακλήτως στην παιδική ηλικία. Της αρέσει να ευφραίνονται οι άνθρωποι, αρκεί να σκέπτονται μόνο το πώς θα ευφρανθούν...
    - Τοκβίλ
  • Αρέσει σε %d bloggers: