jump to navigation

Ο μοναχικός θρήνος – το ζεϊμπέκικο Μάιος 10, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία, Πολιτισμός , add a comment

Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα· είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.

Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.

Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε. Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:

Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι,

ρίξε μια γλυκιά πενιά,

σαν γεμίσω το κεφάλι,

γύρνα το στη ζεϊμπεκιά.

(Τσέτσης)

ZEIMPEKIKO

Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι’ αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει.

Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία. (περισσότερα…)

Ἡ Πίστη ὠς Κόσμημα ἤ Στήριγμα; Μάρτιος 23, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

ellas-ekklhsia

Η Ελλάδα ταπεινώνεται γιατί έχει να δοξαστεί. Τώρα, όμως, περνούμε την ταπείνωση και έχουμε μείνει με λιγότερα.

Είναι η ώρα της Πίστης που η Ελλάδα θα την έχει ως στήριγμα και όχι ως κόσμημα, έτσι για ομορφιά.

«Κοίταξε» λέει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς σε κάποια επιστολή του, «ο άνθρωπος κρατάει το μπαστούνι. Και το μπαστούνι στηρίζει τον άνθρωπο. Μερικοί βέβαια το κρατούν για ομορφιά. Μα οι πιο πολλοί το έχουν για στήριγμα στον δύσκολο δρόμο τους. Έτσι και η Πίστη είναι και κόσμημα και στήριγμα. Όταν ήσουν πλούσιος, την είχες πιο πολύ για στολίδι. Τώρα την έχεις σαν το πιο αναγκαίο σου στήριγμα. Η Πίστη που στηρίζει, είναι πιο θερμή και πιο δυνατή, απο την Πίστη που απλώς στολίζει!».

Πιο θερμή και πιο δυνατή θα βγει η Ελλάδα από αυτό. Κι όταν στο μέλλον θα ρωτούν τα παιδιά μας «τι ήταν αυτό, μπαμπά;», νομίζω θα τους λέμε οι Έλληνες: «Ήταν αυτό που μάς έφερε ως εδώ: στη δόξα μας». Και τα παιδιά θα ξαναλένε: «δηλαδή;». Κι εμείς θα τους λέμε «ήταν μια Πίστη δυνατή, που την είχε η Ελλάδα ως στήριγμα και όχι ως κόσμημα, έτσι για ομορφιά». Μα πάλι θα βρεθεί κάποιο παιδί που δε θα έχει καταλάβει και πολλά, και τότε οι Έλληνες θα λέμε: «Αφήστε τα αυτά, είναι παλιά, περάσανε πια».

Πίστη στον Θεό ως στήριγμα και όχι ως κόσμημα πια. Θα φτάσουμε κι εκεί, στο «είναι παλιά, περάσανε πια». Για όσα ίσως έρθουν και κάποτε ίσως φύγουν. Έχει ο Θεός κι η Παναγιά, θα δεις.

Κ.Γ.Π. – Απρίλιος 2015

Πηγή

Το Γένος ενήστευε, το Γένος εγνώριζε Μάρτιος 13, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Ιστορία , 1 comment so far

agonistis-1821

Φαίνεται ότι κάποτε ενήστευες και σήμαινε ότι είσαι Ρωμηός. Αν δε νήστευες Τετάρτη και Παρασκευή, εσήμαινε ότι είσαι Τούρκος. Ετούτο δεν είναι υπερβολή, ήταν ένας τόπος κοινός στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, και τούτο το βλέπουμε ξεκάθαρα στο έργο του Φωτάκου: «Ο Βίος του Παπαφλέσσα».

Όταν έφτασε ο Φλέσσας στο Άργος, ο αδελφός του Νικήτας τού άλλαξε τα φορέματα, τού φόρεσε τούρκικα καλιοντσίτικα και τον όπλισε ως Τούρκο, καθώς και τους άλλους που είχε μαζί του ο Παπαφλέσσας. Προφανώς, έγινε αυτό, για λόγους ασφαλείας, που θα λέγαμε σήμερα. Φιλοξενήθηκε, όμως, ο Φλέσσας, μαζί με τους δικούς του, στην οικεία του Οικονομόπουλου. Κι επειδή η οικοδέσποινα τους εξέλαβε ως Τούρκους , αν και ήταν Τετάρτη, τους έβγαλε να φάνε αυγά. Παίζοντας εκείνοι τους Τούρκους, προσποιήθηκαν ότι τα έφαγαν, αλλά κρυφίως τα πέταξαν. Και μάλιστα έπειτα – μάλλον μετά την αναχώρηση τους – τα αυγά ευρέθησαν (!) καθώς το διηγείται ο Φωτάκος.

Ο Έλληνας της Τουρκοκρατίας είναι ο πιο βαθιά Ορθόδοξος Έλληνας που βρίκεται μέσα στους αιώνες. Ίσως περισσότερο κι από τον Έλληνα του Βυζαντίου, πάει μπροστά σε Ορθοδοξία ο σκλαβωμένος Έλληνας επι Τουρκιάς.

Ο Ρωμηός επι Τουρκιάς γνωρίζει Τετάρτη και Παρασκευή, ξέρει να κάνει μετάνοιες, λειτουργείται κάθε Κυριακή, προσεύχεται, ευλογεί και ευλογείται, μιλάει στα παιδιά του για Θεό, κάνει τον σταυρό του γεμάτον και ολόκληρον – αρχοντικόν σταυρόν, όχι τσιγκούνικον, κι έτσι μπουζούκικον. Στο κούτελο, κάτω στη βαλβίδα της κοιλιάς, δεξιά κι αριστερά στους ώμους, έτσι κάνει ο Παπαφλέσσας τον σταυρό του, ο Γέρος του Μόρια, ο Διάκος και οι άλλοι.

Όσοι μάς ελευθέρωσαν, εγνώριζαν Τετάρτη και Παρασκευή. Αυτονοήτως ενήστευαν ως κάτι δεδομένο και παραδομένο άπαξ εκ προγόνων Ορθοδόξων. Πλείστα όσα παραδείγματα δεικνύουν του λόγου το αληθές: ότι αυτοί που μάς λευτέρωσαν σαν καλογέρια αγαπούσαν τον Θεό, ήταν άνθρωποι του «Πάτερ Ημών» και της ωραίας εν Θεώ ζωής. Εμείς;

Κώστας Παναγόπουλος, costasgp@yahoo.gr – Φεβρουάριος 2015

Ευρώπη Φρούριο (Fortress Europe) Φεβρουάριος 27, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ευρώπη, Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία , add a comment

Mία συγκινητική ταινία μικρού μήκους με τίτλο «Fortress Europe» (youtube) για την Ευρώπη-φρούριο, την προσφυγιά, την αλληλεγγύη στην Κω από την Κινηματογραφική Ομάδα του Εσπερινού Γυμνασίου-Λυκείου Κω.

H εκπληκτική ταινία μικρού μήκους για τους πρόσφυγες από μαθητές της Κω που πρέπει να δείτε.

«H πριγκίπισσα Ευρώπη λησμόνησε την καταγωγή της. Ξέχασε ότι είναι και η ίδια πρόσφυγας. ΄Υψωσε φράχτες και συρματοπλέγματα. Να κλείσει απέξω το θεριό…»

Ο μύθος της Ευρώπης, η Κως της αλληλεγγύης, οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες της καβαφικής Ιθάκης, η ποίηση και ο συμβολισμός. Η Κινηματογραφική Ομάδα του Εσπερινού Γυμνασίου-Λυκείου Κω δημιούργησε μία συγκινητική 8λεπτη ταινία μικρού μήκους με τίτλο «Fortress Europe» για την Ευρώπη-φρούριο, την προσφυγιά, την αλληλεγγύη στην Κω.

Ένα μάθημα ανθρωπιάς από νέους ανθρώπους, ένα διαμαντάκι που μας έκανε να δακρύσουμε και μαζί να αναθαρρήσουμε.

Σπυρίδων Ν. Φαναριώτης

Μά τόν Δία (Mamma Mia) – Τρέλα γιά Ἀρχαία Ἑλληνικά Ιανουάριος 28, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη , 1 comment so far

Ἡ CLASSOC εἶναι ἡ φοιτητική κοινότητα γιά ὄσους ἀγαποῦν τά ἀρχαία ἑλληνικά καί τίς κλασσικές σπουδές στό Πανεπιστήμιο τοῦ Ὤκλαντ στήν Αὐστραλία. Ἀποφάσισαν να ..πειράξουν γνωστά τραγούδια καί νά τα τραγουδήσουν με ἀρχαίους ἑλληνικούς στίχους γυρίζοντας μάλιστα σχετικά βίντεο κλιπ. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι ξεκαρδιστικό. Ἔτσι…

…τό «Mamma Mia» γίνεται «Μά τόν Δία»

…Τό «Hot ‘n’ Cold» γίνεται «Θερμός δέ Ψῦχος»

…Το «Let it go» γίνεται «Μέθες το»

Εὖγε!

Σημείωση: ἡ προφορά τῶν παιδιῶν εἶναι ἡ ἐρασμιακή ἡ ὁποία διαφέρει ἀπό τή δική μας.

Μωρό στη Θάλασσα: Θεέ μου συγχώρησέ με, που κοίταξα το τομάρι μου (διήγημα) Ιανουάριος 8, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Λογοτεχνία - Ποίηση, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

African-migrants-boat-to-Europe-hi-res-620x413

Ξημέρωνε των Θεοφανίων. Ούτε σήμερα είχε καταφέρει να κλείσει μάτι. Είχε μέρες να κοιμηθεί. Όσο κι αν το γέρικο και κουρασμένο κορμί του το επιθυμούσε, δεν μπορούσε. Ογδοντάριζε πια, με πολλά προβλήματα υγείας και απίστευτες ταλαιπωρίες στην ζωή του. Ποτέ όμως, δεν είχε αντιμετωπίσει πρόβλημα με τον ύπνο. Ακόμη και τότε που έχασε τον γιό του, τον Νικολή από την αρρώστια, ο ύπνος λειτουργούσε ως κρυψώνα και καταφυγή. Εκεί προσέτρεχε, βλέποντας όνειρα που γλύκαιναν την πικρή απελπισία του. Τώρα όμως δεν μπορούσε. Από εκείνο το βράδυ. Την νύχτα εκείνη στην θάλασσα που όλο το νησί προσπαθούσε να σώσει τους πρόσφυγες που κατά εκατοντάδες ερχόντουσαν από τα παράλια της Τουρκίας, με στόχο την καλύτερη ζωή προς την Ευρώπη.

Αυτές οι σάπιες βάρκες βυθισμένες από το βάρος της ελπίδας, τα φοβισμένα πρόσωπα των προσφύγων που δεν ήξερες, εάν τα μέτωπα τους ήταν μουσκεμένα από το νερό ή τον ιδρώτα του φόβου, εκείνα τα βλέμματα των γυναικών που μες στην νύχτα και την παγωνιά προσπαθούσαν να ζεστάνουν τα παιδιά τους με τον πόθο της ζωής, και αυτά τα νεκρά κορμιά που ξέβραζε επί μέρες η θάλασσα έρημα και εγκαταλειμμένα, μη μπορώντας να χωνέψει την αθωότητα τους, είχαν στοιχειώσει το μυαλό του.

Ψαράς ο ίδιος, είχε βάλει την μικρή του βάρκα στην προσπάθεια διάσωσης. Δεν ήταν ο μόνος. Όλο το νησί βοήθησε. Όμως κάτι μέσα του δεν μπορούσε να βρει ησυχία. Τον τυραννούσε, μια εικόνα, μια σκηνή. Δεν μπορούσε να την διώξει από το μυαλό του. Η ενοχή είχε φαρμακώσει την ψυχή του. Εκείνο το βράδυ μες στα κύματα και την παγωνιά, δεκάδες μωρά χάθηκαν στην θάλασσα. Ένα μωρό ημερών, μπροστά στα μάτια του, στην ταραχή και τον πανικό γλίστρησε από τα χέρια της μάνας του και εξαφανιστηκε στο μαύρο βυθό. Εκείνο το ουρλιαχτό της κοπέλας με το μαύρο μαντήλι και την άδεια αγκαλιά, είχε γίνει ο εφιάλτης του. Δεν ήξερε την γλώσσα της, δεν μπορούσε να καταλάβει τι φώναζε και ποιο Θεό παρακαλούσε, όμως ήξερε καλά να αναγνωρίζει την κραυγή του πόνου. Βλέπεις τα ανθρώπινα συναισθήματα, έχουν μία γλώσσα… της καρδιάς. (περισσότερα…)

Ἡ Αἰώνια Ἐλιά Δεκέμβριος 27, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Φύση / Ζώα , add a comment

Ὑπέροχο ντοκιμαντέρ γιά τόν ρόλο τῆς ἐλιᾶς στή ζωή τῶν Ἑλλήνων (The Olive Tree will always be here).

Ο Τέσλα, ο Καραθεοδωρή και η …Τζούλια Δεκέμβριος 10, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Τεχνολογία / Διαδίκτυο , add a comment

λογική ηθική κριτική σκέψη

Αγαπημένο μου,

ξενύχτησα τις προάλλες, παρακολουθώντας στην εκπομπή του Χαρδαβέλιου – που γράφεις και συ στο α λα Τἐρυ Πράτσετ νέο μυθιστόρημά σου- ξενύχτησα παρακολουθώντας την παρουσίαση του Ν. Τέσλα, αυτού του μεγάλου Σέρβου επιστήμονα που πέθανε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.

[] Δε θα σου κάνω εδώ σεμινάριο για τα επιστημονικά επιτεύγματα αυτού του πολυτάλαντου άρχοντα του επιστημονικού Βασίλειου.
Όχι.
Κοίτα στο Γκουγκλ, άμα νοιάζεσαι- θα δεις συναρπαστικές λεπτομέρειες.

Απλά θα σου πώ, ότι ο Χαρδαβέλιος, αντιπαρήλθε αστραπιαία, ένα στοιχείο πολύ σημαντικό του μακαρίτη, το οποίο το έθιξε -μόνος- απ’ το πάνελο, ο καθηγητής Αστρονομίας (αυτός ντε, που τα μαλλιά του μονίμως μοιάζουν σαν να χαλαρώνει με το δάχτυλό χωμένο στην πρίζα) ο Γούδης ντε, από την Πάτρα, πλην… ο δημοσιογράφος, βιαστικά- λες και ήταν δευτερεύουσας σημασίας πληροφορία- το προσπέρασε.

Ο Τέσλα υπήρξε γιος Σέρβου Ορθόδοξου ιερέα και η μητέρα του, ήταν κόρη ιερέα επίσης.

Ο δημοσιογράφος παρέλειψε να τονίσει ότι ο Τέσλα, διέθετε βαθιά χριστιανική ευσέβεια, έζησε ασκητικά εν τω κόσμω, απέδιδε όλα του τα ταλέντα στον Κύριο, και ως έχων αυτές τις πνευματικές καταβολές δε νοιάστηκε ποτέ του για χρήματα.

Νοιάστηκε για τη γνώση, αλλά ως ελεήμων, για τη γνώση που θα έφερνε στους ανθρώπους καλύτερες μέρες, καλύτερες γραβιέρες…πλην όχι υποχρεωτικά, και καλύτερες προσωπικότητες.

Η Ιστορία, το επιβεβαιώνει συνέχεια.

Όταν ανεβαίνει το βιοτικό επίπεδο,αρχίζει και μειώνεται το Φως του Πνεύματος μέσα μας, επειδή η ψυχή του πολιτισμού είναι ο πολιτισμός της ψυχής– αξέχαστη φράση- και όταν το σώμα το παρα-ταϊζουμε, το πνεύμα πέφτει σε νάρκη
(το έχω καρατσεκάρει, έτσι και χτυπήσω ταψί με γαλαχτομπούρικα, τα ξέχασα όλα, τίποτα δε μπορώ να γράψω εδώ μέσα!). (περισσότερα…)

Ζητεῖται ἡγέτης Νοέμβριος 22, 2015

Posted by Αργυρώ Σταθερού in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Πολιτική , add a comment

invisible-resized-600

Της Αργυρώς Σταθερού, Δημοσιογράφου

Πόσες φορές αναρωτιέμαι μήπως πρέπει να βάλουμε “αγγελία” ευρέσεως κατάλληλων πολιτικών εκπροσώπων και προπαντός ενός άξιου ηγέτη, αντάξιου των προσδοκιών και του καλού ολόκληρου του έθνους μας. Ως κουρασμένοι Έλληνες πολίτες από τις πολιτικές που εφάρμοσαν όλα τα προηγούμενα χρόνια οι κυβερνώντες της, κατά τα άλλα, ευλογημένης αυτής χώρας που αξιωθήκαμε να γεννηθούμε, φτάσαμε στην ώρα μηδέν της ιστορίας μας, πιάσαμε πάτο στο πηγάδι της απόγνωσης. Η Ελλάδα είναι, ομολογουμένως, μοναδική σε ομορφιά και κλιματικές συνθήκες κι αυτό δεν είναι μεροληπτική, αλλά διεθνής διαπίστωση. Κι ενώ έχουμε δεδομένο τον ήλιο, τη θάλασσα, την πλούσια πανίδα και χλωρίδα και άλλους φυσικούς πόρους, μια πλούσια πολιτιστική κληρονομιά με ρίζες στους αρχαίους χρόνους και ένα ένδοξο ιστορικό παρελθόν με προγόνους πατριώτες – γνήσιους αγωνιστές κάπου «κολλήσαμε», στο σύγχρονο σήμερα και φαινόμαστε, όχι απλώς οι «ουραγοί» της Ευρώπης, αλλά τα «τεμπέλικα λαμόγια» που θέλουν να ζουν με δανεικά και να καλοπερνούν “αραχτοί και light”.

Πόσο απογοητευτική είναι η εικόνα των σύγχρονων Ελλήνων όλων των ηλικιών που κάθονται σωρηδόν ως «λουσάτοι» άνεργοι στις καφετέριες, ενώ στα χωράφια, τις οικοδομές, τα δημόσια έργα, τα λιμάνια κ.ά. δουλεύουν ένα σωρό αλλοδαποί όλων των εθνικοτήτων.

Πόσο τραγικό είναι ένας έξυπνος λαός να καταπίνει ως «κουτορνίθι» ό,τι του σερβίρουν τα Μ.Μ.Ε., να προσπαθεί να εντυπωσιάσει με κραυγαλέες εμφανίσεις και να τρώει το χρόνο του σε παιχνίδια κοινωνικών δικτύων. Φυσικά, αυτό δεν συντελέστηκε αίφνης και αυτόματα στη δική μας γενιά. Πήρε χρόνια για να «δηλητηριαστεί» το ιδιαίτερο εκείνο DNA που μας άφησαν κληρονομιά οι γνήσιοι Έλληνες πρόγονοί μας. Δεν ξυπνήσαμε μια μέρα στον καναπέ να πίνουμε φραπέ. Γίναμε αργά και μεθοδικά λάτρεις και εκφραστές του δυτικόφερτου τρόπου ζωής σε όλες της τις εκφάνσεις. Φρόντισαν για αυτό καταρχήν η τηλεόραση με την πλύση εγκεφάλου που έκανε και στη συνέχεια τα υπόλοιπα μέσα ενημέρωσης, αλλά και οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες της χώρας που ξέχασαν τις ρίζες τους και λάτρεψαν τη «δύση», άρα και την κτήση, απομακρύνθηκαν από το Θεό και σταδιακά έχασαν το «μπούσουλα», τα ιερά και όσιά μας. Και δημιουργήθηκαν κινήματα στην πολιτική που συμβάδισαν με τις τάσεις της μόδας που ποτέ, όμως, δε ντύνει τον απλό λαό. Κοσμεί μόνο τους προύχοντες, τους έχοντες και κατέχοντες. Άλλοι πήγαν αριστερά και προσπάθησαν να εφαρμόσουν ουτοπικές για την Ελλάδα πολιτικές ιδεολογίες του Μαρξ και του Λένιν, άλλοι πήγαν δεξιά και προσπάθησαν να εφαρμόσουν ανεδαφικές για τον τόπο καπιταλιστικές θεωρίες που δεν εξυπηρετούσαν παρά μόνο τα ξένα και αργότερα πολυεθνικά συμφέροντα. Άλλοι πήγαν ακόμα δεξιότερα και προσπάθησαν απολυταρχικά να εφαρμόσουν τους νόμους και την τάξη με στρατιωτικά πρότυπα. Κι αυτό αποτυχημένο, καθώς, όσο κι αν βολεύει η οργάνωση και η εργατικότητα του στρατού δεν μπορεί μια χώρα με φιλελεύθερους πολίτες να λειτουργεί σαν «καλοκουρδισμένο» στρατόπεδο! Άλλος είναι ο ρόλος του στρατού κι άλλος του κράτους. Κάποιοι ισορρόπησαν κάπου στο κέντρο και έκαναν πολιτικά «γκελ» προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, ανάλογα με το πώς φυσούσαν οι εκάστοτε κοινωνικο-πολιτικοί «άνεμοι» και, δυστυχώς, τα συμφέροντά τους. Στην πάροδο των ετών της σύγχρονης μεταπολιτευτικής περιόδου δε βρέθηκαν παρά ελάχιστοι πολιτικοί εκφραστές της έννοιας του αληθινού πατριωτισμού. Κινδυνεύοντας να παρεξηγηθώ και να εξαγριώσω τους απανταχού πολιτευμένους και τους οπαδούς τους, εννοώ γνήσιους, ηθικούς, αληθινούς, πατριώτες άντρες με φόβο Θεού και πίστη στα ελληνικά ιδεώδη και ιδανικά, με αγάπη έως αυταπάρνησης στον ιερό, αυτό τόπο και τους ανθρώπους του, που κάποιοι έχυσαν το αίμα τους για να το απολαμβάνουμε εμείς, ελεύθεροι, σήμερα. Γιατί σίγουρα, οι γείτονες χώρες δεν φρόντισαν για την ελευθερία μας, ούτε ποτέ θα φροντίσουν. Ο καθένας πρέπει να κοιτάζει τη χώρα του και τα συμφέροντά του, άλλωστε.

Η έλλειψη τέτοιων αντρών, «καθαρών» και αποτελεσματικά εργατικών για τον τόπο είναι εμφανής. Διαφαίνεται ξεκάθαρα στην απόγνωση που έχει κυριεύσει τον ελληνικό λαό που φαίνεται να συνειδητοποιεί, έστω και αργά, ότι οι πολιτικοί εκπρόσωποί του τον προδίδουν ασύστολα κτίζοντας στην «πλάτη» του την προσωπική τους καριέρα και κυνηγώντας τα ίδια συμφέροντα, την πολυπόθητη «καρέκλα» και «θεσούλα» τους, το κτίσιμο των τεράστιων περιουσιακών τους στοιχείων. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν εργαστεί ποτέ, άλλοι ελάχιστα στη ζωή τους. Συνήθως προέρχονται από πολιτικά τζάκια, άλλοι πάλι αναμείχθηκαν με την πολιτική ως ιδεολογικό χόμπι και το μετέτρεψαν σε προσοδοφόρο επάγγελμα. Στις σκέψεις όλων μας γεννιέται περισσότερο από ποτέ η ανάγκη για την εμφάνιση ενός ηγέτη με γνήσιο όραμα και φιλικές διαθέσεις για τον ταλαιπωρημένο αυτό τόπο και λαό. Ο Καποδίστριας άφησε μια πολιτική κληρονομιά διεθνούς βεληνεκούς που φαίνεται πως κανένας μεταγενέστερος Έλληνας δεν θέλησε να μιμηθεί και να αξιοποιήσει. Και δεν ήταν ο μόνος. (περισσότερα…)

Ἡ Λύση στήν Κρίση Νοέμβριος 21, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία , add a comment

Ἡ Κρίση καί ὁ Καμπινές που βουλώνει

«Εσείς το λέτε κρίση, εγώ το λέω καμπινέ που κάθε λίγο βουλώνει. Όλοι χέζουν, κανείς δε σκουπίζει, κι όλους τους πιάνει απελπισία για το ποιος θα βρεθεί να τον ξεβουλώσει. Και στο φινάλε, κάποιοι βρίσκονται.

Όχι βέβαια οι διεφθαρμένες κυβερνήσεις, ούτε τα αδίσταχτα κόμματα, ούτε οι ξοφλημένες ιδεολογίες· προπάντων όχι οι πολλοί, με τα παχιά τα λόγια, που θορυβούν και εισπράττουν.

Αλλά οι λίγοι, αυτοί που χωρίς να τους βλέπει κανείς, δίνουν ένα χέρι στο συνάνθρωπο· αυτοί που χωρίς να καταστρώνουν αναμορφωτικά προγράμματα, σκύβουν το κεφάλι και δουλεύουν. Αυτοί οι λίγοι είναι τα αραιά κεριά μες στο σκοτάδι, όταν το φως αργεί πολύ να φανεί».

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Πηγή: Σαλογραία